Gisteren hadden we een tussentijdse retrospective van een project dat heel stroef verloopt. Ik voelde me na die retrospective eigenlijk tamelijk goed omdat ik mooie feedback had gekregen van de developers, waarin ze zeiden dat ze tevreden zijn van mijn analyses en dat de requirements duidelijk zijn voor hen.
Mijn werkdag van vandaag heb ik dan weer belabberd afgesloten met een andere meeting waarin ineens weer van bovenaf een andere richting wordt ingeslagen en ik het gevoel heb dat we alles van tafel kunnen vegen en opnieuw beginnen. Terwijl ik al 4 maanden lange dagen klop tsjokvol met meetings die nu allemaal weer eens verloren moeite leken omdat de leiders boven ons te weinig communiceren en tunnelvisie hebben. Het gebeurt dat projecten van koers veranderen en ik ben ook geen fan van de sunk cost fallacy, maar het gaat telkens om "cruciale" info die we maanden geleden al hebben geescaleerd en waar toen niets mee is gebeurd.
Volgende week heb ik een week verlof, maar ze hebben alle meetings die dan ingepland waren gewoon met een week opgeschoven omdat ze willen dat ik overal bij ben. Mijn manager zegt dat ik het als een teken van vertrouwen moet zien, maar ik snap niet dat ze zelf niet beseffen dat het niet oké is dat de beslissingen weer met een week gaan worden uitgesteld omdat ochottekes een klein visje als ik op verlof is. Ik voorzie genoeg documentatie, handovers, communiceer open over alles, escaleer meteen, ... juist zodat ze niet afhankelijk zijn van enkel mij.
Het beste is iets totaal willekeurig maar zoals gezegd: lengte > complexiteit. Je kan ook perfect spaties gebruiken fyi. Dus "Ik neuk en 69 jullie allemaal de moeder" en ge hebt al iets dat vrij veilig zit.
Buiten gooien en een telraam aanschaffen.
