Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

[Lint]

Mn baas maakt toch wel de kachel aan. Ik heb een operatie ondergaan laatste donderdag van de maand maart en heb een ziekte-attest van m'n behandelende arts gekregen voor 2 weken.

Die wil me dus pushen om terug te komen werken he. Wettelijk is dit toch niet? Ook niet onbelangrijk is dat ik in mn opzeg ben dus ze moeten het wel zonder me redden.

Daar moet ge absoluut niet op ingaan. They can kindly fuck off. Hou die communicaties maar bij, wtf zelfs.

 

[Avondland]

Collega met in zijn handtekening

Planned leave:
23/12/2024-03/01/2025 (incl.)


We zijn sowieso gesloten van 25/12 t.e.m. 1/1 dus zie de meerwaarde niet echt en wat boeit dat ook, dat is nog superlang.

Dat is toch ook wel vroeg om dat in je handtekening te zetten. Er zijn bij ons collega's die "Next OOO: xx - xx" zetten, maar dan gaat dat vaak om verlof binnen twee weken.

 

[denikke]

De psychologen die mijn collega’s begeleiden in hun traject weten dat het aan de werkgever ligt. Die houden bewust tegen dat ze meer uren opnemen omdat ze weten dat ze dan onmiddellijk weer hervallen. Er is geen ruimte om uw grenzen aan te geven, enkel met medische briefjes.
Vrijdag nog hoorde ik aan de eettafel een collega zuchten dat een bepaald dossier haar helemaal leegzoog, haar hele werk eronder lijdt en ze kan op zero dankbaarheid van de vennoot rekenen dat ze inspringt in afwezigheid van de persoon die uitgevallen is met hartaanval (integendeel ze wordt afgesnauwd dat het allemaal haar schuld is dat het misloopt terwijl dien dossier al 2 jaar misloopt door het dossier zelf). Ze zei letterlijk ‘ik hoop dat ik het kan laten aanslepen en zodra x terugkomt in mei het onmiddellijk terug aan haar kan geven’. Dus iemand is door het oog van de naald gekropen door in 1 week 2 hartaanvallen te doorstaan (die persoon is bewusteloos gevonden tegen het schuifraam in een poging het schuifraam te openen en hulp te gaan zoeken, iets later en ze was er niet meer), en op dag 1 dat die terug is zou je het grootste shitdossier direct in haar bak smijten? Mijn eten smaakte mij niet meer . Die persoon had het voorbije jaar maar 2 weken verlof genomen, pas in november en dan tussen kerst en nieuw, dat is de reden van de hartaanval geweest, ze is 30 december in elkaar gezakt.

Ik ken uiteraard de hele situatie niet, en als externe is het nog wat gevoeliger, maar als je iets of wat band hebt met die uitgevallen collega zou ik deze info toch, met niet zoveel woorden, doorspelen. Maw, met klem, dat ze daar beter niet meer terug komt en dat er nog mensen vertrekken. Het gaat hier tenslotten om een mensenleven; mogelijks partner, moeder, ... , wat ze uitendelijk doet is natuurlijk haar keuze.

 

[Vega]

De maatschappij zou erbij wel varen als men de werkgevers bij wie het wel echt aan de werkgever ligt, in kaart worden gebracht en worden afgestraft. Ik doe mijn laatste 2 weken bij huidige opdrachtgever. Op een team van 12: 3 in halftijds-heropstartprogramma na burnout, 1 collega uit door dubbele hartaanval en nu op korte termijn (binnen 1 maand) 3 mensen hun ontslag gegeven (waaronder ikzelf, de 3 mensen die hun ontslag gegeven hebben zijn de 3 die het laatste jaar er zijn bijgekomen en genoeg gezien hebben, de mensen die uitgevallen zijn zijn anciens).

Maar wat gebeurt er? Die winnen zelf nog een prijs voor ‘best workplace’ . Die labels stellen niets voor.

De psychologen die mijn collega’s begeleiden in hun traject weten dat het aan de werkgever ligt. Die houden bewust tegen dat ze meer uren opnemen omdat ze weten dat ze dan onmiddellijk weer hervallen. Er is geen ruimte om uw grenzen aan te geven, enkel met medische briefjes.
Vrijdag nog hoorde ik aan de eettafel een collega zuchten dat een bepaald dossier haar helemaal leegzoog, haar hele werk eronder lijdt en ze kan op zero dankbaarheid van de vennoot rekenen dat ze inspringt in afwezigheid van de persoon die uitgevallen is met hartaanval (integendeel ze wordt afgesnauwd dat het allemaal haar schuld is dat het misloopt terwijl dien dossier al 2 jaar misloopt door het dossier zelf). Ze zei letterlijk ‘ik hoop dat ik het kan laten aanslepen en zodra x terugkomt in mei het onmiddellijk terug aan haar kan geven’. Dus iemand is door het oog van de naald gekropen door in 1 week 2 hartaanvallen te doorstaan (die persoon is bewusteloos gevonden tegen het schuifraam in een poging het schuifraam te openen en hulp te gaan zoeken, iets later en ze was er niet meer), en op dag 1 dat die terug is zou je het grootste shitdossier direct in haar bak smijten? Mijn eten smaakte mij niet meer . Die persoon had het voorbije jaar maar 2 weken verlof genomen, pas in november en dan tussen kerst en nieuw, dat is de reden van de hartaanval geweest, ze is 30 december in elkaar gezakt.

Of de werknemers zouden zelf conclusies moeten trekken en het afbollen. Klinkt misschien wat hard en kort door de bocht maar als de werkgever een slechte werkgever is, dan zou het personeel andere oorden moeten proberen opzoeken. Maarja, we zitten hier in België waar we dat niet zo gemakkelijk doen als in andere landen want "wie weet is het ergens anders even slecht of nog slechter".

Als ik ergens ga eten en het eten of de bediening staat me niet aan, dan ga ik daar niet nog is eten. Bij een werkgever idem dito. Is het geen goede werkgever en kan ik de mentaliteit van de werkgever niet veranderen, dan ben ik weg.

Als de werknemers wat meer die mentaliteit zouden hebben dan lost het probleem zichzelf op.

 

[iamhollywood]

Of de werknemers zouden zelf conclusies moeten trekken en het afbollen. Klinkt misschien wat hard en kort door de bocht maar als de werkgever een slechte werkgever is, dan zou het personeel andere oorden moeten proberen opzoeken. Maarja, we zitten hier in België waar we dat niet zo gemakkelijk doen als in andere landen want "wie weet is het ergens anders even slecht of nog slechter".

Als ik ergens ga eten en het eten of de bediening staat me niet aan, dan ga ik daar niet nog is eten. Bij een werkgever idem dito. Is het geen goede werkgever en kan ik de mentaliteit van de werkgever niet veranderen, dan ben ik weg.

Als de werknemers wat meer die mentaliteit zouden hebben dan lost het probleem zichzelf op.

2 van de 4 zijn mid-50igers (waaronder de collega die uit is met hartproblemen), ik zie die niet snel iets anders gaan doen, eerder halftijds aanmodderen. Die ene collega zal ook in mei nog niet terugkeren zoals ze hopen, ze mag met de wagen nog niet rijden…

De 2 jonge dames heeft iedereen (buiten het management) al proberen duidelijk maken dat het niet gaat werken. 1 van de 2 heeft geprobeerd meerdere uren op te nemen en is sinds december alweer op strikt halftijds regime om dan recent aan gegeven te hebben dat ze zich slecht en angstig voelt. Die zou beter de stekker eruit trekken maar vermoed dat ze inderdaad te onzeker is om verandering op te zoeken.

Dat gaat een omgeving worden waar de anciens gaan aanmodderen en nieuwe steeds op korte termijn zullen vertrekken. Ze hebben inmiddels al een reputatie bij de mogelijke kandidaten, zoiets doet snel de ronde, is een kleine wereld. Ze hebben onlangs een kick-off dag georganiseerd voor mogelijke kandidaten, ze hebben hem lastminute moeten afblazen door te weinig geïnteresseerden.

 

[Sylverscythe]

Of de werknemers zouden zelf conclusies moeten trekken en het afbollen. Klinkt misschien wat hard en kort door de bocht maar als de werkgever een slechte werkgever is, dan zou het personeel andere oorden moeten proberen opzoeken. Maarja, we zitten hier in België waar we dat niet zo gemakkelijk doen als in andere landen want "wie weet is het ergens anders even slecht of nog slechter".

Als ik ergens ga eten en het eten of de bediening staat me niet aan, dan ga ik daar niet nog is eten. Bij een werkgever idem dito. Is het geen goede werkgever en kan ik de mentaliteit van de werkgever niet veranderen, dan ben ik weg.

Als de werknemers wat meer die mentaliteit zouden hebben dan lost het probleem zichzelf op.

<--->

Aan jongere hebt ge tegenwoordig ook niet veel meer. Ofwel willen ze het absolute minimum doen, ofwel zijn ze weg na 2-3 jaar.
Aan de oudere garde heb je tenminste nog wat loyaliteit vind ik.

Bij ons recent ook een aantal nieuwe jongeren begonnen, eind de 20. Komen daar dus eerlijk voor uit dat ze deze job max 5 jaar willen doen.

Ik denk trouwens ook wel dat de gemiddelde Belg eerder risico-avers is en liever kiest voor "the devil I know" i.p.v. nieuwe oorden op te zoeken, maar anderzijds is het wel bon ton om iedereen aan te raden voor bij wijze van spreken 100 EUR bruto meer van job te wisselen (zie ook dit subforum). Echter is natuurlijk niet iedereen zo gevraagd op de jobmarkt dat die zekerheid heeft om snel wat anders te vinden.

 

[Mountain-Djinn]

<--->


Ik denk trouwens ook wel dat de gemiddelde Belg eerder risico-avers is en liever kiest voor "the devil I know" i.p.v. nieuwe oorden op te zoeken, maar anderzijds is het wel bon ton om iedereen aan te raden voor bij wijze van spreken 100 EUR bruto meer van job te wisselen (zie ook dit subforum). Echter is natuurlijk niet iedereen zo gevraagd op de jobmarkt dat die zekerheid heeft om snel wat anders te vinden.

Plus, waarom zou je ook in BE extra moeite doen om nog te veranderen op die mid-50 leeftijd? Gewoon rustig uw werk doen, en laat het management maar zagen of zeiken. Dat dossier gaat niet sneller af zijn met wat gezaag erbij. Integendeel. Zijn ze niet tevreden met uw snelheid van werken, dat ze u dan maar proberen te ontslaan en de opzeg uit te betalen

 

[Vega]

2 van de 4 zijn mid-50igers (waaronder de collega die uit is met hartproblemen), ik zie die niet snel iets anders gaan doen, eerder halftijds aanmodderen. Die ene collega zal ook in mei nog niet terugkeren zoals ze hopen, ze mag met de wagen nog niet rijden…

De 2 jonge dames heeft iedereen (buiten het management) al proberen duidelijk maken dat het niet gaat werken. 1 van de 2 heeft geprobeerd meerdere uren op te nemen en is sinds december alweer op strikt halftijds regime om dan recent aan gegeven te hebben dat ze zich slecht en angstig voelt. Die zou beter de stekker eruit trekken maar vermoed dat ze inderdaad te onzeker is om verandering op te zoeken.

Dat gaat een omgeving worden waar de anciens gaan aanmodderen en nieuwe steeds op korte termijn zullen vertrekken. Ze hebben inmiddels al een reputatie bij de mogelijke kandidaten, zoiets doet snel de ronde, is een kleine wereld. Ze hebben onlangs een kick-off dag georganiseerd voor mogelijke kandidaten, ze hebben hem lastminute moeten afblazen door te weinig geïnteresseerden.

Dat is heel vervelend en een beetje de aard van de sector, knelpuntberoep is nog licht uitgedrukt voor Accountancy... Als het niet via stagiaires is die hopelijk willen doorgaan in dienst moet het tegenwoordig al zijn dat graduaten of zelfs mensen met een middelbaar diploma moeten aangenomen worden. Absoluut geen probleem mee maar als ik de CV's zie van de overgrote meerderheid van de mensen die een graduaat aan het halen zijn... Dan heb ik toch wat schrik voor de toekomst als die allemaal op de arbeidsmarkt komen (dan wel verzekeringen maar soit, probleem blijft hetzelfde ook in de verzekeringen).

Het probleem van de ouderen die wat vaart minderen hebben we ook al vaak besproken. Zeer moeilijk om daar iets aan "te doen" en wie zegt dat wijzelf op ons 50-60 niet ook aan werkkracht zullen inboeten... Denk vooral voor de mensen die nu 55+ jaar oud zijn gaat het ook gewoon bijzonder snel. Hogere werkdruk, productiviteit/werksnelheid wordt meer gemeten, waar velen 10-15 jaar geleden zich niet met KPI's of (bonus)doelstellingen moesten bezighouden hoor je tegenwoordig bijna niet anders... Niet gemakkelijk. We hebben zelf een collega die qua anciënniteit tig jaar meedraagt en sinds 2 jaar gewoon geen motivatie meer heeft maar we ook niet gemotiveerd krijgen. Ontslag heeft weinig zin doordat de opzegperiode (2 jaar) evenveel bedraagt als de tijd dat ze nog moet werken dusjah... Dan houden we haar maar om toch een paar uur per week iets nuttigs te doen maar leg dat maar eens uit naar de collega's die ook zien dat ze quasi niets meer doet en dat er "niets aan gedaan wordt".

<--->


Ik denk trouwens ook wel dat de gemiddelde Belg eerder risico-avers is en liever kiest voor "the devil I know" i.p.v. nieuwe oorden op te zoeken, maar anderzijds is het wel bon ton om iedereen aan te raden voor bij wijze van spreken 100 EUR bruto meer van job te wisselen (zie ook dit subforum). Echter is natuurlijk niet iedereen zo gevraagd op de jobmarkt dat die zekerheid heeft om snel wat anders te vinden.

Niet zozeer voor het geld maar als het gaat om je "geluk", dan snap ik niet dat mensen kunnen blijven ploeteren bij een werkgever. Kijk naar mac-bc, denk ik het schoolvoorbeeld van een onbegrijpelijke keuze. Zonder te overdrijven hebben meer dan 10-15 mensen hier al aangekaart dat wat hij doet onbegrijpelijk is, niet alleen naar hem toe maar naar zijn gezin toe. Wat doet hij? "Ach ja, doorbijten gewoon en ik ben wel aan het kijken". Dan gaat het al niet om 100 EUR bruto per maand maar om je eigen geluk, groot verschil.

 

[Sylverscythe]

Niet zozeer voor het geld maar als het gaat om je "geluk", dan snap ik niet dat mensen kunnen blijven ploeteren bij een werkgever. Kijk naar mac-bc, denk ik het schoolvoorbeeld van een onbegrijpelijke keuze. Zonder te overdrijven hebben meer dan 10-15 mensen hier al aangekaart dat wat hij doet onbegrijpelijk is, niet alleen naar hem toe maar naar zijn gezin toe. Wat doet hij? "Ach ja, doorbijten gewoon en ik ben wel aan het kijken". Dan gaat het al niet om 100 EUR bruto per maand maar om je eigen geluk, groot verschil.

Dat is IMO dan ook de historische en oervlaamse reactie om gewoon voort te ploeteren want dat hoort zo, brownie points van god de vader ofzo. "Druk druk" als badge van eer en jezelf op de borst kloppen dat je toch geen zwakkeling bent. Als je dan een spoor ziet van erkenning van het probleem gaat het in een post later alweer over de dekselse collega die het niet blijft slikken -de loser-.

Ik vind dat iets vrij absurd, we zitten in een land met heel goede (volgens sommigen tè goede) werkomstandigheden, en allerlei systemen om te recupereren. Maar gebruik ze niet teveel want dan krijg je een stempel.

 

[zarathustra]

Dunno of dit een ergernis op het werk is of gewoon aan mezelf. Maar het feit dat je verlof hier niet kan laten uitbetalen. Het inplannen van de zomer begint een onderwerp te worden. De realiteit is dat school 4 weken echt gesloten is en de rest er opvang is. Dus ik zal ze twee weken hebben en de ex ook twee weken.

Dus nu zal ik 2 weken pakken om de kinders te entertainen en dat is het. Wat ik met die andere drie weken ga doen, geen idee. Die zullen waarschijnlijk gewoon opgaan in het ijle.

 

[iamhollywood]

Dat is heel vervelend en een beetje de aard van de sector, knelpuntberoep is nog licht uitgedrukt voor Accountancy... Als het niet via stagiaires is die hopelijk willen doorgaan in dienst moet het tegenwoordig al zijn dat graduaten of zelfs mensen met een middelbaar diploma moeten aangenomen worden. Absoluut geen probleem mee maar als ik de CV's zie van de overgrote meerderheid van de mensen die een graduaat aan het halen zijn... Dan heb ik toch wat schrik voor de toekomst als die allemaal op de arbeidsmarkt komen (dan wel verzekeringen maar soit, probleem blijft hetzelfde ook in de verzekeringen).

Het probleem van de ouderen die wat vaart minderen hebben we ook al vaak besproken. Zeer moeilijk om daar iets aan "te doen" en wie zegt dat wijzelf op ons 50-60 niet ook aan werkkracht zullen inboeten... Denk vooral voor de mensen die nu 55+ jaar oud zijn gaat het ook gewoon bijzonder snel. Hogere werkdruk, productiviteit/werksnelheid wordt meer gemeten, waar velen 10-15 jaar geleden zich niet met KPI's of (bonus)doelstellingen moesten bezighouden hoor je tegenwoordig bijna niet anders... Niet gemakkelijk. We hebben zelf een collega die qua anciënniteit tig jaar meedraagt en sinds 2 jaar gewoon geen motivatie meer heeft maar we ook niet gemotiveerd krijgen. Ontslag heeft weinig zin doordat de opzegperiode (2 jaar) evenveel bedraagt als de tijd dat ze nog moet werken dusjah... Dan houden we haar maar om toch een paar uur per week iets nuttigs te doen maar leg dat maar eens uit naar de collega's die ook zien dat ze quasi niets meer doet en dat er "niets aan gedaan wordt".

Pas op het niveau van die mensen is top hoor. Ook van de 55plussers. Er is gewoon teveel werk. Persoon die is uitgevallen met hartaanval deed ‘s morgens het licht aan en ‘s avonds het ligt om 21 à 22u uit. Mijn collega heeft aan haar bed in het ziekenhuis, voor haar gezin, de uitspraak gedaan ‘de laatste keer dat ik u gezien heb was toen je mij om 22u belde dat je vast zat in de garage omdat je uwen badge boven vergeten waart, dat is geen uur meer om nog naar huis te rijden’ (met een dikke vette knipoog naar haar gezin van laat dit aub niet meer toe, stel haar limieten). Ze heeft geen hartstilstand gehad, haar hart is in overdrive gegaan en klopte in rust 220-240, dat is puur door stress.

Ze zoeken ook steeds een schaap met 5 poten, wat een aanwerving extra bemoeilijkt. Ik had via via op linkedin een oproep gezien van een student die een stage zocht. ‘Oeh neje AP hogeschool, die hebben een mindere standaard’. Ze houden eveneens nog altijd krampachtig vast aan hun logische testen , zelf ik heb ze als freelancer moeten doen met 14 jaar ervaring en mijn ITAA titel . Ik weet dat sommige mensen moeilijkheden hebben met die testen maar verder zeer bekwame vakmensen zijn, niet door op de testen -> ge komt er niet in.
En zeker voor kantoor Brussel willen ze 3-taligen omwille van het internationaal en een stuk Franstalig cliënteel, daar waar een gemiddeld dossierbeheerder vaker onder de kerktoren werkt, dan moet je al bijna binnen de big 10 gaan ronselen.

 

[Vega]

Pas op het niveau van die mensen is top hoor. Ook van de 55plussers. Er is gewoon teveel werk. Persoon die is uitgevallen met hartaanval deed ‘s morgens het licht aan en ‘s avonds het ligt om 21 à 22u uit. Mijn collega heeft aan haar bed in het ziekenhuis, voor haar gezin, de uitspraak gedaan ‘de laatste keer dat ik u gezien heb was toen je mij om 22u belde dat je vast zat in de garage omdat je uwen badge boven vergeten waart, dat is geen uur meer om nog naar huis te rijden’ (met een dikke vette knipoog naar haar gezin van laat dit aub niet meer toe, stel haar limieten). Ze heeft geen hartstilstand gehad, haar hart is in overdrive gegaan en klopte in rust 220-240, dat is puur door stress.

Ze zoeken ook steeds een schaap met 5 poten, wat een aanwerving extra bemoeilijkt. Ik had via via op linkedin een oproep gezien van een student die een stage zocht. ‘Oeh neje AP hogeschool, die hebben een mindere standaard’. Ze houden eveneens nog altijd krampachtig vast aan hun logische testen , zelf ik heb ze als freelancer moeten doen met 14 jaar ervaring en mijn ITAA titel . Ik weet dat sommige mensen moeilijkheden hebben met die testen maar verder zeer bekwame vakmensen zijn, niet door op de testen -> ge komt er niet in.
En zeker voor kantoor Brussel willen ze 3-taligen omwille van het internationaal en een stuk Franstalig cliënteel, daar waar een gemiddeld dossierbeheerder vaker onder de kerktoren werkt, dan moet je al bijna binnen de big 10 gaan ronselen.

Wilde nu niets zeggen maarja idd AP Hogeschool.... Dat is hier in Antwerpen toch een zeer merkbaar kwaliteitsverschil met Karel de Grote bvb. Van de 10 CV's die we krijgen van graduaat (of zelfs bachelorstudenten) voor een stageplek is er welgeteld 1 zonder taalfouten. En dan heb ik het niet over eens een grammaticale fout maar gewoon typfouten => Exel, behlupzaam, 1 was er zelfs in geslaagd zijn emailadres van het school foutief in te vullen (*@ap.be ipv *@student.ap.be).

Dus die insteek snap ik dan nog wel, als je zelfs al je CV niet eens kan herlezen dan belooft je werk (we zitten toch in sterk administratieve sectoren) ook niet veel soeps te worden.

 

[Dyer Hunt]

Dunno of dit een ergernis op het werk is of gewoon aan mezelf. Maar het feit dat je verlof hier niet kan laten uitbetalen. Het inplannen van de zomer begint een onderwerp te worden. De realiteit is dat school 4 weken echt gesloten is en de rest er opvang is. Dus ik zal ze twee weken hebben en de ex ook twee weken.

Dus nu zal ik 2 weken pakken om de kinders te entertainen en dat is het. Wat ik met die andere drie weken ga doen, geen idee. Die zullen waarschijnlijk gewoon opgaan in het ijle.

'Teveel' verlof, dat heb ik nu eens echt nooit gesnapt. Je kan letterlijk alles doen wat je maar wil (dat binnen je financiën ligt)!! Ik doe een moord voor drie weken verlof zonder kinderen.

 

[mac-bc]

Denk dat mensen vooral overprikkeld zijn tegenwoordig. Je hebt een hele groep die daar goed tegen kunnen, maar wrs ook een hele grote groep die daar van nature minder goed tegen kan (hier en daar duikt soms ook al de term "hoogsensitief" op). Je hebt de prikkels van het werk (Teams meeting links en rechts, mailtje om 10 uur 's avonds, etc.), maar ook in onze privé stopt de prikkeling anno 2024 eigenlijk nooit meer. Burn-out kwam vroeger wrs ook voor (al dan niet onder het label zenuwinzinking of zo), maar de quasi-epidemie van tegenwoordig is toch wel heel iets nieuw.

Het leven lijkt idd vroeger toch allemaal eenvoudiger. Intellectueel minder belastend werk, thuis pakweg het gazetje lezen i.p.v. de constante dopamine spikes door onze smartphones of series bingen, etc. Je kan je ook afvragen of de mens überhaupt wel 'gemaakt' is voor het huidige 'soort' jobs, en dat we als mens niet 'beter' af waren vóór het digitale tijdperk, of zelfs vóór de industriële revolutie. Tuurlijk compleet incompatibel met ons economisch systeem, maar wel een interessant hypothetisch vraagje voor de biologen en neurowetenschappers en zo.

Klopt, sinds ik in het oranje-rood sta op de burn-out schaal, heb ik ook al mijn notifications van WhatsApp afgezet bijvoorbeeld. Geen geluid, geen getril, niets. Ongelofelijk wat een fucking shitload aan "informatie" daar ganser dagen mee binnenkomt. Van relatief passieve zevergroepen met mopjes en memes, tot verschillende vriendengroepen om af te spreken, verschillende familiegroepen om het thuisfront mee op de hoogte te houden en om af te spreken, verschillende burengroepen, ... tot en met groepen van het werk (!) (grens werk-privé iemand?!) om elkaar gelukkige verjaardag te wensen en praktische informatie.

Ganser dagen PLING PLING PLING PLING, tussen alle e-mails, telefoons, meetings en Teams-berichten door. Om gek van te worden.

Vanaf nu kies ik zélf wanneer ik goesting heb om me te informeren.
Maar dan merk je ook snel hoe dit absoluut niet past in het verwachtingspatroon van de maatschappij. Ik heb het al eens met een concreet voorbeeld in de ergernissen-thread gezet:
Om 14u05 persoon X: "Ja gasten, er is bij mij iets tussengekomen om op die avond af te spreken. Kunnen we het verzetten naar die andere avond?"
Om 14u35 persoon Y: "Ja, voor mij goed.
Om 15u05 persoon Z: "Ja, goed voor mij als voorwaarde A en B, bla bla"
[Insert ganse discussie die op gang komt waar ik vooralsnog niet van op de hoogte ben]
's Avonds haast ik mij van het werk naar de crèche, naar de naschoolse opvang, eten maken, kinderen in bed steken, huis beetje opruimen, factuurtjes betalen, ... Ik plof om 21u30 in de zetel. Ik doe mijn WhatsApp open, shitload aan berichten in die groep met als conclusie: De datum is veranderd, het uur is veranderd, de activiteit is veranderd, ... Het was al allemaal beslist. En aangezien ik niets had gezegd, dacht men dat het voor mij ook wel OK zou zijn.

Euhm, neen?
Je draait mee in carrousel of you're out.

Een tweede element die meespeelt in burnouts bij bureaujobs lijkt me ook alle administratieve regeltjes. We leven in een volledig risico-averse en gejuridiseerde maatschappij waardoor alles op papier moet staan, alles moet neergeschreven zijn, alles moet waterdicht afgedekt zijn, alle provisoire paraplu'tjes moeten alvast openstaan tegen het geval er iets foutloopt, ... En dat houdt in: nutteloze administratie, nutteloze rapporten die niemand leest, enzovoort. Wie de fuck haalt daar voldoening uit?!

 

[Vega]

Klopt, sinds ik in het oranje-rood sta op de burn-out schaal, heb ik ook al mijn notifications van WhatsApp afgezet bijvoorbeeld. Geen geluid, geen getril, niets. Ongelofelijk wat een fucking shitload aan "informatie" daar ganser dagen mee binnenkomt. Van relatief passieve zevergroepen met mopjes en memes, tot verschillende vriendengroepen om af te spreken, verschillende familiegroepen om het thuisfront mee op de hoogte te houden en om af te spreken, verschillende burengroepen, ... tot en met groepen van het werk (!) (grens werk-privé iemand?!) om elkaar gelukkige verjaardag te wensen en praktische informatie.

Ganser dagen PLING PLING PLING PLING, tussen alle e-mails, telefoons, meetings en Teams-berichten door. Om gek van te worden.

Vanaf nu kies ik zélf wanneer ik goesting heb om me te informeren.
Maar dan merk je ook snel hoe dit absoluut niet past in het verwachtingspatroon van de maatschappij. Ik heb het al eens met een concreet voorbeeld in de ergernissen-thread gezet:
Om 14u05 persoon X: "Ja gasten, er is bij mij iets tussengekomen om op die avond af te spreken. Kunnen we het verzetten naar die andere avond?"
Om 14u35 persoon Y: "Ja, voor mij goed.
Om 15u05 persoon Z: "Ja, goed voor mij als voorwaarde A en B, bla bla"
[Insert ganse discussie die op gang komt waar ik vooralsnog niet van op de hoogte ben]
's Avonds haast ik mij van het werk naar de crèche, naar de naschoolse opvang, eten maken, kinderen in bed steken, huis beetje opruimen, factuurtjes betalen, ... Ik plof om 21u30 in de zetel. Ik doe mijn WhatsApp open, shitload aan berichten in die groep met als conclusie: De datum is veranderd, het uur is veranderd, de activiteit is veranderd, ... Het was al allemaal beslist. En aangezien ik niets had gezegd, dacht men dat het voor mij ook wel OK zou zijn.

Euhm, neen?
Je draait mee in carrousel of you're out.

Ja, Whatsapp is de boosdoener in jouw leven...

 

[Sh343]

Klopt, sinds ik in het oranje-rood sta op de burn-out schaal, heb ik ook al mijn notifications van WhatsApp afgezet bijvoorbeeld. Geen geluid, geen getril, niets. Ongelofelijk wat een fucking shitload aan "informatie" daar ganser dagen mee binnenkomt. Van relatief passieve zevergroepen met mopjes en memes, tot verschillende vriendengroepen om af te spreken, verschillende familiegroepen om het thuisfront mee op de hoogte te houden en om af te spreken, verschillende burengroepen, ... tot en met groepen van het werk (!) (grens werk-privé iemand?!) om elkaar gelukkige verjaardag te wensen en praktische informatie.

Ganser dagen PLING PLING PLING PLING, tussen alle e-mails, telefoons, meetings en Teams-berichten door. Om gek van te worden.

Vanaf nu kies ik zélf wanneer ik goesting heb om me te informeren.
Maar dan merk je ook snel hoe dit absoluut niet past in het verwachtingspatroon van de maatschappij. Ik heb het al eens met een concreet voorbeeld in de ergernissen-thread gezet:
Om 14u05 persoon X: "Ja gasten, er is bij mij iets tussengekomen om op die avond af te spreken. Kunnen we het verzetten naar die andere avond?"
Om 14u35 persoon Y: "Ja, voor mij goed.
Om 15u05 persoon Z: "Ja, goed voor mij als voorwaarde A en B, bla bla"
[Insert ganse discussie die op gang komt waar ik vooralsnog niet van op de hoogte ben]
's Avonds doe ik de volledige avondrush. Ik plof om 21u30 in de zetel. Ik doe mijn WhatsApp open, shitload aan berichten in die groep met als conclusie: De datum is veranderd, het uur is veranderd, de activiteit is veranderd, ... Het was al allemaal beslist. En aangezien ik niets had gezegd, dacht men dat het voor mij ook wel OK zou zijn.

Euhm, neen?
Je draait mee in carrousel of you're out. Zeer bedenkelijk allemaal.

Je kiest zelf voor jezelf op een bepaald punt je pas te informeren en bent dan lastig dat je niet geïnformeerd bent . Of hoe je je eigen ergste vijand bent.

 

[mac-bc]

Volgens je baas ben je niet in het rood, want er kan nog wat bij. Misschien hebben die "kasplantjes" ook een collega die vindt dat zij nog 'maar' in het licht-oranje staan, maar letten ze zelf veel beter op de work-life balance dan die collega.

Je moet zelfs niet in het licht-oranje staan, je moet in het groen staan. Oranje, hoe licht dan ook, betekent in het verkeerswezen nog altijd dat je moet stoppen als dat mogelijk is. Gezien je die analogie gebruikt, kan je direct zien dat ze terecht aan de rem trekken.

Neen, dat is niet de analogie die ik gebruik.

Ik gebruik de analogie van een geluidsversterker. Die mag bij de zwaarste pieken even kortstondig clippen (in het rood), maar niet permanent.

 

[mac-bc]

Nee, dat is niet schandalig. En op lange termijn is dat zelfs in het belang van de persoon zelf en de maatschappij en sociale zekerheid. Want langdurig zieken worden dat ofwel door een heel erge ziekte (bv. kanker), een zwaar ongeval of omdat een sluimerend iets niet in de kiem werd gesmoord, maar de kans heeft gekregen om te gaan woekeren.

Dus in het algemeen belang kan je zodra je signalen opmerkt dat het eigenlijk niet zo goed gaat beter dan ingrijpen, een week of zelfs een maand thuis zitten, waardoor je weerbaarheid terug op een normaal peil komt i.p.v. lange tijd onder die stress te blijven lopen, geleidelijk aan steeds dieper in het oranje en uiteindelijk in het rood te gaan en dan 2 jaar thuis te zitten omdat je al je reserves hebt opgebruikt. Want uiteindelijk kost dat ons als maatschappij en de sociale zekerheid veel meer, dan dat je gewoon je verantwoordelijkheid neemt, signalen herkend en dan ook erkend en ermee aan de slag gaat.

Je vergelijking met oorlogsgebied houdt geen steek. Want daar is net het probleem dat je niet kan ontsnappen aan die situatie en dus verplicht bent elke reserve op te gebruiken. En de consequentie is dat jaren na een oorlog een maatschappij daar nog altijd schade van ondervindt door alle mensen die zo diep in het rood zijn moeten gaan dat de schade zelfs onherstelbaar is.

Dus als je echt zo verantwoordelijk bent als je zelf beweert, zou het gevolg zijn dat je nu echt ingrijpt en je reserves aanvult, zodat je met een maandje thuis weer terug er volledig staat, ipv aan te modderen en te wachten tot je zo diep in het rood zit dat je maanden of zelfs jaren thuis zit en de sociale zekerheid heel veel geld kost.

Het is toch wel heel kort door de bocht om te denken dat je bij de minste piek in het rood, je je onmiddellijk moet laten thuisschrijven door een dokter. En sterker nog, dat je de maatschappij daar een enorm plezier mee zou doen, "want het enige alternatief is dat je anders jàren op de ziekenkas zal zitten met een gigantische burn-out en dat kost nog veel meer!". Dus wauw, kijk eens hoe goed ik bezig ben!

Dat is uw eigen profitariaat goedpraten.

Tussen enkele pieken in het rood en de totale burnout, is er normaal gesproken nog tijd om een heel gamma aan tussenoplossingen toe te passen vooraleer je "op de ziekenkas" moet. Hierboven heb ik er al een paar geschetst die ik zelf heb toegepast door gezond verstand te gebruiken. Geen overbevraagde psychologen nodig.
Partieel ouderschapsverlof nemen, Whatsapp-notifications uitzetten, concentratie-momenten inlassen op uw werk, privé-activiteiten tijdelijk terugschroeven, etc. En ik schaal die maatregelen stelselmatig op. Het vooruitzicht op full-time ouderschapsverlof zal me (hopelijk) in staat stellen om met een definitieve carrièreswitch het probleem definitief te verhelpen.
Maar bon, dat is natuurlijk allemaal minder leuk dan lekker thuisgeschreven worden door de dokter uiteraard. Dus kiezen we maar gewoon voor die laatste makkelijkheidsoplossing. Dan moet je niets veranderen aan uw eigen gedrag, en mag de maatschappij en uw collega's ervoor opdraaien.

 

[Airjinx]

Je kiest zelf voor jezelf op een bepaald punt je pas te informeren en bent dan lastig dat je niet geïnformeerd bent . Of hoe je je eigen ergste vijand bent.

De ergste vijand is het feit dat mensen tegenwoordig verwachten dat je altijd en overal meteen bereikbaar bent. Niet het feit dat hij andere prioriteiten in zijn leven heeft.

Als ik zie hoe sommige collega's iedere 5 botten op hun gsm bezig zijn om weer een resem berichten te beantwoorden, ik zou daar onnozel van worden. Hier staat ook veel op mute.

 

[Avondland]

Het is nu inderdaad wel de verwachting dat iedereen meteen bereikbaar is. Vaak is dat gewoon handig: met wat geluk kan je een en ander in een handomdraai regelen en het is haast moeilijk in te beelden dat we vroeger allemaal zonder die instantbereikbaarheid leefden. Dat zet inderdaad een grote druk op het bereikbaar MOETEN zijn omdat iedereen dat verwacht, maar anderzijds hebben we er ook allemaal profijt aan. Ik denk dat het vooral belangrijk is hoe je daarmee omgaat. Er zijn mensen die helemaal verkleefd zijn aan hun smartphone maar je hebt evengoed mensen die dat ding op tijd en stond kunnen wegleggen of negeren.

Ik kan me moeilijk inbeelden om vandaag nog op citytrip te gaan zonder Google Maps, maar het is ooit wel gelukt met een papieren kaart. En als we ooit in een postapocalyptisch land leven na de weelderige bloei aan kernbommen kunnen we maar beter terug leren oriënteren.