miserableguy
Banned
dan begrijp ik uw vraag niet.dat is geen antwoord op de vraag.
Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
dan begrijp ik uw vraag niet.dat is geen antwoord op de vraag.
We hebben hier in Belgie een van de grootste overheidsbeslagen en toch zijn we zo miscontent met wat we terugkrijgen. En bij iedere wijziging die men probeert door te voeren komt er een hoop protest. Ik stel me toch de vraag of het enkel de politiek is die het probleem is.
Dat lukt niet op een busrit van twee uur. Louis is niet zindelijk en zal tijdens zo’n rit bijna nooit droog blijven. Ja, dat breekt mijn hart”, zucht ze. “Ik werk al maar halftijds, maar kan moeilijk alles opgeven.
Dat is dan mss nog gevolg van Crevits en inclusief onderwijs zoveel mogelijk
Er zijn veel plaatsen bijgekomen maar dan nog is het veel logischer om die te centreren ipv verspreid en dus in die buurt te gaan wonen
Misschien moet je een premie krijgen voor deze redelijk goede weergave van de cliches. En de anderen geven we diezelfde premie omdat niemand zich in de steek gelaten zou voelen.Onderdeel van onze cultuur: het klassiek beeld van de hard werkendeBelgVlaming (want in het zuiden werkt men niet) en de Belgische roverheid die alles aan doppers, illegalen, migranten en Walen uitdeelt - aangevuld met een leger ambtenaren en overheidspersoneel dat meer ziek is dan iets anders en tegelijk hoge lonen en riante pensioenen krijgt, aangevuld met 100 dagen verlof en een onbestaande werkdruk.
Puur qua werking is alles dermate complex en doorbrengt van procedures op diverse locaties en instanties dat je werkelijk niets meer voor elkaar krijgt.
Hebben we nu alle clichés gehad of ontbreken er nog.
Ene buur verhuist richting school kind, andere is net verhuisd dichter bij school kindWel, mijn maat woont op 2 kilometer van de buso-school. En heeft anderhalve week voor de schoolpoort gekampeerd zodat zijn zoon daar zeker terecht kon. Dus het argument 'je moet maar dichtbij gaan wonen' slaat nergens op, want dan nog heb je geen enkele garantie dat je kind daar naar school kan gaan.
Ook dat je 'gewoon maar moet verhuizen' is wat wereldvreemd. Beide koppels waarover ik spreek wonen dichtbij hun ouders en vrienden zodat ze ook hun sociaal netwerk kunnen aanspreken om te helpen bij de zorg. Bovendien hebben ze ook beiden nog een ander kind zonder beperking. Eentje zit al op school (dus wil je niet zomaar in een nieuwe school steken) en bij het andere koppel gaat het om een baby die naar de crèche gaat. En good luck om te verhuizen en ergens een plekje in een crèche of bij een onthaalmoeder te versieren. Lokaal bij ons is de wachttijd meer dan een jaar, in steden is het vaak nog veel erger.
Dus nee, ik denk nog steeds niet dat je ook maar een klein beetje van de problematiek begrijpt.
Die ouder werkt wss maar halftijds om de zorg over haar kind te nemen en uw reactie is "sorry, ga maar werken". WereldvreemdSorry, maar hier deel ik wel deels de harde mening over verhuizen,
als dit je kind is, dan zou je een verhuis stevig moeten overwegen,
want Brugge tot Deinze is nu éénmaal een héél eindje, zelfs met quasi prive-vervoer.
Jammer dat je kind dat overkomt, maar meer in de buurt van Deinze gaan wonen lijkt mij nu ook niet de grote horror.
De overheid voorziet hier bijzonder onderwijs, zonder meerkost.
Integendeel ongetwijfeld een deel extra tegemoetkomingen waaronder een verhoging van de belastingvrije som voor kinderen met een handicap.
De overheid voorziet zelfs ook vervoer, eventueel zelfs nog begeleid... maar inderdaad sommigen hebben daar geluk mee, anderen pech.
Er mag een rationele limiet liggen op hoe ver de overheid daarin gaat, want zelfs wanneer je een sociaal beleid wilt voeren, groeien bomen niet tot in de hemel en kan je een euro maar één keer uitgeven. Je kan niet én de efficiëntie van de overheid op dat vlak in vraag stellen en tegelijkertijd een vrij inefficiënt beleid bepleiten?
Heel stout gezegd lees je in datzelfde artikel ook dit:
Tja, ik kan het mij ook niet eens veroorloven om halftijds te gaan werken. Heb ook wel geen kind met handicap. De vraag hoeveel je zou moeten opgeven? Een stuk tijd om je kind dan zelf af en toe naar school te brengen als je zover van de school woont en maar halftijds werkt.
Dat de overheid een kind met een handicap helpt, alle begrip voor, dat is onze plicht, maar de eisen/verplichtingen voor de ouders mogen er dan gerust ook zijn.
Het is misschien ook wel ergens logisch dat in een systeem met een groot overheidsbeslag iedereen iets kan vinden dat slecht gaat ondanks al die belastingen. Tot hiertoe is elke verandering ook eerder gerommel in de marge, dus mensen voelen dan dat ze iets verliezen zonder dat ze eigenlijk significant meer geld overhouden. En dat gevoel zal ook wel niet altijd juist zijn.We hebben hier in Belgie een van de grootste overheidsbeslagen en toch zijn we zo miscontent met wat we terugkrijgen. En bij iedere wijziging die men probeert door te voeren komt er een hoop protest. Ik stel me toch de vraag of het enkel de politiek is die het probleem is.
Beetje toondoof hé, hoe jij -trouwens niet de eerste keer- jezelf beklaagt in een vergelijking met mensen die volgens mij objectief een pak meer problemen hebben. Ik vermoed dat die persoon niet halftijds werkt omdat er toch maar genoeg financiële marge was en het zo nauw niet stak, maar omdat ernstige zorgnoden dat vereisten.Tja, ik kan het mij ook niet eens veroorloven om halftijds te gaan werken. Heb ook wel geen kind met handicap. De vraag hoeveel je zou moeten opgeven? Een stuk tijd om je kind dan zelf af en toe naar school te brengen als je zover van de school woont en maar halftijds werkt.
Dat de overheid een kind met een handicap helpt, alle begrip voor, dat is onze plicht, maar de eisen/verplichtingen voor de ouders mogen er dan gerust ook zijn.
Beetje toondoof hé, hoe jij -trouwens niet de eerste keer- jezelf beklaagt in een vergelijking met mensen die volgens mij objectief een pak meer problemen hebben. Ik vermoed dat die persoon niet halftijds werkt omdat er toch maar genoeg financiële marge was en het zo nauw niet stak, maar omdat ernstige zorgnoden dat vereisten.
Maar je kan ook natuurlijk gewoon de prijs/bestraffing van het verspreid wonen bij de ouders van kinderen met zorgnoden leggen zoals @SomeDude. Dat die verhuizen hé (en als er van school moet gewisseld worden, nog eens, en daarna nog eens), dan is er weer meer plaats op de weg voor bedrijfswagens.
Welk emo-verwijt? Dat bij "niet alles opgeven" er meteen wordt gedacht dat hier een of andere onwil van de ouders achter zit vind ik persoonlijk gewoon een zeer vreemde veronderstelling. Denk jij nu echt dat een moeder voor haar eigen gemak een kind zonder sondevoeding en met een natte pamper 2u op een bus zou zetten als ze hem even kon voeren? Of zou ze in plaats van even te verhuizen gewoon een halftijdse job moeten zoeken die op het midden van de dag wordt uitgevoerd? Zou de meest logische verklaring misschien niet gewoon zijn dat een gehandicapt kind een pak meer kost dan een standaard kind, en dit met een enkel inkomen niet te trekken valt? Snel even verhuizen lijkt me voor elk gezin een onderneming, maar hier nog meer.Geeuw, daar komt het emo-verwijt weer. De ernstige zorgnoden... ja, dat kan gerust zijn, maar van het moment dat die bus je kind ophaalt totdat het terug thuiskomt heeft ze die zorgnood al niet. Het ging ook letterlijk voer de zin "alles opgeven", ik vind het niet zo'n immense opgave te lijken om te verhuizen in functie van je kind, want dat was hetgeen waar ik op reageerde.
Ik ontken nergens dat die meer problemen hebben, je kan je ergens wel afvragen of de samenleving in zo'n gevallen een volledige oplossing op maat moet aanbieden, zonder rationele limieten, want dat is wat hier bepleit wordt: niet dat er géén plaats is, niet dat er géén vervoer is, wél dat het vervoer niet meer zo snel gaat omdat het géén privé-taxivervoer meer is en er limieten zijn, en botweg gesteld: die limieten gaan er altijd zijn.
Inderdaad dit sluit aan bij het probleem van verspreid wonen in dit land, de vraag is dan ook of de oplossing is om in situaties zoals deze blijven ondersteuning te bieden ten allen kosten. Als je een woning hebt in Brugge, zal één vinden in Deinze ook nog wel lukken.
Dan is het kind véél sneller op school, en is de pendeltocht van de ouders wat langer, iets waar ik als iemand die regelmatig 3h per dag pendelt met de trein (geen bedrijfswagen dus) géén medelijden mee heb.
Akkoord. Maar ik heb wel wat moeite met de huidige voorstelling van die groep zwakkeren want naar mijn mening is men die groep wel groter aan het maken dan hij effectief is. Uw laatste opmerking is gewoon de realiteit, we moeten echt wel eens inzien dat we zullen moeten inboeten aan welvaart in de huidige wereld en het is niet omdat we ons geen 2 reizen op een jaar meer kunnen permitteren en we geen nieuwbouw kunnen zetten dat we daarom de zwakkeren der maatschappij zijn. Ik ben volledig akkoord dat er meer middelen mogen gaan naar mensen in moeilijkheden maar dan moeten die ook in moeilijkheden zitten en het niet wat "moeilijker" hebben in de maatschappij. Want op de huidige manier begint onze sociale zekerheid te kraken en te piepen langs alle kanten en opeens stort de boel dan in. Men mag echt wel eens nadenken hoe alles efficiënter kan, wat de kerntaken van de overheid zijn en wat noodzakelijk is voor de maatschappij. En dat zal op individueel vlak inderdaad vaak nadelig uitkomen. Maar de realiteit is wat ze is. De politiek kan ook maar werken met de middelen en in de tijden die ze hebben en de tijd van ongelimiteerde groei en voorspoed is jammer genoeg aan het keren (wat imo ook niet anders kan als je ziet hoe de wereld veranderd is in korte tijd). Dus ja, ik vind het wat goedkoop om altijd maar de politiek als zondebok te zien in alles terwijl dit ook gewoon een afspiegeling is van onze maatschappij. We staan met zijn allen klaar om kritiek te geven maar nooit als eerste in de rij om de problemen aan te pakken of in het eigen vel te snijden moest het nodig zijn.Het is misschien ook wel ergens logisch dat in een systeem met een groot overheidsbeslag iedereen iets kan vinden dat slecht gaat ondanks al die belastingen. Tot hiertoe is elke verandering ook eerder gerommel in de marge, dus mensen voelen dan dat ze iets verliezen zonder dat ze eigenlijk significant meer geld overhouden. En dat gevoel zal ook wel niet altijd juist zijn.
Maar ik denk nu ook wel dat meer dan perceptie is dat in Vlaanderen nogal veel besparingen gebeuren op kap van zwakkeren/mensen die weinig kunnen lobbyen. De N-VA lijkt me als economisch dokterblauwe partij daar nu ook wel niet echt onschuldig in, al is er ook volgens mij de meer globale evolutie dat we misschien eerder in welvaart gaan dalen i.p.v. te blijven stijgen.
Je hebt niet ongelijk maar de realiteit is dat de meeste politici hier geen verkiezingen mee winnen, integendeel meestal winnen de extremen.Akkoord. Maar ik heb wel wat moeite met de huidige voorstelling van die groep zwakkeren want naar mijn mening is men die groep wel groter aan het maken dan hij effectief is. Uw laatste opmerking is gewoon de realiteit, we moeten echt wel eens inzien dat we zullen moeten inboeten aan welvaart in de huidige wereld en het is niet omdat we ons geen 2 reizen op een jaar meer kunnen permitteren en we geen nieuwbouw kunnen zetten dat we daarom de zwakkeren der maatschappij zijn. Ik ben volledig akkoord dat er meer middelen mogen gaan naar mensen in moeilijkheden maar dan moeten die ook in moeilijkheden zitten en het niet wat "moeilijker" hebben in de maatschappij. Want op de huidige manier begint onze sociale zekerheid te kraken en te piepen langs alle kanten en opeens stort de boel dan in. Men mag echt wel eens nadenken hoe alles efficiënter kan, wat de kerntaken van de overheid zijn en wat noodzakelijk is voor de maatschappij. En dat zal op individueel vlak inderdaad vaak nadelig uitkomen. Maar de realiteit is wat ze is. De politiek kan ook maar werken met de middelen en in de tijden die ze hebben en de tijd van ongelimiteerde groei en voorspoed is jammer genoeg aan het keren (wat imo ook niet anders kan als je ziet hoe de wereld veranderd is in korte tijd). Dus ja, ik vind het wat goedkoop om altijd maar de politiek als zondebok te zien in alles terwijl dit ook gewoon een afspiegeling is van onze maatschappij. We staan met zijn allen klaar om kritiek te geven maar nooit als eerste in de rij om de problemen aan te pakken of in het eigen vel te snijden moest het nodig zijn.
Ik denk dat we het inderdaad wel eens zijn met elkaar hoor. Ik rol ook altijd met mijn ogen als mensen in de krant komen met een of andere zaak die toch vooral een luxeprobleem is, en er dan wordt gedaan alsof de maatschappij/overheid hier tekort schiet. Net zoals ik ook denk dat we de politiek krijgen die we verdienen, met het gekende cliëntelisme: wie maar hard genoeg roept of de zaken saboteert krijgt wel ergens iets gedaan, wie die mogelijkheid niet heeft mag het betalen.Akkoord. Maar ik heb wel wat moeite met de huidige voorstelling van die groep zwakkeren want naar mijn mening is men die groep wel groter aan het maken dan hij effectief is. Uw laatste opmerking is gewoon de realiteit, we moeten echt wel eens inzien dat we zullen moeten inboeten aan welvaart in de huidige wereld en het is niet omdat we ons geen 2 reizen op een jaar meer kunnen permitteren en we geen nieuwbouw kunnen zetten dat we daarom de zwakkeren der maatschappij zijn. Ik ben volledig akkoord dat er meer middelen mogen gaan naar mensen in moeilijkheden maar dan moeten die ook in moeilijkheden zitten en het niet wat "moeilijker" hebben in de maatschappij. Want op de huidige manier begint onze sociale zekerheid te kraken en te piepen langs alle kanten en opeens stort de boel dan in. Men mag echt wel eens nadenken hoe alles efficiënter kan, wat de kerntaken van de overheid zijn en wat noodzakelijk is voor de maatschappij. En dat zal op individueel vlak inderdaad vaak nadelig uitkomen. Maar de realiteit is wat ze is. De politiek kan ook maar werken met de middelen en in de tijden die ze hebben en de tijd van ongelimiteerde groei en voorspoed is jammer genoeg aan het keren (wat imo ook niet anders kan als je ziet hoe de wereld veranderd is in korte tijd). Dus ja, ik vind het wat goedkoop om altijd maar de politiek als zondebok te zien in alles terwijl dit ook gewoon een afspiegeling is van onze maatschappij. We staan met zijn allen klaar om kritiek te geven maar nooit als eerste in de rij om de problemen aan te pakken of in het eigen vel te snijden moest het nodig zijn.
Toch wel verregaand als de maatschappij alles moet oplossen vind ikToch wel heel verregaand de maatschappelijke taken afschuiven op individuen vind ik.
Maar ze hebben geen extra zorg als het kind niet thuis is, niks te doen! Kunnen ze evengoed werken, toch. Wanneer is er nog rust? Want elk sociaal vangnet is ook onmogelijk, ze moeten namelijk maar 50km verhuizen. En dan nog eens. En dan nog eens als er geen plek meer blijkt. En dan nog eens als ze naar een hogere school gaan. Wat er exact moet gebeuren bij meerdere kinderen, dat weet ik niet. Scheiden misschien, beter in twee aparte woningen wonen?
Maar ze moeten ook dicht bij hun werk wonen, én gecentraliseerd wonen. Het wordt knap lastig om nog een plek te vinden zo die goedgekeurd wordt door mensen die de situatie helemaal niet kennen.
Kan je daar ook cijfers rond geven om die uitspraken te ondersteunen? Ik ben oprecht geïnteresseerd of dat effectief zo is.We spenderen VEEL meer geld dan meeste andere landen aan onderwijs, openbaar vervoer is spotgoedkoop (en ook daar spendeert overheid veel geld aan),
bedrijfssubsidies zijn vooral voor sectoren als dienstencheques
Uw post is triest en compleet fout
De overheid moet alles maar oplossen is idd veel eenvoudiger
Verspreid wonen in Vlaanderen kost maatschappij massa's geld
Ik spreek dan ook in het algemeen en niet echt over de discussie over middelen voor kinderen met een beperking, daar hoor ik dagelijks schrijnende verhalen van (mijn vrouw is verpleegster in zo'n voorziening) en daar is echt wel een probleem in de aanpak (die niet enkel kan opgelost worden met keiharde dollars trouwens, dat gaat veel verder dan de middelen die ze krijgen.)Ik denk dat we het inderdaad wel eens zijn met elkaar hoor. Ik rol ook altijd met mijn ogen als mensen in de krant komen met een of andere zaak die toch vooral een luxeprobleem is, en er dan wordt gedaan alsof de maatschappij/overheid hier tekort schiet. Net zoals ik ook denk dat we de politiek krijgen die we verdienen, met het gekende cliëntelisme: wie maar hard genoeg roept of de zaken saboteert krijgt wel ergens iets gedaan, wie die mogelijkheid niet heeft mag het betalen.
Maar bij dit specifiek probleem heb ik nu wel de indruk dat het probleem wel heel snel volledig bij de ouders wordt gelegd. Ik vind het een beetje typisch aan dit soort discussies dat mensen met een complexe problematiek leven, waarna iemand die daar geen enkele ervaring mee heeft dat wegzet als "eigen schuld", want er werd ergens een tegenvoorbeeld gevonden. Mij bekruipt er plaatsverangende schaamte als iemand over de moeder van een gehandicapt kind zegt: "ik zou niet halftijds kunnen gaan werken hoor". Al kadert dat misschien ook wel in wat hierboven staat: een ander krijgt al zoveel, en hé zeg ik heb het ook moeilijk. Als je echt gemeen wil zijn verklaart dat misschien ook het succes van de N-VA: we moeten besparen, maar we gaan daarvoor niet aan de hardwerkende Vlaming raken. En we zijn allemaal hardwerkende Vlamingen, maar die kerel van hiernaast, ja die niet.
Daarom dat ik ook hekel dat men altijd maar weer de politiek de schuld geeft ipv eens te kijken hoe dat komt dat de politiek zo is. Dat ligt gewoon aan ons eigen he.Je hebt niet ongelijk maar de realiteit is dat de meeste politici hier geen verkiezingen mee winnen, integendeel meestal winnen de extremen.
Bdw is er wel deels in geslaagd om Vb te stoppen maar de mensen verwachten nu ook naast de besparingen dingen die hun goed zullen uitkomen zoals een serieuze lastenverlaging op arbeid.
Ja die bestaanKan je daar ook cijfers rond geven om die uitspraken te ondersteunen? Ik ben oprecht geïnteresseerd of dat effectief zo is.
Voor bepaalde types bestaan er niet veel scholen, maar de meeste liggen toch echt wel in de buurt van steden hoorBeide mensen waarover ik spreek wonen in een stadscentrum. Dus weer een argument dat kant noch wal raakt. Zelfs wie in een stad woont kan met een kind met bijzondere noden niet altijd in de buurt terecht.
Wanneer het over mensen met een beperking gaat moet je in het hoofd houden dat de overheid nu al verre van alles oplost. Ga eens naar een buso-school of opvangplek en kijk eens hoeveel werk er wordt verricht door vrijwilligers of door ouders en familie. En dan spreek ik nog niet over de verloning van de professionals, of denk je dat opvoeder in een leefgroep voor gehandicapten een vetpot is? Net zoals de zorg in het algemeen, is dit een sector waar er heel veel gedaan wordt uit overtuiging/roeping en niet omdat de arbeidsvoorwaarden zo fantastisch zijn.
Dus ja, is het te veel gevraagd om van een verzorgingsstaat (met bijhorende belastingdruk) te verwachten dat ze voor iedereen met een beperking bepaalde basisfaciliteiten gaat voorzien?
En dan gaat het niet over het wonen in het hol van Pluto en verwachten dat uw kind 100 kilometer verder naar school gaat en minder dan een uur moet op een bus zitten. Dan gaat het over mensen die in een stad wonen en waar er zélfs daar niet voldoende opvangmogelijkheden heden zijn tijdens de werkweek en overdag (want we spreken hier niet eens over de weekends of vakanties, waarbij je zo'n kind niet zomaar even naar het lokale ponykamp kan sturen) en waar je moet gaan kamperen om je kind in een school ingeschreven te krijgen.
Toch wel heel verregaand de maatschappelijke taken afschuiven op individuen vind ik.
Maar ze hebben geen extra zorg als het kind niet thuis is, niks te doen! Kunnen ze evengoed werken, toch. Wanneer is er nog rust? Want elk sociaal vangnet is ook onmogelijk, ze moeten namelijk maar 50km verhuizen. En dan nog eens. En dan nog eens als er geen plek meer blijkt. En dan nog eens als ze naar een hogere school gaan. Wat er exact moet gebeuren bij meerdere kinderen, dat weet ik niet. Scheiden misschien, beter in twee aparte woningen wonen?
Maar ze moeten ook dicht bij hun werk wonen, én gecentraliseerd wonen. Het wordt knap lastig om nog een plek te vinden zo die goedgekeurd wordt door mensen die de situatie helemaal niet kennen.
Welk emo-verwijt? Dat bij "niet alles opgeven" er meteen wordt gedacht dat hier een of andere onwil van de ouders achter zit vind ik persoonlijk gewoon een zeer vreemde veronderstelling. Denk jij nu echt dat een moeder voor haar eigen gemak een kind zonder sondevoeding en met een natte pamper 2u op een bus zou zetten als ze hem even kon voeren? Of zou ze in plaats van even te verhuizen gewoon een halftijdse job moeten zoeken die op het midden van de dag wordt uitgevoerd? Zou de meest logische verklaring misschien niet gewoon zijn dat een gehandicapt kind een pak meer kost dan een standaard kind, en dit met een enkel inkomen niet te trekken valt? Snel even verhuizen lijkt me voor elk gezin een onderneming, maar hier nog meer.
Het gaat hier om Lydia Peeters die zo'n absurde oplossing uitdoktert als een taxi (zijn er verkiezingen gepasseerd ofzo), waarna dit voor sommigen wordt afgeschaft. Niemand pleit hier voor een volledige oplossing op maat zonder rationele limieten volgens mij en houdt vol dat zo'n taxi nu de oplossing is. Idem met het in deze discussie bij de haren getrokken probleem van het gedecentraliseerd wonen trouwens, niemand houdt vol dat er een school buitengewoon onderwijs in elk dorp moet komen. Maar de laatste keer dat ik het nakeek werd Brugge wel als stad gezien, zelfs de 3de grootste stad van Vlaanderen volgens bevolking. Dus die mensen wonen gecentraliseerd, hoera! Maar voor een of andere reden die kennelijk de verantwoordelijkheid van de ouders is, kan dat kind enkel naar school in Deinze.
Dat jij voor je plezier 3u per dag pendelt als alleenstaande en kinderloze, lijkt me nu niet echt een argument om dat maar de facto als optie te zien voor mensen met kinderen met handicap trouwens.