Ik ben mijn games zo snel beu?!

[Koonut]

Effe op iets anders concentreren. Als ik eens 2 maand niets game en dan terugkom heb ik meestal wel veel meer genot van een game.
Of je moet buiten je comfort zone gaan. Komende van Civ 4&5 die simpelweg soms teveel tijd vragen is een roguelike als Slay the Spire een ware redding. Ipv Dark Souls speel ik Dead Cells. Allen games die ietwat gefinetuned zijn voor sessies van 1 tot max 2 uur.

En je hebt ook deels die kinderlijke nood niet meer om "vrijheid" en andere ervaringen te projecteren via een game. Je bent volwassen. Je kan relatief makkelijk nieuwe ervaringen op doen buitenshuis. Alez, je kon.

 

[Avi]

Ja, herkenbaar, zoals gezegd hier...

Dat heeft wellicht meerdere reden:

-Ouder worden: je hebt 'alles' al wel eens gezien en gespeeld/minder interesse in het algemeen
-Games die evolueren, of 'evolueren'. Hoe je het ook draait of keert: games zijn anders dan 20-30 jaar geleden

Twee nagels op de kop.

Ik heb vooral de indruk dat games in hetzelfde bedje ziek zijn als de filmindustrie. Nieuwe of unieke concepten worden geschuwd en er wordt voorrang gegeven aan de vijftigste superheldenfilm of Fast & Furious 92.

 

[Thin Liz]

Ja, dat 'kinderlijk' gegeven telt zeker mee.

Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en 90, dus dat wil zeggen dat je de gamingrevolutie hebt meegemaakt van in het begin.
De eerste keer Wolfenstein 3D/Doom/Duke Nukem/Half Life spelen...
De eerste keer Test Drive/The Need For Speed...
De eerste keer Dune/C&C...
De eerste keer Wing Commander...
De eerste keer Diablo...

Enz...

Jongere gamers zullen moeilijker dat gevoel herkennen. De éne moment speel je Lode Runner, Alley Cat of Pac-Man. Enkele maanden nadien komt er iemand met een demo-diskette van Wolfenstein 3D of Doom aan. Dat waren mijlpalen, enorme sprongen voorwaarts en die momenten vergeet je nooit. Daarna heb je nog een paar keer dat gevoel van...WTF/WOW ...maar op den duur waren games zodanig geevolueerd dat dat niet meer kon.

 

[Yurf]

Twee nagels op de kop.

Ik heb vooral de indruk dat games in hetzelfde bedje ziek zijn als de filmindustrie. Nieuwe of unieke concepten worden geschuwd en er wordt voorrang gegeven aan de vijftigste superheldenfilm of Fast & Furious 92.

De oplossing hiervoor zijn de indie-games, denk ik. Ik speel er zelf niet zoveel, al ben ik momenteel wel bezig met Hades en die is heerlijk.

 

[kaydoh]

Bwa dat vind ik nu nie eerlijk gezegd, voor mij gaf een Dark Souls de eerste keer hetzelfde gevoel als ik toen ik pakweg voor de eerste keer Doom zag, of Zelda. Ok spellen evolueren niet meer zoals pakweg 20j geleden, maar er zitten er toch nog genoeg tussen die mij zo een gevoel geven, imho. Elden ring zal dit hoogst waarschijnlijk opnieuw doen.

 

[Gally]

Zeer herkenbaar en zal inderdaad met ouder worden te maken hebben. De prioriteiten kunnen shiften, en jouw vrije tijd momenten worden anders ingevuld. Persoonlijk is het bij mij in “golven”. Soms eens een periode van 3-4 games achter elkaar, en dan ineens 6-9 maanden absoluut niets

 

[BadAsh]

Ik heb ook momenten dat ik, na een tijd te kiezen, een bepaalde game opzet, om hem na een paar minuten weer af te zetten.
Een teken voor mij om even bezig te zijn met een andere hobby (zoals bvb miniatuurkes verven).
Na een tijdje komen de kriebels om te gamen weer terug en ben ik weer vertrokken.

 

[Tonerider]

ik combineer gamen en gameplay bekijken. Sommige games wil ik niet spelen vanwege bijv te repetitief, maar die bekijk ik dan wel via stream (soms als achtergrond noise) En ik speel enkel de games die ik echt wil.
Bij mij heeft het gamen lang stil gelegen maar dankzij moeilijke omstandigheden en thuis zitten er weer volop in begonnen de laatste 2 jaar.

 

[Koonut]

Ik heb vooral de indruk dat games in hetzelfde bedje ziek zijn als de filmindustrie. Nieuwe of unieke concepten worden geschuwd en er wordt voorrang gegeven aan de vijftigste superheldenfilm of Fast & Furious 92.

Met alle respect, maar die vergelijking gaat van geen kanten op. Games zijn nog nooit zo breed en toegankelijk geweest. Zowel op console als pc.
De meest succesvolle nieuwe ip dit jaar is Valheim waarschijnlijk? Grafisch een pure middenmoot, gewoon een belachelijk goed uitgewerkt concept met veel respect voor zijn spelers.

 

[Avi]

Met alle respect, maar die vergelijking gaat van geen kanten op. Games zijn nog nooit zo breed en toegankelijk geweest. Zowel op console als pc.
De meest succesvolle nieuwe ip dit jaar is Valheim waarschijnlijk? Grafisch een pure middenmoot, gewoon een belachelijk goed uitgewerkt concept met veel respect voor zijn spelers.

Maar Valheim is gewoon procedural open world survival? Dat concept is niets nieuws.

 

[Thin Liz]

Ja, dat klopt. Maar wat noemen we dan 'nieuw en verfrissend'? Wat is een uniek concept? Kan dat wel nog in deze tijd? Er ligt al meer dan 40 jaar aan electronische games achter ons en waarschijnlijk is alles ooit al wel eens gedaan. Een game zal altijd wel wat bouwstenen gemeen hebben met iets uit het verleden.

 

[Green Mamba]

Ik heb me laatst toch nog eens helemaal laten gaan in Factorio. Ik raak men spelletjes niet snel beu. Wel veel afwisseling, dat dan weer wel.

 

[CerumenCrevice]

Het heeft volgens mij ook te maken met FOMO, aandachtsspanne en beschikbare tijdsblokken.

Die eerste is een karaktertrek van de huidige maatschappij (was vroeger ook wel aanwezig, maar met het internet uitvergroot) en daar moet je u kunnen overzetten om toch door die eerste uren story setup , crafting etc te geraken.
Als 8-jarige knul pokemon blue in het engels uitspelen, zouden velen niet meer kunnen of denken te willen kunnen omdat ze ergens wel een snellere manier vinden. Bijgevolg geraken ze niet verder dan het eerste half uur omdat het gewoon zo traag is gemaakt om een reden.

Aandachtsspanne is ook iets dat ik vooral opmerk bij jongere mensen, mede door smartphones en dergelijke. 3 uren verhalende gameplay versus een kwartier schieten en gedaan? De meeste kiezen het laatste. Instant gratification. Geef mij liever maar een last of us, god of war waar je tegen het einde het gevoel hebt iets echt gespeeld/beleefd te hebben.

tijdblokken van 5 uren zijn meestal genoeg om daarna niet meer te willen stoppen en uit te kijken naar de volgende sessie. Bij een uur ben je er ,meestal nog niet in. Al kan dat met kinderen/werk etc tegenvallen. Voor maart 2020 gamede ik per week 20 uren minder dan nu, vooral door werk.

Als je prioriteiten ergens anders liggen; dan is minder gamen toch geen probleem? Je wordt ze volgens mij niet eens beu omdat je ze nog geen echte kans hebt gegeven/kunnen geven om leuk te kunnen vinden.

 

[Chelark007]

Bij mij is het tijdsafhankelijk, een spiderman of far cry of days gone lukt voor een uur of twee.
RDR2 wil ik al een uur of 4 bezig zijn anders geraak je niet vooruit.
Hier is het ook in periodes ( afhankelijk van wanneer dat madam / kind niet thuis is )

 

[stungunner]

Ja, dat 'kinderlijk' gegeven telt zeker mee.

Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en 90, dus dat wil zeggen dat je de gamingrevolutie hebt meegemaakt van in het begin.
De eerste keer Wolfenstein 3D/Doom/Duke Nukem/Half Life spelen...
De eerste keer Test Drive/The Need For Speed...
De eerste keer Dune/C&C...
De eerste keer Wing Commander...
De eerste keer Diablo...

Enz...

Jongere gamers zullen moeilijker dat gevoel herkennen. De éne moment speel je Lode Runner, Alley Cat of Pac-Man. Enkele maanden nadien komt er iemand met een demo-diskette van Wolfenstein 3D of Doom aan. Dat waren mijlpalen, enorme sprongen voorwaarts en die momenten vergeet je nooit. Daarna heb je nog een paar keer dat gevoel van...WTF/WOW ...maar op den duur waren games zodanig geevolueerd dat dat niet meer kon.

Ik ben ook opgegroeid in de jaren 80 en 90, ik ging toen naar de Fnac in Gent PC games gaan halen, die stonden daar achteraan uitgestald, zaten toen ook nog vaak in een kartonnen doos. Ik ging toen zonder op voorhand te weten welke game ik ging kopen (er was ook gewoon nog geen of heel beperkt internet), gewoon de foto's bekijken en tekst lezen op de dozen en zo een game kiezen. Dat was altijd een hoogdag, dan snel naar huis, kon niet wachten om te spelen. Bij de meeste games zat ook nog gewoon een heel boekje bij met een hele uitleg en art, kon je lezen terwijl het aan het installeren was. De hele beleving om een game te kopen en te starten was gewoon veel intenser en unieker.

Dat kan natuurlijk ook te maken hebben met feit dat ik nog een kind was, dan is alles natuurlijk indrukwekkender, maar toch, nu heb je inderdaad zoveel keuze, het is moeilijk nog te verrassen, hoewel ik wel met open mond zit te kijken naar hoe een game als RDR2 afgewerkt en gedetailleerd is.

Had ook een neef die af en toe een game mee had om op mijn PC toen te installeren, zo bv de eerste Fallout en Caesar leren kennen.

 

[Thin Liz]

Ja, er was geen internet. Alle nieuws was van horen zeggen of van in een magazine (bij mij was dat PC Format, enkel Engelstalig). Magazines waren toen wel handig omdat er soms demodiskettes of CD's in zaten. Dan was je direct 'mee'. Die zoektocht, dat ontdekken, was al een belevenis op zich. Dat was natuurlijk een andere (rustigere en kalmere) tijdsgeest.

 

[Deleted member 451]

vreemd genoeg is het nog niet vermeld geweest in die topic, maar mijns inziens is het vooral de achteruitgang van SP games, en de overheersing van multiplayer die de grote oorzaak is.

en ook het over aanbod, en het verlangen die weg is is...

vroeger moest je vrienden fysiek kennen, en dan met een hoop diskette's of een lege CDR gaan om een kopietje te bemachtigen en hopen dat uw pc die kon bollen.
nu is het gewoon open steam, download iets in aanbieding dat je vaak amper kent, en dan.... *meh*

 

[KBE]

Het heeft volgens mij ook te maken met FOMO, aandachtsspanne en beschikbare tijdsblokken.

Die eerste is een karaktertrek van de huidige maatschappij (was vroeger ook wel aanwezig, maar met het internet uitvergroot) en daar moet je u kunnen overzetten om toch door die eerste uren story setup , crafting etc te geraken.
Als 8-jarige knul pokemon blue in het engels uitspelen, zouden velen niet meer kunnen of denken te willen kunnen omdat ze ergens wel een snellere manier vinden. Bijgevolg geraken ze niet verder dan het eerste half uur omdat het gewoon zo traag is gemaakt om een reden.

Aandachtsspanne is ook iets dat ik vooral opmerk bij jongere mensen, mede door smartphones en dergelijke. 3 uren verhalende gameplay versus een kwartier schieten en gedaan? De meeste kiezen het laatste. Instant gratification. Geef mij liever maar een last of us, god of war waar je tegen het einde het gevoel hebt iets echt gespeeld/beleefd te hebben.

tijdblokken van 5 uren zijn meestal genoeg om daarna niet meer te willen stoppen en uit te kijken naar de volgende sessie. Bij een uur ben je er ,meestal nog niet in. Al kan dat met kinderen/werk etc tegenvallen. Voor maart 2020 gamede ik per week 20 uren minder dan nu, vooral door werk.

Als je prioriteiten ergens anders liggen; dan is minder gamen toch geen probleem? Je wordt ze volgens mij niet eens beu omdat je ze nog geen echte kans hebt gegeven/kunnen geven om leuk te kunnen vinden.

Kans is geven is niet het probleem, Fifa speel ik al jaren aan een stuk. Net zoals WoW, Rainbow etc.
Maar gewoon 1 potje en ik sluit af, zelf mag ik nog mijn partij winnen en zotte dingen gedaan hebben.
Ben altijd gewoon geweest van met grote groep in party chat te zitten, nu met kinderen, wat ruzie hier in de groep en das uit 1 gespat.
Nu game ik 99% alleen, soms keer RL met een maat maar die komt altijd om 22u online. Dan moet ik al naar bed eigenlijk.

Single player games kan ik mij totaal niet mee bezig houden, laatste dat semi sp was. Dat was outriders die ik wel even gespeeld heb.
Tot het einde geraakt van het verhaal en daar toen gestopt omdat ik het helemaal gezien had en te veel het zelfde was.
Ben altijd iemand meer van actie, pvp in wow spreekt me dan heel hard aan. Maar Blizzard heeft er een zooi van gemaakt dus ook maar aan de kant geschoven.

Meest gespeelde gengre hier blijft MMO van mij, maar eso kan ik niet spelen vindt er niets aan. Dan moet ik altijd terug naar WoW, soms in vlagen speel ik wel eens POE. Minecraft is nochtans voor mij ook een top game.
En in shooters ben ik ook totaal niet goed, dus vandaar dat ik nooit ergens zoek achter team mates.

Bij mij zal het gewoon mix van tijd zijn, en ook gewoon de eenzaamheid van te gamen constant.
Dan gooi ik liever wat pijltjes tegen mijn dartsbord, maar met het goed weer ga ik wel gaan vliegen.

 

[Yurf]

Kans is geven is niet het probleem, Fifa speel ik al jaren aan een stuk. Net zoals WoW, Rainbow etc.
Maar gewoon 1 potje en ik sluit af, zelf mag ik nog mijn partij winnen en zotte dingen gedaan hebben.
Ben altijd gewoon geweest van met grote groep in party chat te zitten, nu met kinderen, wat ruzie hier in de groep en das uit 1 gespat.
Nu game ik 99% alleen, soms keer RL met een maat maar die komt altijd om 22u online. Dan moet ik al naar bed eigenlijk.

Op een vaste dag in de week spreek ik meestal met een paar maten af om een avond te gamen, ook niet extreem laat, 20-23u. Wie kan joint en we zijn altijd met 2 à 5 man en we drinken er ondertussen een trappist op. Is dat geen optie, met diegene waar je nog contact mee hebt? Ondertussen weten de vrouwen ook dat ze die avond niet teveel moeten plannen.

 

[KBE]

Op een vaste dag in de week spreek ik meestal met een paar maten af om een avond te gamen, ook niet extreem laat, 20-23u. Wie kan joint en we zijn altijd met 2 à 5 man en we drinken er ondertussen een trappist op. Is dat geen optie, met diegene waar je nog contact mee hebt? Ondertussen weten de vrouwen ook dat ze die avond niet teveel moeten plannen.

Het zou wel lukken, enige dat die gasten allemaal vast geroest zitten op die GTA RP. Dat is keer iets dat ik niet zou kunnen spelen.
Heb al tal keer gevraagd voor rainbow te spelen, RP RP RP RP dast enige dat eruit komt jammer genoeg.

In het weekend speel ik dan wel keer RL met die maat die om 22u online komt.
Das dan wel keer plezant zo wat leuteren en zeveren en wat bier erbij.
Gelukkig delen wij veel de zelfde dingen, RC, crypto, bbq.
Onze gesprekken gaan over heel veel en wij nemen het gamen niet meer zo serieus als vroeger ook.
Niet dat we niet willen winnen, maar heb al genoeg geleuter naar mijn kop gehad van zo wannabe pro's.