Muñoz
Well-known member
Wie een burn-out krijgt is geen rocket science eh. Je hoort zelfs tamelijk vaak dat 50+'ers volledig uitgeblust zijn terwijl ze objectief gezien relatief weinig 'shit going on' hebben: kinderen zijn het huis al uit, financieel zit je meestal al op een goede wolk (hypotheek afbetaald, etc.), etc.
Maar hetzelfde kan je idd zeggen van een puber of vers afgestudeerde: hun privéleven is vaak (nog) erg rustig.
Denk dat bij jongeren vooral het probleem speelt dat wij opgegroeid zijn in het digitale tijdperk, en dat mijn generatie zo extreem gekluisterd is aan de schermen dat dat bij velen onbewust zorgt voor een soort van hoogsensitiviteit en dat we nog maar weinig resistentie hebben tegen (bv. werkgerelateerde) stress in vergelijking met oudere generaties. Constant die meldingen, constant die druk om ten alle tijde van alle op de hoogte te willen/moeten zijn, FOMO, etc. Dat hakt er hoe dan ook in. Bij mijn generatie van de vroege/mid-20'ers valt dat wrs nog mee, denk ik. Maar de generaties die na mij komen en die al van hun 4 jaar ofzo op die smartphones hangen, ik hou oprecht m'n hart vast voor wat voor snow flakes dat gaan zijn (om het met een platitude te zeggen).
Zo zou eigenlijk iedereen wat meer moeten zijn. Nu jaagt iedereen elkaar constant op om continu bereikbaar te zijn en direct te antwoorden. Als je nooit/niet antwoord loop je dan weer het risico om sociaal 'achteruit' te gaan, want constant bereikbaar zijn is nu eenmaal wat er van ons verwacht wordt.
Het mag gerust allemaal eens wat trager.
Je moet dringend eens psychiater Dirk De Wachter lezen. Zijn pleidooi in één zin samengevat: "We moeten dringend eens leren ongelukkig te worden."
We kunnen dat niet meer. Iedereen moet altijd en overal op zoek gaan naar maximaal genot, maximaal geluk, ... wat nog versterkt wordt door sociale media. Maar het leven is nu eenmaal geen aaneenrijging van doldwaas geluk, elke dag opnieuw. Dat kan niet.
Het mantra tegenwoordig: Gelukkig, gelukkig, gelukkig, gelukkig, gelukkig, ..., ongelukkig.
HALT. Zei hier iemand "ongelukkig"?! Dat kan toch niet?! Help! Dokter, help mij! Maatschappij, help mij!Maar hoort dat niet gewoon bij het leven?
Hoewel ik goed besef dat ik er nog niet ben en dat er nog meer acties moeten gezet worden, kan ik mij nog steeds optrekken aan de positieve momenten. Ik zal dan des te gelukkiger zijn wanneer deze fase achter de rug is. Op dat moment zal ik misschien wel méér dan anderen kunnen genieten van de kleine dingen des levens?
Wat ik dan niet snap, als je het ok vindt dat je ongelukkig bent en dat je door uw acties mogelijks ook uw vrouw en kinderen ongelukkig maakt .. waarom het dan als een probleem zien en (hier toch) vaak als gefrustreerd overkomen?Je moet dringend eens psychiater Dirk De Wachter lezen. Zijn pleidooi in één zin samengevat: "We moeten dringend eens leren ongelukkig te worden."
We kunnen dat niet meer. Iedereen moet altijd en overal op zoek gaan naar maximaal genot, maximaal geluk, ... wat nog versterkt wordt door sociale media. Maar het leven is nu eenmaal geen aaneenrijging van doldwaas geluk, elke dag opnieuw. Dat kan niet.
Het mantra tegenwoordig: Gelukkig, gelukkig, gelukkig, gelukkig, gelukkig, ..., ongelukkig.
Maar hoort dat niet gewoon bij het leven?
Hoewel ik goed besef dat ik er nog niet ben en dat er nog meer acties moeten gezet worden, kan ik mij nog steeds optrekken aan de positieve momenten. Ik zal dan des te gelukkiger zijn wanneer deze fase achter de rug is.
Ik denk niet dat jij weet hoe groot Noorwegen is en hoe crap fietsen in Noorwegen is
Zeker in de zomer wanneer al de toeristen over die smalle wegen vliegen in hun mobilhomes. Ik zeg niet dat dat geen goed idee is, maar dat ga je niet voor niks doen.
Een burn-out is toch niet afhankelijk van gelukkig of ongelukkig zijn?
En al de rest doe me denken aan een collega die meermaals rondbazuinde dat een burn-out iets is voor luie mensen. Een half jaar later lag hij dan zelf uit met een burn-out en is hij meer dan een jaar afwezig geweest.
En al de rest doe me denken aan een collega die meermaals rondbazuinde dat een burn-out iets is voor luie mensen. Een half jaar later lag hij dan zelf uit met een burn-out en is hij meer dan een jaar afwezig geweest.
Chelark007
Well-known member
1 dag verlof en in de namiddag gebeld geweest vant werk... Zat opt terras en niets mee gedaan, een uur later wast opgelost.
Als mijn baas in verlof is moeten we ook niet bellen
Als mijn baas in verlof is moeten we ook niet bellen
Voor sommige mensen is hun beroep ook hun grootste hobby. Dat is zeldzaam maar die mensen bestaan echt.'Teveel' verlof, dat heb ik nu eens echt nooit gesnapt. Je kan letterlijk alles doen wat je maar wil (dat binnen je financiën ligt)!! Ik doe een moord voor drie weken verlof zonder kinderen.
En als ze terug kunnen gaan werken dan zijn ze zo blij als een kind.
Ik denk niet dat dit veel voorkomt (als het al voorkomt) in bijvoorbeeld de IT sector, maar in sommige arbeidersjobs hoor ik dat toch wel zo af en toe.
whatsUpp bro!
Geen idee of dat iets eigen aan uw vrienden is of niet. Maar hier is dat absoluut niet: als er iets is afgesproken en het moet gewijzigd worden, dan spreken we dat samen af. Of iemand nu meteen antwoordt of niet.
Maar wat je daar omschrijft vind ik wel boertig om eerlijk te zijn. Maar als.ik het me goed herinner niet de eerste dat zoiets gebeurt.
Trouwens ook niet zo actief op WhatsApp. Veel groepen gemute, nr meeste is toch niet zo dringend.
Mountain-Djinn
Active member
Hier hetzelfde. Met de vrienden wijzigen we pas iets wanneer iedereen heeft geantwoord, wat niet het geval lijkt te zijn met de vrienden van mac-bc.
Khyl@ris
Member
Voor sommige mensen wel gewoon realiteit. Sommige mensen maken al iets meer tegenslagen mee dan leeftijdsgenoten.Holy shit dude, wat verwacht gij nog allemaal als dit de minste privé tegenslag is?
Hier beide ouders ziek geweest en gestorven. Na de dood van mijn moeder toen ik 16 was gewoon blijven doorgaan, gestort op studeren (ook ingenieursstudie) en goede job gevonden. Dan vader ziek geworden toen ik 28 was. Dit tijdens de zwangerschap van mijn dochter. Blijven doorgaan tot mijn vader stierf toen mijn dochtertje 1 werd.
Blijven doorgaan tot ik, in de frustraties van het regelen van het nalatenschap en alle verantwoordelijkheden thuis, op werk en naar zorg resterende partner van mijn vader toe in combinatie met een sluimerende kak post partum periode, ineens niet meer kon functioneren. Grond volledig onder mij weggezakt en mezelf kwijt geraakt.
Een maand thuisblijven in combinatie met therapie heeft ervoor gezorgd dat ik terug stilaan kon opveren en mezelf terug bij mekaar kon beginnen te zoeken. Als ik het al niet aan mezelf verplicht was, dan wel aan mijn gezin en vooral mijn dochter.
Nu nog op regelmatige basis naar de therapeut, maar sta een pak stabieler in het leven en ben er enorm assertief door geworden en zie nu veel beter in wat prioriteiten zijn en waar ik grenzen moet trekken.
Daarom kan ik me echt niet vinden in de zwart-wit mening van mac-bc. Hoe kan je iemand zijn balans opmaken als je niet eens weet wat er allemaal speelt?
De ene zijn veer is al wat meer ingedrukt dan een ander. Ik geloof ook niet dat iemand voor zijn plezier een maand thuis zit...
Het is gemakkelijker om je problemen niet onder ogen te komen en oogkleppen op te zetten dan er mee te dealen en het aan te pakken.
Laatst bewerkt:
Ik begin hier toch ook meer en meer “last” van te krijgen.
Enerzijds verzorgt de werkgever cursussen over tiijdsmanagement, anderzijds wordt er verwacht dat reacties eerder snel komen en dat in een omgeving met een tekort aan personeel.
Vrijdag om 15u een mail met vragen, en vandaag om 10u “zeg Biljart, heb je mijn mail gezien van vorige week”?
Jaja van “vorige week”, van vrijdag om 15u zeker met een weekend tussen.
Ik wil ook nergens zeggen dat die zaken niet gebeuren. Maar ge kunt dat toch niet de minste privé tegenslag noemen hé.
Muñoz
Well-known member
Maar Cege stelde het voor alsof ouders die sterven het "minste" is dat er privé kan gebeuren, terwijl dat toch objectief gezien het ergste is wat er kan gebeuren (buiten misschien je eigen kind dat vóór u sterft), ook al overkomt het vroeg of laat iedereen.
Het is inderdaad boertig maar wellicht is dat niet altijd heel bewust. Dergelijke zaken evolueren vaak organisch in een bepaalde richting door de groepsdynamiek.
Zo is het in eender welke situatie veel makkelijker om het zaadje dat iemand plant ("kunnen we eventueel verplaatsen naar een andere datum?") onmiddellijk in de kiem te smoren met een "Neen, sorry, lukt niet voor mij", dan eerst een heel groepsgesprek op gang te laten komen, er worden links wat toegevingen gedaan, er worden rechts wat toegevingen gedaan, ... en stilaan komt er een consensus over de nieuwe datum na 30 berichten heen en weer. Om dan heel dat proces genegeerd te hebben en pas helemaal op het einde na verschillende uren nog te zeggen: "Neen, sorry, lukt niet voor mij", dan heeft dat plots een heel andere perceptie. En ja, je kunt dan het been stijfhouden enzo maar dan ben JIJ plots "de ambetanterik", zogezegd.
-> Perception is reality.
Dus je kunt er niet onderuit. Je kunt gerust vaker uw Whatsapp negeren, maar dat komt dan vaak met een spreekwoordelijke kostprijs.
Laatst bewerkt:
Je kunt (hopelijk tijdelijk) ongelukkig zijn, uw frustraties uiten, uw ongeluk uiten, ... op de negatieve momenten terwijl je tijdens de betere momenten the bigger picture probeert te zien en accepteert dat je (hopelijk tijdelijk) minder goed in je vel zit.
Zo zou ik de situatie het beste omschrijven.
DogFacedGod
Well-known member
Ik dacht altijd dat dit forum de uitlaatklep is van Mac-bc zodat zijn vrouw en kinderen geen last ervan hebben
.Ik dacht altijd dat dit forum de uitlaatklep is van Mac-bc zodat zijn vrouw en kinderen geen last ervan hebben
Je kunt je voorstellen hoe mijn vrouw en kinderen afzien wanneer ik gebanned ben.
Vergelijkbare onderwerpen
