Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

[insane01]

Goed even mijn verhaal... Sorry voor de ongetwijfeld lange tekst.
Ik ben al 14 jaar werkzaam bij de firma.. Veel meegemaakt en altijd goed in het team gelegen. Een sector waar veel geroddeld wordt en achterklap dagelijkse kost is... Zoals in veel sectoren vermoed ik.

Echter heb ik 3 jaar geleden iets serieus meegemaakt op mijn werk wat een zware impact op mij had. Mijn werkgever heeft mij compleet in de steek gelaten en dit heeft als gevolg gehad dat er bij mij persoonlijk toch iets gebroken was.

Ik ben altijd blijven werken ookal had ik het mentaal moeilijk om recht te krabbelen. Ik heb van mijn teamleider de vraag gekregen om tijdelijk (max 2 maanden) gekoppeld te worden aan een collega die volgens mijn baas ging vertrekken. Uit barmhartigheid om het team te helpen heb ik hierin toegestemd. Echter kwam ik te weten dat die collega helemaal niet ging vertrekken maar zij zo slecht was dat niemand met haar wou werken. Ik voelde mij dus lichtelijk verraden door mijn baas.

Ik heb het 18 maanden volgehouden met die collega tot ik er compleet onder door zat. Kort nadien heb ik een arbeidsongeval gehad waarbij ik ondertussen al 5 maanden thuis zit na voorlopig al 2 operaties te ondergaan.

Tijdens die 5 maanden heb ik niemand van mijn werk gehoord... Bazen die mij zelfs nog mailen om een probleem op te lossen terwijl ik al maanden in de lappenmand lig. Geen bemoedigende woorden of enig teken dat ik daar gemist wordt.

Vandaag kwam ik erachter dat mijn plekje in mijn team achter mijn rug verkocht werd... Omdat ik volgens mijn baas er te lang over doe om terug te keren na mijn ongeval. (ik moet nog een 3e keer geopereerd worden volgende maand). Uiteraard heb ik dat excuus via de telefoon mogen horen, hij is slim genoeg om zoiets niet op mail te zetten.

Dit kwam natuurlijk hard binnen na 14 jaar... Ik heb mezelf steeds achteruit geschoven voor de dienst en de collega's.. Tot je zelf in nood zit en er niemand naar u omkijkt.


Ach sorry voor het lange lezen.
Ik probeer het positief te bekijken en te denken dat het mss tijd wordt om mijn carrière een andere wending te geven.

 

[Tomski]

In vertrouwen iets tegen een collega gezegd. Die heeft natuurlijk een mail naar de verantwoordelijke van dat departement gestuurd (wat ik verwacht had) maar de mail natuurlijk zo geformuleerd dat je er direct kan uit afleiden dat het van mij afkomstig is.

So far the whistleblowing

 

[ircma]

In vertrouwen iets tegen een collega gezegd. Die heeft natuurlijk een mail naar de verantwoordelijke van dat departement gestuurd (wat ik verwacht had) maar de mail natuurlijk zo geformuleerd dat je er direct kan uit afleiden dat het van mij afkomstig is.

So far the whistleblowing

Is die collega dan echt zo dom?

 

[Tomski]

Is die collega dan echt zo dom?

blijkbaar

 

[Tomski]

Wel een schone welkom in mijn nieuw departement. Blabbermouth!

 

[Oldskooler]

Goed even mijn verhaal... Sorry voor de ongetwijfeld lange tekst.
Ik ben al 14 jaar werkzaam bij de firma.. Veel meegemaakt en altijd goed in het team gelegen. Een sector waar veel geroddeld wordt en achterklap dagelijkse kost is... Zoals in veel sectoren vermoed ik.

Echter heb ik 3 jaar geleden iets serieus meegemaakt op mijn werk wat een zware impact op mij had. Mijn werkgever heeft mij compleet in de steek gelaten en dit heeft als gevolg gehad dat er bij mij persoonlijk toch iets gebroken was.

Ik ben altijd blijven werken ookal had ik het mentaal moeilijk om recht te krabbelen. Ik heb van mijn teamleider de vraag gekregen om tijdelijk (max 2 maanden) gekoppeld te worden aan een collega die volgens mijn baas ging vertrekken. Uit barmhartigheid om het team te helpen heb ik hierin toegestemd. Echter kwam ik te weten dat die collega helemaal niet ging vertrekken maar zij zo slecht was dat niemand met haar wou werken. Ik voelde mij dus lichtelijk verraden door mijn baas.

Ik heb het 18 maanden volgehouden met die collega tot ik er compleet onder door zat. Kort nadien heb ik een arbeidsongeval gehad waarbij ik ondertussen al 5 maanden thuis zit na voorlopig al 2 operaties te ondergaan.

Tijdens die 5 maanden heb ik niemand van mijn werk gehoord... Bazen die mij zelfs nog mailen om een probleem op te lossen terwijl ik al maanden in de lappenmand lig. Geen bemoedigende woorden of enig teken dat ik daar gemist wordt.

Vandaag kwam ik erachter dat mijn plekje in mijn team achter mijn rug verkocht werd... Omdat ik volgens mijn baas er te lang over doe om terug te keren na mijn ongeval. (ik moet nog een 3e keer geopereerd worden volgende maand). Uiteraard heb ik dat excuus via de telefoon mogen horen, hij is slim genoeg om zoiets niet op mail te zetten.

Dit kwam natuurlijk hard binnen na 14 jaar... Ik heb mezelf steeds achteruit geschoven voor de dienst en de collega's.. Tot je zelf in nood zit en er niemand naar u omkijkt.


Ach sorry voor het lange lezen.
Ik probeer het positief te bekijken en te denken dat het mss tijd wordt om mijn carrière een andere wending te geven.

1) Je bent voor hun een niets betekenend nummer in een geheel.
2) Als ze u kunnen kloten, doen ze dat gewoon zonder enige vorm van twijfel.

De aarde draait verder rond haar as.

Aanvaarden en verder gaan. De volgende keer weet je weer beter.

 

[Googke]

Shared service centers en portalen.
Altijd aan een oostblokland waar die aan de telefoon gewoon levensmoe en dood klinken én er ALTIJD iets loos is.
Na 100 keer spreken met aankoopbediendes lijkt er toch weer niks aan het handje en is het gewoon om betalingen te kunnen rekken.

Serieus, dit heeft buiten kostenbesparing 0,0 meerwaarde.

 

[Castil]

Goed even mijn verhaal... Sorry voor de ongetwijfeld lange tekst.
Ik ben al 14 jaar werkzaam bij de firma.. Veel meegemaakt en altijd goed in het team gelegen. Een sector waar veel geroddeld wordt en achterklap dagelijkse kost is... Zoals in veel sectoren vermoed ik.

Echter heb ik 3 jaar geleden iets serieus meegemaakt op mijn werk wat een zware impact op mij had. Mijn werkgever heeft mij compleet in de steek gelaten en dit heeft als gevolg gehad dat er bij mij persoonlijk toch iets gebroken was.

Ik ben altijd blijven werken ookal had ik het mentaal moeilijk om recht te krabbelen. Ik heb van mijn teamleider de vraag gekregen om tijdelijk (max 2 maanden) gekoppeld te worden aan een collega die volgens mijn baas ging vertrekken. Uit barmhartigheid om het team te helpen heb ik hierin toegestemd. Echter kwam ik te weten dat die collega helemaal niet ging vertrekken maar zij zo slecht was dat niemand met haar wou werken. Ik voelde mij dus lichtelijk verraden door mijn baas.

Ik heb het 18 maanden volgehouden met die collega tot ik er compleet onder door zat. Kort nadien heb ik een arbeidsongeval gehad waarbij ik ondertussen al 5 maanden thuis zit na voorlopig al 2 operaties te ondergaan.

Tijdens die 5 maanden heb ik niemand van mijn werk gehoord... Bazen die mij zelfs nog mailen om een probleem op te lossen terwijl ik al maanden in de lappenmand lig. Geen bemoedigende woorden of enig teken dat ik daar gemist wordt.

Vandaag kwam ik erachter dat mijn plekje in mijn team achter mijn rug verkocht werd... Omdat ik volgens mijn baas er te lang over doe om terug te keren na mijn ongeval. (ik moet nog een 3e keer geopereerd worden volgende maand). Uiteraard heb ik dat excuus via de telefoon mogen horen, hij is slim genoeg om zoiets niet op mail te zetten.

Dit kwam natuurlijk hard binnen na 14 jaar... Ik heb mezelf steeds achteruit geschoven voor de dienst en de collega's.. Tot je zelf in nood zit en er niemand naar u omkijkt.


Ach sorry voor het lange lezen.
Ik probeer het positief te bekijken en te denken dat het mss tijd wordt om mijn carrière een andere wending te geven.

12 jaar gewerkt voor KMO, dag en nacht. Alles, zelfs eigenlijk illegale zaken.

Dan gesprek gevraagd en gekregen om de werking van het bedrijf te bespreken.
Nadien aangetekend schrijven in de bus.
Stank voor dank, personeel is een noodzakelijk kwaad volgens hen.

Ander werk gezocht en gevonden.
Zelfde sector, veel betere sfeer, betere voorwaarden,...

U er proberen over te zetten en ander en beter.

 

[Charon]

Goed even mijn verhaal... Sorry voor de ongetwijfeld lange tekst.
Ik ben al 14 jaar werkzaam bij de firma.. Veel meegemaakt en altijd goed in het team gelegen. Een sector waar veel geroddeld wordt en achterklap dagelijkse kost is... Zoals in veel sectoren vermoed ik.

Echter heb ik 3 jaar geleden iets serieus meegemaakt op mijn werk wat een zware impact op mij had. Mijn werkgever heeft mij compleet in de steek gelaten en dit heeft als gevolg gehad dat er bij mij persoonlijk toch iets gebroken was.

Ik ben altijd blijven werken ookal had ik het mentaal moeilijk om recht te krabbelen. Ik heb van mijn teamleider de vraag gekregen om tijdelijk (max 2 maanden) gekoppeld te worden aan een collega die volgens mijn baas ging vertrekken. Uit barmhartigheid om het team te helpen heb ik hierin toegestemd. Echter kwam ik te weten dat die collega helemaal niet ging vertrekken maar zij zo slecht was dat niemand met haar wou werken. Ik voelde mij dus lichtelijk verraden door mijn baas.

Ik heb het 18 maanden volgehouden met die collega tot ik er compleet onder door zat. Kort nadien heb ik een arbeidsongeval gehad waarbij ik ondertussen al 5 maanden thuis zit na voorlopig al 2 operaties te ondergaan.

Tijdens die 5 maanden heb ik niemand van mijn werk gehoord... Bazen die mij zelfs nog mailen om een probleem op te lossen terwijl ik al maanden in de lappenmand lig. Geen bemoedigende woorden of enig teken dat ik daar gemist wordt.

Vandaag kwam ik erachter dat mijn plekje in mijn team achter mijn rug verkocht werd... Omdat ik volgens mijn baas er te lang over doe om terug te keren na mijn ongeval. (ik moet nog een 3e keer geopereerd worden volgende maand). Uiteraard heb ik dat excuus via de telefoon mogen horen, hij is slim genoeg om zoiets niet op mail te zetten.

Dit kwam natuurlijk hard binnen na 14 jaar... Ik heb mezelf steeds achteruit geschoven voor de dienst en de collega's.. Tot je zelf in nood zit en er niemand naar u omkijkt.


Ach sorry voor het lange lezen.
Ik probeer het positief te bekijken en te denken dat het mss tijd wordt om mijn carrière een andere wending te geven.

concentreer u op uw gezondheid. Al de rest kan den boom in.

 

[Str8_6]

Wel een schone welkom in mijn nieuw departement. Blabbermouth!

Niet erg, iedereen is ergens graag gezien. In jouw geval zijn dat je hielen.

 

[Carrion]

2 weken niet op het werk geweest en er is weer hardware verdwenen. Okay, maar kleine dingetjes, maar is iets dat niet kan. En als je dan vraagt of ze weten waar het is krijg je als antwoord: "Ah, nee". En als je dan zegt dat daar op moet gelet worden krijgen je een "Joa".

Mijn rugzak een keer uitgemest tijdens mijn verlof. De vermiste hardware is terug terecht.

 

[Wilcao]

Mijn rugzak een keer uitgemest tijdens mijn verlof. De vermiste hardware is terug terecht.

Bij mij was het, na 4 weken verlof, de verloren banaan die ik terugvond in mijn tas

 

[StannekeS]

Bij mij was het, na 4 weken verlof, de verloren banaan die ik terugvond in mijn tas

Omg, dat heb ik ook al gehad. Die geur blijft maanden zitten

 

[Wilcao]

Omg, dat heb ik ook al gehad. Die geur blijft maanden zitten

Hij zat in zo'n koker, dus dat viel wel mee eigenlijk. Zo goed als niks zelfs

 

[StannekeS]

Hij zat in zo'n koker, dus dat viel wel mee eigenlijk. Zo goed als niks zelfs

Dan hebt ge geluk gehad. ik heb mijne rugzak 2 keer gewassen, maar de geur bleef gewoon zitten. Al sjans dat zo een schil nog heel sterk is ook al is het rot, want zwarter fruit had ik nog nooit gezien.

 

[Mulan]

Dan hebt ge geluk gehad. ik heb mijne rugzak 2 keer gewassen, maar de geur bleef gewoon zitten. Al sjans dat zo een schil nog heel sterk is ook al is het rot, want zwarter fruit had ik nog nooit gezien.

Tip voor andere slachtoffers: sodakristallen oplossen in heet water en dan de rugzak een nachtje laten weken en daarna gewoon wassen, soda zou geuren neutraliseren.

 

[Strijkijzer]

Allez, je kon er meteen milkshake mee maken!

 

[Muscleduck]

Goed even mijn verhaal... Sorry voor de ongetwijfeld lange tekst.
Ik ben al 14 jaar werkzaam bij de firma.. Veel meegemaakt en altijd goed in het team gelegen. Een sector waar veel geroddeld wordt en achterklap dagelijkse kost is... Zoals in veel sectoren vermoed ik.

Echter heb ik 3 jaar geleden iets serieus meegemaakt op mijn werk wat een zware impact op mij had. Mijn werkgever heeft mij compleet in de steek gelaten en dit heeft als gevolg gehad dat er bij mij persoonlijk toch iets gebroken was.

Ik ben altijd blijven werken ookal had ik het mentaal moeilijk om recht te krabbelen. Ik heb van mijn teamleider de vraag gekregen om tijdelijk (max 2 maanden) gekoppeld te worden aan een collega die volgens mijn baas ging vertrekken. Uit barmhartigheid om het team te helpen heb ik hierin toegestemd. Echter kwam ik te weten dat die collega helemaal niet ging vertrekken maar zij zo slecht was dat niemand met haar wou werken. Ik voelde mij dus lichtelijk verraden door mijn baas.

Ik heb het 18 maanden volgehouden met die collega tot ik er compleet onder door zat. Kort nadien heb ik een arbeidsongeval gehad waarbij ik ondertussen al 5 maanden thuis zit na voorlopig al 2 operaties te ondergaan.

Tijdens die 5 maanden heb ik niemand van mijn werk gehoord... Bazen die mij zelfs nog mailen om een probleem op te lossen terwijl ik al maanden in de lappenmand lig. Geen bemoedigende woorden of enig teken dat ik daar gemist wordt.

Vandaag kwam ik erachter dat mijn plekje in mijn team achter mijn rug verkocht werd... Omdat ik volgens mijn baas er te lang over doe om terug te keren na mijn ongeval. (ik moet nog een 3e keer geopereerd worden volgende maand). Uiteraard heb ik dat excuus via de telefoon mogen horen, hij is slim genoeg om zoiets niet op mail te zetten.

Dit kwam natuurlijk hard binnen na 14 jaar... Ik heb mezelf steeds achteruit geschoven voor de dienst en de collega's.. Tot je zelf in nood zit en er niemand naar u omkijkt.


Ach sorry voor het lange lezen.
Ik probeer het positief te bekijken en te denken dat het mss tijd wordt om mijn carrière een andere wending te geven.

Ah, het is een harde les om te leren, maar je komt er wel door. Ik ben zo na 9 jaar trouwe dienst ontslagen na een banaliteit, terwijl elke evaluatie uitmuntend was en ik geen enkele misstap had er voor. Meer nog, ik had een jaar of zo voor mijn ontslag een fout gemaakt waardoor ik echt dat dat ik buiten ging liggen (50k euro productie verkloot door tijdens opleiding van een collega hem te snel te vertrouwen, mijn schuld). Ik ben daar zelfs niet voor op de vingers getikt. Ik was die collega die elke ploegwissel met de glimlach deed, ben nog buiten mijn uren 's nachts naar het werk gereden na uit te gaan om collega's te helpen met de PC die storing gaf. In 't weekend proeven gaan starten zodat we maandag resultaat hadden,... Ben daar toch wel jaren zuur van geweest. Nu héél af en toe nog zo wat een FOMO gevoel als ik met een kameraad (ex-collega) praat, maar het deert me niet meer.

 

[Stinkbakkes]

om 7u30 s'morgens, ik blij dat ik even alleen was op kantoor en op die manier lekker kon doorwerken. Komt er even later een collega binnengestormd :

collega: goedemorgen Beffer! (toegegeven, ik vond haar iets te vrolijk naar mijn goesting op dat uur van de dag)
Beffer: morgen
collega: amaai, je bent weer zo stil? slecht geslapen fwa?
Beffer: tef fuck, ik probeer gewoon door te werken en ik heb mijn eerst koffie nog niet uit
collega: ok dan sorry, het was niet kwalijk bedoeld
Beffer: non taken, maar ik voel me even niet in een "singing in the rain" mood, neem het aub niet persoonlijk

 

[recipe4hate]

om 7u30 s'morgens, ik blij dat ik even alleen was op kantoor en op die manier lekker kon doorwerken. Komt er even later een collega binnengestormd :

collega: goedemorgen Beffer! (toegegeven, ik vond haar iets te vrolijk naar mijn goesting op dat uur van de dag)
Beffer: morgen
collega: amaai, je bent weer zo stil? slecht geslapen fwa?
Beffer: tef fuck, ik probeer gewoon door te werken en ik heb mijn eerst koffie nog niet uit
collega: ok dan sorry, het was niet kwalijk bedoeld
Beffer: non taken, maar ik voel me even niet in een "singing in the rain" mood, neem het aub niet persoonlijk

Dit valt eigenlijk toch prima mee?