Heb jij een lief?

[Mulan]

Wie is zoiets overkomen en hoe ga je überhaupt mee om?

Mijn zus kreeg het ook te horen, via een collega die haar man had zien kussen op straat in Gent met een andere vrouw.

Ze is ook op straat gezet door hem (I Know, wettelijk gezien geen recht toe, maar het is niet alsof je nog veel weerbaarheid of gezond verstand hebt wanneer je dit te weten komt) en jaren later is er nog steeds een vechtscheiding en wordt ze nog steeds zwartgemaakt (vooral tegenover de kinderen) vanuit een superioriteitsgevoel van hem uit. Ondertussen heeft hij al een zoon met het jonger model waarvoor ze werd ingeruild.

Ze heeft enorm veel gehad aan mijn ouders en haar vrienden. De steun die ze kreeg op emotioneel én materieel vlak (onderdak, laptop, meubels,....) Was gigantisch.
Haar vrienden hebben er vooral ook voor gezorgd dat ze 40km van ons tijdens de week goed opgevangen werd: samen gaan sporten 2x per week met A, gaan lunchen met B, aanschuiven op woensdag bij C haar gezin,....

Ik twijfel er niet aan dat jij ook zo een vriendin kan en wil zijn.

 

[Deleted member 3056]

Mijn zus kreeg het ook te horen, via een collega die haar man had zien kussen op straat in Gent met een andere vrouw.

Ze is ook op straat gezet door hem (I Know, wettelijk gezien geen recht toe, maar het is niet alsof je nog veel weerbaarheid of gezond verstand hebt wanneer je dit te weten komt) en jaren later is er nog steeds een vechtscheiding en wordt ze nog steeds zwartgemaakt (vooral tegenover de kinderen) vanuit een superioriteitsgevoel van hem uit. Ondertussen heeft hij al een zoon met het jonger model waarvoor ze werd ingeruild.

Ze heeft enorm veel gehad aan mijn ouders en haar vrienden. De steun die ze kreeg op emotioneel én materieel vlak (onderdak, laptop, meubels,....) Was gigantisch.
Haar vrienden hebben er vooral ook voor gezorgd dat ze 40km van ons tijdens de week goed opgevangen werd: samen gaan sporten 2x per week met A, gaan lunchen met B, aanschuiven op woensdag bij C haar gezin,....

Ik twijfel er niet aan dat jij ook zo een vriendin kan en wil zijn.

Vreselijk voor je zus en al helemaal om het op die manier te moeten ontdekken. Mijn vriendin heeft het ontdekt doordat ze vond dat hij laatste paar maanden afstandelijk was, afwezig als in hij was er wel (fysiek) maar tegelijk ook wel afwezig.

Keertje belde die sidechick naar hem, anoniem en mijn vriendin nam op. Gelijk legde ze weer op, mijn vriendin deed niets vermoedend verder tot ze erop ging letten dat haar man continue aan het sturen was.
Tijdens de verbouwingen en traject om hun kinderwens te vervullen was hij er altijd voor haar, waren ze er voor elkaar en leken ze het goed te doen. Ook naar haar eigen gevoel.

Ze heeft haar mama en zus waar ze veel aan heeft en ik doe wat ik kan. Ben bij haar blijven slapen, hij is uit huis vertrokken.

 

[Deleted member 3056]

@Gravetiet

 

[Bjorn]

@Gravetiet

Thanks, ik heb mijn post ondertussen gewist omdat ik pas later doorhad dat het niet echt een antwoord was op de vraag: "Wie is zoiets overkomen en hoe ga je überhaupt mee om?" Begreep pas later dat de vraag was hoe je omgaat met de situatie als buitenstaander.

 

[Deleted member 3056]

Thanks, ik heb mijn post ondertussen gewist omdat ik pas later doorhad dat het niet echt een antwoord was op de vraag: "Wie is zoiets overkomen en hoe ga je überhaupt mee om?" Begreep pas later dat de vraag was hoe je omgaat met de sitautie.

Is niet erg hoor. Het is jou overkomen en manier van omgaan (reactie op dat moment) is ook gewoon iets wat je kwijt kan.

 

[Bjorn]

Is niet erg hoor. Het is jou overkomen en manier van omgaan (reactie op dat moment) is ook gewoon iets wat je kwijt kan.

Even in de lijn van je opmerking, en nu ik er aan terugdenk, ik heb ooit mijn schoonbroer zien buitenkomen bij de dames van plezier (Wij reden toen we jong waren daar wel eens vaker langs om wat onnozel te doen aan de ramen en te vragen hoeveel (Chausséé d'amour)).

Mijn zus was al samen met hem van toen ze 14 was. Ik denk dat ze op dat moment een 6 jaar samen waren.

Ik heb er nooit iets van gezegd, nu (20 jaar later) zijn ze nog steeds gelukkig samen, met 2 schatten van kinderen.
Ik was het al compleet vergeten. Ik vond op dat moment niet dat ik me moest moeien en dat ze zelf wel zou merken als er wat mis was met de relatie. Heb wel even met het dilemma gezeten, vertellen of niet.

 

[Bloembak]

Misschien moest hij gewoon heel erg dringend naar het toilet, of had hij een suikerdipje en nood aan een colaatje.

 

[Deleted member 3056]

Misschien moest hij gewoon heel erg dringend naar het toilet, of had hij een suikerdipje en nood aan een colaatje.

Gravetiet was mss zelf nog te jong en goed te weten wat hij moet doen en handelende hij naar eigen gevoel, op dat moment.
Mss had hij een "goed" huwelijk kapot gemaakt door een fout van die man, door een éénmalig iets. Blijft altijd moeilijk zo'n bestelling.

Dames van plezier zou nog de minst erge manier van "vreemdgaan" zijn want als het eenmalig is/was om effe wat stoom af te laten zou ik er zeker niet van doodgaan. Halfdood, soort van.
Anders is het natuurlijk als het om een echte affaire zou gaan, dat maakt het natuurlijk moeilijker.

 

[Wannez]

Wie is zoiets overkomen en hoe ga je überhaupt mee om?

ik heb zoiets ook meegemaakt met de moeder van mijn kinderen. Voelen dat er vanalles scheelt, maar alleen ontwijkende reacties krijgen tot flagrante ontkenning op de vraag of er een ander is, tot op het punt dat ge zelf begint te denken dat ge spoken ziet.

Toen het dan toch uitkwam (in een scenario dat ze zelfs voor Thuis te vergezocht zouden vinden) zei ze dat ze voor mij en haar gezin koos en hebben we daar met een relatietherapeut aan proberen werken. Maar het gevoel dat er iets niet klopte, bleef en blijkbaar terecht want na een klein jaar bleek ook gewoon dat ze helemaal niet voor mij en haar gezin had gekozen en gewoon vrolijk verder was blijven aanpappen.

Dat maakte de beslissing en breuk dan weer wel gemakkelijker want ik had niet de indruk dat ik nog meer had kunnen doen voor haar/onze relatie/ons gezin.

Op vlak van “volgende relatie” maakte heel die historie het uiteraard helemaal niet gemakkelijker. Vertrouwensissues vat het wel zowat samen. Uiteindelijk mede dankzij psycholoog tot op het punt geraakt “ooit ga ik toch terug moeten ‘springen’ “, zonder garantie dat het nooit nog opnieuw gebeurt.

Het blijft nu een wankele koord om te balanceren tussen waakzaam te zijn voor indicaties (en daar over te communiceren ipv eigen leven te laten leiden in mijn hoofd) en anderzijds de ander en de relatie niet te overbelasten met het verleden. Ik besef ook dat ik het mezelf met m’n nieuwe partner helemaal niet gemakkelijk maak want ze draagt zelf een historiek mee waar leugentjes “om bestwil” vaak de gemakkelijkste uitweg waren/zijn. Maar voorlopig loopt dat goed, waar ik dan weer uit afleid dat ik er in gegroeid ben.

Met m’n ex heb ik intussen terug een normaal vriendschappelijk contact, dat verder gaat dan puur in functie van afspraken over de kinderen en daar voel ik me intussen ook helemaal ok bij.

 

[iamhollywood]

Mijn vriendin, één van mijn beste vriendinnen, heeft een paar dagen geleden ontdekt dat haar man is vreemdgegaan.
Niet zomaar een slippertje maar maanden aan één stuk door plus hij is verliefd op zijn sidechick.

Heb het vaak zien gebeuren bij mensen links en rechts maar als het iemand overkomt die je nauw aan het hart ligt dan laat dat wel een diepe indruk na.
8 jaar zomaar weg, 2 jaar intens vruchtbaarheidstraject en volledig gerenoveerd huis later is alles voorbij.
Sommige mannen zijn klootzakken, sommige vrouwen ook als ze zoiets doen, daar niet van.
Bah, vind zo kut voor haar.
Ik zeg altijd wel dat ik dit en dat zou doen moest mij dat overkomen maar uiteindelijk blijft er van die grote klep niets over dan enkel een hoopje ellende.
Wie is zoiets overkomen en hoe ga je überhaupt mee om?

Ik heb het zelf meegemaakt met mijn ex. Wij hadden net gebouwd en woonden een dikke 2 jaar in ons nieuw huis met het oog op een toekomst samen. Hij heeft maanden aangepapt met iemand op zijn werk en dit zelf na onze breuk maandenlang proberen te verbergen met de meest absurde flarden aan leugens.

Op de moment zelf is dat kut en doet zoiets pijn. Maar achteraf gezien gebeuren die dingen met een reden. Ik kan mij inbeelden dat bijvoorbeeld een intens vruchtbaarheidstraject gewogen heeft op de relatie van jouw vriendin. Wij hadden zeker ook zo’n punten die op onze relatie wogen waardoor een nieuw individu aantrekkelijker werd.
Vluchten van problemen is geen goed te praten gedrag. Maar ik versta wel dat iedereen daar op verschillende manier mee omgaat en zoekende is hoe daarmee om te gaan. Men doet zoiets vaak niet bewust, men wil de andere persoon niet kwetsen maar weet niet hoe er mee om te gaan en rolt in die situatie.
Dat zijn uiteindelijk levenslessen waaruit beide partijen leren.

Voor mij is communicatie in een relatie nu echt key. Als je zaken laat aanslepen groei je uiteindelijk uit elkaar. Als je zaken met elkaar niet durft/kan bespreken stapelen frustraties zich op, daar wint niemand bij.
Uiteindelijk is elke relatie een proces van ups and downs, iedere familie heeft zijn kruisjes, het is maar hoe je er samen mee omgaat.

 

[Karton]

Even in de lijn van je opmerking, en nu ik er aan terugdenk, ik heb ooit mijn schoonbroer zien buitenkomen bij de dames van plezier (Wij reden toen we jong waren daar wel eens vaker langs om wat onnozel te doen aan de ramen en te vragen hoeveel (Chausséé d'amour)).

Mijn zus was al samen met hem van toen ze 14 was. Ik denk dat ze op dat moment een 6 jaar samen waren.

Ik heb er nooit iets van gezegd, nu (20 jaar later) zijn ze nog steeds gelukkig samen, met 2 schatten van kinderen.
Ik was het al compleet vergeten. Ik vond op dat moment niet dat ik me moest moeien en dat ze zelf wel zou merken als er wat mis was met de relatie. Heb wel even met het dilemma gezeten, vertellen of niet.

Naar de hoeren gaan is voor mij niet echt hetzelfde als uw partner bedriegen. Daar zit niets emotioneels aan, da's gewoon willen poepen. Maar ik zou dat dan eigenlijk wel op voorhand met mijn partner bespreken. Als je het gevoel hebt dat je niet aan je trekken komt, dat er iets scheelt in het seksleven dat de partner niet kan oplossen, lijkt dat me dan nog de beste oplossing... Ik kan me perfect inbeelden dat dat een situatie is waar beide partners vrede mee kunnen hebben.

 

[Avondland]

Naar de hoeren gaan is voor mij niet echt hetzelfde als uw partner bedriegen. Daar zit niets emotioneels aan, da's gewoon willen poepen. Maar ik zou dat dan eigenlijk wel op voorhand met mijn partner bespreken. Als je het gevoel hebt dat je niet aan je trekken komt, dat er iets scheelt in het seksleven dat de partner niet kan oplossen, lijkt dat me dan nog de beste oplossing... Ik kan me perfect inbeelden dat dat een situatie is waar beide partners vrede mee kunnen hebben.

Scheefpoepen met iemand van op het werk of met een prostituee is in beide gevallen bedriegen, tenzij je met je partner afspreekt dat jullie beiden naar believen mogen scheefpoepen. Dat is het verschil tussen vreemdgaan en niet-vreemdgaan: dat je partner weet dat je een sidekick hebt "met benefits". Of die nu betaald is of niet maakt niet uit.

Een grijze zone is masturbatie, al dan niet met behulp van porno (of Onlyfans) of puur op basis van fantasie. Dat was eerder al een discussiepunt voor sommigen, die liever hadden dat hun partner masturbeerde op porno dan op fantasie "want wie weet over wie hij/zij fantaseert".

 

[recipe4hate]

Dat was eerder al een discussiepunt voor sommigen, die liever hadden dat hun partner masturbeerde op porno dan op fantasie "want wie weet over wie hij/zij fantaseert".

Dat kan even goed tijdens seks met de partner gebeuren hoor.

 

[Avondland]

Dat kan even goed tijdens seks met de partner gebeuren hoor.

Alleen opletten dat je de verkeerde naam niet uitspreekt. Fantasie blijft het domein waar niemand anders kan toetreden buiten jijzelf. Met VR in combinatie met deepfakes kan je dat in de toekomst haast tastbaar maken.

 

[kay-gell]

Ik heb het zelf meegemaakt met mijn ex. Wij hadden net gebouwd en woonden een dikke 2 jaar in ons nieuw huis met het oog op een toekomst samen. Hij heeft maanden aangepapt met iemand op zijn werk en dit zelf na onze breuk maandenlang proberen te verbergen met de meest absurde flarden aan leugens.

Op de moment zelf is dat kut en doet zoiets pijn. Maar achteraf gezien gebeuren die dingen met een reden. Ik kan mij inbeelden dat bijvoorbeeld een intens vruchtbaarheidstraject gewogen heeft op de relatie van jouw vriendin. Wij hadden zeker ook zo’n punten die op onze relatie wogen waardoor een nieuw individu aantrekkelijker werd.
Vluchten van problemen is geen goed te praten gedrag. Maar ik versta wel dat iedereen daar op verschillende manier mee omgaat en zoekende is hoe daarmee om te gaan. Men doet zoiets vaak niet bewust, men wil de andere persoon niet kwetsen maar weet niet hoe er mee om te gaan en rolt in die situatie.
Dat zijn uiteindelijk levenslessen waaruit beide partijen leren.

Voor mij is communicatie in een relatie nu echt key. Als je zaken laat aanslepen groei je uiteindelijk uit elkaar. Als je zaken met elkaar niet durft/kan bespreken stapelen frustraties zich op, daar wint niemand bij.
Uiteindelijk is elke relatie een proces van ups and downs, iedere familie heeft zijn kruisjes, het is maar hoe je er samen mee omgaat.

Het negeren van problemen is inderdaad een heel groot probleem niet alleen in relaties maar ook in het leven gewoon.
Maar absoluut in relaties.

De 'There's no such thing as a Dragon' speech van Peterson vond ik daarin wel erg boeiend.

Bestaan ook langere lezingen over die de moeite zijn!

 

[Stanne]

Ik heb het zelf meegemaakt met mijn ex. Wij hadden net gebouwd en woonden een dikke 2 jaar in ons nieuw huis met het oog op een toekomst samen. Hij heeft maanden aangepapt met iemand op zijn werk en dit zelf na onze breuk maandenlang proberen te verbergen met de meest absurde flarden aan leugens.

Op de moment zelf is dat kut en doet zoiets pijn. Maar achteraf gezien gebeuren die dingen met een reden. Ik kan mij inbeelden dat bijvoorbeeld een intens vruchtbaarheidstraject gewogen heeft op de relatie van jouw vriendin. Wij hadden zeker ook zo’n punten die op onze relatie wogen waardoor een nieuw individu aantrekkelijker werd.
Vluchten van problemen is geen goed te praten gedrag. Maar ik versta wel dat iedereen daar op verschillende manier mee omgaat en zoekende is hoe daarmee om te gaan. Men doet zoiets vaak niet bewust, men wil de andere persoon niet kwetsen maar weet niet hoe er mee om te gaan en rolt in die situatie.
Dat zijn uiteindelijk levenslessen waaruit beide partijen leren.

Voor mij is communicatie in een relatie nu echt key. Als je zaken laat aanslepen groei je uiteindelijk uit elkaar. Als je zaken met elkaar niet durft/kan bespreken stapelen frustraties zich op, daar wint niemand bij.
Uiteindelijk is elke relatie een proces van ups and downs, iedere familie heeft zijn kruisjes, het is maar hoe je er samen mee omgaat.

Nagels met koppen!
Ik herken vele dingen die ik zelf heb meegemaakt als ik de dingen lees van andere forumleden.

 

[Green Mamba]

Ik heb hier een dingetje. Mijn vriendin & ik zijn nu ongeveer twee jaar samen. Ik had al een lange relatie achter de rug, zij niet. Ik woonde toen we elkaar leerden kennen in een (shitty) cohousing, zij huurde haar eigen appartement. Toen corona uitbrak en we in maart 2020 in lockdown moesten ben ik bij haar ingetrokken, we hebben daar in de lockdown samen gewoond en dat ging vlot, in die mate dat ik niet meer terug wou naar die cohousing. Ik wou echter ook iets voor mezelf, behalve een paar jaar op kot had ik nog nooit echt alleen gewoond, ik wou weten of ik dat kon. Dus we besloten dat ik iets apart zou huren in een stad dicht bij mijn werk (en ongeveer 30 min van haar). Zo gezegd zo gedaan. Daarna wou ze een diploma halen (ze heeft geen hoger diploma), maar ze kan niet haar eigen huur betalen en studeren tegelijk (want als ze voltijds studeert heeft ze geen inkomen). Dus enkele weken nadat ik zelf iets had gehuurd besloten we dat ze in mijn appartement zou intrekken. Ik zou de kosten dekken en zij kon zich dan focussen op haar studie. Voor mij goed, ik had dan al enkele weken "alleen" gewoond en ik vond het eigenlijk niet leuk, het was leuker samen. Ik zat ook nog altijd veel bij haar, en de huur bleef hetzelfde.

We wonen hier nu een half jaar samen en ze beseft nu dat ze toch terug haar eigen plaats wil. Het is een klein appartement (1 slpk) en ze vond haar leven eigenlijk vroeger beter: ze had minder zorgen, ze kon gewoon ergens fysiek alleen zijn. Ze is wel wat gevoelig, heeft ook altijd alleen gewoond en had daar nooit problemen mee, eenzaamheid kent ze niet. Dus ik versta dat wel, maar ik vind het ook wat kut. Ik vond het wel leuk om met haar samen te wonen. En ik ben bang om alleen te zijn. Maar misschien is dat ook een kans voor mij, om daar mee te leren omgaan.

We gaan nu dus terug naar een situatie waarin we allebei apart wonen en we elkaar 3 à 4x/week gaan zien. En dan natuurlijk ook echt dingen doen samen. Want het is wel zo dat als we samen woonden, we wel fysiek samen waren, maar er weinig "quality time" was... Maar ze wil natuurlijk ook haar eigen plek.

Daarnaast is er nog een probleem, nl. ik wil wel kinderen en zij niet. En ik weet niet goed hoe ik daar mee moet omgaan. Ze is nog jong (25), dus misschien verandert dat nog met tijd. Maar misschien ook niet. En nu terug apart wonen, ik weet niet goed wat dat zal brengen voor de toekomst. Uiteindelijk wil ik wel samenwonen met mijn partner. Een "klassiek" gezin, ja. Zij wil vooral geen zorgen, geen stress. Kinderen zorgen voor stress en zorgen, dat ziet ze niet zitten. Kan dat nog veranderen? Kan ik daar mee leven, met die onzekerheid?

En dan is er nog de studie. Als ze bij mij bleef wonen kon dat, ik betaal gewoon de huur, zij kan studeren. Maar ze wil niet afhankelijk zijn van mij (of van iemand anders, ook niet van haar ouders), en ze wil dus ook alleen wonen. Dat wil dus zeggen dat ze terug gaat moeten werken, anders kan ze haar huur niet betalen. Maar als ze gaat werken, kan ze niet als dagstudent voltijds studeren. Initieel wou ze een prof bach biotechnologie doen, 3 jaar hogeschool en daarna bijna gegarandeerd een job. Dat leek me ideaal, ik wou ook met plezier 3 jaar de kosten dekken. Dat heeft ze in september enkele weken gedaan, maar ze vond het niet zo interessant als gedacht en is er mee gestopt. Nu wil ze in het tweede semester starten met een bachelor geschiedenis. Dat is 4 jaar voltijds, zonder iets van extra opleiding gericht op de arbeidsmarkt, en dat zou als werkstudent al tegen de 8 à 10 jaar studie zijn. Zo'n bachelor is ook dagonderwijs, hoe kan je dat combineren? En mijn leven wordt natuurlijk ook een stuk "uitgesteld" zo... Ik ben nu 29, best case ben ik dan 37 tegen dat ze afgestudeerd is (zij 33), wat dan met eventuele kinderen? Als die er ooit zouden komen gaan die er nooit komen terwijl ze studeert.

Ik lig er nogal mee in de knoop. Apart wonen, dat versta ik wel, het is niet "traditioneel" maar oké, je ziet mekaar nog etc. Maar dat gecombineerd met die kinderen, die studie. Ik weet niet zo goed wat te doen. Het probleem is dat je elkaar graag ziet he

Wat ik van haar geleerd heb is om niet te ver te denken, niet te overdenken. Dat vond ik heel inspirerend, want dat doe ik wel. Omdat zij denkt op korte termijn hielp mij dat om te balanceren, om dingen in perspectief te zetten en wat meer "pluk de dag" te leven, wat meer joie de vivre. Maar hier weet ik het niet goed meer.

Als ik het zo lees, wil jij kinderen en lekker knus samenwonen, maar ziet zij dat niet zitten. Verder heb ik zo ook het gevoel dat ze nogal twijfelachtig in het leven staarten nog niet goed weet wat ze wil maar jij duidelijk wel.

De keuze ligt bij jou, maar er gaan toch knopen moeten doorgehakt worden. Een relatie van twee jaar afbreken is niet leuk echter is het ook niet het einde van de wereld als je dan toch die dame vindt waarmee je kinderen wilt en die wel wilt samenwonen zonder dat jij jaren voor een renteloze lening moet zorgen.

Succes!

 

[Biljart]

Die studie gescheidens die ze wil aanvatten zegt eigenlijk alles: duurtijd 8 à 10 jaar. Gewoon niet realistisch.

Jullie hadden de stap gezet naar samenwonen, nu wordt de klok teruggedraaid. Lijkt mij een stap achteruit.
Lijkt eerder op excuses om niet meer met je
te moeten samenleven.

En zoals @Green Mamba terecht opmerkt, zo jaren aan een stuk haar onderhouden (wat ze dus gelukkig zelf ook niet wil), toch mee opletten.
Het zou de eerste niet zijn die profiteert.

 

[Archaos]

Wat Mamba zegt. Afgaande op jouw tekst, lijkt ze niet echt klaar voor een relatie. Of toch niet voor een 'klassieke' relatie. Ze lijkt inderdaad nog heel zoekende en zit nog in een andere fase van haar leven.

Alles kan nog veranderen uiteraard. Misschien wil ze binnen 3 jaar wél voltijds samenwonen en wil ze binnen 5 jaar wél (ooit) graag kinderen. Misschien ook niet. In het ergste geval ziet ze eigenlijk geen toekomst met jou en is dit een langzame exit uit de relatie.

Aan jou de keuze om uit te maken of ze het waard is om die 'gok' te nemen. Jij wil duidelijk andere dingen en het zou ook jammer zijn om binnen 5 jaar tot de vaststelling te komen dat er nog altijd niets is veranderd en je weer helemaal opnieuw moet beginnen.

Moeilijk natuurlijk als je haar graag ziet, maar het wordt ook moeilijk als je weinig raakpunten met elkaar hebt op een aantal belangrijke thema's (samenwonen, kinderen, werk/studie, ...)

 

[Karton]

Onderhouden is het niet want ik betaal de huur toch, ook als ik er alleen woon. Het is niet dat er een extra kost bijkomt om met haar samen te leven. Integendeel, gemeenschappelijke kosten delen we wel, en ze wil ook wel bijdragen voor de huur maar dan schiet er voor haar helemaal niks meer over, dat wil ik zelf ook niet. En ja, zoals eerder al gezegd, wil ze dus zelf ook niet afhankelijk zijn van iemand anders, daarom dat ze zou werken en studeren combineren.

Ik denk ook niet dat het een excuus is om niet meer met mij als persoon samen te moeten leven, maar het een voorkeur is om niet samen te leven met iemand anders in het algemeen: gewoon alleen willen leven, je eigen ruimte en je eigen plaats. Haar moeder is ook zo. Ik zoek er geen slechte intenties achter mbt mezelf, het is gewoon een voorkeur.

Zoekende: ja en nee. Ze heeft wel al het een en ander gedaan, ze weet wel waarin ze geïnteresseerd is, wat ze idealiter wil doen van werk, ze weet ook wel wie ze is als persoon. Ze wil vooral leven op korte termijn, zonder al te veel na te denken over de toekomst, en als er al een toekomstbeeld is, zitten daar geen kinderen bij en misschien ook geen (vaste) partner. Apart wonen zou dan inderdaad kunnen geïnterpreteerd worden als een langzame exit van mij, maar ik denk niet dat het persoonlijk is, omwille van "ik", maar eerder een algemene voorkeur mbt levenssituatie.

Ik verwacht ook geen antwoorden of advies van het forum hoor; ik wou het eens van mij afschrijven & kijken wat jullie over de situatie denken. Mijn grootste probleem is inderdaad dat je kan samen blijven en ergens hopen dat de visie mbt kinderen en samenwonen nog verandert met ouder worden (wat soms ook gebeurt); maar als het niet gebeurt word ik er natuurlijk ook niet jonger op. Al klinkt dat wat dramatisch ntrl. Ik ben ook nog maar 29 Grootste probleem zal eerder zijn: bij samenblijven zal ik moeten kunnen omgaan met de onzekerheid mbt de toekomst. En wanneer weet je het echt? Hoeveel tijd geef je het?