goh, ik neem geen verlof, maar maak wel dat er elke dag iemand thuis is als ze examen heeft. Da's toch maar 5 werkdagen per trimester (vrijdagnamiddag is niet nodig) en dat is gemakkelijk op te lossen met thuiswerk, haltijds van m'n vrouw en mijn standaard vrije dag per week.
Maar da's niet om naast haar te zitten en te helpen met studeren, maar wel om te maken dat ze lekker eten heeft rond de middag, een tweetal keer versnaperingen op haar kamer krijgt (morele steun) en ALS ze het vraagt (vorige keer enkel voor wiskunde) er bij te kunnen zitten (ipv pas rond 19u te kunnen helpen).
cege
Well-known member
Ik heb op mijn CV staan dat ik een sjalarmeermachine gemaakt heb. Alsof 1 iemand dat gaat checken. (moptje btw)
Ik heb collega's met LinkedIn profielen waar op staat dat ze aan product A B C gewerkt hebben. Ik realiteit hebben ze misschien 1 keer in een meeting gezeten en werkelijk 0,0 gedaan voor dat product. Dat is dan publiek, go figure wat die in hun CV zetten...
Je kunt dus gewoon liegen/waarheden verdraaien op een CV, alsof een recruiter ooit zal checken bij je werkgever of je het project van a to z gedaan hebt. En indien zo, alsof ze binnen 6mnd nog gaan weten bij je bedrijf wie wat wanneer exact gedaan heeft eens een project afgerond is. Het verleden is gepasseerd, dat interesseert maar in weinig gevallen iemand iets...
TLDR, hij maakt het zichzelf moeilijk.
cege
Well-known member
Ik heb het altijd verbazingwekkend gevonden hoe mensen soms verwonderd zijn dat bepaalde mensen koekoek draaien op hun 20y. Of hoe bepaalde mensen verwonderd zijn van bepaald ander gedrag op latere leeftijd van bepaalde mensen (aggressie, drank en drugs, rondpoeperij, ...). In 95% van de gevallen is het al op 8-10-12y aanwezig, grotendeels gepusht door ouders. Deze is een voorbeeldje dat op haar 18 ofwel onmiddellijk crasht of nog wat verder knalt en dan in de eerste job tegen de burnout knalt na 6mnd werken...
Ik ga nooit mijn pa zijn epische quote vergeten die (grotendeels voor de show) vroeg wanneer ik examens had (was wel unif, 3 of 4e jaar ergens, maar goed). Ik zei eerste is 3/1. 3 januari dus. Ik kreeg 1 maart 's avonds een bericht of het goed verlopen was... Ik had mijn punten al gekregen , dat nieuws was hem blijkbaar ook ontgaan.
In het middelbaar was het ook maar 2x per jaar wiskunde, latijn, chemie, bio, engels, fysica, aardrijskunde checken. Al de rest moest ik wel deftige punten hebben (geslaagd met meer dan 51%), in functie van eigen interesse.
Ideaal, wsch niet, maar zo in de nek van je kind hijgen is nu toch ook niet nodig ? Het is ook focking Nederlands. Ligt er 1 ouder die zelf Nederlandstalig is er wakker van of het kind 60 70 80 of 90 haalt voor Nederlands ? "Hebban olla vogala" is zowat het enige wat ik nog weet van Nederlands in 4-5-6. Lijkt me dat dat kind wel on track is om erdoor te zijn...
Er zijn effectief geen grenzen aan hoe mensen liegen over hun ervaring.
Een aantal jaar geleden nog zo 1 meegemaakt die zich naar binnen gepraat had als expert in een bepaald domein, terwijl achteraf bleek dat hij letterlijk 0 ervaring had, hij had gewoon wat presentaties van zijn vorig werk meegenomen en zonder die te snappen ze gebruikt om zich voor te doen als iemand met ervaring.
Voor alle duidelijkheid: absoluut niet iets dat ik zou aanraden, maar ik moet hier aan denken toen ik bovenstaande post las.
En ja, je kan projecten die nog lopen perfect als voorbeeld gebruiken van relevante ervaring, zolang je maar eerlijk bent dat het nog volop bezig is (waar trouwens absoluut niets mis mee is)
cege
Well-known member
Uiteraard, fair enough. Maar "blijven om een project te kunnen afwerken om het op het CV te kunnen zetten" is het jezelf onnodig moeilijk maken.
Wij hebben 3 divisie:, 3bln, 2bln, 1bln revenue. Super chief van divisie 1 is gewoon weg met opzeg 2 weken *poef*. 2 weken later chief van divisie 2 weg met 4 weken opzeg *poef*. Als die zomaar kunnen verdwijnen, dan kan mac-bc ook wel verdwijnen terwijl zijn project nog niet 100% af is.
Pskonejott
Active member
Dezelfde indruk bij jou hoor. Raar verwijt.
Een oude baas van mijn baas (n+2) van mij net hetzelfde. Een afdelingshoofd bij de Vlaamse Overheid met een salaris die je niet wil weten.
*komt naar mijn bureau* : "Mac-BC, kom je even mee naar mijn bureau?"
Ik: "Euh, oei, ok, ja geen probleem".
Komt hij daar met een vraagstukje elektriciteit af. Middelbaar-niveau. Of ik dat even wou oplossen voor zijn dochter. Hij was overigens zelf burgerlijk ingenieur (bouwkunde weliswaar).
Een multiple wtf-momentje dus:
1) Houden volwassen mensen zich echt doodserieus bezig met het oplossen van huiswerk/voorbereidingen examens voor hun kinderen?!
2) Houden volwassen mensen zich daar echt mee bezig tijdens de kantooruren?!
3) Durven volwassen mensen daar ook nog eens hun collega's/ondergeschikten mee lastig vallen, ook tijdens de kantooruren?!
4) Kon hij dat nu echt niet zelf oplossen?!
Man man, ik kan me zelfs niet voorstellen dat ik dat zou durven vragen aan mijn ouders vroeger. Wat voor over-betuttelde kasplantjes-generatie zijn we eigenlijk aan het kweken door dit allemaal normaal te vinden? Waar is die verplichte legerdienst?
Laatst bewerkt:
Ik heb afgelopen vrijdag op mijn werk de grote werkdruk aangeklaagd.
Baas: "Dat is omdat je niet genoeg delegeert. Je moet meer projectsupports en projectingenieurs inschakelen."
Ik ben hier net mijn werkdag aan het voorbereiden voor morgen en check de feedback die ik de laatste keer heb teruggekregen van één van mijn collega's. Feedback die ik morgen nodig heb. Resultaat: Ondermaatse kwaliteit afgeleverd en een budget van mijn project opgebruikt dat nooit aan dat ene taakje kon besteed zijn.
Dus nu moet ik nog last-minute het zelf bekijken en voor de volgende keer op voorhand definiëren hoeveel uur ze aan dat taakje mogen besteden. Maar:
A) Dat (delegeren, nodige input voorzien, aantal uur tijdsbesteding) op zich kost ook weer tijd
B) En dat aantal uur tijdsbesteding kan ik ook niet correct inschatten zonder eerst de kwaliteit van de input te controleren
*zucht*
Baas: "Dat is omdat je niet genoeg delegeert. Je moet meer projectsupports en projectingenieurs inschakelen."
Ik ben hier net mijn werkdag aan het voorbereiden voor morgen en check de feedback die ik de laatste keer heb teruggekregen van één van mijn collega's. Feedback die ik morgen nodig heb. Resultaat: Ondermaatse kwaliteit afgeleverd en een budget van mijn project opgebruikt dat nooit aan dat ene taakje kon besteed zijn.
Dus nu moet ik nog last-minute het zelf bekijken en voor de volgende keer op voorhand definiëren hoeveel uur ze aan dat taakje mogen besteden. Maar:
A) Dat (delegeren, nodige input voorzien, aantal uur tijdsbesteding) op zich kost ook weer tijd
B) En dat aantal uur tijdsbesteding kan ik ook niet correct inschatten zonder eerst de kwaliteit van de input te controleren
*zucht*
Maar assertief zijn en respectvol/vriendelijk/beleefd zijn toch geen zaken die elkaar uitsluiten? Je kan perfect op een beleefde en respectvolle manier assertief zijn. Het is niet omdat je vriendelijk bent, dat je op je kop moet laten kakken?
Ik heb begrip voor veel ergernisse hier, ook al ben ik het er niet altijd mee akkoord.
Maar deze heb je jezelf toch echt aan gedaan. Je wil dat project in NL duidelijk niet. In plaats van dat aan te geven, heb je wat voorwaarden doorgegeven in de hoop dat ze zo belachelijk waren, dat ze zouden weigeren. Nu zijn die wensen ingewilligd en dan is't nog ni goed?
Dan heb je ofwel verkeerde voorwaarden door gegeven en niet goed nagedacht. Ofwel had je eerlijk moeten zijn en gewoon nee moeten zeggen.
Uiteraard. Maar mijn algemene ervaring is dat vriendelijk aangeven vaak niet (meer) helpt. Is het omdat:
- we in een maatschappij zitten vol met sociaal gehandicapten?
- of dat iedereen danig assertief is geworden?
- of iedereen opgevoed wordt als ongenaakbare prinsjes en prinsesjes zodat ze geen "neen" meer kennen?
Het is wellicht een combinatie van alledrie.
In dit specifieke geval is het natuurlijk zo dat:
- Ik in een positie zit in mijn team, dat ik dit project enkel kon weigeren met heel gegronde redenen. Het is alsof je in een bouwteam zit met een elektricien, maar wanneer de vraag komt van de werfleider om de elektriciteit te doen dat die daar negatief op antwoordt. Hoe ga je dat uitleggen?
- Als ik die heel gegronde reden waarheidsgetrouw zou vertellen (dat het mij allemaal geen kloten meer kan schelen en dat ik wil uitbollen), dat ik ook verraad dat ik wil vertrekken. En dat lijkt me niet verstandig zolang je daar nog geen plan van aanpak voor hebt.
Dus het maximale wat ik eruit kon halen waren enkele aanvaardbare voorwaarden stellen om de nadelen te mitigeren.
ThekillingGoku
Well-known member
Ik heb tijdens m'n hele schoolperiode niet eens m'n ouders daarmee lastig gevallen.Een oude baas van mijn baas (n+2) van mij net hetzelfde. Een afdelingshoofd bij de Vlaamse Overheid met een salaris die je niet wil weten.
*komt naar mijn bureau* : "Mac-BC, kom je even mee naar mijn bureau?"
Ik: "Euh, oei, ok, ja geen probleem".
Komt hij daar met een vraagstukje elektriciteit af. Middelbaar-niveau. Of ik dat even wou oplossen voor zijn dochter. Hij was overigens zelf burgerlijk ingenieur (bouwkunde weliswaar).
Een multiple wtf-momentje dus:
1) Houden volwassen mensen zich echt doodserieus bezig met het oplossen van huiswerk/voorbereidingen examens voor hun kinderen?!
2) Houden volwassen mensen zich daar echt mee bezig tijdens de kantooruren?!
3) Durven volwassen mensen daar ook nog eens hun collega's/ondergeschikten mee lastig vallen, ook tijdens de kantooruren?!
4) Kon hij dat nu echt niet zelf oplossen?!
Man man, ik kan me zelfs niet voorstellen dat ik dat zou durven vragen aan mijn ouders vroeger. Wat voor over-betuttelde kasplantjes-generatie zijn we eigenlijk aan het kweken door dit allemaal normaal te vinden? Waar is die verplichte legerdienst?
Ze zouden er niet alleen geen goesting voor hebben gehad, ze zouden er in vele gevallen ook niet veel mee kunnen helpen.
Dees is dus ... euuuh ... I guess?
Studeren voor d'examens was bij mij gewoon ma/pa gaan werken & ikke thuis op dagen da'k normaal gezien op 't school zou gezeten hebben.
+ Veel lawijt, want ik studeerde met de muziek op. Toen nog met een, nu antieke, Hi-Fi installatie & CD'kes.
Nuja, den enen heeft al wat meer moeite met 't studeren dan den anderen.
Zou een ontslag niet juist een zegen zijn voor jou? Ofwel krijg je een mooie som, of je opzegperiode gaat in mét recht op sollicitatieverlof.
Mulan
Well-known member
Ik vrees dat zijn eergevoel/verantwoordelijkheidsgevoel/(eenzijdige) loyaliteit daarvoor te hoog is...
Hij heeft nog steeds niet door dat hij op deze manier zichzelf een ticketje naar een toekomst als alleenstaande invalide bezorgt.
Ontslag is voor de mensen nooit leuk/een zegen, zelfs al komt daar een mooie cheque aan te pas. De deuk in iemands zelfvertrouwen kan soms echt wel te hard zijn waardoor ze in een zwart gat vallen en niet deftig meer kunnen solliciteren etc.
Bij ons was er zo iemand die zijn ontslag 'de beste dag ooit' vond, maar heeft pas na 1,5j zoeken weer een nieuwe job kunnen vinden
Mulan
Well-known member
"Kijk baas, ik werk momenteel al rond de 60 uur, ofwel zoek je zelf een oplossing, ofwel ben ik weg. Het is namelijk niet MIJN verantwoordelijkheid om voldoende personeel voor de hoeveelheid werk te zoeken."
Denk je nu echt dat die electricien gratis overuren gaat blijven presteren voor de baas zijn schoon ogen? Nee, die bolt het gewoon af als hij uitgeperst blijft worden.
En ivm uw verantwoordelijkheidsgevoel/eergevoel/... Voor lopende projecten: als je morgen onder een bus loopt, in het ziekenhuis belandt en maandenlang moet revalideren: gaat het bedrijf vergaan? Of gaan ze het intern wel oplossen, al dan niet door een gigantische berg geld uit te geven aan een andere Ingenieur?
En ik heb die boodschap ook pas begrepen toen ik compleet de lappenmand in lag en ik na een jaar nog niet eens zelfstandig de auto kon nemen om boodschappen te doen zonder ongelukken en urenlang te moeten bijslapen van die gigantische beproeving. Nee, dat is niet de standaard maar je negeert al ZO lang de signalen van je lichaam dat de kans wel groot is dat je ook fenomenaal hard zal crashen.
Het kan zijn dat ik hier verkeerd ben maar voor zover ik uit je post kan opmaken heb je geen "nee" gezegd. Alleen een "ja maar".
Imo gaat je vergelijking met de elektricien niet op. Je hebt er twee in je team, één valt weg en dan ga je aan de overgebleven vragen of die het werk van diegene dat vertrokken is overnemen. Natuurlijk moet die daar negatief kunnen op antwoorden. Als je in een bedrijf werkt waar dat niet kan, moet je gewoon zien dat je vertrekt imo.
Op mijn vorige job was dat ook en ik heb dat ook te lang vol gehouden. Een hoop zaken die we (mijn team) niet moesten doen, kwam toch altijd onze kant uit. En een nee werd daar ook niet aanvaard. Toch elke keer braaf geluisterd en het gedaan. Uiteindelijk is dat door andere veranderd en ben ik daar voor nog andere redenen vertrokken. Maar nu blik ik daar op terug met een "waarom heb ik dat toch gedaan" gevoel.
Op m'n huidige job is dat geen issue. En ik word daar totaal niet op afgerekend.
Muscleduck
Well-known member
SF is de woke hoofstad van de US/de wereld. Zeker weten dat dat daar meer leeft.
Pskonejott
Active member
Paar van Accenture ook al gezien met die zever in hun handtekening.
Vergelijkbare onderwerpen
