Snudpuff
Active member
Ik ben persoonlijk niet de grootste voetbalkenner, maar als vierjarige zat ik al naar het WK in Mexico te kijken, en als achtjarige was ik al bewust aan het supporteren voor het WK van 1990 dus kheb onze duivels wel altijd actief gevolgd.
Met het risico om als oude zak te klinken: vroeger was het simpeler en leuker. We wisten dat we niet veel voorstelden, in bijna iedere wedstrijd waren we underdog, en we hadden een ploeg die doorgaans vocht als een leeuw. Technisch stelden we niet veel voor, maar er was een overvloed aan vechtlust en samenhang. De supporters wisten het, de pers wist het en de spelers wisten het, dus het was veel gemakkelijker om fier te zijn op onze Rode Duivels dan nu.
Daar tegenover staat onze 'gouden generatie', en dat vind ik persoonlijk een van de meest frustrerende supporterservaringen. Er is een overvloed aan technische kwaliteiten, topspelers in topclubs en bij momenten geweldig voetbal, maar het is zo wisselvallig geworden dat het om gek van te worden is. Zeker omdat je absoluut weet dat het beter kan. Er is bijna geen consistentie, behalve dat we telkens trainers aannemen met vreemde ideeën. Ook de mentaliteit van de spelersgroep geeft altijd de indruk dat ze eigenlijk niet samen willen zijn, geen zin hebben om te spelen en dat er onderliggende frustraties zijn. Ligt dat aan de spelers, aan de trainer, ik weet het niet maar tis alleszins een bron van ergernis geworden.
Bij de spelers is de frustratie van het spel ook duidelijk en duidelijker geworden, en zeker bij onze zogezegde sterkhouders zoals KDB en Lukaku : zuchten, blazen, armen molenwieken, schouders ophalen, roepen en tieren, wijzen ...
Het is maar een gok, maar volgens mij waren die laatste vijf minuten totale antivoetbal de spreekwoordelijke druppel in een emmer vol frustratie, en die aanwezige fans waren een uiting van wat vele denken : "hoe the fuck is het nu mogelijk zeg..." Dat spelers zoals KDB dan liever de tunnel induiken zegt toch ook weer genoeg.
Met het risico om als oude zak te klinken: vroeger was het simpeler en leuker. We wisten dat we niet veel voorstelden, in bijna iedere wedstrijd waren we underdog, en we hadden een ploeg die doorgaans vocht als een leeuw. Technisch stelden we niet veel voor, maar er was een overvloed aan vechtlust en samenhang. De supporters wisten het, de pers wist het en de spelers wisten het, dus het was veel gemakkelijker om fier te zijn op onze Rode Duivels dan nu.
Daar tegenover staat onze 'gouden generatie', en dat vind ik persoonlijk een van de meest frustrerende supporterservaringen. Er is een overvloed aan technische kwaliteiten, topspelers in topclubs en bij momenten geweldig voetbal, maar het is zo wisselvallig geworden dat het om gek van te worden is. Zeker omdat je absoluut weet dat het beter kan. Er is bijna geen consistentie, behalve dat we telkens trainers aannemen met vreemde ideeën. Ook de mentaliteit van de spelersgroep geeft altijd de indruk dat ze eigenlijk niet samen willen zijn, geen zin hebben om te spelen en dat er onderliggende frustraties zijn. Ligt dat aan de spelers, aan de trainer, ik weet het niet maar tis alleszins een bron van ergernis geworden.
Bij de spelers is de frustratie van het spel ook duidelijk en duidelijker geworden, en zeker bij onze zogezegde sterkhouders zoals KDB en Lukaku : zuchten, blazen, armen molenwieken, schouders ophalen, roepen en tieren, wijzen ...
Het is maar een gok, maar volgens mij waren die laatste vijf minuten totale antivoetbal de spreekwoordelijke druppel in een emmer vol frustratie, en die aanwezige fans waren een uiting van wat vele denken : "hoe the fuck is het nu mogelijk zeg..." Dat spelers zoals KDB dan liever de tunnel induiken zegt toch ook weer genoeg.



)