PBR Streetgang
Well-known member
Vrijdag
De dag begonnen met een optreden waar ik erg naar uitkeek. Ilk ben blij om jullie te melden dat Wren mijn verwachtingen heeft ingelost. Echt meesterlijke muziek is het net niet, maar wel stukken beter dan de generieke stonerdoom die ook geregeld de podia van Desertfest sieren. Na hun optreden kort babbeltje gedaan met een van de muzikanten, die mij een vroege CD van de band in de hand drukte voordat ze haastig weer de tourbus op moesten.
Hierna rustig aan naar The Obsessed gegaan, Op plaat vind ik dit niet zo super, maar ze rockten wel een pak daar in de grote zaal. Leuke, meer traditionele metal maar strak gespeeld zoals de pros die ze zijn.
Meteen nadien terug naar de club boven voor de absolute pletwals van Guiltless. Holy shit, dat was echt heel goed. Een bom van energie, die gasten. Heel puik drumwerk ook, heel wild maar tegelijkertijd enorm strak gespeeld.
De ping pong tussen de grote zaal beneden en de club boven ging verder voor het langverwachte optreden van Oranssi Pazuzu, voor mij de artiest waar ik het meest benieuwd naar was. Wel eens beluisterd voor een van de AOTW een tijdje geleden, maar omwille van het genre zet ik dat eigenlijk nooit bewust op. Maar het concert was in ieder geval cool as hell. Een bizarre mix van primordial tribal shit, maar. tegelijkertijd ook industrial en modern klinkend.
Tijd voor een porky roll en eindelijk een deftige babbel met de mensen met wie ik al de concerten had gezien.
Bongripper is misschien mijn favoriete band die deze editie op de affiche stond, het was dus onmogelijk om niet enorm uit te kijken naar hun concert. Wat blij was ik dat ze deze keer headliner waren en dat er geen overlap was met een andere band (vorige keer een klein halfuur van hun show gemist omdat ik ook Stygian Bough wou zien - no regrets). Ik was er vanaf de eerste minuut helemaal in en ze lieten mij niet los tot de laatste. Sommige interludes tussen liedjes zijn zo lang dat je er wat ongemakkelijk van wordt, maar dat is een van de kwaliteiten van de band, ze spelen constant met je geduld maar uiteindelijk is wel een payoff van jewelste.
Nadien was er nog een zeer fijn feestje gebouwd door Mondo Generator, die het publiek trakteerden op fuzzy stonerrock aan een stevig tempo. Moshpits zie je op Desertfest niet vaak, maar Nick Oliveri en co hielden zich niet in en de toeschouwers ook niet. Op zich had ik het na een halfuurtje wel gehad, maar ik wachtte nog op enkele covers van Kyuss en QOTSA en mijn geduld werd beloond met Green Machine en Millionaire.
Zaterdag
Mars Red Sky kende ik niet, en ik vond hun korte optreden nogal teleurstellend. Dertien in een dozijn stoner band als je het mij vraagt. Al een geluk kwamen al snel de Zwitsers van Monkey3 hen aflossen. Niet dat zij de beste muziek aller tijden maken, en al zeker niet de origineelste. Quasi elke passage in elk nummer kan je gemakkelijk terugbrengen naar een Pink Floyd nummer. Maar dat stoort me niet. Wanneer de vorige band terug op het podium kwam voor hun nieuwe Monkeys on Mars collab-album voor te stellen, hield ik even mijn hartje vast maar het viel uiteindelijk nog goed mee. De combo van simpele stoner riffs en kosmische soundscapes werkte vrij goed, alleen waren de vocals echt niet goed.
Het eerste echt goede concert van de dag was Acid King. Ik ken ze enkel van Busse Woods, een plaat die ik graag opleg, en omdat ze voor hun eerste optreden deze editie een greatest hits set speelden, waas ik blij om daar wat van te horen. Maar vele andere nummers kende ik niet, maakte niet uit. Het was echt fucking goed. Je ziet niet zo veel dames optreden op dit festival, en een band als deze toont echt hoe jammer dat is. Wat een bassist hebben die ook, echt een plezier om bezig te zien.
Next up, Neptunian Maximalism. Hoe omschrijf je dat? A cosmic trip if ever there was one. Traag, experimenteel, chaotisch... maar heel erg indrukwekkend. Ik had al een paar keer geprobeerd een album van hen te beluisteren maar vond dat nogal moeilijk. Live daarentegen was het een absoluut plezier om mee te maken.
In het verleden al heel goede en eerder zwakke optredens gezien van Colour Haze, dus deze stond niet op de must-see lijst. Maar toch ben ik blij er een groot stuk van te hebben meegepikt. Ze waren in vorm.
Yob was, zoals ik had gehoopt, heel erg goed. Loeihard en loodzwaar. Ze speelden enkele nummers van Clearing the Path to Ascend, wat misschien wel mijn favoriet is van hen. Marrow gaat door marrow en bone, wat een machtige ballad is dat toch.
Ik had gehoopt op nog een knaller show van GROS COEUR, maar dat viel lichtjes tegen. Goeie band, maar na Yob was dit gewoon niet genog om mijn aandacht te houden. Misschien in een andere setting had dat wel gelukt.
Dan maar naar huis gegaan. Orange Goblin eerder dit jaar gezien en vond dat niet slecht maar ook niet goed genoeg om nog eens te zien. Ik wist echter niet dat dit hun allerlaatste show ging zijn, dat had wel een verschil kunnen maken... Oh well.
Zondag
Tweemaal Acid King, sure why not? Deze set was aan hun nieuwe album gewijd, en ook al vond ik dat niet zo geweldig toen ik er voor het eerst naar luisterde, was ook dit concert fucking awesome.
Na wat eten en een laatste stop bij de merch ook naar Castle Rat gaan zien. Leuk dat ze er zo helemaal voor gaan. Ze geven allicht heel veel metal fans exact wat ze willen zien. Medieval fantasy kostuums en podiumdecoratie, LARP coded performance, heavy metal muziek met shredding guitars. Ik vond het plezant om gezien te hebben en ga wel eens een poging doen om naar hun albums te luisteren maar heb daar geen hoge verwachtingen van.
Daarna naar huis gegaan. Ik wou eigenlijk Acid Mammoth, Graveyard en Elephant Tree nog zien maar mijn homies waren al naar huis, Lowrider vond ik maar niets toen ik even was gaan piepen en had geen zin om nog een uur met mijn duimen te zitten draaien om daarna enkel bands te zien die ik niet kende. Gewoon naar huis gegaan, geen spijt van.
Gekocht bij de verschillende merch standjes:
Wren - Thrall (gratis)
Wren - Black Rain Falls
Flower Travellin’ Band - Made in Japan
Bongripper - Miserable
Earth - Primitive and Deadly
De dag begonnen met een optreden waar ik erg naar uitkeek. Ilk ben blij om jullie te melden dat Wren mijn verwachtingen heeft ingelost. Echt meesterlijke muziek is het net niet, maar wel stukken beter dan de generieke stonerdoom die ook geregeld de podia van Desertfest sieren. Na hun optreden kort babbeltje gedaan met een van de muzikanten, die mij een vroege CD van de band in de hand drukte voordat ze haastig weer de tourbus op moesten.
Hierna rustig aan naar The Obsessed gegaan, Op plaat vind ik dit niet zo super, maar ze rockten wel een pak daar in de grote zaal. Leuke, meer traditionele metal maar strak gespeeld zoals de pros die ze zijn.
Meteen nadien terug naar de club boven voor de absolute pletwals van Guiltless. Holy shit, dat was echt heel goed. Een bom van energie, die gasten. Heel puik drumwerk ook, heel wild maar tegelijkertijd enorm strak gespeeld.
De ping pong tussen de grote zaal beneden en de club boven ging verder voor het langverwachte optreden van Oranssi Pazuzu, voor mij de artiest waar ik het meest benieuwd naar was. Wel eens beluisterd voor een van de AOTW een tijdje geleden, maar omwille van het genre zet ik dat eigenlijk nooit bewust op. Maar het concert was in ieder geval cool as hell. Een bizarre mix van primordial tribal shit, maar. tegelijkertijd ook industrial en modern klinkend.
Tijd voor een porky roll en eindelijk een deftige babbel met de mensen met wie ik al de concerten had gezien.
Bongripper is misschien mijn favoriete band die deze editie op de affiche stond, het was dus onmogelijk om niet enorm uit te kijken naar hun concert. Wat blij was ik dat ze deze keer headliner waren en dat er geen overlap was met een andere band (vorige keer een klein halfuur van hun show gemist omdat ik ook Stygian Bough wou zien - no regrets). Ik was er vanaf de eerste minuut helemaal in en ze lieten mij niet los tot de laatste. Sommige interludes tussen liedjes zijn zo lang dat je er wat ongemakkelijk van wordt, maar dat is een van de kwaliteiten van de band, ze spelen constant met je geduld maar uiteindelijk is wel een payoff van jewelste.
Nadien was er nog een zeer fijn feestje gebouwd door Mondo Generator, die het publiek trakteerden op fuzzy stonerrock aan een stevig tempo. Moshpits zie je op Desertfest niet vaak, maar Nick Oliveri en co hielden zich niet in en de toeschouwers ook niet. Op zich had ik het na een halfuurtje wel gehad, maar ik wachtte nog op enkele covers van Kyuss en QOTSA en mijn geduld werd beloond met Green Machine en Millionaire.
Zaterdag
Mars Red Sky kende ik niet, en ik vond hun korte optreden nogal teleurstellend. Dertien in een dozijn stoner band als je het mij vraagt. Al een geluk kwamen al snel de Zwitsers van Monkey3 hen aflossen. Niet dat zij de beste muziek aller tijden maken, en al zeker niet de origineelste. Quasi elke passage in elk nummer kan je gemakkelijk terugbrengen naar een Pink Floyd nummer. Maar dat stoort me niet. Wanneer de vorige band terug op het podium kwam voor hun nieuwe Monkeys on Mars collab-album voor te stellen, hield ik even mijn hartje vast maar het viel uiteindelijk nog goed mee. De combo van simpele stoner riffs en kosmische soundscapes werkte vrij goed, alleen waren de vocals echt niet goed.
Het eerste echt goede concert van de dag was Acid King. Ik ken ze enkel van Busse Woods, een plaat die ik graag opleg, en omdat ze voor hun eerste optreden deze editie een greatest hits set speelden, waas ik blij om daar wat van te horen. Maar vele andere nummers kende ik niet, maakte niet uit. Het was echt fucking goed. Je ziet niet zo veel dames optreden op dit festival, en een band als deze toont echt hoe jammer dat is. Wat een bassist hebben die ook, echt een plezier om bezig te zien.
Next up, Neptunian Maximalism. Hoe omschrijf je dat? A cosmic trip if ever there was one. Traag, experimenteel, chaotisch... maar heel erg indrukwekkend. Ik had al een paar keer geprobeerd een album van hen te beluisteren maar vond dat nogal moeilijk. Live daarentegen was het een absoluut plezier om mee te maken.
In het verleden al heel goede en eerder zwakke optredens gezien van Colour Haze, dus deze stond niet op de must-see lijst. Maar toch ben ik blij er een groot stuk van te hebben meegepikt. Ze waren in vorm.
Yob was, zoals ik had gehoopt, heel erg goed. Loeihard en loodzwaar. Ze speelden enkele nummers van Clearing the Path to Ascend, wat misschien wel mijn favoriet is van hen. Marrow gaat door marrow en bone, wat een machtige ballad is dat toch.
Ik had gehoopt op nog een knaller show van GROS COEUR, maar dat viel lichtjes tegen. Goeie band, maar na Yob was dit gewoon niet genog om mijn aandacht te houden. Misschien in een andere setting had dat wel gelukt.
Dan maar naar huis gegaan. Orange Goblin eerder dit jaar gezien en vond dat niet slecht maar ook niet goed genoeg om nog eens te zien. Ik wist echter niet dat dit hun allerlaatste show ging zijn, dat had wel een verschil kunnen maken... Oh well.
Zondag
Tweemaal Acid King, sure why not? Deze set was aan hun nieuwe album gewijd, en ook al vond ik dat niet zo geweldig toen ik er voor het eerst naar luisterde, was ook dit concert fucking awesome.
Na wat eten en een laatste stop bij de merch ook naar Castle Rat gaan zien. Leuk dat ze er zo helemaal voor gaan. Ze geven allicht heel veel metal fans exact wat ze willen zien. Medieval fantasy kostuums en podiumdecoratie, LARP coded performance, heavy metal muziek met shredding guitars. Ik vond het plezant om gezien te hebben en ga wel eens een poging doen om naar hun albums te luisteren maar heb daar geen hoge verwachtingen van.
Daarna naar huis gegaan. Ik wou eigenlijk Acid Mammoth, Graveyard en Elephant Tree nog zien maar mijn homies waren al naar huis, Lowrider vond ik maar niets toen ik even was gaan piepen en had geen zin om nog een uur met mijn duimen te zitten draaien om daarna enkel bands te zien die ik niet kende. Gewoon naar huis gegaan, geen spijt van.
Gekocht bij de verschillende merch standjes:
Wren - Thrall (gratis)
Wren - Black Rain Falls
Flower Travellin’ Band - Made in Japan
Bongripper - Miserable
Earth - Primitive and Deadly
