Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

[Sylverscythe]

Het is nu inderdaad wel de verwachting dat iedereen meteen bereikbaar is. Vaak is dat gewoon handig: met wat geluk kan je een en ander in een handomdraai regelen en het is haast moeilijk in te beelden dat we vroeger allemaal zonder die instantbereikbaarheid leefden. Dat zet inderdaad een grote druk op het bereikbaar MOETEN zijn omdat iedereen dat verwacht, maar anderzijds hebben we er ook allemaal profijt aan. Ik denk dat het vooral belangrijk is hoe je daarmee omgaat. Er zijn mensen die helemaal verkleefd zijn aan hun smartphone maar je hebt evengoed mensen die dat ding op tijd en stond kunnen wegleggen of negeren.

Ik kan me moeilijk inbeelden om vandaag nog op citytrip te gaan zonder Google Maps, maar het is ooit wel gelukt met een papieren kaart. En als we ooit in een postapocalyptisch land leven na de weelderige bloei aan kernbommen kunnen we maar beter terug leren oriënteren.

Ik ben er nu wel niet van overtuigd dat de kwaliteit van de communicatie gebaat is bij de snelheid waarmee dat tegenwoordig gebeurt. Een overmaat aan mails lijkt me toch aan te tonen dat de drempel vaak misschien te laag ligt, en met allerhande whatsapp/teams messages en consoorten is het natuurlijk nog sneller (veelal omdat by default je smartphone je aandacht trekt voor elke scheet daarin). Dan wordt al vaak zo'n stroom aan aan "dit" en "dat" en "wat ik nog vergeten was" en "trouwens", enz.

Net zoals men vaak de raad krijgt om de inbox niet continue na te kijken gaat dat volgens mij voor al die kanalen ook op. En wij zijn zowat de laatste generatie die nog wist hoe het was om niet continue bereikbaar te zijn. Allez, niet-professioneel, kan je je inbeelden dat je als kind uren weg was met vriendjes zonder bereikbaar te zijn, en je ouders daar geen zenuwinzinking van kregen?

 

[TRUMP]

er staat quasi geen geld meer op de bankrekeningen van mijn baas...
is echt de eerste keer dat ik nu telefoons krijg om facturen te betalen, maar moet uitvluchten verzinnen waarom we ze nog niet hebben betaald.

En mijn baas, die blijft ondertussen maar zijn huis renoveren, snoepreisjes maken, zijn tuin aanleggen.... die veegt daar gewoon z'n kerf aan.

Volgende week maandag moet ik de voorschotten uitbetalen. Benieuwd wat ik tegen ons eigen personeel ga moeten zeggen , als er tegen dan nog niets is bijgekomen.

 

[zarathustra]

'Teveel' verlof, dat heb ik nu eens echt nooit gesnapt. Je kan letterlijk alles doen wat je maar wil (dat binnen je financiën ligt)!! Ik doe een moord voor drie weken verlof zonder kinderen.

Maar mijn financiën zijn crap nu en ze willen dat als ik het opneem dat ik het in juli doe.

Wat ga ik die 2-3 extra weken thuis zitten doen alleen? Geld opdoen dat ik niet heb

 

[Appelflap1989]

Ik kan toch alleen maar beamen dat dat cobstant bereikbaar moeten zijn voor een zekere extra druk zorgt.

Persoon A stuurt iets om een afspraak te veranderen. Persoon B antwoordt hierop meteen, en een half uur erna wordt al gestuurd "voor jou ook oke, appelflap?"
Ik heb zelfs al eens een bericht op FB messenger gehad met de vraag om mijn whatsapp te checken (voor een niet-dringende vraag).

Antwoorden wanneer het mij past zit er precies niet meer in.

 

[TRUMP]

Wat ga ik die 2-3 extra weken thuis zitten doen alleen? Geld opdoen dat ik niet heb

Met u fiets de Noorse bergen intrekken. die zijn toch prachtig? En kost u geen cent.

 

[Avondland]

Ik ben er nu wel niet van overtuigd dat de kwaliteit van de communicatie gebaat is bij de snelheid waarmee dat tegenwoordig gebeurt. Een overmaat aan mails lijkt me toch aan te tonen dat de drempel vaak misschien te laag ligt, en met allerhande whatsapp/teams messages en consoorten is het natuurlijk nog sneller (veelal omdat by default je smartphone je aandacht trekt voor elke scheet daarin). Dan wordt al vaak zo'n stroom aan aan "dit" en "dat" en "wat ik nog vergeten was" en "trouwens", enz.

Net zoals men vaak de raad krijgt om de inbox niet continue na te kijken gaat dat volgens mij voor al die kanalen ook op. En wij zijn zowat de laatste generatie die nog wist hoe het was om niet continue bereikbaar te zijn. Allez, niet-professioneel, kan je je inbeelden dat je als kind uren weg was met vriendjes zonder bereikbaar te zijn, en je ouders daar geen zenuwinzinking van kregen?

De kwaliteit gaat inderdaad niet evenredig op met de kwantiteit van die berichten en er is ongetwijfeld heel veel bagger dat we sturen en ontvangen. Ik zit in groepen waar je 30 x "Gelukkige verjaardag!" ziet verschijnen terwijl in andere groepen slechts sporadische maar zeer nuttige berichten verschijnen (klasgroep waar enkel de leerkracht iets in stuurt).

Op 10-15 jaar tijd is er heel veel veranderd en al vinden we dat vaak onoverzichtelijk of ronduit irritant, we gaan er toch niet vanaf geraken.

Werkgerelateerd: als er iets heel dringends is moet je geen mail sturen maar even bellen. Maar ik geef toe dat ik zelf geen beller ben.

 

[Sir.Killalot]

Ik check hier de sollicitaties die zijn binnengekomen voor een redactiefunctie, wat een drama zeg. Onder andere een motivatiebrief van een leerkracht Nederlands die vol schrijf- en taalfouten staat. Zo is het niet moeilijk dat het niveau van ons onderwijs naar beneden gaat.

 

[Sylverscythe]

Werkgerelateerd: als er iets heel dringends is moet je geen mail sturen maar even bellen. Maar ik geef toe dat ik zelf geen beller ben.

Ik ben ook geen beller maar ik begin die richting uit te gaan. Er zijn zo weinig mensen die dat nog lijken te doen i.p.v. snel een mail/bericht sturen, dat je zo wel nog dingen gedaan kan krijgen.

 

[Avondland]

Ik check hier de sollicitaties die zijn binnengekomen voor een redactiefunctie, wat een drama zeg. Onder andere een motivatiebrief van een leerkracht Nederlands die vol schrijf- en taalfouten staat. Zo is het niet moeilijk dat het niveau van ons onderwijs naar beneden gaat.

En dan zijn er tegenwoordig nog zoveel hulpmiddelen om de taalfouten eruit te filteren ... dan is dat toch gewoon luiheid?

 

[Green Mamba]

En dan zijn er tegenwoordig nog zoveel hulpmiddelen om de taalfouten eruit te filteren ... dan is dat toch gewoon luiheid?

Luiheid of om een of andere reden niet weten dat die dingen bestaan. Wat me al straf zou leiken..

Spoiler

Joke trouwens.

 

[Renegadexxripxx]

Ik houd vast aan het volgende :

1) mails -> niet dringende informatie. Om mijn eigen in te dekken of iets heb om achteraf op terug te vallen indien mijn geheugen foert zegt.
2) chat -> dringendere informatie maar antwoord je vandaag niet dan probeer ik het al zelf op te lossen of wacht ik tot je antwoordt. Meestal ook kleinere dingen - details.
3) telefoon -> ik moet het nu nu nu nu nu weten. En als je niet antwoordt dan contacteer ik u wel opnieuw totdat ik het weet.

Of anders gezegd wil je dat plannen definitief zijn en het is maar 1 persoon die zich nog moet uitspreken... dan bel je die of wacht je tot er wat tijd is overgegaan zodanig dat iedereen nog wat tijd heeft gehad om te reageren. Niet iedereen is namelijk op elk moment van de dag geconnecteerd.

Voor mij werkt dat het beste om geconcentreerd te blijven. En als ik hierdoor eens niet uitgenodigd wordt of iets mis... dan is dat maar zo. Dat zorgt ook voor rust. Volgende keer anders.

 

[Avondland]

Ik heb een collega die 0,5 seconde nadat ze een mail heeft gestuurd begint te bellen naar de ontvanger dat ze net een mail heeft gestuurd.

Doe ik ook meestal wel: de mail om de uitgebreide uitleg te doen en nadien even een chat of bellen om sneller een antwoord te bekomen.

Maar mails met DRINGEND !!!! in de titel zonder dat ervoor wordt gebeld of gechat zijn niet dringend hé mannekes. Vaak zijn dat helaas wel de mails waar ze alle bazen bij zwieren.

 

[Muñoz]

Ik kan toch alleen maar beamen dat dat cobstant bereikbaar moeten zijn voor een zekere extra druk zorgt.

Persoon A stuurt iets om een afspraak te veranderen. Persoon B antwoordt hierop meteen, en een half uur erna wordt al gestuurd "voor jou ook oke, appelflap?"
Ik heb zelfs al eens een bericht op FB messenger gehad met de vraag om mijn whatsapp te checken (voor een niet-dringende vraag).

Antwoorden wanneer het mij past zit er precies niet meer in.

Zeer herkenbaar, gebeurt bij mij bijna dagelijks. Ik krijgt van alle social media apps alleen van whatsapp meldingen. Maar sommige vrienden kunnen er moeilijk mee om dat wanneer ze iets op tiktok, messenger, whatsapp of instagram hebben gestuurd en ik dat niet binnen de x aantal uur heb gelezen, ze dan op whatsapp iets sturen à la "bro checkt uwe *** is". Om dan een tiktok te zien van honden die onnozel doen.

Ik ben ook geen beller maar ik begin die richting uit te gaan. Er zijn zo weinig mensen die dat nog lijken te doen i.p.v. snel een mail/bericht sturen, dat je zo wel nog dingen gedaan kan krijgen.

Same, ik had tot een jaar of twee terug een gruwelijke hekel aan bellen en deed alles wat ik via mail kon doen via mail, gaande van afspraken maken tot de klantendienst contacteren. Was denk ik een beetje een soort van sociale fobie zoals die onder leeftijdsgenoten blijkbaar heel courant is (terwijl ik irl tamelijk extravert ben). Tegenwoordig is het bijna omgekeerd en doe ik alles wat ik telefonisch kan doen telefonisch. Gaat véél sneller en je krijgt direct antwoord i.t.t. dat je soms aan het lijntje wordt gehouden of wordt genegeerd als het via mail verloopt.
Bel ook veel sneller naar vrienden nu om af te spreken en zo. Mensen durven dan minder snel nee te zeggen, dus dat is dan weer het voordeel (voor mij toch ).

 

[Dyer Hunt]

Maar mijn financiën zijn crap nu en ze willen dat als ik het opneem dat ik het in juli doe.

Wat ga ik die 2-3 extra weken thuis zitten doen alleen? Geld opdoen dat ik niet heb

Goed, dat je limiteert je opties wel behoorlijk. Maar creatief zijn is dan de boodschap! Je amuseren of iets nieuws doen/ontdekken hoeft niet altijd duur te zijn. Trump gaf al een mooi voorbeeld.

 

[Sir.Killalot]

En dan zijn er tegenwoordig nog zoveel hulpmiddelen om de taalfouten eruit te filteren ... dan is dat toch gewoon luiheid?

Ik betwijfel eigenlijk of je dat zelfs op luiheid kan steken. Volgens mij is dat meer een mentaliteitsprobleem, waarbij correcte taal niet als belangrijk of relevant wordt beschouwd. En dat zit dan zo diepgeworteld dat je zelfs bij een motivatiebrief voor een functie als redacteur/corrector geen moer geeft om typo's, laat staan taalfouten. En het is toch echt wel dieptriest als je dan ziet dat zo iemand voor de klas staat, als leerkracht Nederlands dan nog.

Ik heb hier - opnieuw, voor een functie als redacteur/corrector waarbij expliciet in de vacature duidelijk wordt gemaakt dat vlekkeloos kunnen schrijven een absolute vereiste is - van de 10 sollicitaties die we nu hebben er al 7 in de vuilbak gegooid wegens schrijf- of taalfouten in de CV of motivatiebrief. Het is iets wat ik al jaren zie vanuit mijn job, dat dalende taalniveau, maar wanneer leerkrachten Nederlands ook al op die manier beginnen te solliciteren, begin ik het toch wel heel somber in te zien.

 

[Guazala]

Het is toch wel heel kort door de bocht om te denken dat je bij de minste piek in het rood, je je onmiddellijk moet laten thuisschrijven door een dokter. En sterker nog, dat je de maatschappij daar een enorm plezier mee zou doen, "want het enige alternatief is dat je anders jàren op de ziekenkas zal zitten met een gigantische burn-out en dat kost nog veel meer!". Dus wauw, kijk eens hoe goed ik bezig ben!

Dat is uw eigen profitariaat goedpraten.

Tussen enkele pieken in het rood en de totale burnout, is er normaal gesproken nog tijd om een heel gamma aan tussenoplossingen toe te passen vooraleer je "op de ziekenkas" moet. Hierboven heb ik er al een paar geschetst die ik zelf heb toegepast door gezond verstand te gebruiken. Geen overbevraagde psychologen nodig.
Partieel ouderschapsverlof nemen, Whatsapp-notifications uitzetten, concentratie-momenten inlassen op uw werk, privé-activiteiten tijdelijk terugschroeven, etc. En ik schaal die maatregelen stelselmatig op. Het vooruitzicht op full-time ouderschapsverlof zal me (hopelijk) in staat stellen om met een definitieve carrièreswitch het probleem definitief te verhelpen.
Maar bon, dat is natuurlijk allemaal minder leuk dan lekker thuisgeschreven worden door de dokter uiteraard. Dus kiezen we maar gewoon voor die laatste makkelijkheidsoplossing. Dan moet je niets veranderen aan uw eigen gedrag, en mag de maatschappij en uw collega's ervoor opdraaien.

Ja, en we merken hier allemaal hoe goed jouw tussenoplossingen werken. We zien allemaal dat je berichten, sinds je die dingen gedaan hebt, opvallend positief zijn en uitstralen hoe goed je in het leven staat, vol vitaliteit en veerkracht.
Ik denk ook dat je vrouw en kinderen je nu zeker terug als het zonnetje in huis zien en super gelukkig zijn met die vrolijke papa.

 

[cege]

Het zal inderdaad in veel gevallen een én én verhaal zijn. Denk dat veel mensen ook niet weer weten hoe echt te ontspannen. Thuiskomen en direct op de smartphone vliegen en series beginnen binnen tot een kot in de nacht; dat voelt voor uw lichaam misschien als ontspannen, voor de geest is het dat waarschijnlijk niet.

Niet iedereen is een puber of een vers afgestudeerde. In welke categorie zitten de meeste burnouts? Ik vermoed die met jonge kinders.

Dat is thuis komen in stress omdat de opvang weg in file stond. 2h lang feest met bleitsmoelen. Een uur worstelen aan tafel om er eten in te krijgen. Om 7h in bed. Het stort opruimen. Om 8h nog wat bijwerken of emails lezen omdat je om 4h aan de creche moest zijn.

Door die constante schermtijd is de slaapkwaliteit wrs ook niet meer wat ze ooit geweest is. Koppel dat dan aan een druk professioneel leven (of er één met 'te' veel prikkels), en je krijgt - denk ik - een recipe voor burn-outs.

De schermtijd is bij ons beperkt tot een half uur of een uur tv tussen 9 en 10. Voor "constant gsm of series" heeft een koppel met kinderen dat werkt niet echt tijd.

Maar het is tegenwoordig natuurlijk bon ton om alles alleen op de werkgever te steken.

Als je in de boven beschreven situatie zit, is de minste prive tegenslag problematisch. Ouder dat stert, kind dat ziek is, ouder dat ziek is en je voor moet zorgen, partner dat sterft... Dat zorgt voor zo'n dreun in je agenda en tijd, dat je er snel onderdoor kunt gaan. Als je moet kiezen, waar kies je voor ? Je kinderen laten vallen als ouder en gaan werken of omgekeerd ?

 

[cege]

Zeer herkenbaar, gebeurt bij mij bijna dagelijks. Ik krijgt van alle social media apps alleen van whatsapp meldingen. Maar sommige vrienden kunnen er moeilijk mee om dat wanneer ze iets op tiktok, messenger, whatsapp of instagram hebben gestuurd en ik dat niet binnen de x aantal uur heb gelezen, ze dan op whatsapp iets sturen à la "bro checkt uwe *** is". Om dan een tiktok te zien van honden die onnozel doen.

Ik heb al mijn meldingen afstaan. Telefoon ligt ergens op mijn bureau tussen 8 en 18h. Zelfs als je me belt, staat op stil. De enige die lawaai maakt zijn mijn ouders en mijn madam. Als ik werk, ben ik aan het werken. Als je me nodig hebt, teams of email.

Ik ben non customer facing, dus geen nood om heel de tijd lastig gevallen te worden door customers.

Als ik me moet bezig houden met allerlei whatsapp en andere onnoziliteiten, ja, dan zijn mijn dagen kort.


Ik versta niet goed waarom de jeugd er niet mee overweg kan om af en toe eens "nee" te zeggen. En waarom ze niet zelf hun timeline definieren ipv op elke scheet reactief te reageren.

"bro, reageer eens op die tiktok" zou een "bro, blaas mijn zak op" (als ik al zou antwoorden).



Ik weet ook al dat als ik de madam aan de telefoon krijg, ik ongeveer mijn broekje moet volkakken. Die belt nooit, tenzij er een kind in het ziekenhuis ligt, ze gecrasht is (of ze niet weet welke kruiden er in de spaghettisaus moeten )

Same, ik had tot een jaar of twee terug een gruwelijke hekel aan bellen en deed alles wat ik via mail kon doen via mail, gaande van afspraken maken tot de klantendienst contacteren. Was denk ik een beetje een soort van sociale fobie zoals die onder leeftijdsgenoten blijkbaar heel courant is (terwijl ik irl tamelijk extravert ben). Tegenwoordig is het bijna omgekeerd en doe ik alles wat ik telefonisch kan doen telefonisch. Gaat véél sneller en je krijgt direct antwoord i.t.t. dat je soms aan het lijntje wordt gehouden of wordt genegeerd als het via mail verloopt.
Bel ook veel sneller naar vrienden nu om af te spreken en zo. Mensen durven dan minder snel nee te zeggen, dus dat is dan weer het voordeel (voor mij toch ).

 

[mac-bc]

Het is nu inderdaad wel de verwachting dat iedereen meteen bereikbaar is. Vaak is dat gewoon handig: met wat geluk kan je een en ander in een handomdraai regelen en het is haast moeilijk in te beelden dat we vroeger allemaal zonder die instantbereikbaarheid leefden. Dat zet inderdaad een grote druk op het bereikbaar MOETEN zijn omdat iedereen dat verwacht, maar anderzijds hebben we er ook allemaal profijt aan. Ik denk dat het vooral belangrijk is hoe je daarmee omgaat. Er zijn mensen die helemaal verkleefd zijn aan hun smartphone maar je hebt evengoed mensen die dat ding op tijd en stond kunnen wegleggen of negeren.

Ik kan me moeilijk inbeelden om vandaag nog op citytrip te gaan zonder Google Maps, maar het is ooit wel gelukt met een papieren kaart. En als we ooit in een postapocalyptisch land leven na de weelderige bloei aan kernbommen kunnen we maar beter terug leren oriënteren.

Weten dat het vroeger ook allemaal lukte, zonder die shitload aan berichten is voor mij net het bewijs dat de meerwaarde van instant bereikbaarheid toch niet zo groot blijkt te zijn dan we misschien denken.

Het zijn vooral de opportunisten die daarvan profiteren. Bij het minste wordt tegenwoordig de agenda van 20 man overhoop gegooid. Omdat het technisch gezien kan, probeert men het. Omdat het vroeger technisch gezien niet kon, moest iedereen wel maximaal naar de bestaande agenda werken en werden er automatisch prioriteiten gesteld.

Pas op, globaal genomen zal er nu wel meer mogelijk zijn en kan een agenda tegenwoordig efficiënter gevuld zijn dan vroeger. Maar opportunisten profiteren er proportioneel veel meer van, terwijl de lasten eerder voor de loyalen zijn.

 

[Sylverscythe]

Als je in de boven beschreven situatie zit, is de minste prive tegenslag problematisch. Ouder dat stert, kind dat ziek is, ouder dat ziek is en je voor moet zorgen, partner dat sterft... Dat zorgt voor zo'n dreun in je agenda en tijd, dat je er snel onderdoor kunt gaan. Als je moet kiezen, waar kies je voor ? Je kinderen laten vallen als ouder en gaan werken of omgekeerd ?

Welja, dit dus. Het komt er gewoon allemaal bij natuurlijk, waardoor de mentale/fysieke reserve kleiner en kleiner wordt. Het begint al bij slaapgebrek, op dit forum voorbeelden genoeg van mensen die jaren slecht slapen door hun kind(eren). Dan zit je al meer op je tandvlees, en ben je ook gewoon zowat continue bezig met alles geregeld te krijgen. Er werd soms wat schamper gedaan over mensen die er onderdoor gingen tijdens de lockdowns omdat de kinderen niet naar school konden, maar dat is gewoon de logica zelve. Ik ken zelf ook zo'n koppel: drie kinderen waarvan minsten een met ADHD, beiden voltijds aan het werk, en dan plots moesten die van thuis uit werken, terwijl de kinderen online lessen moesten volgen. En daar kwam de burn out.