Klinkt logisch maar werkt jammer genoeg meestal niet op die manier.
Nuja het is dat of meer mensen met een depressie thuis.
Nuja het is dat of meer mensen met een depressie thuis.
Ja dat dacht ik ook al, maar kans gaat klein zijn.
Allee tis ne brave baas toch qua vrijheid enzo maar echt ni bekwaam voor da werk.
Mja ik feite zou ik 't mij niet moeten aantrekken als da bij die klanten misloopt.
Maar ik wil wel dan met fierheid of zonder schaamte kunnen zeggen waar ik werk als ik door stad loop
En als hij dan zo een hoop dossiers naar de botten helpt.
Mja, we shall see zei de blinde
Ik wist niet dat gij dat nog kendeJa dat dacht ik ook al, maar kans gaat klein zijn.
Allee tis ne brave baas toch qua vrijheid enzo maar echt ni bekwaam voor da werk.
Mja ik feite zou ik 't mij niet moeten aantrekken als da bij die klanten misloopt.
Maar ik wil wel dan met fierheid of zonder schaamte kunnen zeggen waar ik werk als ik door stad loop
En als hij dan zo een hoop dossiers naar de botten helpt.
Mja, we shall see zei de blinde
Bij ons blijft een stagiair (enkel in jun tem sept) +/- 1 maand , en dat vraagt echt wel bijna 20-25% van uw tijd. Laat staan dat je er 3 hebt.
Dan heb je nog 25-40% voor eigen werk
Euhm, ik heb net hetzelfde gezien bij mijn vorige baas. Hij werkte van 's morgens tot 's avonds & kreeg door zijn huidige project veel stress. Maar is nadien wel enkele maanden uitgevallen door een burnout.
Dus probeer dit zeker een beetje in de gaten te houden. Je mag zeker al eens langs een huisarts passeren hoor.
Slaap is daarnaast levensnoodzakelijk. Je lichaam rust niet enkel uit, maar verwerkt ook alle emotionele zaken van de dag ervoor om de dag erna terug volledig klaar te zijn voor nieuwe zaken. Minder slapen, veel stress, nog minder slapen is helaas een vicieuze cirkel die je zelf moet proberen te doorbreken (minder/ander werk opnemen, (ziekte)verlof nemen, oorzaak proberen aan te pakken, goed ontspannen).
BeardedJudas
New member
@kay-gell Ik kan de mensen hierboven alleen maar bijtreden. Laat het niet zover komen dat jij en je gezondheid de dupe worden van een ongezonde werksfeer.
Eigen ervaring (daarom niet toepasbaar op jou, maar voor wat het waard is): een zeer interessante job, met een degelijk look en zeer fijne collega's maar ik had niet door dat ik een paar jaar lang van piekmoment naar piekmoment ging en de (chronische) stress zich in mijn lijf opstapelde. Tot het punt dat ik eronderdoor ben gegaan en het mij bijna een jaar (en mijn relatie) heeft gekost om terug uit die put te kruipen. Ik ben wel blijven werken, aan een verminderd tempo, maar was niet te genieten. In overleg met mijn werkgever (na een eigen voorstel van oplossing) heb ik een nieuwe manier van werken gevonden dus ik zit nog steeds op dezelfde plek met die interessante job en fijne collega's maar zónder dat teveel aan stress.
Als ik dezelfde signalen herken bij mensen rond mij, vind ik het mijn plicht op zijn minst te waarschuwen. Wat die mensen er daarna zelf mee doen, is hun zaak. Maar - om nog maar eens op dezelfde nagel te kloppen - offer je eigen gezondheid niet op voor wat uitendelijk maar je job is. Dus: indien je daar graag blijft werken (en die indruk geef je) probeer dan samen met die brave baas van je toch maar naar een oplossing te zoeken. Bij mij heeft die weg naar een oplossing uiteindelijk nog ongeveer een jaar geduurd, maar alleen al het zicht op licht aan het einde van de tunnel hielp om het allemaal weer wat draaglijker te maken.
Eigen ervaring (daarom niet toepasbaar op jou, maar voor wat het waard is): een zeer interessante job, met een degelijk look en zeer fijne collega's maar ik had niet door dat ik een paar jaar lang van piekmoment naar piekmoment ging en de (chronische) stress zich in mijn lijf opstapelde. Tot het punt dat ik eronderdoor ben gegaan en het mij bijna een jaar (en mijn relatie) heeft gekost om terug uit die put te kruipen. Ik ben wel blijven werken, aan een verminderd tempo, maar was niet te genieten. In overleg met mijn werkgever (na een eigen voorstel van oplossing) heb ik een nieuwe manier van werken gevonden dus ik zit nog steeds op dezelfde plek met die interessante job en fijne collega's maar zónder dat teveel aan stress.
Als ik dezelfde signalen herken bij mensen rond mij, vind ik het mijn plicht op zijn minst te waarschuwen. Wat die mensen er daarna zelf mee doen, is hun zaak. Maar - om nog maar eens op dezelfde nagel te kloppen - offer je eigen gezondheid niet op voor wat uitendelijk maar je job is. Dus: indien je daar graag blijft werken (en die indruk geef je) probeer dan samen met die brave baas van je toch maar naar een oplossing te zoeken. Bij mij heeft die weg naar een oplossing uiteindelijk nog ongeveer een jaar geduurd, maar alleen al het zicht op licht aan het einde van de tunnel hielp om het allemaal weer wat draaglijker te maken.
Googke
Well-known member
Oké, ik weet da 't vies kinderachtig is en fout en dit en dat, maar bon. Ffkes op Teams gekeken van een collega die echt lang weg was die met een andere collega aan 't chatten was. Bleek dus dat ik volledig door de stront wordt getrokken terwijl ik hem echt als een vriend zie.
Alright, ik ben misschien Ivo Naïvo, maar toch wel kut.
Alright, ik ben misschien Ivo Naïvo, maar toch wel kut.
Mulan
Well-known member
Ik sluit me aan bij de rest @kay-gell.
Hier veel te lang doorgegaan, heel zware burn-out gehad, 2j totaal niet kunnen werken, niet met de auto kunnen rijden, niet als mens normaal kunnen functioneren en ook nooit volledig hersteld. De gevolgen kunnen dus HEEL zwaar zijn.
Bespreek het desnoods EERST met je huisarts en stap dan meet geïnformeerd over waar je nu staat, naar je baas.
Hier veel te lang doorgegaan, heel zware burn-out gehad, 2j totaal niet kunnen werken, niet met de auto kunnen rijden, niet als mens normaal kunnen functioneren en ook nooit volledig hersteld. De gevolgen kunnen dus HEEL zwaar zijn.
Bespreek het desnoods EERST met je huisarts en stap dan meet geïnformeerd over waar je nu staat, naar je baas.
Madou
Well-known member
Ouch, dat doet echt pijn. Had iets gelijkaardigs meegemaakt van een persoon die ik zelfs nog geholpen heb met het één en ander. Als gevolg daarvan ben ik wat meer gesloten geworden en deel ik ook nauwelijks nog niets over m'n eigen privéleven terwijl dat voorheen wel de norm was (bij zowel mij als m'n collega's).
Laatst bewerkt:
ThekillingGoku
Well-known member
Goh ja ... je weet nooit wat een ander over u denkt & wat er allemaal qua achterklap de ronde gaat.
Ik moet het ni weten, trek het mij ook niet aan. Collega's zijn ook maar dat eh ... collega's.
Het is & blijft een competitieve omgeving waar iedereen uiteindelijk meer wil verkrijgen dan een ander. Hoeveel jaloezie er niet uit de grond schiet als men te weten komt dat jij pakweg 50% meer verdient dan een ander. Meestal door ervaring, anciënniteit, inzet over de vele jaren, etc. (maar dat negeert men snel).
Anyway ... je komt er joviaal mee overeen zolang je daar aan 't werk bent & zodra je vertrekt hoor je er nooit meer van.
9 keren v/d 10 is dat hoe het uitdraait. Zelfs al krijg je regelmatig wel eens de cliché opmerkingen van 'we blijven wel in contact etc.'.
Bottom line ... heb nog maar heel weinig gemerkt dat 'vrienden' op het werk ook echt 'vrienden' zijn (tenzij je ze natuurlijk al kende van voor dat je werkte of zo eh).
As for sharing & caring ... ik heb geen probleem met te klappen over privé zaken. Maar sommige dingen horen nu niet echt thuis op 't werk. Bij wijze van voorbeeld eens klagen over uwe vent/madam tot daar aan toe, maar ge moet nu ook weer niet gaan rond bazuinen dat ge elke week op een ander gaat natuurlijk.
Ik moet het ni weten, trek het mij ook niet aan. Collega's zijn ook maar dat eh ... collega's.
Het is & blijft een competitieve omgeving waar iedereen uiteindelijk meer wil verkrijgen dan een ander. Hoeveel jaloezie er niet uit de grond schiet als men te weten komt dat jij pakweg 50% meer verdient dan een ander. Meestal door ervaring, anciënniteit, inzet over de vele jaren, etc. (maar dat negeert men snel).
Anyway ... je komt er joviaal mee overeen zolang je daar aan 't werk bent & zodra je vertrekt hoor je er nooit meer van.
9 keren v/d 10 is dat hoe het uitdraait. Zelfs al krijg je regelmatig wel eens de cliché opmerkingen van 'we blijven wel in contact etc.'.
Bottom line ... heb nog maar heel weinig gemerkt dat 'vrienden' op het werk ook echt 'vrienden' zijn (tenzij je ze natuurlijk al kende van voor dat je werkte of zo eh).
As for sharing & caring ... ik heb geen probleem met te klappen over privé zaken. Maar sommige dingen horen nu niet echt thuis op 't werk. Bij wijze van voorbeeld eens klagen over uwe vent/madam tot daar aan toe, maar ge moet nu ook weer niet gaan rond bazuinen dat ge elke week op een ander gaat natuurlijk.
Hopelijk toch werk gerelateerd en niet op uiterlijke of fysieke kenmerken?
Googke
Well-known member
Laten we zeggen dat ik in een zeer multiculti bedrijf werk en ik soms die Belg wordt gezien. Vanalles eigenlijk, combi van 't feit dat ik veel te open ben onder andere.
Racisme racisme, maar andersom, racisme naar Belgen toe?
Laatst bewerkt:
Hier ook zoiets. Op m'n 28ste er onderdoor gegaan wegens teveel stress en teveel op m'n nek te halen op 't werk. Veranderd van job, nog altijd hard werken maar als m'n laptop toegaat interesseert het me geen fluit of m'n werk ontploft.
Uiteindelijk heeft het toch een paar jaar geduurd voor ik volledig erbovenop was.
Arbeidsinspectie controleert geen zieken hé. T'zal wel de controlearts geweest zijn.
ThekillingGoku
Well-known member
Goh ... 'k moet zeggen dat het bij mij sterk verminderd is sinds de Corona.
Voor de Corona werkte ik gelijk al jaren aan een stuk zo goed als 7 op 7. Zo wel met perioden, maar telkens vele weken, soms maanden na mekaar.
Met uitschieters in 't weekend waar er dagen van 12u+ gedraaid werden om deadlines te halen.
Sinds de Corona ons thuis gezet heeft +1,5j geleden heb ik nog nauwelijks weekend werk moeten presteren.
Hier & daar eens, maar praktisch de moeite niet, zeker in vergelijking met.
Ik hou mij ook veel meer aan mijn uren, waardoor ik niet meer met een chronisch overschot aan onbetaalde overuren zit. Idem, er zijn zeker nog wel wat uren te veel, maar bij lange zoveel niet meer.
Gewoon al 't gedoe van de verplaatsing die weg valt geeft ook extra tijd (niet meer over & weer naar BXL). Maar in BXL deed ik ook regelmatig extra uren om niet in de file te staan (dus 'na' de file te vertrekken). Dus bovenop de verplaatsing zelf, is dat nu ook niet meer nodig.
Voor de Corona werkte ik gelijk al jaren aan een stuk zo goed als 7 op 7. Zo wel met perioden, maar telkens vele weken, soms maanden na mekaar.
Met uitschieters in 't weekend waar er dagen van 12u+ gedraaid werden om deadlines te halen.
Sinds de Corona ons thuis gezet heeft +1,5j geleden heb ik nog nauwelijks weekend werk moeten presteren.
Hier & daar eens, maar praktisch de moeite niet, zeker in vergelijking met.
Ik hou mij ook veel meer aan mijn uren, waardoor ik niet meer met een chronisch overschot aan onbetaalde overuren zit. Idem, er zijn zeker nog wel wat uren te veel, maar bij lange zoveel niet meer.
Gewoon al 't gedoe van de verplaatsing die weg valt geeft ook extra tijd (niet meer over & weer naar BXL). Maar in BXL deed ik ook regelmatig extra uren om niet in de file te staan (dus 'na' de file te vertrekken). Dus bovenop de verplaatsing zelf, is dat nu ook niet meer nodig.
Afhankelijk van het type of soort militair materiaal dat men in dat bedrijf bewerkt kan het gerust zijn dat die policy van buitenaf opgelegd wordt hoor. Dat bedrijf moet in compliance blijven met de eisen van de klant.
't is bovendien niet alsof je Belgische overheidsinstanties kan gebruiken als lichtende bakens van informaticabeveiliging.
Dr. Sheldon Cooper
Well-known member
Vergelijkbare onderwerpen
