Twee dagen kostelijk geamuseerd op Graspop.
Nine Inch Nails, zoals verwacht een greatest hits set, met heel veel van The Downward Spiral. Verder nog aangevuld met o.a. Head Like a Hole, I'm Afraid of Americans en het overheerlijke Copy of A...
Opeth, gaat na veel jaren pure prog terug de death metal toer op. Maar ze verwerkten toch ook wat rustigere nummers in hun set, het geheel klopte als een bus en sloten af met een nummer dat imo een van de allerbeste outro's aller tijden heeft. Kan je raden welk?
Jerry Cantrell, was zodanig on the money dat ik spijt kreeg niet meer aandacht te hebben geschonken aan Alice in Chains in mijn jongere jaren. De show bestond voornamelijk uit eigen werk, af en toe doorprikt met een klassieker en meezinger van jewelste.
Amenra, de band waarmee ik nooit echt een klik voelde maar van de fans geen oordeel mocht vormen tot ik ze live zag. Dat is bij deze gebeurd en ik kan jullie met vreugde melden dat die klik er is gekomen, and then some.
Windhand, de band die ik het liefst van al wou zien en al een tijdje vreesde dat het niet zou gebeuren want ze hebben al lang geen nieuw materiaal meer uitgebracht. Vocals mochten iets beter doorkomen van mij, maar toch was dit lekker blazen.
Eagles of Death Metal, compleet andere soort muziek en show dan de rest van het festival, maar het rockte stevig, de frontman had veel charisma en tegen het einde van de set knalden ze een fantastische cover van Bowie's Moonage Daydream in hun set.
Blood Incantation, ze brachten een dijk van een plaat uit en hebben dat integraal gespeeld. Door technische problemen en een late start hebben ze geen oudere nummers meer gespeeld daarna.
Green Lung, een band wiens naam doet vermoeden dat ze een typisch weed-obsessed stonerbandje zijn, maar dat was toch niet het geval. Meer traditionele heavy metal waarin wordt gezongen over heksen en tovenaars, donkere bossen en dergelijke. Maar het rockte wel.
Soulfly, niet vertrouwd met de band maar toch veronderstelde ik dat ik enkele nummers uit hun set vaag zou herkennen. Totaal niet dus, en ik ga nu ook niet aan een inhaalmanoeuvre beginnen. Leuk om eens gezien te hebben maar echt goede muziek vind ik het niet.
Orange Goblin, dit was dan wel je typische stoner metal band. Muzikaal niet spectaculair maar wel vlot gebracht.
Grandson, een band die heel goed zou gepast in de late jaren '90 en vroege jaren '00. Dit had een van de weinige nu metalbands met hart kunnen zijn, en daarbij nog eens politiek geëngageerd. Ik had wat langer willen blijven maar mijn homies wouden naar...
Brutus, naast de bijzonder krachtige stem van de zangeres (en het moeiteloos combineren van zingen en drummen) ontgaat het mij volledig wat mensen zien of horen in deze groep. Ik heb me een uur lang verveeld.
Verder nog enkele bands gezien waar ik niet van verwachtte ze goed te vinden. Voor elke van de volgende bands na 10 minuten gevlucht:
Slipknot
The Hu
DragonForce
Kim Dracula
Starset