Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

[Sylverscythe]

't Is eigenlijk een andere discussie, maar zulke dingen komen toch het vaakste voor van Franstaligen die iets Nederlands moeten doen dan omgekeerd.

Ik heb wat vrienden uit een uithoek van Wallonië en die kunnen letterlijk geen enkel woord Nederlands.

Ik heb ook ettelijke jaren gewerkt tussen een afdeling in de Ardennen, Vlaanderen en Nederland en de tijd en moeite die erin kroop om alles te vertalen was hemeltergend. Waar er een een powerpoint voor een opleiding volledig in het Engels was, kon die perfect overgenomen worden voor Nederland en Vlaanderen met bij ons dan misschien nog enkele verduidelijkingen. Ik als tweetalige moest dan altijd de boel vertalen naar het Frans, maar als het over technische termen gaat, dan moest ik ook nog veel opzoeken. Daar gaat er in ons landje toch veel tijd en geld aan verloren.

Ik denk dat, ook al is dat aan het veranderen, de mentaliteit bij Franstaligen toch meer leeft dat ze een "grote, belangrijke" taal spreken, en ze het nut niet echt zien van andere talen te leren. En dan zal Nederlands, als kleine taal, eerder achteraan bengelen qua prioriteiten.

En ook praktisch natuurlijk, je kan ook helemaal in een Franstalige bubbel leven waarbij al de media die je consumeert in het Frans is. Dat gaat voor ons veel minder op, zelfs het kleinste kind hoort al eens een Engels liedje ofzo. Vroeger moest de typische Vlaming ook Frans beheersen, nu is dat een pak minder, maar uiteindelijk krijgen we wel nog vele uren Frans op school. Daar komt dan bij dat Frans als Romaanse taal veel minder gelijkenissen vertoont met Engels (of Nederlands), dan Nederlands met Engels.

En dan kom je in een situatie met Nederlandstaligen en Franstaligen, en spreekt men Frans of Engels
Onder anderstaligen is het trouwens vaak een verzuchting dat Vlamingen meteen naar het Engels overschakelen en het zo moeilijker wordt om Nederlands te leren. Ook omdat we nogal uitgesproken dialecten/tussentaal hebben en veel mensen schijnen te denken dat dit standaardtaal is, maar soit, andere discussie.

 

[Muñoz]

Er was een virtueel colloquium gepland vandaag om 17 uur omdat er zowel mensen uit de gehele VS als Oost-Azië gingen deelnemen.

Blijkbaar was er gisterenavond om 11 uur een mailtje rondgestuurd naar iedereen dat het om alles beter geregeld te krijgen om 8 uur 's morgens (Belgische tijd) van start ging. Ik die gisterenavond iets ben gaan drinken en pas om 9 uur is opgestaan heb dat dus volledig gemist, terwijl ik een intro moest geven.

Academici en hun werkdrang, het blijft iets raar en wereldvreemd.

't Is eigenlijk een andere discussie, maar zulke dingen komen toch het vaakste voor van Franstaligen die iets Nederlands moeten doen dan omgekeerd.

Ik heb wat vrienden uit een uithoek van Wallonië en die kunnen letterlijk geen enkel woord Nederlands.

Ik heb ook ettelijke jaren gewerkt tussen een afdeling in de Ardennen, Vlaanderen en Nederland en de tijd en moeite die erin kroop om alles te vertalen was hemeltergend. Waar er een een powerpoint voor een opleiding volledig in het Engels was, kon die perfect overgenomen worden voor Nederland en Vlaanderen met bij ons dan misschien nog enkele verduidelijkingen. Ik als tweetalige moest dan altijd de boel vertalen naar het Frans, maar als het over technische termen gaat, dan moest ik ook nog veel opzoeken. Daar gaat er in ons landje toch veel tijd en geld aan verloren.

Onlangs nog samengewerkt met een Brusselse die geen woord, maar dan ook géén woord Nederlands kon + haar Engels was ook maar van een bedenkelijk niveau. En dat voor iemand die in Brussel woont en een doctoraat heeft.
Enfin, zij was wel de grote uitzondering, want alle andere Franstalige Brusselaars daar spraken quasi perfect Nederlands. De Walen wel een heel stuk minder.

 

[Nijntje]

Ik durf echt zonder schroom zeggen, unpopular opinion, dat ik een giga afkeer heb van met Walen of Fransen te werken. Doorheen de jaren zou ik durven stellen dat meer dan 80% van alle werkzaamheden waarin Franstaligen (FR of BE) betrokken waren, de algemene ervaring negatief tot zeer negatief was.

Zit duidelijk een zeer groot mentaliteitsverschil in werkethiek/luiheid.

 

[Sylverscythe]

Onlangs nog samengewerkt met een Brusselse die geen woord, maar dan ook géén woord Nederlands kon + haar Engels was ook maar van een bedenkelijk niveau. En dat voor iemand die in Brussel woont en een doctoraat heeft.
Enfin, zij was wel de grote uitzondering, want alle andere Franstalige Brusselaars daar spraken quasi perfect Nederlands. De Walen wel een heel stuk minder.

Ik durf echt zonder schroom zeggen, unpopular opinion, dat ik een giga afkeer heb van met Walen of Fransen te werken. Doorheen de jaren zou ik durven stellen dat meer dan 80% van alle werkzaamheden waarin Franstaligen (FR of BE) betrokken waren, de algemene ervaring negatief tot zeer negatief was.

Zit duidelijk een zeer groot mentaliteitsverschil in werkethiek/luiheid.

Wij hebben vaak contact met een Franstalige universiteit, en het is opvallend hoe 19de-eeuws dat altijd voelt. De proffen waar we geregeld contact mee hebben, dat gaat grotendeels goed, allemaal mensen die onderzoek uitvoeren in het Engels en ook in het buitenland hebben gewerkt. Daar spreken we gewoon Engels mee.
Dat zijn dan wel mensen uit de (toegepaste) wetenschappen, waar je moeilijk rond het Engels kan als de taal van het onderzoek. Over mensen uit andere faculteiten kan ik weinig zeggen, maar het zou me helemaal niet verbazen dat het Engels daar onbestaande is.

Maar administratie, techniekers, legal, ... lijkt allemaal bedolven onder een berg (Franstalige) red tape. Dan komen Nederlandstalige studenten een lab bezoeken, kan/wil de technieker (die evengoed een master heeft) enkel Frans spreken. Communicatie naar ons idem, standaard in het Frans.

 

[Muñoz]

Ik durf echt zonder schroom zeggen, unpopular opinion, dat ik een giga afkeer heb van met Walen of Fransen te werken. Doorheen de jaren zou ik durven stellen dat meer dan 80% van alle werkzaamheden waarin Franstaligen (FR of BE) betrokken waren, de algemene ervaring negatief tot zeer negatief was.

Zit duidelijk een zeer groot mentaliteitsverschil in werkethiek/luiheid.

Bwah, ik heb nog maar heel weinig werkervaring en ben tweetalig, dus mijn mening is misschien wat biased. Maar ik vind Vlamingen op de werkvloer 'minder' leuk en veel saaier dan samenwerken met Franstaligen. De Vlamingen waar ik mee moest samenwerken waren tamelijk nors en gesloten boeken, en hadden zo'n mentaliteit van "ik ben hier alleen voor m'n werk, niets meer". Terwijl de Franstaligen quasi allemaal een heel stuk jovialer zijn/waren. Tijdens de middagpauzes/brunches werd er onder de Franstaligen constant gelachen, terwijl de Vlamingen ofwel niet meegingen naar de cafetaria/restaurant of pas iets gingen eten als wij al bijna gedaan hadden (want "druk druk druk").
Vlamingen zijn dan misschien iets gedrevener qua werken, echt leuke mensen om mee samen te werken zijn het imo toch niet echt (terwijl ik zelf Antwerpenaar ben). En dat is zowel op m'n vorig werk waar het quasi allemaal juristen waren als nu waar het grotendeels economisten en politieke wetenschappers zijn.

 

[Oldskooler]

Als ik zie wat er de laatste maanden überhaupt durft te solliciteren, dan denk ik dat de werkgever alle zeilen beter bij zet om de goede huidige werknemers te houden, want om een goede te vervangen moet je toch al veel tijd en moeite steken om een capabele vervanger te vinden..

Goh, ik hoor vooral ook straffe verhalen van mensen die in een fabrieksomgeving werken.
Waar men (dringend) operators en technici zoekt.
Dat er zich niets deftig nog aanbiedt. En men liever idd op oudere mensen zelfs mikt nu.
Men geeft nog een kans, maar ze liggen al even gauw weer buiten.

Dat het niveau zo bedroevend laag moet geworden zijn.

Als je al bezig moet zijn met zaken aan te leren die je normaal in het lager leert.

--
Ook veel figuren die wel kunnen, maar niet willen. En eens moeten langskomen van de vdab.
Men moet een machine instellen, er hangt een papier bij van hoe het moet gebeuren stap voor stap.
Hopifloop stelt het expres verkeerd in, alles loopt in het 100, machine stuk.
Hopifloop blij, kan terug naar zijn uitkering.

--
Hier is het overheid.
Waardeloze figuren met bepaalde karakteristieken, komen er gemakkelijker mee weg.
(Hel, zullen soms zelfs een streepje voor hebben...diversiteit en inclusie....)

--
De grote sterke schouders, en diegenen die nog met eer en geweten willen werken.
Het worden de complete shitvodden van de maatschappij.
De scheefgroei neemt toe. Bepaalde schouders gaan alles mogen dragen, hard werken, dik afdragen, en dan nog uitgelachen worden ook.

 

[Nijntje]

Bwah, ik heb nog maar heel weinig werkervaring en ben tweetalig, dus mijn mening is misschien wat biased. Maar ik vind Vlamingen op de werkvloer 'minder' leuk en veel saaier dan samenwerken met Franstaligen. De Vlamingen waar ik mee moest samenwerken waren tamelijk nors en gesloten boeken, en hadden zo'n mentaliteit van "ik ben hier alleen voor m'n werk, niets meer". Terwijl de Franstaligen quasi allemaal een heel stuk jovialer zijn/waren. Tijdens de middagpauzes/brunches werd er onder de Franstaligen constant gelachen, terwijl de Vlamingen ofwel niet meegingen naar de cafetaria/restaurant of pas iets gingen eten als wij al bijna gedaan hadden (want "druk druk druk").
Vlamingen zijn dan misschien iets gedrevener qua werken, echt leuke mensen om mee samen te werken zijn het imo toch niet echt (terwijl ik zelf Antwerpenaar ben). En dat is zowel op m'n vorig werk waar het quasi allemaal juristen waren als nu waar het grotendeels economisten en politieke wetenschappers zijn.

Ja bij ons is het echt meer de insteek van: ze doen het absolute minimum. Zaken van wijzingen in wetgeving maanden tot weken op voorhand signaleren. “Oui oui, pas de probleme” en dan puntje bij paaltje altijd deksel op de neus.

Eenmaal na 15u vaak gewoon geen respons meer op mail of telefoon is iets dat mij ook bijgebleven is bij 2 Franse bedrijven waar we vaak mee samengewerkt hebben. Gewoon in het algemeen matige ervaringen mee

 

[mac-bc]

Idem hier.

Niet alle types leidinggevenden kunnen daarmee om. Maar er is toch een grote groep die het wel apprecieert dat je uw eigen gedacht geeft ook al ga je in tegen hun idee, zeker als het over uw eigen specialisatie gaat. Daarvoor zit je er namelijk.

Bij mijn vorige werkgever was dat een one-way-ticket om voor eeuwig de stempel op mijn hoofd te krijgen van "ambetanterik die het management durft tegenspreken".

 

[mac-bc]

Er was een papa overleden van een collega. Een baas hier gaf aan een nieuwe (enkel Franstalige) medewerker de opdracht om een Nederlandstalig rouwkaartje te (laten) schrijven, via mail.

Bleek dat de tekst die uiteindelijk op het rouwkaartje verscheen het volgende was:

"Schrijf maar iets in de aard van 'Innige deelneming'"

En de begrafenisondernemer/drukker van de kaartjes had zoiets van: "Origineel tekstje, dit gaan we zeker niet even verifiëren of dat wel de bedoeling was!".

Bijna ongeloofwaardig als je het mij vraagt.

 

[Chilliewillie88]

Bij mijn vorige werkgever was dat een one-way-ticket om voor eeuwig de stempel op mijn hoofd te krijgen van "ambetanterik".

nogal een evidentie om als leidinggevende input van medewerkers te waarderen, zelfs al staat dit haaks op de eigen visie. Waarom zou je anders die mensen in dienst moeten nemen?

In zo'n omgeving zou ik in ieder geval niet willen functioneren. Niet om leiding te geven en niet om leiding te krijgen.

 

[Chilliewillie88]

En de begrafenisondernemer/drukker van de kaartjes had zoiets van: "Origineel tekstje, dit gaan we zeker niet even verifiëren of dat wel de bedoeling was!".

Bijna ongeloofwaardig als je het mij vraagt.

Waarom zou er een begrafenisondernemer of een drukker te pas komen aan het schrijven van een rouwkaartje voor de overleden vader van een collega?

 

[Muñoz]

Ja bij ons is het echt meer de insteek van: ze doen het absolute minimum. Zaken van wijzingen in wetgeving maanden tot weken op voorhand signaleren. “Oui oui, pas de probleme” en dan puntje bij paaltje altijd deksel op de neus.

Eenmaal na 15u vaak gewoon geen respons meer op mail of telefoon is iets dat mij ook bijgebleven is bij 2 Franse bedrijven waar we vaak mee samengewerkt hebben. Gewoon in het algemeen matige ervaringen mee

Tgoh ja misschien ook wel een stukje afhankelijk van bv. scholingsgraad denk ik. Als je een job doet die je niet zo graag doet en werkt tegen een laag loon, zullen Franstaligen misschien sneller de minimum effort doen, terwijl Vlamingen nog altijd sneller die reflex hebben om hun werk "goed" te blijven doen.
Een opmerkelijk verschil bij ons was wel hoe Franstaligen en Vlamingen omgingen met hun werkuren. Vlamingen waren allemaal om stipt 9 uur al druk aan het werk om dan exact 8 uur later te stoppen, terwijl de Franstaligen binnen en buiten kwamen gewaaid wanneer ze het wilden. Bij de Vlamingen sprong hun status op Teams na een kwartier ofzo al terug op actief, terwijl het bij de Franstaligen vaak 2 uur ofzo op afwezig bleef staan. Maar uiteindelijk deed wel iedereen het werk dat van hem/haar verlangd werd. Maar die relaxtere manier van werken is imo wel veel zaliger dan de dwangmatige race tegen de klok van de Vlamingen hier.

Wij hebben vaak contact met een Franstalige universiteit, en het is opvallend hoe 19de-eeuws dat altijd voelt. De proffen waar we geregeld contact mee hebben, dat gaat grotendeels goed, allemaal mensen die onderzoek uitvoeren in het Engels en ook in het buitenland hebben gewerkt. Daar spreken we gewoon Engels mee.
Dat zijn dan wel mensen uit de (toegepaste) wetenschappen, waar je moeilijk rond het Engels kan als de taal van het onderzoek. Over mensen uit andere faculteiten kan ik weinig zeggen, maar het zou me helemaal niet verbazen dat het Engels daar onbestaande is.

Sommige wetenschapsdomeinen zijn idd nog héél navelstarend qua taal. Buiten de exacte en life sciences, economie en mss internationale politiek/international affairs/EU studies/development studies/..., denk ik dat in de meeste wetenschappen de 'eigen' lokale taal nog altijd de norm is. In Vlaanderen misschien niet, maar in Franstalige universiteiten ga je denk ik in onderzoeksgroepen à la geschiedenis, sociologie, ... bijna alleen maar Frans horen.

Ik heb het eens even opgezocht voor de UGent. In de onderzoeksgroep economie hebben de overgrote meerderheid van de doctoraatsstudenten een buitenlandse naam (en wellicht dus niet Belgisch zijn). Terwijl in geschiedenis heeft quasi iedereen een klassieke Vlaamse achternaam.
Dat de mate van internationalisering zo verschilt tussen faculteiten/onderzoeksgroepen is eigenlijk heel merkwaardig.

 

[mac-bc]

Waarom zou er een begrafenisondernemer of een drukker te pas komen aan het schrijven van een rouwkaartje voor de overleden vader van een collega?

Oeps, te snel gelezen.

Met "rouwkaartje" zag ik onmiddellijk het officiële rouwkaartje voor ogen. Maar dat was hier dus gewoon het kaartje van de collega's met "innige deelneming" enzo.

 

[Eland]

Nee, Franstaligen zijn echt heel zeker veel vervelender en willen vooral tonen dat ze hard werken!!! Hier is er één die zelfs continu meetings joint vanop verlof met z'n camera aan terwijl hij op een terras zit of in het zwembad ligt om dan niks bij te dragen.

QED

/s

 

[Sylverscythe]

Ik heb het eens even opgezocht voor de UGent. In de onderzoeksgroep economie hebben de overgrote meerderheid van de doctoraatsstudenten een buitenlandse naam (en wellicht dus niet Belgisch zijn). Terwijl in geschiedenis heeft quasi iedereen een klassieke Vlaamse achternaam.
Dat de mate van internationalisering zo verschilt tussen faculteiten/onderzoeksgroepen is eigenlijk heel merkwaardig.

Goh, hangt natuurlijk heel hard af van de studentenpopulatie. In (toegepaste) wetenschappen studeren er niet zoveel mensen af binnen België. Als daarvan dan velen al snel aan een job raken voor een mooi salaris, blijven er niet velen over die doctoreren. Die vacatures worden dan ingevuld door buitenlanders.

Ik kan me inbeelden dat voor economie het evengoed wel speelt dat de typische student EW, HIR, TEW, ... misschien niet zo onderzoeksminded is en snel werk zal vinden. Terwijl een geschiedkundige die effectief geschiedenis wil blijven verderdoen denk ik minder opties heeft buiten het onderzoek. Ik weet ook niet hoe het zit met het aantal projecten/doctoraatsposities in die groepen natuurlijk.

 

[mac-bc]

Blijkbaar nog een collega uitgevallen vandaag voor meerdere weken. Ze vallen als de vliegen.

Dat betekent nóg meer projecten die moeten doorgeschoven worden naar nu al overbezette mensen. Zonet nog eens wat persoonlijke contacten gehad met enkele collega's en blijkbaar zijn er nog heel wat die op hun tandvlees zitten.

Als we niet opletten volgt er een totale implosie van ons team. Ik had mijn full-time ouderschapsverlof al aangevraagd maar nog geen reactie op gekregen. Straks heb ik meeting met mijn baas. Ik heb hier absoluut geen goed gevoel bij. Ik acht de kans reëel dat ze hun recht op uitstel zullen uitoefenen. Als dat gebeurt, dan dien ik mijn ontslag in.

 

[Mountain-Djinn]

Blijkbaar nog een collega uitgevallen vandaag voor meerdere weken. Ze vallen als de vliegen.

Dat betekent nóg meer projecten die moeten doorgeschoven worden naar nu al overbezette mensen.

Toch makkelijk opgelost lijkt me? "Baas, ik heb momenteel project 1, 2 en 3. Door het uitvallen van collega Y zou ik project 4 er bij krijgen. Ik heb slechts capaciteit voor 3 projecten binnen mijn voltijdse werkuren. Welke 3 van de 4 zijn prioritair en wil je dat ik opvolg?" en voor de 4de kunnen ze een freelance project ingenieur inhuren.

 

[Muñoz]

Ik kan me inbeelden dat voor economie het evengoed wel speelt dat de typische student EW, HIR, TEW, ... misschien niet zo onderzoeksminded is en snel werk zal vinden. Terwijl een geschiedkundige die effectief geschiedenis wil blijven verderdoen denk ik minder opties heeft buiten het onderzoek. Ik weet ook niet hoe het zit met het aantal projecten/doctoraatsposities in die groepen natuurlijk.

Ik zou EW toch niet meteen in hetzelfde rijtje zetten als TEW/hir. Is natuurlijk een heel kleine richting, maar de meeste studenten hebben naar mijn ervaring wel interesse in onderzoek. Ik heb hir gedaan, maar heb m'n curriculum zo ingevuld dat ik eigenlijk ook alle vakken heb gehad die EW'ers hadden (naast de finance vakken die verplicht waren). Ik heb nooit veel interesse gehad voor de bedrijfswereld, maar wel voor economisch onderzoek.
Ik had aanvankelijk ook gedacht dat ik om in dat genre jobs te belanden een doctoraat zou nodig hebben, maar ik kreeg voor m'n afstuderen al een pak job offers waar ik ook relevant onderzoek kon doen (en die in mijn geval al een heel stuk beter betaalden dan een PhD-beurs). Lijkt me voor richtingen als geschiedenis ofzo idd een heel pak moeilijker.

Ik ben wel nog altijd aan het twijfelen om een doctoraat te gaan doen, maar ik zit heel erg gedwongen. Ik heb nogal een 'generalistische' mindset in dat ik amper interesse kan opbrengen om 4-6 jaar lang te focussen op een heel nauw afgebakende onderzoeksvraag, en al helemaal niet als het iets abstract is met quasi geen relevantie voor de echte wereld (zoals eig. de meeste PhDs in economie). Ik kan mij ook maar matig interesseren voor de academische wereld en de alsmaar groeiende big business van financiering binnenrijven en de publicatiefetish. Langs de andere kant bots ik over een aantal jaar misschien wel op een plafond doordat ik geen doctoraatstitel heb. Misschien moet ik kijken naar interdisciplinaire PhDs, maar die lijken toch niet zo dik bezaaid omdat faculteiten meestal nog altijd geïsoleerde onderzoekssilo's zijn en de financieringsbronnen precies niet zo gek zijn op interdisciplinair onderzoek.

Achja, we shall see. Zolang ik goed m'n boterham verdien zonder zwaar en stressvol werk te moeten doen en ik tegelijk iets maatschappelijk relevant kan doen dat me interessert, heb ik het waarschijnlijk al beter dan 95% van de mensen.

 

[Sylverscythe]

Ik zou EW toch niet meteen in hetzelfde rijtje zetten als TEW/hir. Is natuurlijk een heel kleine richting, maar de meeste studenten hebben naar mijn ervaring wel interesse in onderzoek. Ik heb hir gedaan, maar heb m'n curriculum zo ingevuld dat ik eigenlijk ook alle vakken heb gehad die EW'ers hadden (naast de finance vakken die verplicht waren). Ik heb nooit veel interesse gehad voor de bedrijfswereld, maar wel voor economisch onderzoek.
Ik had aanvankelijk ook gedacht dat ik om in dat genre jobs te belanden een doctoraat zou nodig hebben, maar ik kreeg voor m'n afstuderen al een pak job offers waar ik ook relevant onderzoek kon doen (en die in mijn geval al een heel stuk beter betaalden dan een PhD-beurs). Lijkt me voor richtingen als geschiedenis ofzo idd een heel pak moeilijker.

Ik ben wel nog altijd aan het twijfelen om een doctoraat te gaan doen, maar ik zit heel erg gedwongen. Ik heb nogal een 'generalistische' mindset in dat ik amper interesse kan opbrengen om 4-6 jaar lang te focussen op een heel nauw afgebakende onderzoeksvraag, en al helemaal niet als het iets abstract is met quasi geen relevantie voor de echte wereld (zoals eig. de meeste PhDs in economie). Ik kan mij ook maar matig interesseren voor de academische wereld en de alsmaar groeiende big business van financiering binnenrijven en de publicatiefetish. Langs de andere kant bots ik over een aantal jaar misschien wel op een plafond doordat ik geen doctoraatstitel heb. Misschien moet ik kijken naar interdisciplinaire PhDs, maar die lijken toch niet zo dik bezaaid omdat faculteiten meestal nog altijd geïsoleerde onderzoekssilo's zijn en de financieringsbronnen precies niet zo gek zijn op interdisciplinair onderzoek.

Achja, we shall see. Zolang ik goed m'n boterham verdien zonder zwaar en stressvol werk te moeten doen en ik tegelijk iets maatschappelijk relevant kan doen dat me interessert, heb ik het waarschijnlijk al beter dan 95% van de mensen.

Een doctoraat van meer dan 4 jaar wordt hoe langer hoe meer uitzonderlijk, dit omdat na 4 jaar je moet betaald worden als een loontrekkende i.p.v. bursaal. Er zijn nog wel wat constructies waar men werkt met onderwijsassistenten, waar je een serieuze onderwijsbelasting krijgt en als compensatie 2 extra jaar, maar zover ik weet wordt dat ook zeldzamer. Verder is een doctoraat natuurlijk net dat hé: de enige periode in je leven waarin je 4 jaar een onderwerp kan uitspitten.

Financiering binnenbrengen is doorgaans geen werk van PhD-studenten, dat begint enkel daarna te spelen. Buiten natuurlijk je eigen persoonlijk mandaat, wat ook gewoon een luxe is. En publicaties hangt af van de doctoraatsvoorwaarden van je faculteit en de eisen van je promotor. Het hoort erbij, maar er zijn denk ik wel meer onderzoeksgroepen waar dit geen bovenmenselijke druk is dan wel, of toch binnen ons land.

Interdisciplinariteit is iets dat meer belang krijgt, maar evengoed een "modieuze" term is natuurlijk. De multidisciplinaire doctoraten, een diploma gebaseerd op specialisatie, zijn eerder dungezaaid voor een reden: het is een beetje een contradictie. Vaak heb je wel een project dat verschillende onderwerpen verbindt, maar een onderzoeker op doctoraatsniveau die zich in twee zaken tegelijk verdiept is niet zo vanzelfsprekend.

 

[Dr. Sheldon Cooper]

Dag 6 op dat on-prem project en nog steeds niks te doen gekregen. We zitten hier echt met 3-4 consultants niks te doen. Niemand weet wat de bedoeling is, niemand kan ons toegangen geven. Ook precies niemand die vanuit het juiste team komt. We mogen ook niet van thuis werken dus echt 8,5 uur aan een bureau zitten en ons bezig houden.

Moest mijn auto niet van het bedrijf zijn gaf ik mijn ontslag. Kutbedrijf, niet te doen.