Extreem pestgedrag/geweld op school

Als ouder van zo een slachtoffer wordt je toch gek? Ik kan mij niet inbeelden wat ik zou doen maar ben wel van het principe 'oog om oog,tand om tand'.

Vroeg of laat neemt er eens een ouder het heft in eigen handen en dan gaat men weer verbouwereerd zijn.

Ik ben niet van dat principe. Maar dan moet er wel een goed-werkend "juridisch" systeem zijn, of in het geval van een school een goed-werkende schooldirectie.

Als dat er duidelijk niet is, dan zou ik ook wel eens durven overschakelen op het oog om oog, tand om tand principe.

Ook hier is onze maatschappij weer te soft geworden. Overal zie je hetzelfde fenomeen. En zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
 
Als dat er duidelijk niet is, dan zou ik ook wel eens durven overschakelen op het oog om oog, tand om tand principe.

Elke school, zonder uitzondering, ELKE school is een groot tegenstander van dit principe. Dat is barbaars. Onze hele samenleving is wat ze is omdat we uiteindelijk zo ver mogelijk zijn weggegaan van dit principe. Geen enkel kind zou moeten leren dat dit een oplossing is. Dat is een zwaktebod en een straat zonder einde.
 
Als dat er duidelijk niet is, dan zou ik ook wel eens durven overschakelen op het oog om oog, tand om tand principe.
dat systeem hebben we gehad, en heeft ons geleerd dat het niet werkt. Het zorgt juist voor nog meer agressie en onveiligheid.

Het is juist dat zo weinig voorkomt dat wij verbouwereerd zijn dat het gebeurd. Dat gecombineerd met toegankelijke media, waardoor we geïnformeerd over elke scheet die gebeurd uit elk boerengat.
 
Elke school, zonder uitzondering, ELKE school is een groot tegenstander van dit principe. Dat is barbaars. Onze hele samenleving is wat ze is omdat we uiteindelijk zo ver mogelijk zijn weggegaan van dit principe. Geen enkel kind zou moeten leren dat dit een oplossing is. Dat is een zwaktebod en een straat zonder einde.
Mooie woorden.

Tot het met uw kind gebeurt.
 
Elke school, zonder uitzondering, ELKE school is een groot tegenstander van dit principe. Dat is barbaars. Onze hele samenleving is wat ze is omdat we uiteindelijk zo ver mogelijk zijn weggegaan van dit principe. Geen enkel kind zou moeten leren dat dit een oplossing is. Dat is een zwaktebod en een straat zonder einde.

Of je onderneemt als school actie, dan hoeven leerlingen en hun ouders dat niette doen óf je doet als school niets en dan moeten ouders en/of leerlingen iets doen. Je hebt hoe dan ook altijd het recht om jezelf te verdedigen. Een school die niets afdoende doet en die zegt dat niemand zich mag verdedigen, deugt gewoon niet.

Ik denk dat dit voor scholen moeilijke materie is. Allereerst omdat pesten lastige materie is en ten tweede omdat scholen niet goed uitgerust zijn om te bemiddelen of praten met ouders van pesters en ouders van gepesten. Scholen kunnen eigenlijk niet goed communiceren met ouders. Heel bijzonder, ik weet het. School wordt bij zoiets volledig overvraagd doordat het in een rol gedwongen wordt dat niet bij een niet communicatief orgaan past.
 
Elke school, zonder uitzondering, ELKE school is een groot tegenstander van dit principe. Dat is barbaars. Onze hele samenleving is wat ze is omdat we uiteindelijk zo ver mogelijk zijn weggegaan van dit principe. Geen enkel kind zou moeten leren dat dit een oplossing is. Dat is een zwaktebod en een straat zonder einde.

Natuurlijk, daar twijfel ik niet aan. Net zoals onze justitie daar ook tegen is.
Maar wat men maar niet blijkt te beseffen is dat wanneer die falen, en dat doen ze, dat mensen automatisch zullen grijpen naar dat barbaarse principe en dat niemand hen dat kwalijk kan nemen.
 
Elke school, zonder uitzondering, ELKE school is een groot tegenstander van dit principe. Dat is barbaars. Onze hele samenleving is wat ze is omdat we uiteindelijk zo ver mogelijk zijn weggegaan van dit principe. Geen enkel kind zou moeten leren dat dit een oplossing is. Dat is een zwaktebod en een straat zonder einde.
Als vader van een kind dat 5 jaar lang gepest werd heb ik helaas uit eerste hand ervaring met de laksheid en contraproductieve acties van scholen daarin. En uit gesprekken met ouders die in het zelfde schuitje zaten blijkt dat onze school geen uniek geval is. Grote boosdoener daarin is de angst van de school voor de reactie van de ouders van de pesters.
 
Laatst bewerkt:
Ik zeg niet dat scholen dat allemaal juist aanpakken. Maar het principe oog om oog, tand om tand is NIET oké. Dat lost ook niets op.

Ook al gaat het mijn eigen kind zijn, of dat ik het zelf meegemaakt heb. Dat een emotie als woede opkomt, dat is normaal. Maar die emotie moet je rationeel opzij zetten. Leven, of het leven aanpakken, volgens dat principe is helemaal niet goed. Een pedagogische instelling als de school MOET dat mijns inziens ook aanpakken, maar er zijn meer dan genoeg manieren om er niet gewelddadig mee aan de slag te gaan. Dat zou moeten, dat zou verplicht moeten zijn. Maar zoals met alles in de maatschappij is dat niet altijd het geval, zijn er ook frustrerend veel (teveel) mensen die daar ook niet opmerkzaam voor zijn.

Natuurlijk, daar twijfel ik niet aan. Net zoals onze justitie daar ook tegen is.
Maar wat men maar niet blijkt te beseffen is dat wanneer die falen, en dat doen ze, dat mensen automatisch zullen grijpen naar dat barbaarse principe en dat niemand hen dat kwalijk kan nemen.
"dat niemand hen dat kwalijk kan nemen".

Dat is ziek. Ik zou dat toeschrijven aan psychopaten dat ze geweld op mensen niet kwalijk nemen. Of mensen die ferm geïndoctrineerd zijn door extremistische milieus.

Ik ga mezelf niet immuun noemen van die emoties, maar moest ik zou walgen van mensen (of mezelf) als (ik) daar acties uit laat voortkomen.
 
Laatst bewerkt:
dat systeem hebben we gehad, en heeft ons geleerd dat het niet werkt. Het zorgt juist voor nog meer agressie en onveiligheid.

Het is juist dat zo weinig voorkomt dat wij verbouwereerd zijn dat het gebeurd. Dat gecombineerd met toegankelijke media, waardoor we geïnformeerd over elke scheet die gebeurd uit elk boerengat.

Maar wat is uw realistische aanpak dan? Om dit dan aan te pakken?
 
Maar wat is uw realistische aanpak dan? Om dit dan aan te pakken?
om het probleem fundamenteel aan te pakken, gaan we onze samenleving gaan veranderen en beseffen dat dit generaties gaat duren eer je dit eruit gaat krijgen.

maar veel zou helpen denk ik dat er erkenning kan gegeven worden aan een dader dat hij/zij ook ooit slachtoffer is geweest en daar nooit erkenning heeft voor gekregen. Wat niet hetzelfde is dat goedkeuring geven voor de feiten, want deze moeten afgekeurd worden. En ook zien dat een ogenschijnlijk individueel probleem toch een maatschappelijk probleem is.

en dit is puur persoonlijk, dat het mogelijk is dat in elke rechtszaak de maatschappij kan gestraft worden of er duidelijk kan erkent worden dat het aandeel van de individu vele maak kleiner is dat deze van de maatschappij.
 
Als vader van een kind dat 5 jaar lang gepest werd heb ik helaas uit eerste hand ervaring met de laksheid en contraproductieve acties van scholen daarin. En uit gesprekken met ouders die in het zelfde schuitje zaten blijkt dat onze school geen uniek geval is. Grote boosdoener daarin is de angst van de school voor de reactie van de ouders van de pesters.

De "angst van de school voor de ouders van de pesters". Man man, het is ver gekomen op een tijdsspanne van amper 20 jaar.

Waar is de tijd dat de schooldirecteur van het oerdegelijk West-Vlaams college waar ik school liep nog als een Romeinse keizer heerste over zijn school. Die liet zijn onderdirecteur de kleinere brandjes blussen. Maar bij een echte vechtpartij was het vaak al genoeg dat hij uit zijn bureau kwam en op de dorpel ging staan van het hoofdgebouw met een blik waarmee hij iemand kon neersabelen.
*Alle hoofden in zijn richting* : "Fuck, de directeur is daar". 90% van de vechtpartijen stopten daarmee spontaan. Bij de overige 10% was hij er niet vies van om eigenhandig tussenbeide te komen en de agressor hardhandig mee te sleuren naar zijn bureau. Die zag je de rest van de dag niet meer terug.

Als je na het tweede belsignaal niet op uw stip stond en zweeg, draaide hij zijn gouden ring in de correcte positie rond zijn vinger om er vervolgens keihard mee op uw hoofd te slaan. *pats* Geen eenmalige anekdote, dat was standaardprocedure tijdens zijn schouwing.

Een strenge school? Misschien. Maar in ieder geval had de schooldirectie er geen last van "angst". En al zeker niet van de ouders van pesters. Daar waren het de agressors die met de angst zaten.

Ik laat het oordeel aan de neutrale lezer wat het beste is.
 
Laatst bewerkt:
Ik zeg niet dat scholen dat allemaal juist aanpakken. Maar het principe oog om oog, tand om tand is NIET oké. Dat lost ook niets op.
Op de korte termijn lost dat zeker iets op. Als je een pestkop flink aframmelt, desnoods het kleinere broertje of vriendje als voorbeeld helemaal aftuigt, kiest die volgende keer liever een ander slachtoffer. Als jij altijd de pineut bent, is dat in jouw beleving de beste oplossing.
 
Ik werd als tiener die verlegen was en heel braaf (zo erin gedrild door m’n ma) hopeloos gepest en dat jarenlang. Enige wat het heeft doen afnemen is fysiek van me afbijten. D.w.z. pester met z’n kop tegen een betonnen paal kwakken nadat ik het zo beu was en me volledig in een hoek gedreven voelde.
Gelijkaardige ervaring hier.

Elke school, zonder uitzondering, ELKE school is een groot tegenstander van dit principe. Dat is barbaars. Onze hele samenleving is wat ze is omdat we uiteindelijk zo ver mogelijk zijn weggegaan van dit principe. Geen enkel kind zou moeten leren dat dit een oplossing is. Dat is een zwaktebod en een straat zonder einde.
Dat kan allemaal wel goed zijn, maar je moet ook beseffen hoe absurd idioot scholen soms omgaan met dit soort situaties.
Mijn eerste middelbaar was een middenschool, dus enkel 1ste en 2de jaar. Pesten was daar de norm, niet de uitzondering.

Ik kwam uit een arbeidersgezin, opgegroeid met een crosmotortje en in spelende in de bossen. Ouders hadden het financiëel ook niet breed. Ik was dan nog eens lang en smal, en trends etc boeide me weinig (en we hadden het geld er ook gewoon niet voor).

Ik ben als 12 jarig manneke ook in de struiken gezwierd, heb ook een slag op mijn gezicht en in mijn borstkas gekregen (2 aparte gevallen). Oplossing van de school? Mij elke speeltijd binnen houden om mij te beschermen...ahja? Dus ipv de absolute idioten die mij aanvielen zonder reden binnen te houden of te straffen ga je de gepeste binnen zetten. En op de busrit naar huis ging het gewoon verder, dus echt helpen deed het ook niet.

Uiteindelijk kickbokslessen gaan volgen om mijn broer te steunen (3 jaar ouder, autisme, zwaarder gepest dan mij).
1 ding is zeker, mijn zelfvertrouwen schoot de lucht in, mijn angst was enorm snel een pak lager en ik moest niet meer elke ochtend met letterlijk traanogen naar de bus omdat ik wist dat ik de hele dag een afschuwelijke kutdag ging hebben.

Letterlijk 1 klap is nodig geweest, 1 keer heb ik iemand die me wou slaan ontweken en op zijn neus geklopt. Gedaan. Nooit meer heeft iemand in de jaren erop onnozel tegen me gedaan. En mijn ouders (vader vooral) waren zo enorm blij toen ze dat telefoontje van school kregen. Hun zoon zette eindelijk van zich af.

1 ding is zeker, als ik ooit kinderen heb, die gaan judo, jiu jitsu of dergelijke volgen. En als ik ooit telefoon krijg "Uw zoon (of dochter) heeft een pestkop op zijn gezicht geklopt om zichzelf te verdedigen", awel die krijgt nog een extra cadeau met kerst.
 
De "angst van de school voor de ouders van de pesters". Man man, het is ver gekomen op een tijdsspanne van amper 20 jaar.

Waar is de tijd dat de schooldirecteur van het oerdegelijk West-Vlaams college waar ik school liep nog als een Romeinse keizer heerste over zijn school. Die liet zijn onderdirecteur de kleinere brandjes blussen. Maar bij een echte vechtpartij was het vaak al genoeg dat hij uit zijn bureau kwam en op de dorpel ging staan van het hoofdgebouw met een blik waarmee hij iemand kon neersabelen.
*Alle hoofden in zijn richting* : "Fuck, de directeur is daar". 90% van de vechtpartijen stopten daarmee spontaan. Bij de overige 10% was hij er niet vies van om eigenhandig tussenbeide te komen en de agressor hardhandig mee te sleuren naar zijn bureau. Die zag je de rest van de dag niet meer terug.

Als je na het tweede belsignaal niet op uw stip stond en zweeg, draaide hij zijn gouden ring in de correcte positie rond zijn vinger om er vervolgens keihard mee op uw hoofd te slaan. *pats* Geen eenmalige anekdote, dat was standaardprocedure tijdens zijn schouwing.

Een strenge school? Misschien. Maar in ieder geval had de schooldirectie er geen last van "angst". En al zeker niet van de ouders van pesters. Daar waren het de agressors die met de angst zaten.

Ik laat het oordeel aan de neutrale lezer wat het beste is.
Gelijkaardige verhalen meegemaakt op een katholieke school in het Zuid-Oost vlaamse hierzo.

Die kerel als puber meermaals vervloekt, maar nu ik er als volwassene op terugkijk...
 
Letterlijk 1 klap is nodig geweest, 1 keer heb ik iemand die me wou slaan ontweken en op zijn neus geklopt. Gedaan. Nooit meer heeft iemand in de jaren erop onnozel tegen me gedaan. En mijn ouders (vader vooral) waren zo enorm blij toen ze dat telefoontje van school kregen. Hun zoon zette eindelijk van zich af.

Dat is dan een enorm fijn voorbeeld.
Mijn moeder strafte dan want ik had behoren om te draaien en weg te lopen. Dat ik gepest werd, kwam door iets ongrijpbaars in mijzelf (dan zal je het er wel naar gemaakt hebben). Tja.
1 ding is zeker, als ik ooit kinderen heb, die gaan judo, jiu jitsu of dergelijke volgen. En als ik ooit telefoon krijg "Uw zoon (of dochter) heeft een pestkop op zijn gezicht geklopt om zichzelf te verdedigen", awel die krijgt nog een extra cadeau met kerst.
Of Krav Maga 😉 heel praktisch in de zin dat je alleen maar de praktijk voorgeschoteld krijgt en hoe te handelen.
 
Geweld mag nooit institutioneel de oplossing zijn, zeker niet hoor kinderen. Individueel is het soms - zelfverdediging - een noodzakelijk kwaad, maar ook geen oplossing.

Aangezien ik het zelf heb meegemaakt, zou ik mocht ik kinderen hebben wél inzetten op fysieke weerbaarheid, al is het maar om een boost aan het zelfvertrouwen te geven, en een "afschrikeffect" te creëren, maar op het hart drukken dat de eerste slag nooit van jezelf mag komen en in het volle besef dat fundamenteel op de vuist gaan ook geen oplossing garandeert (je kan zelfs nog harder verliezen), bovendien zelfs de sterkste vechters gaan ook niet winnen wanneer ze het moeten opnemen tegen een groep of laat staan wanneer de situatie escaleert zowel fysiek (bv. een mes dat getrokken wordt) of digitaal (één keer de geest van bepaald cyberpestgedrag uit de fles is, krijg je die ook moeilijk terug).

Ik ben wél de mening toegedaan dat onze scholen en zelfs onze overheid te soft zijn wanneer het op dit soort gedrag afkomt.
Een pestkop moet je raken in z'n "status" en slechte opvoedgedrag moet je traceren naar de bron: doorgaans de ouders en hun moet je ook durven treffen. Je hebt géén recht om je diploma in een bepaalde school te halen, één van de beste oplossingen waar ik véél sneller naar zou grijpen zou gewoon het van klas veranderen (van de pestkop uiteraard, met een waarschuwing dat het de laatste kans is) als het kan, schorsen of van school sturen van pestkoppen zijn. Genoeg scholen in Vlaanderen, neem maar de bus voor 60min+ per dag voor mijn part, je zal de gevolgen van je daden wel voelen. Beland je kind wegens excessief gewelddadig gedrag zelfs in een gesloten instelling? Ik stuur een stevige (boete+)factuur naar de ouders, voor zover dat nu al niet het geval is.

Onze samenleving is op een aantal punten gewoon te soft geworden en sommige scholen hebben inderdaad schrik van sommige ouders, omwille van hun prestige (genre connecties via de politiek of inrichtende macht), schrik voor hun leerlingenaantal (vandaar dat je ziet dat er plots leerlingen wél van school gestuurd worden nadat ze "geteld" zijn door de overheid voor de middelen van volgend jaar) of gewoon pedagogisch misplaatst medelijden met een moeilijke thuissituatie waarvan een ander kind dan het slachtoffer wordt. Alle begrip voor dat er ook gegronde oorzaken kunnen zijn voor het wangedrag van pestkoppen, maar het slachtoffer van het pestgedrag krijgt wat mij betreft wél voorrang.
 
Ik werd als tiener die verlegen was en heel braaf (zo erin gedrild door m’n ma) hopeloos gepest en dat jarenlang. Enige wat het heeft doen afnemen is fysiek van me afbijten. D.w.z. pester met z’n kop tegen een betonnen paal kwakken nadat ik het zo beu was en me volledig in een hoek gedreven voelde.
Dat kan ook net extra geweld triggeren, dat weet je toch?
In het middelbaar daar een mooi voorbeeld van gezien: ene in't tweede middelbaar die van zich afbeet tegen ene van't vierde. Dag nadien heeft die van't vierde die van't tweede terug gepakt met een paar man.

Gelukkig is daar wel reactie op geweest van de directie uit. En zoals reeds aangehaald is dat net wat tegenwoordig ontbreekt.
Een tijd terug stond er een artikel in De Morgen en daar werd pijnlijk duidelijk wat de oorzaak is:
U voelde zich duidelijk niet gesteund door de directie en de leerlingenbegeleiding.

Jan: “Integendeel! Zij keken liever de andere kant op, want money talks. Elke leerling betekent een stukje subsidie van de Vlaamse overheid, en dat geld bepaalt hoeveel leerkrachten je kunt aanwerven. Tenzij je iemand in het ziekenhuis slaat, word je niet van school gestuurd.

Hoe vaak daar niet naar de directie wordt gewezen is eigenlijk abnormaal.
Directie die de kant van de ouders kiezen of gewoon niet weten hoe er mee om te gaan of gewoon de spreekwoordelijke eieren voor hun geld kiezen.
 
Gewoon keihard aanpakken, en dat geweld niet meer met de mantel der liefde bedekken of automatisch negeren omdat de dader minderjarig is. In de USA zou het niet waar zijn, daar kregen de ouders van de dader de volledige medische rekening gepresenteerd.

En neen, dat gaat pesterijen of vechtpartijen niet doen ophouden, maar op die manier laat je de dader tenminste zien dat het als maatschappij niet aanvaard wordt. Zover geraken we hier in België al lang niet meer.
 
Gewoon keihard aanpakken, en dat geweld niet meer met de mantel der liefde bedekken of automatisch negeren omdat de dader minderjarig is. In de USA zou het niet waar zijn, daar kregen de ouders van de dader de volledige medische rekening gepresenteerd.

En neen, dat gaat pesterijen of vechtpartijen niet doen ophouden, maar op die manier laat je de dader tenminste zien dat het als maatschappij niet aanvaard wordt. Zover geraken we hier in België al lang niet meer.
En weeral dat romantiseren van de Amerikaanse cultuur. Hun aanpak negeert hoe diepgeworteld geweld daar in de samenleving zit. Naast het risico op escalatie eindigen slachtoffers in de VS vaak met een gebrek aan ondersteuning, terwijl scholen zich juridisch indekken in plaats van hulp te bieden. Focus ligt ook helft van de tijd op straf en financiële compensatie, terwijl er weinig aandacht is voor preventie en herstel. Dat systeem zorgt er juist voor dat het geweld escaleert.

Of you know... we eindigen gewoon met school shootings, aangezien dat eerder de regel is dan de uitzondering

Focus zou moeten liggen op preventie en onderwijs en eerder de oorzaken van pestgedrag aanpakken, zoals sociale druk, gebrekkige opvoeding, en een gebrek aan sociale vaardigheden. Focus zou moeten liggen op preventie en onderwijs en eerder de oorzaken van pestgedrag aanpakken, zoals sociale druk, gebrekkige opvoeding, en een gebrek aan sociale vaardigheden.

Amerika is letterlijk het allerlaatste land dat je als voorbeeld zou moeten nemen.
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan