(Hoger) onderwijs verliest zijn waarde: Slechte resultaten in PISA-onderzoek

[Avondland]

Eerlijk denk ik niet dat het loon het probleem is voor de meesten. Het is eerder de, tja, rompslomp, die overal bij komt kijken. Ouders die met advocaten naar het oudercontact komen, alles (maar dan ook echt alles) dat op papier bewezen moet staan, etc. Daarnaast de vaak verziekte sfeer door slecht management is ook een die vaak terugkomt. Je krijgt overblijvende groepjes "goede" leerkrachten, die dan proberen te overleven terwijl de rest alles naar de zak laten gaan.

Eerlijk lijkt me zo'n administratief beladen lesgeeftaak super ondankbaar, als dan je collega's gewoon contrair werken, en je directie zo partijdig is als wat, laat staan amper weet van aanpakken, dan is het snel gedaan natuurlijk.

De hele opzet van het onderwijs lijkt me al lang enorm fragiel (machtige lokale directies, vaste benoemingen, eeuwig tekort aan leerkrachten, kwetsbare positie tov ouders, noem maar op), en de hoge uitstroom en lage instroom bewijst omdat gevoel enkel. Ik besef ook dat het lang niet overal zo'n doembeeld waard is, maar ik zie er toch nergens structureel verbetering in komen als ik zo links en rechts hoor.

Mijn vrouw staat in het lager onderwijs, maar zegt me ook dat het eigenlijke lesgeven nog maar een klein deel is geworden van haar dagtaak. Er is enorm veel administratieve rompslomp, waarbij alles op papier moet staan. Er zijn weken waar die meer uren klopt dan haar zus die een hoge functie heeft als projectleidster en ook meer dan het dubbele verdient. Het loon is alleszins het probleem niet, wel die balast.

Of die balast moet weg of die balast wordt overgenomen door administratieve werkkrachten, zodat leerkrachten zich terug kunnen focussen op het lesgeven.

Ze wil weg uit het onderwijs, al twijfelt ze soms.

 

[outsider]

En dan de olifant in de kamer.
De enorme toestroom van Nederlandsonkundige kinderen die een énorme belasting zijn voor de normale schoolwerking.
En die moeten dan ook nog eens allemaal een diploma krijgen...
Dat, de administratieve ballast en de bemoeienissen van allerhande pedagogen die duidelijk hun stiel niet kennen (bewijs; de vrije val van ons onderwijs in alle internationale rankings).

 

[Sylverscythe]

Mijn vrouw staat in het lager onderwijs, maar zegt me ook dat het eigenlijke lesgeven nog maar een klein deel is geworden van haar dagtaak. Er is enorm veel administratieve rompslomp, waarbij alles op papier moet staan. Er zijn weken waar die meer uren klopt dan haar zus die een hoge functie heeft als projectleidster en ook meer dan het dubbele verdient. Het loon is alleszins het probleem niet, wel die balast.

Of die balast moet weg of die balast wordt overgenomen door administratieve werkkrachten, zodat leerkrachten zich terug kunnen focussen op het lesgeven.

Ze wil weg uit het onderwijs, al twijfelt ze soms.

Ik heb ook al vaker zo'n dingen gehoord van vrienden die in het middelbaar lesgeven.

Een verdere kennis zat een tijd terug thuis met een burnout als leerkracht lager onderwijs. Daar doet iedereen dan initieel wat luchtig over, want hoe kan zoiets nu een zware job zijn? Maar als je dat eens grondig bekijkt: een groep kinderen (20+) de hele dag bij de les proberen te houden, met ook gewoon elk hun eigen "mankementen", waarvan er dan nog een deel de taal niet machtig is (dit was in de Brusselse rand). Dat op zich is al een dagtaak, en dan moet je ook gewoon lessen voorbereiden en huiswerk en toetsen verbeteren.

Maar ergens "along the way" is men er altijd maar administratie blijven bijgooien, want zaken moeten gedocumenteerd zijn. Als vroeger tijdens een oudercontact de leerkracht zei dat kleine Kenny eigenlijk een ambetanterik was die niet oplette, werd dit aanvaard door die ouders, nu moet dat toch wat meer gestoffeerd worden. Het eigelijk een trend doorheen de maatschappij, maar als je bent gaan les geven omdat je graag kinderen iets bijbrengt, is dat toch gewoon allemaal extra werk waar 90% van de keren niemand wat aan heeft.

En dan hoor je natuurlijk in de brede maatschappij, van mensen die niets met het onderwijs te maken hebben, dat je een halve idioot moet zijn, en een hele profiteur, om zo weinig uren te doen als leerkracht en zo veel vakantie te hebben.

 

[808 State]

Moeten leraars ook gewoon niet het recht hebben om te kunnen deconnecteren? Vroeger gebeurde alle communicatie met de leerkracht via de schoolagenda en briefjes die werden meegegeven. Voor én na het belsignaal was de leraar onbereikbaar en kon die zich bezig houden met verbeterwerk, lesvoorbereidingen of gewoon van zijn of haar vrije tijd genieten. Sinds de opkomst van het internet lijkt het alsof leerkrachten 24/7 bereikbaar moeten zijn. Ik kan me niet voorstellen hoeveel mails sommige leerkrachten dagelijks moeten verwerken, en dan heb je vaak ook nog een Facebook groep die ze moeten beheren en van content moeten voorzien.

 

[StevenP]

En dan de olifant in de kamer.
De enorme toestroom van Nederlandsonkundige kinderen die een énorme belasting zijn voor de normale schoolwerking.
En die moeten dan ook nog eens allemaal een diploma krijgen...
Dat, de administratieve ballast en de bemoeienissen van allerhande pedagogen die duidelijk hun stiel niet kennen (bewijs; de vrije val van ons onderwijs in alle internationale rankings).

Goh elephant in the room niet echt hoor. Gekend en gedocumenteerd probleem. Zie ook die OKI-indicatioren die hiervoor meer ondersteuningsuren geven. Niet voldoende natuurlijk maar geen onbekend probleem.

 

[Loser]

Dankzij onze AI gaan er binnen 5 jaar nog veel verschieten hoe weinig ze waard zijn op de markt, dankzij hun diploma. We gaan minder slimme mensen nodig hebben, en misschien ook minder creatieve mensen.

Dat heb je in het AI-topic ook al gepost, en klopt van geen kanten. Het is gewoon niet waar. Specifieke jobinhoud zal waarschijnlijk verschuiven, maar vaak is dat nu al aan de gang. Er gaan nog altijd slimme mensen nodig zijn, die òòk kundig zijn met AI-prompts. Het is niet omdat de AI een andere taal kan, dat de AI een volledig vertaalproces kan vervangen zonder een mens in die keten.

Je foute conclusie dat "de houtbewerker" veilig is, ook niet. AI kan icm robotica daar evenzeer ingrijpen, hoor.

Mijn vrouw staat in het lager onderwijs, maar zegt me ook dat het eigenlijke lesgeven nog maar een klein deel is geworden van haar dagtaak. Er is enorm veel administratieve rompslomp, waarbij alles op papier moet staan. Er zijn weken waar die meer uren klopt dan haar zus die een hoge functie heeft als projectleidster en ook meer dan het dubbele verdient. Het loon is alleszins het probleem niet, wel die balast.

Of die balast moet weg of die balast wordt overgenomen door administratieve werkkrachten, zodat leerkrachten zich terug kunnen focussen op het lesgeven.

Ze wil weg uit het onderwijs, al twijfelt ze soms.

Dat lijkt me één van de grootste problemen. En ook één van de grootste redenen waarom ik mezelf de stap nog niet direct zie zetten. Als het beroep enigszins aantrekkelijk gemaakt moet worden, is dat een heel belangrijke stap. Naast natuurlijk de manier van vaste benoemingen.

En hoe onaantrekkelijker het beroep van onderwijzer, hoe meer de kwaliteit van het onderwijs -noodgedwongen- achteruitgaat.

 

[Sir.Killalot]

Ik heb ook al vaker zo'n dingen gehoord van vrienden die in het middelbaar lesgeven.

Een verdere kennis zat een tijd terug thuis met een burnout als leerkracht lager onderwijs. Daar doet iedereen dan initieel wat luchtig over, want hoe kan zoiets nu een zware job zijn? Maar als je dat eens grondig bekijkt: een groep kinderen (20+) de hele dag bij de les proberen te houden, met ook gewoon elk hun eigen "mankementen", waarvan er dan nog een deel de taal niet machtig is (dit was in de Brusselse rand). Dat op zich is al een dagtaak, en dan moet je ook gewoon lessen voorbereiden en huiswerk en toetsen verbeteren.

Maar ergens "along the way" is men er altijd maar administratie blijven bijgooien, want zaken moeten gedocumenteerd zijn. Als vroeger tijdens een oudercontact de leerkracht zei dat kleine Kenny eigenlijk een ambetanterik was die niet oplette, werd dit aanvaard door die ouders, nu moet dat toch wat meer gestoffeerd worden. Het eigelijk een trend doorheen de maatschappij, maar als je bent gaan les geven omdat je graag kinderen iets bijbrengt, is dat toch gewoon allemaal extra werk waar 90% van de keren niemand wat aan heeft.

En dan hoor je natuurlijk in de brede maatschappij, van mensen die niets met het onderwijs te maken hebben, dat je een halve idioot moet zijn, en een hele profiteur, om zo weinig uren te doen als leerkracht en zo veel vakantie te hebben.

Ik kom vanwege mijn job met heel veel leerkrachten in contact, vaak de meest gedreven en kwalitatieve leerkrachten die we hier in Vlaanderen rondlopen hebben, en die twijfelen allemaal aan hun job omwille van de overload aan administratie, waardoor ze zich naar hun aanvoelen steeds minder kunnen bezighouden met wat ze leuk vinden: les geven, in connectie met de jongeren.

Ik ben géén pleitbezorger om al die administratie dan zomaar af te schaffen. Dat is in veel gevallen naar mijn aanvoelen wel degelijk een meerwaarde. Of kan het in elk geval zijn. Maar de constructiefout is dat het de leerkracht is die die administratie moet doen. Dat kan je alleen verhelpen door extra personeel aan te werven, door grondig te investeren in het onderwijs. En daar knelt natuurlijk het schoentje.

 

[Sylverscythe]

Ik kom vanwege mijn job met heel veel leerkrachten in contact, vaak de meest gedreven en kwalitatieve leerkrachten die we hier in Vlaanderen rondlopen hebben, en die twijfelen allemaal aan hun job omwille van de overload aan administratie, waardoor ze zich naar hun aanvoelen steeds minder kunnen bezighouden met wat ze leuk vinden: les geven, in connectie met de jongeren.

Ik ben géén pleitbezorger om al die administratie dan zomaar af te schaffen. Dat is in veel gevallen naar mijn aanvoelen wel degelijk een meerwaarde. Of kan het in elk geval zijn. Maar de constructiefout is dat het de leerkracht is die die administratie moet doen. Dat kan je alleen verhelpen door extra personeel aan te werven, door grondig te investeren in het onderwijs. En daar knelt natuurlijk het schoentje.

Ik heb een beetje dezelfde ervaring maar dan aan de universiteit. Er is een hoop administratief werk, en dit wordt elk jaar erger omdat veel zaken vroeger op een soort van "vertrouwensbasis" gebeurden, wat je tegenwoordig niet meer uitgelegd krijgt. Maar er is geen budget om administratief personeel aan te nemen om dit te doen, of toch niet om ze voldoende te betalen zodat ze het zouden willen doen.

Eerlijk gezegd lijkt dit me een beetje een structureel probleem in veel (onderwijs)sectoren. Men gaat er maar van uit dat de huidige mensen, die sowieso al uit een zeker idealisme een job doen, het er wel zullen bijnemen.

 

[Avondland]

Moeten leraars ook gewoon niet het recht hebben om te kunnen deconnecteren? Vroeger gebeurde alle communicatie met de leerkracht via de schoolagenda en briefjes die werden meegegeven. Voor én na het belsignaal was de leraar onbereikbaar en kon die zich bezig houden met verbeterwerk, lesvoorbereidingen of gewoon van zijn of haar vrije tijd genieten. Sinds de opkomst van het internet lijkt het alsof leerkrachten 24/7 bereikbaar moeten zijn. Ik kan me niet voorstellen hoeveel mails sommige leerkrachten dagelijks moeten verwerken, en dan heb je vaak ook nog een Facebook groep die ze moeten beheren en van content moeten voorzien.

De ouders van de leerlingen van mijn vrouw kunnen via een portaal berichten sturen. Zodra het weekend is verschijnt een melding indien je een bericht wil sturen: je kan kiezen om dit maandagochtend om 8u te versturen of nu meteen als het echt dringend is. 99% van de berichten die ze ontvangt in het weekend is totaal niet dringend. Je kan ervoor kiezen om dat te negeren, maar die is soms zo op van de stress dat die in het weekend die berichten toch leest en weer helemaal in een stress verkrampt. Zeker als dat berichten zijn met onterechte verwijten dat mijn vrouw geen tijd zou nemen om hun kind persoonlijk te begeleiden en psychologische hulp te bieden of een apart leertraject op te starten en die van a tot z te volgen, alsof die 24 andere kinderen in de klas niet bestaan.

 

[808 State]

De ouders van de leerlingen van mijn vrouw kunnen via een portaal berichten sturen. Zodra het weekend is verschijnt een melding indien je een bericht wil sturen: je kan kiezen om dit maandagochtend om 8u te versturen of nu meteen als het echt dringend is. 99% van de berichten die ze ontvangt in het weekend is totaal niet dringend. Je kan ervoor kiezen om dat te negeren, maar die is soms zo op van de stress dat die in het weekend die berichten toch leest en weer helemaal in een stress verkrampt. Zeker als dat berichten zijn met onterechte verwijten dat mijn vrouw geen tijd zou nemen om hun kind persoonlijk te begeleiden en psychologische hulp te bieden of een apart leertraject op te starten en die van a tot z te volgen, alsof die 24 andere kinderen in de klas niet bestaan.

Dat steeds meer afkalvende respect voor gezagsfiguren is toch een wijd verspreid fenomeen in onze hedendaagse maatschappij.

 

[RidderBauknecht]

Zeker als dat berichten zijn met onterechte verwijten dat mijn vrouw geen tijd zou nemen om hun kind persoonlijk te begeleiden en psychologische hulp te bieden of een apart leertraject op te starten en die van a tot z te volgen, alsof die 24 andere kinderen in de klas niet bestaan.

Dat is ook wat ik steevast als een van de grootste klachten hoor bij mensen die uit het onderwijs zijn gestapt. Het valt dan misschien wel onder te brengen bij die overvloed aan administratie wat zo'n enorm struikelblok is voor velen, maar het is toch opvallend hoe vaak er tegenwoordig naar leerkrachten wordt gekeken wanneer het kind buist op een bepaald vak, en niet naar het kind zelf.

Iemand die na 25 jaar uit het onderwijs is gestapt zei tegen mij dat dat echt waanzinnig aan het worden is en dat voor bepaalde ouders het niet eens te overwegen valt dat hun kind misschien niet hard genoeg gewerkt/gestudeerd heeft en dat het wel aan de leerkracht of iets als dyslexie enzovoorts moet liggen als het buist.

Ik hoor gelijkaardige klachten van jongere mensen die ik ken die met veel zin in het beroep zijn gestapt en daar na enkele jaren alweer zijn vertrokken. Wat je daar dan aan kan doen, dat weet ik niet (dat heeft te maken met een hele generatie aan ouders waarbij velen 'eigen kind, schoon kind' denken tot in het extreme) maar misschien moet er ook eens nagedacht worden over het beter beschermen van leerkrachten tegen zulke zaken.

Daarmee zeg ik niet dat je geen rekening moet houden met de noden van individuen, maar als je al met al die administratieve rompslomp zit en je moet dan nog (zeker tijdens de al drukke examenperiode) je constant lopen verweren tegen ouders die het niet kunnen verkroppen dat kleine Tuur simpelweg niet genoeg geleerd heeft ('want dat kan niet, onze Tuur moet gewoon beter begeleid worden!') of misschien eenvoudigweg niet de capaciteiten heeft voor het ASO/TSO dan loopt de emmer wel eens over.

 

[Avondland]

Er zijn ook veel ouders die hun eigen pedagogische verantwoordelijkheid ontlopen en afschuiven op de leerkracht. Toen mijn vrouw in Borgerhout werkte vroeg een ouder haar om zijn zoon te leren fietsen. Uiteraard hebben leerkrachten een opvoedkundige rol te spelen, maar dat geldt voor iedereen die met een kind in contact komt en in eerste plaats toch de ouders. Je zet geen kind op de wereld om die verantwoordelijkheid af te schuiven op de school.

 

[808 State]

Er zijn ook veel ouders die hun eigen pedagogische verantwoordelijkheid ontlopen en afschuiven op de leerkracht. Toen mijn vrouw in Borgerhout werkte vroeg een ouder haar om zijn zoon te leren fietsen. Uiteraard hebben leerkrachten een opvoedkundige rol te spelen, maar dat geldt voor iedereen die met een kind in contact komt en in eerste plaats toch de ouders. Je zet geen kind op de wereld om die verantwoordelijkheid af te schuiven op de school.

Ontlopen ze die pedagogische verantwoordelijkheid omdat ze niet willen, of omdat ze niet kunnen? Gezinnen leggen zichzelf tegenwoordig zodanig hoge eisen op zodat het onmogelijk wordt om prioriteiten te stellen. Ouders met kinderen die toch per sé graag twee maal in de week naar de padel gaan of gaan eten met vrienden zodat de ene ouder alleen op de kinderen moet letten en dus sowieso al niet volledig ten dienste kan staan van het ene of het andere kind. Drukke agenda's vol met allerhande activiteiten omdat het blijkbaar een statussymbool lijkt te worden om (op de socials) te kunnen pronken met al die activiteiten. Vaak stel je vast dat het bezig zijn met de kinderen waaronder ook dat leren fietsen, of leren zwemmen of helpen met huiswerk naar de achtergrond verhuist of zelfs niet wordt opgepikt omdat ouders liever eerst met zichzelf bezig zijn.

Ik heb zelf geen kinderen, maar toen ik kind was was mijn moeder in de eerste plaats een moeder die quasi volledig ten dienste stond van het gezin. Let wel, die werkte ook voltijds dus zeker geen vrouw aan de haard. Ook de grootouders stonden paraat (mijn grootvader heeft mij leren fietsen bijvoorbeeld). Vandaag willen vele ouders hun eigen leven blijven verder zetten, ook al hebben ze kinderen en is die combinatie quasi onmogelijk zonder dat zich dat wreekt. Ook grootouders zijn niet meer zo bereidwillig als vroeger heb ik de indruk. Als je ziet naar het steeds groter wordende success van speelpleinen en kampen tijdens de schoolvakanties. Vroeger gingen veel kinderen tijdens de schoolvakanties bij de grootouders, nu zitten veel van die grootouders liever op hun gemak of in hun appartement aan zee. Kinderen worden meer en meer als noodzakelijke ballast bekeken en als men ze ergens kan droppen is dat mooi meegenomen. Veel ouders verkiezen een avondje op restaurant met vrienden boven een avond met de kinderen. De lusten van kinderen willen ze allemaal, maar de lasten schuiven velen liefst zo veel mogelijk van zich af, althans dat is toch wat ik kan opmaken uit de signalen uit mijn omgeving.

 

[Sylverscythe]

Ontlopen ze die pedagogische verantwoordelijkheid omdat ze niet willen, of omdat ze niet kunnen? Gezinnen leggen zichzelf tegenwoordig zodanig hoge eisen op zodat het onmogelijk wordt om prioriteiten te stellen. Ouders met kinderen die toch per sé graag twee maal in de week naar de padel gaan of gaan eten met vrienden zodat de ene ouder alleen op de kinderen moet letten en dus sowieso al niet volledig ten dienste kan staan van het ene of het andere kind. Drukke agenda's vol met allerhande activiteiten omdat het blijkbaar een statussymbool lijkt te worden om (op de socials) te kunnen pronken met al die activiteiten. Vaak stel je vast dat het bezig zijn met de kinderen waaronder ook dat leren fietsen, of leren zwemmen of helpen met huiswerk naar de achtergrond verhuist of zelfs niet wordt opgepikt omdat ouders liever eerst met zichzelf bezig zijn.

Ik heb zelf geen kinderen, maar toen ik kind was was mijn moeder in de eerste plaats een moeder die quasi volledig ten dienste stond van het gezin. Let wel, die werkte ook voltijds dus zeker geen vrouw aan de haard. Ook de grootouders stonden paraat (mijn grootvader heeft mij leren fietsen bijvoorbeeld). Vandaag willen vele ouders hun eigen leven blijven verder zetten, ook al hebben ze kinderen en is die combinatie quasi onmogelijk zonder dat zich dat wreekt. Ook grootouders zijn niet meer zo bereidwillig als vroeger heb ik de indruk. Als je ziet naar het steeds groter wordende success van speelpleinen en kampen tijdens de schoolvakanties. Vroeger gingen veel kinderen tijdens de schoolvakanties bij de grootouders, nu zitten veel van die grootouders liever op hun gemak of in hun appartement aan zee. Kinderen worden meer en meer als noodzakelijke ballast bekeken en als men ze ergens kan droppen is dat mooi meegenomen. Veel ouders verkiezen een avondje op restaurant met vrienden boven een avond met de kinderen. De lusten van kinderen willen ze allemaal, maar de lasten schuiven velen liefst zo veel mogelijk van zich af, althans dat is toch wat ik kan opmaken uit de signalen uit mijn omgeving.

Ik weet dat toch zo niet hoor, als ik wat rond me hoorde toen mijn vrouw zwanger was heb ik vaak gehoord dat je zelf heel hard moet bezig zijn met hun scholing. Dat was dan vaak al zuchtend gezegd omdat "de school het niet (meer) kon opbrengen om aan zwakheden te werken". Dat lijkt me deels wel gelinkt aan het idee dat de school het maar moet doen misschien, want ik herinner me toch dat mijn moeder ook hielp met mijn huiswerk in het lager, maar deels ook omdat het voor die school (= die ene leerkracht) een pak uitdagender is dan vroeger om iedereen mee te krijgen denk ik.

Uiteindelijk was vroeger de populatie leerlingen homogener, ze spraken allemaal thuis Nederlands, hadden min of meer dezelfde culturele achtergrond en interesses, en misschien nog vooral: als ze te veel moeilijkheden hadden of maakten hadden was dat hun eigen probleem en moesten ze maar "zakken" of hun jaar overdoen. Ik denk dat het goed is dat er nu wel wordt gekeken naar de effecten van ADHD of dyslexie, maar is de omkaderingen daar nu eigenlijk volledig aan aangepast vraag ik me af, of is dat voor een deel gewoon in de bak geschoven van dezelfde leerkracht, die daarbij nog extra administratie moet doen ook?

Het gaan zoeken bij ouders of grootouders die hun verantwoordelijkheid niet nemen lijkt me niet helemaal te kloppen, gemiddeld heeft men ook gewoon minder kinderen en dus meer een "eigen leven" denk ik. Wat zeker wel klopt, is wat je ook zegt: de leerkracht is van een gezagsfiguur vaak veranderd in een pispaal. Ik snap echt niet hoe je als ouder kan denken dat het gezagd van een leerkracht ondermijnen een positief effect kan hebben, ook al denk je het jouwe van zijn kennis of intelligentie. Ik kan me best inbeelden dat je als iemand die zelf hooggeschool is misschien eens de wenkbrauwen fronst bij iets, maar naar het kind toe lijkt me dat niet echt iets dat je moet toegeven tot ze wat ouder zijn.

 

[Avondland]

Ontlopen ze die pedagogische verantwoordelijkheid omdat ze niet willen, of omdat ze niet kunnen? Gezinnen leggen zichzelf tegenwoordig zodanig hoge eisen op zodat het onmogelijk wordt om prioriteiten te stellen. Ouders met kinderen die toch per sé graag twee maal in de week naar de padel gaan of gaan eten met vrienden zodat de ene ouder alleen op de kinderen moet letten en dus sowieso al niet volledig ten dienste kan staan van het ene of het andere kind. Drukke agenda's vol met allerhande activiteiten omdat het blijkbaar een statussymbool lijkt te worden om (op de socials) te kunnen pronken met al die activiteiten. Vaak stel je vast dat het bezig zijn met de kinderen waaronder ook dat leren fietsen, of leren zwemmen of helpen met huiswerk naar de achtergrond verhuist of zelfs niet wordt opgepikt omdat ouders liever eerst met zichzelf bezig zijn.

Ik heb zelf geen kinderen, maar toen ik kind was was mijn moeder in de eerste plaats een moeder die quasi volledig ten dienste stond van het gezin. Let wel, die werkte ook voltijds dus zeker geen vrouw aan de haard. Ook de grootouders stonden paraat (mijn grootvader heeft mij leren fietsen bijvoorbeeld). Vandaag willen vele ouders hun eigen leven blijven verder zetten, ook al hebben ze kinderen en is die combinatie quasi onmogelijk zonder dat zich dat wreekt. Ook grootouders zijn niet meer zo bereidwillig als vroeger heb ik de indruk. Als je ziet naar het steeds groter wordende success van speelpleinen en kampen tijdens de schoolvakanties. Vroeger gingen veel kinderen tijdens de schoolvakanties bij de grootouders, nu zitten veel van die grootouders liever op hun gemak of in hun appartement aan zee. Kinderen worden meer en meer als noodzakelijke ballast bekeken en als men ze ergens kan droppen is dat mooi meegenomen. Veel ouders verkiezen een avondje op restaurant met vrienden boven een avond met de kinderen. De lusten van kinderen willen ze allemaal, maar de lasten schuiven velen liefst zo veel mogelijk van zich af, althans dat is toch wat ik kan opmaken uit de signalen uit mijn omgeving.

Vrijetijdsbesteding krijgt anno 2023 een héél andere invulling dan in 1953. Een maatschappij evolueert ook enorm hé, dat is normaal. Mijn dochter gaat ook een totaal andere jeugd, adolescentie en volwassenheid tegemoet dan ik en dat zal ongetwijfeld tot onbegrip stoten bij mij, net als haar toekomstige kinderen dat onderscheid zullen ervaren. Je kind na drie maanden naar de crèche sturen wordt door sommige culturen als not done beschouwd, net als het wegsteken van hulpbehoevende ouderen in rusthuizen. Ik denk dat het alleen wat te makkelijk is om alles te veralgemenen: er zijn inderdaad #fomo-ouders die #instacredibility willen behouden en vooral willen pronken met hun kinderen die, zo blijkt, niet altijd schattig en voorbeeldig zijn.

Vroeger was het relatief makkelijk om met één kostwinner een huishouden te runnen, dat is vandaag niet mogelijk. Neerkijken op huisvrouwen vind ik dan ook weer verkeerd.

 

[ZoidBerg]

Ontlopen ze die pedagogische verantwoordelijkheid omdat ze niet willen, of omdat ze niet kunnen? Gezinnen leggen zichzelf tegenwoordig zodanig hoge eisen op zodat het onmogelijk wordt om prioriteiten te stellen. Ouders met kinderen die toch per sé graag twee maal in de week naar de padel gaan of gaan eten met vrienden zodat de ene ouder alleen op de kinderen moet letten en dus sowieso al niet volledig ten dienste kan staan van het ene of het andere kind. Drukke agenda's vol met allerhande activiteiten omdat het blijkbaar een statussymbool lijkt te worden om (op de socials) te kunnen pronken met al die activiteiten. Vaak stel je vast dat het bezig zijn met de kinderen waaronder ook dat leren fietsen, of leren zwemmen of helpen met huiswerk naar de achtergrond verhuist of zelfs niet wordt opgepikt omdat ouders liever eerst met zichzelf bezig zijn.

Ik heb zelf geen kinderen, maar toen ik kind was was mijn moeder in de eerste plaats een moeder die quasi volledig ten dienste stond van het gezin. Let wel, die werkte ook voltijds dus zeker geen vrouw aan de haard. Ook de grootouders stonden paraat (mijn grootvader heeft mij leren fietsen bijvoorbeeld). Vandaag willen vele ouders hun eigen leven blijven verder zetten, ook al hebben ze kinderen en is die combinatie quasi onmogelijk zonder dat zich dat wreekt. Ook grootouders zijn niet meer zo bereidwillig als vroeger heb ik de indruk. Als je ziet naar het steeds groter wordende success van speelpleinen en kampen tijdens de schoolvakanties. Vroeger gingen veel kinderen tijdens de schoolvakanties bij de grootouders, nu zitten veel van die grootouders liever op hun gemak of in hun appartement aan zee. Kinderen worden meer en meer als noodzakelijke ballast bekeken en als men ze ergens kan droppen is dat mooi meegenomen. Veel ouders verkiezen een avondje op restaurant met vrienden boven een avond met de kinderen. De lusten van kinderen willen ze allemaal, maar de lasten schuiven velen liefst zo veel mogelijk van zich af, althans dat is toch wat ik kan opmaken uit de signalen uit mijn omgeving.

Als je vandaag de dag een huis wil zonder al te veel hulp van je eigen ouders kan het ook niet anders dan met 2 te gaan werken... Ik weet niet of er nog veel "middenklasse" gezinnen zijn met 1 a 2 kinderen die zich een huismoeder/vader kunnen permitteren. Wij alvast niet

 

[808 State]

Ik pleit toch nergens voor een gezin met één kostwinner, ik vermeld duidelijk dat mijn moeder ook voltijds werkte. Gewoon dat er vandaag veel te hobby's en vrijetijdsbestedingen zijn die de ouders willen blijven uitoefenen, en dat velen de opofferingen in functie van hun gezin moeilijk kunnen opbrengen, meestal ten koste van de opvoeding van de kinderen.

 

[ZoidBerg]

Ik pleit toch nergens voor een gezin met één kostwinner, ik vermeld duidelijk dat mijn moeder ook voltijds werkte. Gewoon dat er vandaag veel te hobby's en vrijetijdsbestedingen zijn die de ouders willen blijven uitoefenen, en dat velen de opofferingen in functie van hun gezin moeilijk kunnen opbrengen, meestal ten koste van de opvoeding van de kinderen.

Nee je concludeert dat ouders die een eigen leven willen leiden (= hobbies, vrienden) geen kinderen kunnen hebben zonder dat zich dat wreekt (niet leren fietsen, zwemmen, helpen met huiswerk). Dus om dat te vermijden en alle problemen op te lossen is er best een ouder die zich volledig ten dienste stelt van het gezin (lees: thuisblijft als huismoeder/vader).

 

[808 State]

Nee je concludeert dat ouders die een eigen leven willen leiden (= hobbies, vrienden) geen kinderen kunnen hebben zonder dat zich dat wreekt (niet leren fietsen, zwemmen, helpen met huiswerk). Dus om dat te vermijden en alle problemen op te lossen is er best een ouder die zich volledig ten dienste stelt van het gezin (lees: thuisblijft als huismoeder/vader).

Of, ouders kunnen gedurende de periode dat hun kind veel aandacht nodig heeft zichzelf een beetje wegcijferen en alle aandacht aan de opvoeding van het kind schenken.

 

[Avondland]

Of, ouders kunnen gedurende de periode dat hun kind veel aandacht nodig heeft zichzelf een beetje wegcijferen en alle aandacht aan de opvoeding van het kind schenken.

Ik denk dat de meeste ouders dat wel doen?