Zaken zoals AD(H)D, ASS en dyscalculie/-lexie zijn echt wel wetenschappelijk betrouwbaar vast te stellen hoor, dat is meer dan gewoon wat onrustig zijn of trager kunnen lezen.
(Hoger) onderwijs verliest zijn waarde: Slechte resultaten in PISA-onderzoek
Uiteraard, maar vroeger gingen we die mensen ook gewoon dommer genoemd hebben omdat we nog niet wisten wat het probleem was, we snappen nog steeds amper hoe onze hersenen werken maar we gaan er wel vanuit dat we een mooie opdeling kunnen maken tussen een beperkt aantal stoornissen en intelligentie, alsof een gebrek aan dat laatste ook niet het resultaat is van fysieke "problemen" in de hersenen.
Het is niet omdat de wetenschap nog niet ver genoeg staat om die problemen te identificeren dat we niet met 100% zekerheid kunnen zeggen dat het de werking van je hersenen zijn die ervoor zorgt dat je een bepaald examen niet succesvol binnen een bepaalde tijd kan afleggen.
Laatst bewerkt:
We mogen ook niet vergeten dat er vroeger véél meer taboe was rond die labels dan nu. Kinderen waar problemen bij opgemerkt worden, worden sneller op allerhande mogelijke manieren onderzocht terwijl dat vroeger werd weggemoffeld met een pilleke. Ik herinner mij nog in het lager dat een van mijn klasgenoten ADHD had, maar daar werd amper over gepraat en die pakte een pilletje of 6-7 per dag om "rustig" te blijven.
Ik denk dat we er nu toch iets korter opzitten, zowel met het vaststellen als met het onderzoeken van de oorzaken en mogelijke oplossingen. We zijn ook afgestapt van het vooral symptomatisch te gaan bekijken en gewoon zaken te onderdrukken. De manier waarop we dat doen, daar is zeker binnen de onderwijscontext nog wat werk aan, maar op zich denk ik nu niet dat er qua leerstoornissen nog zoveel onbekend terrein te ontdekken valt.
808 State
Well-known member
Toen ADHD nog "hyper kinetisch" genoemd werd en vooral van toepassing was op "ne kleinen die ni kan stilzitten".
Zaken zoals AD(H)D, ASS en dyscalculie/-lexie zullen altijd wel bestaan hebben, alleen is er tegenwoordig meer aandacht voor, zijn de taboe's weg en wordt het sneller vastgesteld en naar gehandeld. Maar moeten we tegenwoordig dan echt alles proberen op te lossen met medicatie of therapie? Iemand die niet kan studeren om dergelijke reden, waarom die persoon niet gewoon gewoon iets anders laten doen waarbij die concentratie niet nodig is. Moest er medicatie bestaan om je IQ op te trekken, gaan we dan iedereen de hoogste universitaire studies laten volgen?
Ik wil niemand tegen de borst stoten, maar mensen die minder goed kunnen studeren hebben we ook nodig, want er zijn genoeg technische en minder-technische jobs voor lager geschoolden die totaal niet meer ingevuld raken. Door iedereen te prepareren en toch het hoger onderwijs in te proberen loodsen gaan we dat probleem niet oplossen. Tijdens een carrière wreekt zich dat toch en krijgen die personen sneller een bore/burn out of maken ze een switch.
Zaken zoals AD(H)D, ASS en dyscalculie/-lexie zullen altijd wel bestaan hebben, alleen is er tegenwoordig meer aandacht voor, zijn de taboe's weg en wordt het sneller vastgesteld en naar gehandeld. Maar moeten we tegenwoordig dan echt alles proberen op te lossen met medicatie of therapie? Iemand die niet kan studeren om dergelijke reden, waarom die persoon niet gewoon gewoon iets anders laten doen waarbij die concentratie niet nodig is. Moest er medicatie bestaan om je IQ op te trekken, gaan we dan iedereen de hoogste universitaire studies laten volgen?
Ik wil niemand tegen de borst stoten, maar mensen die minder goed kunnen studeren hebben we ook nodig, want er zijn genoeg technische en minder-technische jobs voor lager geschoolden die totaal niet meer ingevuld raken. Door iedereen te prepareren en toch het hoger onderwijs in te proberen loodsen gaan we dat probleem niet oplossen. Tijdens een carrière wreekt zich dat toch en krijgen die personen sneller een bore/burn out of maken ze een switch.
Muñoz
Well-known member
Mijn (korte) ervaring is dat er ook onder proffen heel wat potentaten rondlopen, maar die door hun anciënniteit (en de grote kennis binnen hun beperkte vakgebied) soms letterlijk denken dat ze god de vader zijn. Vanuit die positie is het inderdaad heel begrijpelijk dat sommige proffen lesgeven op een manier die met haken en ogen in elkaar hangt, en waar je als student vaak meer moeite moet doen om alle informatie bijeen te sprokkelen, dan om effectief leerstof te 'verwerken'. Ik ben in ieder geval blij dat de universiteiten als instituten zelf veel moeite doen om zo'n figuren op te sporen en dwingen wat transparanter en meer '21e-eeuws' te werk te gaan.
Fun fact: niet iedereen met een diploma in 'iets' economisch belandt in de traditionele accounting, finance of andere analyse-rollen. Denk dat de studenten met een functiebeperking van zichzelf perfect genoeg weten wat professioneel haalbaar is, en vooral wat niet. Een diploma hebben is au fond ook maar het prille begin van een succesvolle carrière eh. Je kan perfect de grootste nerd van uw jaar zijn en afstuderen met grootste onderscheiding, maar een lachwekkende carrière hebben, terwijl er mensen zijn die hun diploma met haken en ogen hebben behaald (desnoods door een beperking) maar wel een succesvolle carrière hebben opgebouwd.
Het is in ieder geval niet aan individuele proffen/assistenten om zo'n mensen (vanuit een oubollige visie op onderwijs, afkeer voor mensen met een beperking, etc.) het leven zuur te maken als het beleid van de universiteit zelf duidelijk is. Dan moet je een teletijdmachine uitvinden (om terug te gaan naar de jaren '70) of een andere werkgever zoeken.
Enfin, vind ik dat alles goed gaat? Nee, uiteraard niet. Er lopen nog te veel studenten rond die "studeren" zien als een vakantie 2.0 en blijven aanmodderen, maar dat ga je echt niet oplossen door heimwee te hebben naar de tijd dat het enige wat de professor 'aanbood' zijn woorden en het gekrabbel op het bord waren, of door tegen mensen met een functiebeperking te zeggen van "tja manneke zo ne handicap zoals gij moet ni op de unief rondlopen, want ik vind dat gij toch niks kunt worden later". Die diversiteit lijkt mij juist iets waar we blij om moeten zijn, we moeten ze alleen beter leren 'inbedden' in het huidige onderwijs dan nu het geval is, om excessen te voorkomen.
De grens is juist wel heel duidelijk. Van al die erkende stoornissen is er heel goed geweten wat de impact op leren is. Iemand met dyslexie gaat, desnoods met wat extra tijd, perfect hetzelfde kunnen 'produceren' als iemand zonder dyslexie. Iemand die van nature heel lui is, of gewoon 'dom', die mag je nog twee weken de tijd geven en alle mogelijke faciliteiten, die gaat niet slagen. Toch wel een nuanceverschil.
Laatst bewerkt:
Nee, echt? Waar ergens beweer ik dat juist?
En waar juist blijkt ergens dat ik studenten met een beperking het leven zuur maak? Vind ik persoonlijk dat ze geen extra tijd hoeven te krijgen, ja. Volg ik de regels van de unief en geef ik ze toch extra tijd? Ja.
Opnieuw, waar zeg ik dat? Waar pleit ik ervoor om ze toegang te weigeren?
Er zijn ook veel studenten zonder dyslexie die die extra tijd net zowel zouden kunnen gebruiken, die ook hetzelfde kunnen produceren als iemand anders als ze die tijd krijgen, maar niet als ze die niet krijgen. "Dom" en "lui" zijn nogal extreme termen natuurlijk maar het komt erop neer dat het niet consequent is om iemand met dyslexie die net niet slaagt omdat ie te weinig te tijd heeft anders zou moeten behandeld worden dan iemand zonder die diagnose die niet slaagt om ie te weinig tijd heeft.
Als we meer kennis hadden van hoe hersenen werken zouden we bij die laatste persoon ook wel concreet kunnen aanduiden waarom hij die antwoorden iets trager produceert dan vereist. Maar het is toch niet omdat we de reden nog niet kennen dat we die persoon anders moeten behandelen? Want we weten dat het een fysieke oorzaak heeft.
Ofwel is snelheid relevant voor een diploma en dan houdt het niet echt steek om voor sommige mensen lagere eisen te stellen en voor anderen niet, ofwel is snelheid niet relevant en dan moet niemand erop afgerekend worden.
Muñoz
Well-known member
Het wordt nergens zo direct gezegd, maar als ik zo de algemene trend hier lees is het één grote klaagzang van "oh wij lesgevers zijn toch echt de grote sukkelaars". Terwijl het dat niet zo moet zijn. Je kan perfect 'zuinig' zijn met de tijd die je moet spenderen aan lesgeven (gecombineerd met een algemeen tijdsgebrek), en toch niet die ene lesgever zijn die afkomt met brakke 'copy-paste' powerpoints/slides (vaak dan nog met warrige hoorcolleges zelf) en met een handboek van 1000 pagina's waarbij studenten zelf Sherlock Holmes moeten liggen spelen om te achterhalen wat ze nu eigenlijk moeten kennen.
Tuurlijk zou extra tijd voor iedereen handig zijn. Als ik 5 weken de tijd krijg om een examen af te werken, dan sta ik ook te blinken als de jury mij staat te feliciteren met mijn 95%. Snelheid speelt ook een belangrijke rol, en daardoor zullen de "slimste" studenten die het snelst de linken kunnen leggen/het vlotst een allesomvattende uitleg kunnen neerpennen, ook hogere punten behalen op hun examens. Maar als de duurtijd om een examen af te leggen ongeveer is afgestemd op de "gemiddelde" student (die nipt toekomt om op alle vragen een duidelijke uitleg te geven), dan is het logisch dat je aan mensen met een relevante functiebeperking dan ook meer tijd geeft. "Gemiddeld" zullen zij met de normale tijd niet toekomen, en vandaar dat je zo dan ook extra tijd moet geven (maar zonder het een walk in the park te maken).
Waarom is niet slim genoeg zijn om op tijd het examen succesvol af te werken voor andere studenten dan geen relevante functiebeperking? Ergens in hun hersenen loopt er ook iets niet zoals het zou moeten lopen, net zoals bij iemand met bvb dyscalculie, waardoor ze meer tijd nodig hebben dan iemand anders?
Laatst bewerkt:
Muñoz
Well-known member
Tenzij zij effectief kunnen aantonen dat ze een leer-, lees- of concentratiestoornis hebben, kun je er gewoon vanuit gaan dat ze niet goed genoeg gestudeerd hebben of het gewoon (intellectueel) niet aankunnen. Er is ondertussen heel goed geweten wat die stoornissen zijn, en als je er geen enkele van hebt, kun je er gewoon vanuit gaan dat het doodnormale 'dommigheid'/onkunde is. Dus heb je ook geen faciliteiten nodig, buiten misschien switchen naar hogeschool.
Ik verkies de dokter met dyslexie of adhd die met faciliteiten en grootste onderscheiding is afgestudeerd boven de dokter zonder stoornissen die zonder faciliteiten met de hakken over de sloot is afgestudeerd hoor. Veel plezier met je 'echte' dokter.
Mic drop mijn gat. Jullie stellen zaken als dyslexie en andere leerstoornissen gelijk met een lager intellect, alsof het nog de jaren 80 zijn. Da's talent verkwanselen omdat je zelf niet de capaciteiten hebt om je in te leven in anderen en verder te kijken dan de eigen neus.
Natuurlijk moeten er grenzen gesteld worden, en moet er aanvaard kunnen worden dat bepaalde stoornissen bepaalde richtingen nu eenmaal (heel) moeilijk kunnen maken. Maar hier wordt weer het kind met het badwater weggegooid, met onnozele oneliners, oogkleppen en argumenten die mij inderdaad doen vrezen voor het niveau van ons hoger onderwijs.
Mic drop mijn gat. Jullie stellen zaken als dyslexie en andere leerstoornissen gelijk met een lager intellect, alsof het nog de jaren 80 zijn. Da's talent verkwanselen omdat je zelf niet de capaciteiten hebt om je in te leven in anderen en verder te kijken dan de eigen neus.
Natuurlijk moeten er grenzen gesteld worden, en moet er aanvaard kunnen worden dat bepaalde stoornissen bepaalde richtingen nu eenmaal (heel) moeilijk kunnen maken. Maar hier wordt weer het kind met het badwater weggegooid, met onnozele oneliners, oogkleppen en argumenten die mij inderdaad doen vrezen voor het niveau van ons hoger onderwijs.
En als die 'echte' dokter nu eens dezelfde faciliteiten krijgt, en daardoor ook grootste onderscheiding haalt. Wie ga je dan verkiezen?
Extra tijd is geen standaard examenfaciliteit. Een examenfaciliteit kan vanalles zijn: een aparte stoel krijgen, examen op laptop mogen maken en/of met voorleessoftware, extra tijd krijgen, je plaats mogen kiezen in het lokaal, koptelefoon of oordopjes mogen gebruiken, gsm op tafel hebben voor medische redenen (bvb software dat bloedwaarden meet), niet afgerekend worden op spelfouten. In het examenlokaal voor de bijzondere statuten krijgt niet iedereen extra tijd en daar wordt ook op toegezien.
Je moet die extra tijd ook niet overdrijven hé, in de meeste gevallen is dat een half uur extra (dus 2,5u in plaats van 2u). Daar compenseer je geen complete onkunde mee hoor. Het is trouwens ook een minderheid van studenten die de volle 2,5u benut (net zoals bij een regulier examen). Voor sommigen studenten is weten dat je iets meer tijd hebt al voldoende.
Het zijn de mensen van de dienst functiebeperking die de faciliteiten toekennen en bepalen wie welke faciliteiten nodig heeft. Dat je het daar niet mee eens bent ten gronde, dat kan, maar als je wil argumenteren dat persoon met aandoening x faciliteit y niet moet krijgen, dan moet je dat maar aankaarten op één of ander overleg (die zijn er ook genoeg
). Veel succes.Wat? IQ staat los van die aandoening hé? En dat is net de reden waarom je die persoon 'niet gewoon iets anders kan laten doen'. Omdat het niet tof is om aan de band te staan als je een IQ van 130 hebt en je heel wat kan bereiken tot doctoreren aan toe, maar dat het ergens niet eerlijk is dat je een half uur langer krijgt voor een examen tegenover een student zonder ADHD, of zo?
Hellsdinner
Crew Member
Hoger IQ / hoogbegaafdheid betekent niet automatisch dat je de hoogste universitaire studies kunt behalen, even ter verduidelijking.
Ja, gemiddeld is het IQ niveau hoger op universiteit, maar we spreken van een klein verschil: 105 gemiddeld op hogeschool, 111 gemiddeld op universiteit. Nadruk op gemiddeld, dus genoeg die er boven en onder zitten.
Er zijn ook genoeg studies die laten zien dat hoogbegaafdheid een nadeel kan zijn: te slim op het middelbaar -> weinig moeten studeren -> nooit echt leren studeren -> op unief niet slim genoeg om volledig te slagen zonder te studeren/slechte studiemethode.
Als je denkt dat die faciliteiten het verschil gaan maken tussen iemand die op voldoende wijze slaagt en iemand die grootste onderscheiding haalt, dan geef je daar echt wel meer waarde aan dan ze verdienen.
Voor iemand met dyslexie bv gaat dat over 30 à 45 minuten extra examentijd in de meeste gevallen. Studenten zonder faciliteiten krijgen al ro-yaal veel tijd om hun examen in te vullen en hebben die extra tijd echt niet nodig. Iemand met dyslexie wel. Je probeert met een examen uiteindelijk specifieke competenties en capaciteiten te meten, en "leessnelheid" zit daar niet tussen.
Maar goed, die faciliteiten gaan natuurlijk ook wel over meer dan gewoon iemand met dyslexie ondersteunen. Iemand die een serieuze visuele beperking heeft en examens mag doen op een laptop (inzoomen + de vraag laten voorlezen) is ook zo'n typische. Uw "echte" dokter zijn examen gaat krak hetzelfde zijn als de vraag voor hem elke keer luidop wordt voorgelezen hoor
Het zijn faciliteiten hé jongens, het is echt niet een shortcut naar een diploma.
Dan boeit dat geen hol, want die dokters zullen even competent zijn. Echt, los de jaren stilletjes hoor, hoe jij denkt over leerstoornissen.
"In mijn tijd", en ik denk nu nog, was 3u de standaard maximumtijd voor een schriftelijk examen. Wij hadden in het eerste jaar een prof. die gewoon waarschuwde om eerst de vragen op te lossen die we meteen snapten, want we zouden het hele examen waarschijnlijk niet opgelost krijgen, en dat op zich was voor hem een soort schifting. Dat examen was 12 pagina's aan vragen als ik het me goed herinnerde. Die mens is enkele jaren terug op pensioen gegaan, maar gezien hoe weinig studenten hun onderwijsevaluaties invullen zal daar denk ik nooit zwaar over geklaagd zijn, en in principe houdt niets zijn opvolger of anderen tegen hetzelfde te doen (het is te zeggen, dat verbeterwerk moet wel legendarisch veel tijd gekost hebben).
Het is maar anekdotisch hé natuurlijk, maar algemeen lijkt me dat stuk in het vet niet echt te kloppen. Ook voor andere vakken was die 3u soms welgekomen. En dan gaat het om vragen oplossen, niet de opgave lezen.
Persoonlijk vind ik een grondig mondeling examen (met schriftelijke voorbereiding) trouwens superieur om kennis en vooral inzicht te testen. En daar zijn veel van die "faciliteiten" makkelijk te implementeren, of ze zijn niet van toepassing. De relatieve kleinschaligheid van universitair onderwijs in Vlaanderen maakt(e) dat in verschillende faculteiten ook mogelijk. Al is dat denk ik ook wel aan het uitsterven, vermits je er ongeloofelijk veel tijd insteekt in vergelijking met een schriftelijk examen met meerkeuzevragen, en het ook meer aanleiding kan geven tot discussie achteraf als de student niet akkoord (of van slechte wil) is.