Ik ben mijn games zo snel beu?!

[Yurf]

Bij ons is het heel casual, hoor (Fortnite, Rocket League, FIFA, Ghost Recon Wildlands, ...). En wij bespreken onderling welke games we kopen en spelen, beetje geven en nemen, want de ene wil er meer geld aan hangen dan de ander of de ene speelt het ene genre liever dan het ander. Het scheelt wel dat we (in normale omstandigheden) ook buiten het gamen elkaar zien en horen en dat onze vrouwen ook overeenkomen.

Pré-corona deden we ook regelmatig gameavonden bij elkaar thuis en onze wederhelften konden dan hun eigen ladies night doen elders.

 

[Shivte]

Ik herken me daar ook wel in. Kan me soms toch wel nog een paar uur bezig houden met gamen maar de andere keer ben ik het snel beu. Ik moet me ook meer ´verplichten´ om te beginnen, maar eens Ik bezig ben kan ik dan vertrokken zijn... Zal wel te maken hebben met de ouderdom (34j) Maar ik kijk nog altijd wel uit naar goede games en kan me nog kostelijk amuseren dus

Maja idd dat enthousiasme en der zo echt in meegezogen worden zoals in u jongere jaren is idd wel weg. Daar heb ik van nature wat heimwee naartoe maja

 

[Timboektoe]

Heel herkenbaar! Ik ben ondertussen 35 jaar en ben van kleins af aan al een gamer (PC en Nintendo vooral). Tot ergens in de leeftijd tussen de 20 en 25 jaar heb ik altijd veel gegamed en daarna interesse verloren.

Sinds corona heb ik mij toch weer laten verleiden door een Switch Lite (na dus 10 jaar een "winter" van niet-gamen) en daar heb ik toch echt tientallen uren op zitten gamen. Dat is voor mij ook de gateway geweest om een PS4 (Slim) aan te schaffen.

Maar dat gamen met een DualShock ging mij niet zo goed af in shooters... dus heb ik uiteindelijk toch maar weer een game PC aangeschaft. Heb nu een recente game PC (RTX 3070 + ultrawide monitor 3440x1440 + goede headphones) en daar heb ik eigenlijk nog niet heel intensief op zitten gamen, hoewel dat allemaal wel degelijk materiaal is om de games te "beleven".

Heb mij de voorbije 3-4 maanden wel kostelijk geamuseerd met Doom 2016, Doom Eternal en GTA 5, maar nooit uren aan 1 stuk. Eerder eens een level of missie per avond (ongeveer een uur). En soms 1 of 2 weken helemaal niks.

Ik probeer wel nieuwe games, maar het lukt mij niet zo goed om daar echt "in" te geraken. Heb Far Cry 5 en Red Dead Redemption 2 recent nog een kans gegeven, maar was mijn interesse eigenlijk heel snel weg. GTA 5 vond ik in het begin fantastisch en heb de story nu voor 35% uitgespeeld, maar plots ook interesse weg. Als ik GTA 5 nog eens opstart, dan is dat om wat te free roamen. Ik trappeer mij ook wel heel vaak op het feit dat ik meer onder de indruk ben van games vanuit technisch perspectief (wat ze audiovisueel allemaal kunnen tegenwoordig) i.p.v. dat de gameplay/story mij echt kan "vasthouden".

Maar goed, wij hebben sinds dit jaar ook ons eerste kind en zijn nog een huis aan het bouwen, dus heb ook veel other stuff on my mind. Ik volg de games wereld (en Steam sales) nog wel altijd op.

 

[Kaynez]

Leuke topic. De enigste games die ik nog uitspeel zijn games met een sterk verhaal en bijna filmische ervaring zoals Detroit become human.

Daarnaast voornamelijk moeilijkere games zoals een hearts of iron 4. De voldoening die je krijgt wanneer je de bijvoorbeeld de Spaanse burgeroorlog wint is toch wel groot.

 

[hummel]

Ik game nog altijd even graag als vroeger, ben er nu 38. Misschien ligt het aan de soort games die je speelt? Ik speel nog altijd even graag de games die ik als kind graag speelde. Platformer games of adventure games met een goed verhaal. Ik speel nog vaak 16 bit games (recent of oud)
Ik kijk nu bv enorm uit naar de nieuwe ratchet and clank. Je moet je ook bij 1 goede game houden en niet iets anders opstarten want dan speel je dat vorige spel niet meer

 

[Furon]

Hey,

Ik wilde even polsen dat ik hier ook mensen kan vinden met het zelfde probleem.

Sinds ik 30 geworden ben, kan lang gamen me minder boeien.
Het zal ook wel heel hard te maken hebben dat ik nooit met iemand samen game.
Start mijn game altijd op met volle zin, maar toch ben ik het zo rap moe.
Heeft het nu te maken met de game of ik alleen moet spelen ik weet het niet.
Misschien is gamen ook niets meer voor mij.

Er is ook geen 1 game dat ik nog mijn tanden kan in vast zetten, vroeger kon ik uren Fifa spelen, minecraft, world of warcraft.

Het zal met ouder worden te maken hebben zeker.

Benieuwd dat er hier nog mensen zijn.

Kan niet zeggen dat ik hetzelfde ervaar. Van de single player games waar ik de laatste jaren aan begonnen ben heb ik ze allemaal zonder enige tegenzin zo compleet mogelijk uitgespeeld.
God of War, Divinity: Original Sin 2, Red Dead Redemption 2, Batman: Arkham Knight, Cyberpunk 2077 en recentst Breath of the Wild, stuk voor stuk van begin tot einde heeft het me kunnen boeien.

Tussen iedere game een pauze van weken of zelfs maanden kan eventueel ook wel helpen om een gaming burn-out te vermijden, zoals @Koonut al aanhaalde in #21.

 

[Avalius]

Heb dit ook, ik denk wel nog vaak terug aan de tijd van bvb Ocarina of time waar ik uren rondliep en zelfs magazines kocht om tips te vinden.
Geen enkel spel kan mij nog zo boeien, ben soms na 10 minuten al iets beu

 

[fear of god]

Idem…
Paar maand geleden zou ik heel de dag Warzone spelen, nu na 45 min al beu. Hetzelfde met AC.
Mss doordat we door corona veel meer gamen, en dat nu na al die maanden beu zijn en snakken naar iets anders?

 

[GETHEZ]

De games veranderen dan ook constant ehh

De eerste sega games om maar iets te noemen waren soms zo moeilijk dat je ze bijna niet kon uitspelen, door te weinig health/levens zeg maar...

Momenteel zie ik bij talloze games het hoarding aspect van trophies en collectibles, zeg maar een doorsnee assassins creed ofzo

Ik ben altijd fan geweest van het creatieve, en totaalervaring zeg maar, iets dat soms wel ontbreekt in games dezer dagen

Eentje dat ik voor 90 percent heb uitgespeeld en spijt heb dat ik niet voor de 100 ben gegaan is knytt underground, helaas op ps3 die ik niet meer heb of kan afspelen

 

[Knarf]

Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en 90, dus dat wil zeggen dat je de gamingrevolutie hebt meegemaakt van in het begin.
De eerste keer Wolfenstein 3D/Doom/Duke Nukem/Half Life spelen...
De eerste keer Test Drive/The Need For Speed...
De eerste keer Dune/C&C...
De eerste keer Wing Commander...
De eerste keer Diablo...

Enz...

Jongere gamers zullen moeilijker dat gevoel herkennen. De éne moment speel je Lode Runner, Alley Cat of Pac-Man. Enkele maanden nadien komt er iemand met een demo-diskette van Wolfenstein 3D of Doom aan. Dat waren mijlpalen, enorme sprongen voorwaarts en die momenten vergeet je nooit. Daarna heb je nog een paar keer dat gevoel van...WTF/WOW ...maar op den duur waren games zodanig geevolueerd dat dat niet meer kon.

Dit 100% mee eens.
Tegenwoordig heb je toch bij iedere game : oké, dit is hetzelfde als die 100 games, maar subtiel anders. Bijvoorbeeld FPS games.

Als vroeger een nieuwe console uitkwam, dat was ook een gigantische stap vooruit met compleet nieuwe mogelijkheden.
Atari : streepjes en blokjes
8-bit : al wat herkenbare figuurtjes en geluid
16-bit : gigantisch betere graphics
Playstation : 3D + savegames

Gewone games speel ik eigenlijk nooit meer. Enkel VR speel ik nog wat. Omdat daar inderdaad echt nieuwe zaken op uitkomen die je nog nooit hebt gespeeld, of toch zeker niet op die manier.

 

[Bernie.be]

Dit 100% mee eens.
Tegenwoordig heb je toch bij iedere game : oké, dit is hetzelfde als die 100 games, maar subtiel anders. Bijvoorbeeld FPS games.

Als vroeger een nieuwe console uitkwam, dat was ook een gigantische stap vooruit met compleet nieuwe mogelijkheden.
Atari : streepjes en blokjes
8-bit : al wat herkenbare figuurtjes en geluid
16-bit : gigantisch betere graphics
Playstation : 3D + savegames

Gewone games speel ik eigenlijk nooit meer. Enkel VR speel ik nog wat. Omdat daar inderdaad echt nieuwe zaken op uitkomen die je nog nooit hebt gespeeld, of toch zeker niet op die manier.

Dit volledig
Ik ben 45 en heb denk ik alles al eens gezien ( vr spreekt me niet aan).
Wat me ook tegenzit is dat tegenwoordig of het spel 100+ uren duurt of dat je je door x aantal menu’s moet wurmen, auto’s volledig moet afstellen, komt daar nog management bij…. Ik wil gewoon een wapen opnemen en knallen, een auto kiezen en racen, thats it.
Daarom dat ik me tegenwoordig terug meer met Nintendo bezighoud, dat zijn nog games waar fun op de eerste plaats komt

 

[Yusifer]

Word 35 in 2 maanden en kan niet zeggen dat ik mijn games snel beu wordt, wat ik wel merk is dat ik meer nood heb aan afwisseling. Als klein manneken bestond internet nog niet en had ik niet zoveel games, moeilijk was het dan niet om duizenden uren in games zoals Stunts, C&C Red Alert en Tiberian Dawn, etc. gestoken te hebben.

Naarmate ik ouder werd, heb ik gemerkt dat ik al sneller een game afsluit en een ander opstart. Niet omdat ik die ene game beu ben maar puur omdat ik wat variatie wil. Tegenwoordig staan er 2-3 games tegelijkertijd aan en switch ik. Game 1 -> surfen op internet -> game 2 -> weer surfen op internet -> game 3 etc etc etc

 

[Knarf]

Dit volledig
Ik ben 45 en heb denk ik alles al eens gezien ( vr spreekt me niet aan).
Wat me ook tegenzit is dat tegenwoordig of het spel 100+ uren duurt of dat je je door x aantal menu’s moet wurmen, auto’s volledig moet afstellen, komt daar nog management bij…. Ik wil gewoon een wapen opnemen en knallen, een auto kiezen en racen, thats it.
Daarom dat ik me tegenwoordig terug meer met Nintendo bezighoud, dat zijn nog games waar fun op de eerste plaats komt

Ook 45

De Nintendo fase heb ik een 10-tal jaar geleden gehad. Heel veel op gespeeld op de Wii.
Maar als je 1 Nintendo console hebt gehad, dan heb je de games wel gezien.


Een 2D mario game, een 3D mario game, een Donkey Kong Country game, een Mario kart game (Wii en Wii-U staan hier), een Zelda game, een kirby game, ...

VR zijn nog wel wat leuke games... Moss, I excpect you to die, 11-table tennis, SuperHot VR, Beat Saber. Dat zijn toch een reekske echt 'nieuwe' games. Maar had zelf ook nooit zo een VR bril gekocht zonder de kinderen. Maar nu begint daar ook al : "Ah ja, dit is Moss maar dan anders... Laat maar zitten".

 

[Ivan4you]

Ik ben overgestapt naar eenvoudige spelletjes.Heb mij vorig jaar maar 3 extra Nintendo DS systemen gekocht.
Heb ik effe zin in een game,uppla vlug opgestart.
50 jaar oud.

 

[Knarf]

Ik ben overgestapt naar eenvoudige spelletjes.Heb mij vorig jaar maar 3 extra Nintendo DS systemen gekocht.
Heb ik effe zin in een game,uppla vlug opgestart.

Waarom 3?

 

[Ivan4you]

Waarom 4 eigenlijk,zie signatuur.Moet ik niet telkens mijn carddrige vervangen als ik overstap naar ander game.Ik word wat lui.

 

[Koonut]

Ja, dat 'kinderlijk' gegeven telt zeker mee.

Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en 90, dus dat wil zeggen dat je de gamingrevolutie hebt meegemaakt van in het begin.
De eerste keer Wolfenstein 3D/Doom/Duke Nukem/Half Life spelen...
De eerste keer Test Drive/The Need For Speed...
De eerste keer Dune/C&C...
De eerste keer Wing Commander...
De eerste keer Diablo...

Eerste keer Mario 64
Eerste keer Dungeon Keeper
Eerste keer Silent Hill
Eerste keer Soul Caliber
Eerste keer Deus Ex
Eerste keer GTA3
Eerste keer Halo, ICO, Black & White
Battlefield 1942, Metroid Prime, Ratchet & Clank
Call of Duty, Prince of Persia, WC3 Frozen Throne
HL2, WoW, Doom 3, Rome Total War(2004 was echt wel gek)
King Kong, F.E.A.R, God of War
Psychonauts.. etc etc

 

[Bernie.be]

Ik ben overgestapt naar eenvoudige spelletjes.Heb mij vorig jaar maar 3 extra Nintendo DS systemen gekocht.
Heb ik effe zin in een game,uppla vlug opgestart.
50 jaar oud.

Idd. Liefst speel ik nog games als mario kart 8, Overcoocked en moved out. Gewoon al omdat je dat local multiplayer kan spelen met het gezin

 

[vloet]

Ik ben gamen zeker niet beu, maar mijn tolerantie voor frustraties is wel serieus geslonken. Waardoor ik bepaalde genres nog amper aanraak. Zoals online shooters bvb. Omdat ik het de moeite niet meer vind om voor die paar goeie matchkes die ik kan hebben, er eerst 100 slechte te moet doorploegen.

Ik ben altijd fan geweest van sterk verhalende single players. Metal Gear Solid heeft daarvoor de basis gelegd bij mij denk ik. Ik kan van vele genres SP genieten, als de story mij maar opslorpt. Dat is nooit verdwenen bij mij. Integendeel. In de laatste generaties games zitten zoveel goed geschreven plots en personages (met top voice acting), dat ik me daar zelfs sterker kan in verliezen dan vroeger.

 

[bieren]

Ik had het vooral toen ik men PS4 had op het einde wast echt van wat ga ik nu spelen en dan na half uur al beu.

Maar sinds ik de overstap heb gemaakt naar Xbox heb ik daar geen last van met de gamepass, zoveel makkelijker om nieuwe games te ontdekken die je anders nooit zou kopen. Ook de behoefte om een nieuw spel te kopen heb ik nu ook niet meer gehad.

Zo ontdekt dat ik halo en gears of war toch echt wel betere shooters vind dan call of duty.

Zelfs bezig met surviving mars genre dat ik normaal nooit zou kopen, maar deze bevalt me wel.