Ik weet niet of ik het hier kan zetten of in de dating thread, maar moet het even van me afschrijven.
Ik ben nu 4 jaar in een relatie met iemand, laatste 4 maanden samenwonend en denkend aan huwelijk in de toekomst.
Heel blij samen, veel liefde. Ik kan moeilijk alle goede momenten en gevoelens hier neerschrijven, maar hou in mogelijke reacties hierop alstublieft in uw gedachten dat onze relatie echt wel goed is en ik nog steeds veel van haar hou.
We hebben vrij weinig ruzies maar nu we samenwonen is dit wel erger geworden precies.
Paar weken geleden was ze na haar werk bij een collega gaan eten, maar had ze me verder niets verteld, tot hoelaat/of ik ze moest komen ophalen/waar de collega woont, ... Rond een uur of 8 vroeg ze dus of ik haar kon komen ophalen. Geen probleem, ik ga haar ophalen, klein beetje geërgerd dat ze me dat niet op voorhand vertelde maar het was dichtbij dus nogmaals, geen probleem.
We komen thuis en ik vertel haar, ik zou het graag hebben mocht ge mij wat meer informatie geven op voorhand van wat uw plannen zijn, wat ge doet enzo, zodat ik dat in mijn eigen planning kan inberekenen (moet ik koken voor 2 of voor 1, moet ik eventueel u komen ophalen, ...). Ik heb altijd het gevoel dat je me een beetje buiten uw leven houdt en ik zou het gewoon fijn vinden als je me meer verteld daarover.
Komt deels doordat we op bepaalde vlakken zeer verschillend zijn. Ik ben niet zo spontaan, plan de dingen graag in, zij is eerder het omgekeerde, amper plannen op voorhand. Maar goed dat wist ik al, maar ik wou toch vragen om me wat vaker die dingen te vertellen.
Toen ontplofte ze. Ze vond dat ik deed alsof ik haar moeder was, vragend om te weten waar ze was, wat ze doet. Ze heeft een vrij slechte relatie met haar moeder, een zeer controlerende, narcistische vrouw die haar constant emotioneel probeerde te manipuleren en emotioneel abusief was gedurende haar kindertijd.
Dus alhoewel ik dat wist, was ik toch verbaasd. Mijn inziens is het iets anders als uw vriendje vraagt om meer betrokken te zijn bij uw plannen, zeker als je samenwoont, dan uw moeder die uw constant probeert te controleren. Anyway, het was dus een trigger voor haar en ik probeerde te zeggen dat dat uiteraard niet mijn bedoeling was, het was gewoon een vraag. Uiteindelijk was zij dus echt gigantisch pissed, waar ik een beetje door schrok omdat het voor mij helemaal niet zo een big deal was. Maar dus een ganse avond amper fatsoenlijk kunnen communiceren en niets is verandert behalve dat ik me excuseerde terwijl ik degene was die iets wou aankaarten dat ik niet tof vond.
Nu deze week waren we aan het lachen terwijl zij op de zetel zat. Ik wil naast haar gaan zitten maar zag niet dat haar bril daar lag. Lap, beentje van de bril geplooid. Zij meteen razend, ik zeg sorry dat was een ongeluk, we gaan morgen naar de winkel en ik koop een nieuwe. Geen reactie, ze gaat naar de kamer. Ik denk oei, ok ze heeft misschien even nodig, maar ik wou ook niet gewoon in de woonkamer blijven zitten alsof het mij allemaal niks deed, dus ik ga naar de kamer. Ze ligt op het bed en ik zet me naast haar. Ze draait zich om en kijkt me aan en ik zie een blik van pure haat in haar ogen terwijl ze me een plotse duw geeft en GA! roept. Ik was sprakeloos en mijn hart bonsde gigantisch hard. Ik vertrok uit de kamer en ik voelde precies iets breken in mijn hart. Ik zette me op het balkon en staarde gewoon voor me uit. Ik kon me niet inbeelden dat iemand zo fel kon reageren over iets dat een ongeluk was, waarvoor ik me meteen excuseerde en een oplossing aanbood. De vorige ruzie kwam dan ook in me op en ik begon te denken, kan ik in een relatie zijn met iemand die op deze manier communiceert tijdens een argument/ruzie? Dit was de eerste keer sinds ik een kind was dat ik echt schrik had voor iemand, schrik voor mijn eigen vriendin... We hebben in het verleden uiteraard ook al genoeg ruzies gehad, ze heeft een andere manier van ruziën door haar thuis situatie waar alles schreeuwen en emotionele manipulatie was en dat weet ze en probeert ze in te verbeteren, in het verleden gingen deze ruzies ook een stuk beter. Maar zoals nu wist ik echt niet wat er gebeurde, alsof ik met een vreemde was aan het praten. Ze excuseert zich dus ook nooit, geen sorry of "ik weet dat dat erover was".
Dat was ongeveer 4 dagen geleden en zij doet terug volledig normaal maar ik ben momenteel heel afzijdig, ze vroeg me of er iets was gisteren maar ik kon het haar gewoon niet vertellen omdat ik nu het gevoel heb dat wanneer ik haar erop wijs dat ik zeer was geschrokken van haar reactie, dat het weer tegen me gekeerd gaat worden en ik degene ga zijn die zich excuseert... Of dat ze het gewoon niet beseft...
Mja sorry voor de zeer persoonlijke rant, ik moest het ergens kwijt en wou het niet aan familie of vrienden vertellen omdat ik ook niet wil dat zij zich anders zouden gedragen tegenover haar mocht alles terug "goed" komen.
Ik weet niet of er mensen ooit in een similar situatie gezeten hebben, waar je nog steeds veel houdt van iemand maar er plots bepaalde twijfels zijn. Of als iemand van wie je houdt's mentale gezondheid niet perfect is, er trauma is, waar trek je de lijn tussen "Ik steun je en probeer te helpen/begrijpen" en je eigen grenzen...
Ik ben zelf zeker niet perfect en heb mijn eigen problemen ook, zij zou ongetwijfeld eenzelfde tekst over mij kunnen neerschrijven met haar eigen twijfels of ergernissen.
)
de opening is al gemaakt.
