Ze zet niet in op reële lestijd, maar op symbolische. Ze wil scholen dwingen om les te geven op momenten waar realistisch gezien weinig kennisoverdracht mogelijk is (eerste en laatste schooldag), op momenten waar scholen hun handen vol hebben aan de administratie die hen vanuit de overheid wordt opgelegd (klassenraden, deliberaties) en gaat ingrijpen op de momenten waar leerkrachten zich laten bijscholen (wat neerkomt op dalende onderwijskwaliteit).Een breed grootschalig plan ligt niet binnen de mogelijkheden gegeven hoe ons onderwijs wettelijk is ingericht en hoe het historisch gegroeid is. Maar als je iemand wenst die alle denkbare mogelijkheden uit die post gaat halen lijkt de juiste persoon wel op haar plaats te zitten.
Ik snap ook de kritiek op haar maatregelen niet erg goed. Ze zet duidelijk in op meer lestijd, hernieuwde focus op kennisoverdracht, inclusief het verbannen van invulboeken, en het aanpakken van problematisch gedrag. Allemaal zaken die toch erg breed gedragen worden onder de bevolking?
Het verbannen van invulboeken is eigenlijk opnieuw een uitstekend voorbeeld van steekvlampolitiek, dat binnen een bredere hervorming kan werken, maar als losse maatregel (en het is een losse maatregel, er is niets voorzien om leerkrachten te ondersteunen) enkel de taaklast zal verhogen en waarbij ik de kans hoger acht dat ze de onderwijskwaliteit zal doen afnemen dan doen toenemen.
Het niveau van onze leerkrachten is de afgelopen jaren alleen maar afgenomen, helaas. Tegelijk is hun administratieve taaklast alleen maar toegenomen. Die invulboeken zijn vaak wél nog gemaakt door mensen met zowel de gedegen vakkennis als pedagogische kennis én de tijd om een samenhangend geheel te maken, wat allemaal steeds meer ontbreekt bij individuele leerkrachten.
Dat je verwijst naar 'breed gedragen onder de bevolking' is voor mij eigenlijk ook het beste bewijs van wat ik bedoel. Demir voert geen beleid dat het onderwijsveld ten goede komt, of de leerresultaten zal verbeteren, maar een beleid dat goed klinkt bij de bevolking. Da's goed voor de verkiezingen, maar ondertussen verkommert het onderwijs, de toekomst van onze kinderen en onze kenniseconomie wel verder.
Door de vrijheid van het onderwijs heb je als overheid inderdaad geen vrijgeleide om alles te veranderen dat je wil, maar je kan écht wel veel meer samenhangende, bredere plannen maken dan de steekvlammen en losse ballonnetjes waar Demir en Weyts en veel van hun voorgangers mee zijn afgekomen.