Je werkglimlach van de dag!

Ja, dat is natuurlijk de eerste verantwoordelijke. Maar de ervaring leert dat je daar nooit mag op rekenen. Zeker niet bij mensen die slechts zijdelings betrokken zijn en geen directe belanghebbende zijn van het project.

Zoals ik vaak zeg: mocht je er kunnen op rekenen dat al mijn uitgestuurde vragen, mails en telefoontjes onmiddellijk beantwoord worden dan kan ik nog eens de helft extra projecten erbij nemen denk ik. Iedereen heeft het druk, iedereen probeert elkaar telefonisch te pakken te krijgen: in meeting, terugbellen, voicemail, mailen, whatsappen, reminders, ... Allemaal op jacht naar dat klein beetje aandacht van de andere voor informatie of een ontbrekend puzzelstukje.
En in die heksenketel is het als bedrijf kwestie van genoeg PM's op de projecten te zetten, die alles zo goed mogelijk opvolgen, ... om de aandachtsstrijd te winnen en zoveel mogelijk gedaan te krijgen op zo'n kort mogelijke termijn.


Het voelt een beetje aan als een file: omdat iedereen op hetzelfde moment op dezelfde plaats wil zijn (druk in de projecten), staat iedereen vast (geraken niemands projecten snel genoeg vooruit). Mocht er tijdelijk overal een daling van de werkdruk zijn zodat iedereen terug nauwkeurig zijn mails kan beantwoorden zonder 10 reminders, dan geraken we collectief weer sneller vooruit volgens mij. Maar dat krijg je natuurlijk niet georganiseerd over alle bedrijven heen.
Dat is toch mijn interpretatie.

Sinds kort mogen we zelfs onze (gezamenlijke) secretaresse inschakelen om de opvolging te doen van instanties waarvan je op voorhand weet dat je er kort moet achterzitten.



Energiesector.

Lijkt mij wat je nodig hebt is net vééééél minder van dat alles. Het menselijk brein is gewoonweg niet gemaakt om te schakelen.
 
't Is rustig, lang leve zomerperiode! De to do-lijst is nog enorm maar die zijn we rustig aan het wegtikken. Max 1-2 Teams-meetings/dag, rustig 8-5 uurtjes doen, heerlijk.
Benieuwd hoe lang het zal duren 😛
 
Deze week van wacht, afgelopen nacht opgeroepen geweest, waardoor ik 5 uur aan 200% heb gewerkt en omdat het vandaag een feestdag is, krijg ik nog een nieuwe feestdag. :)
 
Het is dubbel:

Deze morgen uit het niets opgebeld door de aanstaande directeur organisatie om te vragen of ik zijn oude functie (functioneel chef van een groot team) niet wil overnemen omdat mijn naam al blijkbaar een paar keer in zijn oor gefluisterd werd.

Dus voor de ego en professionele erkenning is het heel wat om dit voorstel te krijgen maar aan de andere kant zit ik met een hele hoop twijfels en angsten: ga ik nog genoeg tijd hebben voor ons gezin, gaat deze job niet té veel van mij eisen, ...

Ben het nu aan het laten bezinken en straks nog eens contact opnemen om een gesprek te vragen om wat meer informatie over de inhoud en de (mogelijke) toekomst te krijgen.

En maandag mijn huidige chef aan een kruisverhoor onderwerpen wat de valkuilen zijn en of het leven als leidinggevende en eindverantwoordelijke echt wel zo rooskleurig is als velen denken. :unsure:
 
Het is dubbel:

Deze morgen uit het niets opgebeld door de aanstaande directeur organisatie om te vragen of ik zijn oude functie (functioneel chef van een groot team) niet wil overnemen omdat mijn naam al blijkbaar een paar keer in zijn oor gefluisterd werd.

Dus voor de ego en professionele erkenning is het heel wat om dit voorstel te krijgen maar aan de andere kant zit ik met een hele hoop twijfels en angsten: ga ik nog genoeg tijd hebben voor ons gezin, gaat deze job niet té veel van mij eisen, ...

Ben het nu aan het laten bezinken en straks nog eens contact opnemen om een gesprek te vragen om wat meer informatie over de inhoud en de (mogelijke) toekomst te krijgen.

En maandag mijn huidige chef aan een kruisverhoor onderwerpen wat de valkuilen zijn en of het leven als leidinggevende en eindverantwoordelijke echt wel zo rooskleurig is als velen denken. :unsure:
Extreem positief gesprek gehad gisteren waar hij zich net moest inhouden om te vragen of ik echt gisteren al niet wou beginnen :unsure:

De jobinhoud zie ik zeker zitten en zal ik aankunnen maar nu slaan de twijfels weeral keihard toe! :frown:


Lowkey BG rant:

Ik en mijn vrouw hebben beiden een goede job, een goed loon, geen geldzorgen, een eigen huis, weinig werkstress en vooral: een schat van een dochter waar we alle tijd voor hebben die ze verdient.

De (niet onaanzienlijke) loonsopslag die aan deze functie vasthangt gaat hand in hand met de nieuwe verantwoordelijkheden en uitdagingen.

Maar zoals hierboven al aangehaald komen wij niets te kort in het leven en verkeren feitelijk in een luxesituatie.


Weegt een hoger loon (en hopelijk nog meer voldoening gevende jobinhoud) wel op tegen alle mogelijke nadelen?

Mogelijke stress, hogere druk, langere en onregelmatigere werkdagen en vooral minder tijd voor ons gezin.

Zeker het eerste jaar zal pittig worden door het inwerken in mij nog onbekende materie en doordat ik mijn eigen pad moet effenen in de nieuwe functie.

Mijn huidige job laat nu tot 60% thuiswerk toe wat een zegen is om 's morgens nog tijd te kunnen spenderen met onze dochter, flesjes geven en na het werk ze op te halen in de crèche.
Bij de nieuwe functie zal 40% op lange termijn al veel zijn en zeker niet voor morgen zijn.


Al deze onzekerheden en angsten doen mij toch wel hard twijfelen om de functie uit te oefenen.
Als ik ze zou aanvaarden smijt ik er mij voor de volle 100% tegenaan maar nooit ten koste van wat ik en bij uitbreiding wij nu hebben als gezin want daar weegt niets tegenop.

Ik weet wat ik nu heb en koester dat.
Voor de toekomst zelf heb ik geen schrik, enkel schrik om te verliezen wat ik nu heb

/Einde rant en het uittypen van mijn diepste emoties die in het spel zijn :unsure:
 
Laatst bewerkt:
Het is dubbel:

Deze morgen uit het niets opgebeld door de aanstaande directeur organisatie om te vragen of ik zijn oude functie (functioneel chef van een groot team) niet wil overnemen omdat mijn naam al blijkbaar een paar keer in zijn oor gefluisterd werd.

Dus voor de ego en professionele erkenning is het heel wat om dit voorstel te krijgen maar aan de andere kant zit ik met een hele hoop twijfels en angsten: ga ik nog genoeg tijd hebben voor ons gezin, gaat deze job niet té veel van mij eisen, ...

Ben het nu aan het laten bezinken en straks nog eens contact opnemen om een gesprek te vragen om wat meer informatie over de inhoud en de (mogelijke) toekomst te krijgen.

En maandag mijn huidige chef aan een kruisverhoor onderwerpen wat de valkuilen zijn en of het leven als leidinggevende en eindverantwoordelijke echt wel zo rooskleurig is als velen denken. :unsure:
Er zit geen schande in het proberen en nadien terugkeren naar uw oude functie mocht het echt niet werken. Ik ken een directeur van een rusthuis die dat gedaan heeft.
 
Er zit geen schande in het proberen en nadien terugkeren naar uw oude functie mocht het echt niet werken. Ik ken een directeur van een rusthuis die dat gedaan heeft.
Ik heb in ieder geval voor elk 'wat als' scenario al de zekerheid gekregen gisteren dat er altijd, zonder problemen, nog een weg terug is naar mijn huidige job wat toch al iets wegneemt van de angst.

En natuurlijk is er mijn schat van een vrouw die mij volledig steunt wat ik ook zou beslissen.
 
Ik heb in ieder geval voor elk 'wat als' scenario al de zekerheid gekregen gisteren dat er altijd, zonder problemen, nog een weg terug is naar mijn huidige job wat toch al iets wegneemt van de angst.

En natuurlijk is er mijn schat van een vrouw die mij volledig steunt wat ik ook zou beslissen.
Da's zeker al een geruststelling. Succes met uw gesprek en beslissing!
 
Da's zeker al een geruststelling. Succes met uw gesprek en beslissing!
Zoals gezegd zal het nog even sudderen, ik heb nog tijd tot einde volgende week om hierover na te denken want ze gaan naar niemand anders op zoek terwijl ik nadenk - dat is toch ook al een positief teken. :unsure:

En om mij niet voor de leeuwen te werpen had de directeur al een soort peterschap bij hem in gedachten om de overgang vlot te laten verlopen.

Nog enkele slapeloze nachten voor de boeg want toen ik vannacht om 4u wakker werd kon ik natuurlijk tot bij het opstaan weer niets anders doen dan erover piekeren :angry:
 
Ik heb in ieder geval voor elk 'wat als' scenario al de zekerheid gekregen gisteren dat er altijd, zonder problemen, nog een weg terug is naar mijn huidige job wat toch al iets wegneemt van de angst.

En natuurlijk is er mijn schat van een vrouw die mij volledig steunt wat ik ook zou beslissen.
No brainer dan! ❤️
 
Deze week out of the blue gecontacteerd door een ex-leerling uit de tijd dat ik nog les gaf.

Wilde me al jaren contacteren maar heeft dat nooit aangedurfd, tot voor kort dus.
Heeft me uitvoerig bedankt omdat ik zijn leven ingrijpend veranderd heb als 13-jarige en hem gemaakt heb tot de man die hij nu is.
Dit door zeer constructief om te gaan met zijn (zware) dyslexie (waarbij ik letterlijk zijn schoolloopbaan gered heb) en ik - om zijn woorden te gebruiken - unapologetically gay was tijdens mijn introles in zijn klas.

De leerlingen mochten enkele persoonlijke vragen stellen en op het eind kwam uiteraard de vraag 'heeft u een vriendin?'. Ik vond het belangrijk om als voorbeeldfiguur eerlijk te zijn en te tonen dat ge ook 'doodnormaal' kon zijn als homo. Hij kwam uit een erg christelijk gezin en wist niet eens dat zoiets kon, twee mannen, dus dat was een enorme eye-opener voor hem.

Erg mooi compliment voor iemand in education.
 
Na enkele maanden al van twijfel en in de congé de knoop door te hakken heb ik vandaag mijn opzeg gegeven. Ze hebben het eigenlijk zeer goed opgenomen. Ik heb expliciet gezegd dat ik een zo vlot mogelijke overgang wil en dat we samen naar de oplossing kijken.
 
Ik en een collega zijn vandaag door het oog van de naald gekropen bij het werken aan een elektrische installatie. Redelijke explosie en steekvlam maar dankzij onze, en ik kan het niet anders zeggen, fantastische pbm's zonder de minste verwonding ervan afgekomen.
In dit weer is het enorm warm om te dragen, maar het is het ongetwijfeld waard.
 
Terug
Bovenaan