Ik heb het de laatste tijd wat moeilijk. Ik ben in januari coördinator geworden van een bedrijf dat deels draait op subsidies, sociale sector. De vorige coördinator wou gewoon terug coach zijn. Die werkt er dus nog. Hij had te veel stress, ik vond het een mooie kans, dus ik accepteer zijn vraag om over te nemen.
Er is zeer weinig overgave gebeurd, af en toe een half uur uitleg over bepaalde dingen maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik beheerste hoe het werkt. Ik kreeg ook geen antwoord op mijn vele vragen. In maart bleek dat de boekhouding voor 2020 niet kon afgesloten worden, want er was geen startbalans. Start de ellende. Blijkbaar zijn we al jaren verlieslatend. Hoe dieper ik graaf, hoe meer lijken er uit de kast vallen.
Ik weet niet of de vorige coordinator dat wist of niet. De budgetten waren met verkeerde bedragen gemaakt. De boekhoudster komt uit Rusland en spreekt zeer slecht Nederlands, via haar ga ik het ook niet begrijpen. Er is gelukkig een externe boekhouder die ik wel begrijp. Triestig dat ik via hem moet leren hoe de eigen organisatie werkt.
Het is een complex verhaal. Onder andere vijf verschillende subsidiegevers. De ex-coordinator houdt alle informatie bij zich, dus ik moet het dan maar zelf uitzoeken.
Voor 2022 wil ik alleszins een positief budget. Iedereen krijgt de kans om drie dagen per week thuis te werken. Ik heb een bureau geschrapt en iedereen samengezet in een landschapslokaal, er is ruimte genoeg. Dat bespaart €7000/jaar, gemakkelijk. De avond na mijn beslissing krijg ik telefoon van een bezorgde medewerkster. Ik heb er een half uur mee gepraat, alles uitgelegd , proberen te kalmeren, ze leek rustig en begripvol. De dag erop zie ik ze op kantoor, ze is zeer kwaad, dat ze niet akkoord gaat met mijn stijl van beslissingen nemen, dat ze het erover gaat hebben met de vorige coordinator etc. Die is zelf ook niet enthousiast. Hij had een consensuscultuur, alle beslissingen werden eerst in het team overlegd... Waardoor er nooit iets gebeurde. Ik maak me er zelf niet populair mee.
Eigenlijk is de personeelskost te hoog voor wat we doen. Er wordt niet efficiënt gewerkt. Infosessies worden met twee personen gegeven terwijl dat perfect alleen kan: ik zeg dat we dat nu alleen gaan doen ipv met twee, ook veel tegenwind. Ik wil ook meer overschakelen naar een online omgeving, meer online workshops, of minstens hybride , maar ook daar sputtert een collega tegen: dat is voor haar een "zwak punt" en je moet "werken met je sterktes" dus een andere collega moet het doen. Maar als je fysieke workshops kan geven kan je dat toch online ook? Dat is een kwestie van niet willen leren, gewoon tegen verandering.
Het is/was een zeer flexibele omgeving , eigenlijk zonder regels. Mensen komen toe en vertrekken wanneer ze willen, er is geen controle over hoe de dag wordt ingevuld. Dat kan toch niet? Onder de vorige coordinator waren er helemaal geen regels, je kwam niet als je geen zin had en vertrok weer wanneer je wou. Er was ook geen tussentijdse controles of opvolging. Op de twee dagen per week dat mensen nu naar de bureau moeten komen heb ik gezegd dat ze moeten hier zijn tussen 8 en 9. Dat is in mijn ogen flexibiliteit in een gewoon bedrijf. Niet: ik zie wel of ik kom, wanneer ik kom. Er zijn ook nog drie dagen thuiswerk...
Soms voelt het aan alsof ik leef in bizarro world. Mijn pogingen om er een "normaal" bedrijf van te maken botsen op zeer veel weerstand, maar wat zouden die mensen dan doen in een gewoon bedrijf?
Ik heb veel stress. Ik zie geen mogelijkheid om structureel terug winstgevend te worden (of toch minstens break even) zonder te snoeien in de personeelskost. Er zal dan ook een daling zijn in de omzet, maar het personeel is duur en heeft veel anciënniteit (dank aan de vorige coördinator die alle gewerkte jaren meenam, ongeacht wat het was). Maar zolang de besparing op de kost van het loon hoger is dan de daling van de omzet is dat een positieve ingreep, ook al krimpen we dan ... Als we zo doorgaan gaan we failliet, dan heeft niemand nog een job.
Soms voelt het aan als een vergiftigd geschenk, een fucked up cadeau : hier, wordt maar coordinator, ik zal wel terug coach worden (aan hetzelfde loon dat hij had als coördinator!), los het maar op. Maar als je beslissingen neemt die niet eerst worden besproken met heel het team, dan ben ik samen met mijn clubje collega's die mij steunen boos op je. Gefeliciteerd met je nieuwe functie.