Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

[Sylverscythe]

Heb net de indruk dat mandaatassistenten talrijker worden om proffen te verlichten van een hoop werkdruk. Maar heb al gehoord dat er van die mensen nogal 'misbruik' wordt gemaakt en ze veel meer onderwijstaken en administratieve shit moeten opnemen dan de 50% van hun tijd die ze er normaal aan zouden moeten besteden, en dat het onderzoek zelf vaak tussen pot en pint moet gebeuren wegens tijdsgebrek.

Hangt dan waarschijnlijk af van de financiën van de faculteit, hier is dat enkel maar verminderd, tot grote frustratie want ja: dat werk verdwijnt niet. Onderwijs wordt vaak stiefmoederlijk behandeld als een soort van constante achtergronddruk, terwijl je dan in de praktijk wel moet zien dat al die mensen met een persoonlijk mandaat dit geven. Dusja, wat jij beschrijft geldt evengoed voor hen, als je in een groep terecht komt die voor veel onderwijs instaan.

Maar je kan toch niet ontkennen dat de publicatiedruk alsmaar toeneemt. Heb een tijdje terug eens een gesprek gehad met een economie-professor die tegen haar pensioenleeftijd zat, en zij zei dat de academische wereld van "in haar tijd" dag en nacht verschilt met hoe het er nu aan toe gaat. Waar vroeger de focus meer op onderwijs en de vorming van studenten lag, ligt het nu alsmaar meer op publiceren en financiering binnenhalen. Waar je vroeger snel aan een vaste positie geraakte, moet je nu al geluk hebben om als postdoc te kunnen werken, al veel meer geluk om als tenure track aangesteld te worden, en al héél véél geluk om professor te worden (zeker in je eigen land i.p.v. naar ergens ver weg te moeten verhuizen). Vroeger was het meer een leerschool, nu steeds meer een rat race.

Volledig akkoord, zoals wel vaker is men vanuit een soort goedbedoeld competititief model "om de kwaliteit te verhogen" afgegleden naar een situatie waarin bepaalde metrics (aantal publicaties, welke IF en Q-score, wat is je h-index?) zaligmakend zijn geworden. Het resultaat is dan dat proffen soms weinig stimulatie krijgen om deftig les te geven, en een overdaad aan stimulatie om te publiceren, financiering na te streven, en hun doctoraatsstudenten onder druk te zetten. Er is ook een explosie van doctoraten natuurlijk, het wordt soms bandwerk. De promotor van mijn promotor deed onderzoek naar chemische kinetiek in de gasfase. Voor dit fundamenteel, weinig sexy onderwerp kreeg die jaarlijks een mooie som geld vanuit de VS (nog het Marshall plan dacht ik). Nu is het vaak een kwestie van met je onderwerp te leuren, en het sexier en toegepaster voorstellen dan het is.

Maar wat ik dus bedoelde is dat voor de individuele doctoraatsstudent dit al bij al weinig hoeft te betekenen.

Een doctoraat is idd specialist worden in iets heel niche. Je kan moeilijk baanbrekend onderzoek verrichten als je je domein niet door en door kent. Maar dat is nu net hetgeen dat mij zo 'afstoot' aan een doctoraat: ~4 jaar lang enkel maar focussen op iets heel specifiek. Mijn interesses zijn gewoon te uiteenlopend om zo lang geboeid te blijven op iets heel niche. Mijn (lichte) ADHD doet daar wrs ook niet veel deugd aan.

Bon, ik heb nog genoeg levensjaren om uit te pluizen hoe en wat. Had wel niet gedacht dat ik na 5/6 jaar studeren nog met zoveel existentiële vragen zou zitten met betrekking tot wat ik professioneel nu eigenlijk écht wil doen de komende paar decennia.

Ik vond een doctoraat net zeer leuk omdat je gewoon veel vrijheid krijgt in hoe dat onderzoek aan te pakken. Er zijn ook wel hopen zijtaken en subtaken die dat concenteren verlichten IMO. Ik had mijn doctoraatsonderwerp, de eerste jaren werkte ik nog wat op het onderwerp van mijn masterthesis, ik gaf labo's en oefeningen voor verschillende vakken en studentengroepen, ging naar congressen, begeleidde masterthesissen, enz. Ik denk dat dit meer afwisseling is dan veel mensen in hun job tegenkomen.

 

[mac-bc]

Blijkbaar nog een collega uitgevallen vandaag voor meerdere weken. Ze vallen als de vliegen.

Dat betekent nóg meer projecten die moeten doorgeschoven worden naar nu al overbezette mensen. Zonet nog eens wat persoonlijke contacten gehad met enkele collega's en blijkbaar zijn er nog heel wat die op hun tandvlees zitten.

Als we niet opletten volgt er een totale implosie van ons team. Ik had mijn full-time ouderschapsverlof al aangevraagd maar nog geen reactie op gekregen. Straks heb ik meeting met mijn baas. Ik heb hier absoluut geen goed gevoel bij. Ik acht de kans reëel dat ze hun recht op uitstel zullen uitoefenen. Als dat gebeurt, dan dien ik mijn ontslag in.

En hop, zoals verwacht.

Weet je nog toen ik het had over die enige overgebleven Nederlandse collega waar we zo afhankelijk van waren? Waarvan ik dacht dat hij binnen de kortste keren ook ontslag zou indienen? En waarvan ik bijgevolg had gehoopt dat ze die zouden verleiden om te blijven?
-> Wel, rarara, hij heeft zijn ontslag ingediend.

Inderdaad, bovenop die "zieke" senior collega die het allemaal niet meer aankan en bovenop die andere senior die nu langdurig ziek is uitgevallen.

Ik ken het consultancy-wereldje nu al lang genoeg om te beseffen dat ze wellicht geen enkele moeite hebben gedaan om hem te houden. Gewoon, zo lang en zo goedkoop mogelijk uitmelken tot ze sneuvelen, uitvallen, ontslag indienen, ... om vervolgens weer een blik verse naïeve junior-ingenieurtjes van de schoolbanken te gaan plukken. #YOLO. Geen enkele lange termijninvestering in hun personeel. Afvallingskoers.
Bah, ik krijg er een degout van.

Dus den deze krijgt er nog 1,5 projecten bij.
En de bal van het ouderschapsverlof wordt terug in mijn kamp geduwd: of ik gezien de situatie niet wat flexibiliteit aan de dag kan leggen?

 

[Strijkijzer]

En hop, zoals verwacht.

Weet je nog toen ik het had over die enige overgebleven Nederlandse collega waar we zo afhankelijk van waren? Waarvan ik dacht dat hij binnen de kortste keren ook ontslag zou indienen? En waarvan ik bijgevolg had gehoopt dat ze die zouden verleiden om te blijven?
-> Wel, rarara, hij heeft zijn ontslag ingediend.

Inderdaad, bovenop die "zieke" senior collega die het allemaal niet meer aankan en bovenop die andere senior die nu langdurig ziek is uitgevallen.

Ik ken het consultancy-wereldje nu al lang genoeg om te beseffen dat ze wellicht geen enkele moeite hebben gedaan om hem te houden. Gewoon, zo lang en zo goedkoop mogelijk uitmelken tot ze sneuvelen, uitvallen, ontslag indienen, ... om vervolgens weer een blik verse naïeve junior-ingenieurtjes van de schoolbanken te gaan plukken. #YOLO. Geen enkele lange termijninvestering in hun personeel. Afvallingskoers.
Bah, ik krijg er een degout van.

En de bal van het ouderschapsverlof wordt terug in mijn kamp geduwd: of ik gezien de situatie niet wat flexibiliteit aan de dag kan leggen?

En wanneer zijt ge nu zelf weg daar?

 

[Renegadexxripxx]

Dus den deze krijgt er nog 1,5 projecten bij.
En de bal van het ouderschapsverlof wordt terug in mijn kamp geduwd: of ik gezien de situatie niet wat flexibiliteit aan de dag kan leggen?

Ik vind het raar dat je uw ontslag niet hebt ingediend. Dat stond namelijk in uw eigen prepost voor het gesprek.

Maar bon ja, zo werkt het nu eenmaal. En ik kan daar nog wel begrip voor opbrengen. Maar het is wel aan het management om een oplossing te vinden. En die oplossing moet verder gaan dan doe x en y er nog maar bij. Dat dit tijdelijk, voor een paar maandjes is, tot daaraan toe nog. Maar tegenwoordig lijkt het eerder structureel te zijn.

 

[JelleCa]

Blijkbaar nog een collega uitgevallen vandaag voor meerdere weken. Ze vallen als de vliegen.

Dat betekent nóg meer projecten die moeten doorgeschoven worden naar nu al overbezette mensen. Zonet nog eens wat persoonlijke contacten gehad met enkele collega's en blijkbaar zijn er nog heel wat die op hun tandvlees zitten.

Als we niet opletten volgt er een totale implosie van ons team. Ik had mijn full-time ouderschapsverlof al aangevraagd maar nog geen reactie op gekregen. Straks heb ik meeting met mijn baas. Ik heb hier absoluut geen goed gevoel bij. Ik acht de kans reëel dat ze hun recht op uitstel zullen uitoefenen. Als dat gebeurt, dan dien ik mijn ontslag in.

Klinkt alsof je weet wat je moet doen...

 

[Mountain-Djinn]

En hop, zoals verwacht.

Weet je nog toen ik het had over die enige overgebleven Nederlandse collega waar we zo afhankelijk van waren? Waarvan ik dacht dat hij binnen de kortste keren ook ontslag zou indienen? En waarvan ik bijgevolg had gehoopt dat ze die zouden verleiden om te blijven?
-> Wel, rarara, hij heeft zijn ontslag ingediend.

Inderdaad, bovenop die "zieke" senior collega die het allemaal niet meer aankan en bovenop die andere senior die nu langdurig ziek is uitgevallen.

Ik ken het consultancy-wereldje nu al lang genoeg om te beseffen dat ze wellicht geen enkele moeite hebben gedaan om hem te houden. Gewoon, zo lang en zo goedkoop mogelijk uitmelken tot ze sneuvelen, uitvallen, ontslag indienen, ... om vervolgens weer een blik verse naïeve junior-ingenieurtjes van de schoolbanken te gaan plukken. #YOLO. Geen enkele lange termijninvestering in hun personeel. Afvallingskoers.
Bah, ik krijg er een degout van.

Dus den deze krijgt er nog 1,5 projecten bij.
En de bal van het ouderschapsverlof wordt terug in mijn kamp geduwd: of ik gezien de situatie niet wat flexibiliteit aan de dag kan leggen?

Mijn advies niet gevolgd precies?

Toch makkelijk opgelost lijkt me? "Baas, ik heb momenteel project 1, 2 en 3. Door het uitvallen van collega Y zou ik project 4 er bij krijgen. Ik heb slechts capaciteit voor 3 projecten binnen mijn voltijdse werkuren. Welke 3 van de 4 zijn prioritair en wil je dat ik opvolg?" en voor de 4de kunnen ze een freelance project ingenieur inhuren.

En op die ouderschapsverlof vraag kan je toch gewoon doodleuk nee zeggen? Het is lang genoeg in het vooruit dat het management daar een vervanger voor kan aannemen en trainen. Je moet je leven niet herschikken in functie van je werk of baas.

Maar zelfs als je dat niet durft: solliciteer toch gewoon eens voor andere jobs bij een andere werkgever ipv nog eens maanden en jaren bij je huidige toxische werkgever te blijven? Je zal er waarschijnlijk mooi financieel op vooruit gaan en heel wat minder stress hebben.

 

[Muñoz]

In fairytale land werkt dat zo ja. ''First you pay me my money, give me my benefits and if you are lucky I will be able to meet the job expectations''.

Dit soort mentaliteit is exact de reden waarom de arbeidsmarkt zo een puinhoop is en het burnouts regent hier en daar: onrealistische verwachtingen binnen een andere realiteit.

Aan jongere hebt ge tegenwoordig ook niet veel meer. Ofwel willen ze het absolute minimum doen, ofwel zijn ze weg na 2-3 jaar.
Aan de oudere garde heb je tenminste nog wat loyaliteit vind ik.

Bij ons recent ook een aantal nieuwe jongeren begonnen, eind de 20. Komen daar dus eerlijk voor uit dat ze deze job max 5 jaar willen doen.

En kan je dat de mensen eigenlijk kwalijk nemen? Ik denk dat jongeren, meer dan welke generatie ook, heel realistisch zijn en beseffen dat er meer is dan werken in het leven (en dus niet inzien waarom ze meer moeten doen dan voor hetgeen waar ze aangeworven zijn). Jongeren studeren, om dan tot de constatatie te komen dat ze (in de meeste gevallen) netto misschien 500-1000 meer hebben dan een gewone arbeider, maar dan wel met meer stress en meer verantwoordelijkheid. Werken om op het einde van uw leven nog altijd niets te bezitten (buiten hetgeen dat je geërfd krijgt), terwijl de (groot)ouders met één arbeidersloontje een vrouw aan de haard en 3 kinderen konden onderhouden en een huis kon kopen/bouwen. Dus vanuit die optiek is het meer dan begrijpelijk dat mensen hun werk aanpassen aan hun leven dan hun leven aan te passen voor hun job, en dat het werk vooral fijn moet zijn.

Volledig akkoord, zoals wel vaker is men vanuit een soort goedbedoeld competititief model "om de kwaliteit te verhogen" afgegleden naar een situatie waarin bepaalde metrics (aantal publicaties, welke IF en Q-score, wat is je h-index?) zaligmakend zijn geworden. Het resultaat is dan dat proffen soms weinig stimulatie krijgen om deftig les te geven, en een overdaad aan stimulatie om te publiceren, financiering na te streven, en hun doctoraatsstudenten onder druk te zetten.

Tgoh, goedbedoeld. Heeft natuurlijk alles te maken met de internationalisering van de wetenschap/universiteiten. Academici zijn van nature strevers en doorzetters (en wrs ook met hier en daar een dosis narcisme), en in combinatie met een neoliberaal financieringsmodel heeft dat op den duur geleid tot dat alles te reduceren valt tot een extreme focus op publiceren (in de hoop om zoveel mogelijk citaties te vergaren).

En dan heb je natuurlijk zo'n homo universalis als bv. Stijn Baert die én uitstekend onderzoeker én uitstekend docent én uitstekend wetenschapscommunicator is. Maar ik wil de man zijn werkuren niet weten, en ik denk dat zijn doctoraatsstudenten ook niet het meest relaxte leven hebben onder academici.
Maar het gros van de proffen is dat niet en beziet door de opgelegde publish or perish mentaliteit hun onderwijstaken idd vaak als "background noise".

 

[Sylverscythe]

Tgoh, goedbedoeld. Heeft natuurlijk alles te maken met de internationalisering van de wetenschap/universiteiten. Academici zijn van nature strevers en doorzetters (en wrs ook met hier en daar een dosis narcisme), en in combinatie met een neoliberaal financieringsmodel heeft dat op den duur geleid tot dat alles te reduceren valt tot een extreme focus op publiceren (in de hoop om zoveel mogelijk citaties te vergaren).

Wat IMO niet echt een goed idee is voor een sector die uiteindelijk de maatschappelijke taak heeft om mensen te onderwijzen, (fundamenteel) onderzoek uit te voeren, en diensten te verlenen.

Maar het gros van de proffen is dat niet en beziet door de opgelegde publish or perish mentaliteit hun onderwijstaken idd vaak als "background noise".

*moet ze zo bezien.

Ik heb zelf een tenure track achter de rug met nadruk op onderzoek. Evaluatie gebeurt dan op publicaties, binnengebracht geld, al genoemde metrics. Onderwijs, not so much? Gohja je hebt wel onderwijsevaluaties, maar wij geven les aan kleine groepen, waarvan dan een kleiner deel studenten die invult. Resultaat: statistisch niet relevant. Waar moet je dan je tijd insteken natuurlijk.

 

[Silence]

Vandaag mijne collega (zelfde dag als mij gestart) naar huis gestuurd, way above my pay grade maar fuck it

Ik plan een dag werk in, vraag hem om mee te komen, past voor hem dus oké voor mij
Tamelijke lijst gemaakt voor een volledige dag met "must do" "interessant" en "als er tijd over is"

1e punt. Hij kan pas afspreken om 10u, want vrouw de vroege en paasvakantie en blabla. Doet hm ook als het school is dus ga ik nog wel in mee, it is what it is

9u15 WhatsApp: "goed nieuws, ik ben er al om 9u40 ipv 10u"
Leuk, maar ik zit thuis nog op de pot en moet minimum 25 minuten rijden

2e punt. Stapt in de auto stinkend naar alcohol "goh gisteren zware avond op de zaalvoetbal amai"
great, gaat plezant worden om mensen onder ogen te komen

3e punt. Ik wil vertrekken "Seg, ik weet nie dat uw plan is vandaag, maar kunnen we om 12u30, 13u max terug hier zijn. Ik heb nog plannen"

Strike 3, you're out.
Gewoon gezegd dat hm terug naar huis mocht vertrekken, ik heb enkele zaken waar ik echt heen moest en op voorhand niet weet of dat 15minuten of 1u30 zal duren.

Wat gerommel, ik zeg nog "Ik zal de teamchef ook nog wel mailen om het uit te leggen"

"DOE MAAR, DAN GEEF IK OOK MIJN KANT"

Fine by me, wat gaat ge zeggen? Dat ge maar 2u30 wou werken maar geen (halve) dag verlof wou inzetten

Teamchef zei dat ik het anders kon aanpakken, maar al bij al blij dat ik op men strepen sta + tevreden van mijn werk.

Collega mag het maandag gaan uitleggen - gaat grappig worden want hij vertrekt zondag naar zee zonder verlof in te zetten want zou maandag daar wel werken

 

[Str8_6]

En hop, zoals verwacht.

Weet je nog toen ik het had over die enige overgebleven Nederlandse collega waar we zo afhankelijk van waren? Waarvan ik dacht dat hij binnen de kortste keren ook ontslag zou indienen? En waarvan ik bijgevolg had gehoopt dat ze die zouden verleiden om te blijven?
-> Wel, rarara, hij heeft zijn ontslag ingediend.

Inderdaad, bovenop die "zieke" senior collega die het allemaal niet meer aankan en bovenop die andere senior die nu langdurig ziek is uitgevallen.

Ik ken het consultancy-wereldje nu al lang genoeg om te beseffen dat ze wellicht geen enkele moeite hebben gedaan om hem te houden. Gewoon, zo lang en zo goedkoop mogelijk uitmelken tot ze sneuvelen, uitvallen, ontslag indienen, ... om vervolgens weer een blik verse naïeve junior-ingenieurtjes van de schoolbanken te gaan plukken. #YOLO. Geen enkele lange termijninvestering in hun personeel. Afvallingskoers.
Bah, ik krijg er een degout van.

Dus den deze krijgt er nog 1,5 projecten bij.
En de bal van het ouderschapsverlof wordt terug in mijn kamp geduwd: of ik gezien de situatie niet wat flexibiliteit aan de dag kan leggen?

Dus je ziet en beseft wat ze doen met een ander, maar dat ze het ook doen met jou wil je tegen beter weten in niet zien dan ofzo?

 

[Strijkijzer]

Teamchef zei dat ik het anders kon aanpakken, maar al bij al blij dat ik op men strepen sta + tevreden van mijn werk.

Hoe moet ge dat dan anders aanpakken? En als die mens gewoon niet werkt terwijl hij wel moet, ligt die dan gewoon niet standaard buiten?

 

[Avondland]

Hoe moet ge dat dan anders aanpakken? En als die mens gewoon niet werkt terwijl hij wel moet, ligt die dan gewoon niet standaard buiten?

Misschien had hij dat eerst moeten afstemmen met zijn werkgever voor hij zelf het initiatief nam om die kerel naar huis te sturen?

 

[cege]

Bij ons ook nog hoge pief geweest die smorgens een halve liter jup binnenkletste voor hij kantoor binnen ging.

Ook zonder gene. Naast fietskot eentje roken en jupke drinken. Terwijl iedereen toekwam tussen 8.30 en 9.00.

Ik heb dat 1x gemeld en dat was "danku om te melden". Dien heeft dat 2y of zo gedaan tot hij naar ergens anders vertrokken is voor de rest was er niks aan te merken aan zijn werk. Beetje vreemd ontbijt.

 

[gumball4000]

Weer een leuk verhaal hier. Voorlopig niet mezelf.
Collega die zich vorige week ziek gemeld heeft, is dinsdag terug begonnen. Zij is de enige persoon/verantwoordelijk voor een onderdeel van ons onderdeel "verhuur". Allemaal leuk en wel, alleen liggen onze prijzen meer dan 50% boven het gemiddelde. Het enige dat telt is zoveel mogelijk geld binnenrijven.
Blijkt dat dit onderdeel van de onderneming heel slecht draait op dit moment. Uiteraard door de veel te hoge prijs (ik zou voorbeelden willen geven, maar dan ga ik te specifiek zijn over mijn werkgever).
Maar de CEO be like "Nee onze prijs is ni te hoog, X (collega) doet haar werk niet". Die collega krijgt 80 mails/dag. Van de 100 aanvragen wordt er maar 1 naar een verhuur geconverteerd.

Nu moet die collega van onze CEO een timesheet in Excel maken en per uur bijhouden wat ze gedaan heeft. Waanzin..

 

[Avondland]

Weer een leuk verhaal hier. Voorlopig niet mezelf.
Collega die zich vorige week ziek gemeld heeft, is dinsdag terug begonnen. Zij is de enige persoon/verantwoordelijk voor een onderdeel van ons onderdeel "verhuur". Allemaal leuk en wel, alleen liggen onze prijzen meer dan 50% boven het gemiddelde. Het enige dat telt is zoveel mogelijk geld binnenrijven.
Blijkt dat dit onderdeel van de onderneming heel slecht draait op dit moment. Uiteraard door de veel te hoge prijs (ik zou voorbeelden willen geven, maar dan ga ik te specifiek zijn over mijn werkgever).
Maar de CEO be like "Nee onze prijs is ni te hoog, X (collega) doet haar werk niet". Die collega krijgt 80 mails/dag. Van de 100 aanvragen wordt er maar 1 naar een verhuur geconverteerd.

Nu moet die collega van onze CEO een timesheet in Excel maken en per uur bijhouden wat ze gedaan heeft. Waanzin..

Timesheets zijn verschrikkelijke dingen, ik begrijp niet dat daar nog achter wordt gevraagd. Je bent op den duur meer bezig met het noteren van je handelingen dan met je eigenlijke werk. Dat werkt enkel in repetitieve werkomgevingen, zoals bandwerk.

 

[Oldskooler]

Weer een leuk verhaal hier. Voorlopig niet mezelf.
Collega die zich vorige week ziek gemeld heeft, is dinsdag terug begonnen. Zij is de enige persoon/verantwoordelijk voor een onderdeel van ons onderdeel "verhuur". Allemaal leuk en wel, alleen liggen onze prijzen meer dan 50% boven het gemiddelde. Het enige dat telt is zoveel mogelijk geld binnenrijven.
Blijkt dat dit onderdeel van de onderneming heel slecht draait op dit moment. Uiteraard door de veel te hoge prijs (ik zou voorbeelden willen geven, maar dan ga ik te specifiek zijn over mijn werkgever).
Maar de CEO be like "Nee onze prijs is ni te hoog, X (collega) doet haar werk niet". Die collega krijgt 80 mails/dag. Van de 100 aanvragen wordt er maar 1 naar een verhuur geconverteerd.

Nu moet die collega van onze CEO een timesheet in Excel maken en per uur bijhouden wat ze gedaan heeft. Waanzin..

I.p.v. die timesheets te maken, beter gewoon tijdens uw uren een cv en sollicitatiebrief maken.

(Zeg haar dat maar. En zeg dat ook tegen die kutcollega :v)

 

[Nrt]

Aan jongere hebt ge tegenwoordig ook niet veel meer. Ofwel willen ze het absolute minimum doen, ofwel zijn ze weg na 2-3 jaar.
Aan de oudere garde heb je tenminste nog wat loyaliteit vind ik.

Bij ons recent ook een aantal nieuwe jongeren begonnen, eind de 20. Komen daar dus eerlijk voor uit dat ze deze job max 5 jaar willen doen.

En wat maakt dat uit. Als ge u kunt verbeteren moet ge dat doen. Juist of werkgevers zo loyaal zijn.

 

[Meester Kweepeer]

En wat maakt dat uit. Als ge u kunt verbeteren moet ge dat doen. Juist of werkgevers zo loyaal zijn.

Vind ik ook. Meer nog, ik vind dat ge het uzelf verplicht moet zijn om na max 5 jaar uw werk in vraag te stellen. Alles verandert snel en volgens mij is de beste manier om steeds mee te zijn met nieuwe zaken, regelmatig van werk veranderen. Ga ik zo nog denken op mijn 50ste? Misschien niet, maar het kan wel eens zijn dat het net op dat moment nog belangrijker is.

En @mac-bc , jong bol het daar gewoon af. Ik vraag mij ook af hoe het er bij u thuis aan toe gaat? Ik kom uit dezelfde situatie en als ik daarop terugkijk, was ik geen aangename mens. Voor niemand. Wat is uw einddoel daar eigenlijk? Promoveren naar technisch directeur? Dan snap ik dat ge uw strepen moet verdienen in de loopgraven, maar anders?

 

[Eland]

Aan jongere hebt ge tegenwoordig ook niet veel meer. Ofwel willen ze het absolute minimum doen, ofwel zijn ze weg na 2-3 jaar.
Aan de oudere garde heb je tenminste nog wat loyaliteit vind ik.

Bij ons recent ook een aantal nieuwe jongeren begonnen, eind de 20. Komen daar dus eerlijk voor uit dat ze deze job max 5 jaar willen doen.

Wees blij dat ze er eerlijk over zijn. Bij ons is er onlangs nog één vertrokken na dik twee jaar terwijl die tot vlak ervoor nog vol lof over de functie sprak die die deed en zat die op twee projecten van lange adem. Uiteindelijk bleek het gras dan toch plots groener. Op LinkedIn zag ik dan dat die op een carrière van 20+ jaar hoogstens 3 jaar ergens was gebleven.

Daarnaast vind ik 5 jaar voor jobs waarin je standaard wel een evolutie doormaakt in je carrière niet weinig.

 

[Tomski]

Wees blij dat ze er eerlijk over zijn. Bij ons is er onlangs nog één vertrokken na dik twee jaar terwijl die tot vlak ervoor nog vol lof over de functie sprak die die deed en zat die op twee projecten van lange adem. Uiteindelijk bleek het gras dan toch plots groener. Op LinkedIn zag ik dan dat die op een carrière van 20+ jaar hoogstens 3 jaar ergens was gebleven.

Daarnaast vind ik 5 jaar voor jobs waarin je standaard wel een evolutie doormaakt in je carrière niet weinig.

Maar het pikt wel dat ik daar al mijn tijd instak om die op te leren. Ik merk van mezelf wel dat ik er niet meer met dezelfde gedrevenheid als vroeger tegenaan ging. Nu nog het hoogst noodzakelijke en de rest vis je maar zelf uit. Mijn eigen tijd is me ook kostbaar genoeg.