Jezelf nooit spiegelen aan anderen en naar de "normen" van de maatschappij. Dat is wat velen ongelukkig maakt.
Euthanasie voor jonge mensen psychisch lijden
- Onderwerp starter kenneke2.0
- Startdatum
Avondland
Well-known member
Iedereen gaat daar op een andere manier mee om. Zo heb je ook happy singles die heel hun leven alleen willen blijven of mensen die getrouwd zijn maar zich gevangen voelen in een keurslijf en "geleefd worden". Zelfs in een relatie kan je je eenzaam voelen. De zin van het leven is zin zoeken in het leven, denk ik soms.
Mormel
Member
Vind dat laatste persoonlijk wel wat makkelijk gezegd. Heb zelf wat ervaring met psychiatrie en daarbij ook mensen tegengekomen die hun poging overleefd hadden maar wel met serieus wat schade. Daarnaast in mijn naaste omgeving enkele zelfmoorden en de gekozen methodes waren allesbehalve fraai, zeker voor de nabestaanden en de personen die er op dat moment mee geconfronteerd worden.
Als iemand uitbehandeld is in de psychiatrie (weet dat daarover discussie bestaat) dan denk ik toch dat je moet gaan naar een propere en zekere oplossing als die vraag daar is.
Akkoord, en dat is imo exact de reden dat euthanasie bij psychisch lijden gewoon moet kunnen, ook voor jonge mensen.
Dat spreekt elkaar wel een beetje tegen, natuurlijk. Ik ken iemand die 18 is en voor het euthanasietraject wou gaan. Die is op geen enkele mogelijke wijze uitbehandeld (integendeel, zit nu pas in haar eerste volwaardige langdurige opname ipv crisisopnames na poging etc).
Maar dat traject houdt toch eerst nog een hele psychiatrische behandeling in?
Nee?
Dat is toch net heel het punt van het idee dat een psychiater zijn akkoord moet geven?
Die psychiater geeft zijn akkoord (of niet) in verband met dat dossier, die gaat die patiënt niet behandelen of zo.
Mormel
Member
Iemand mag mij hier gerust corrigeren, maar als ik mij niet vergis moet je bij psychisch lijden het akkoord krijgen van twee psychiaters en neemt het traject op zich al ruim een jaar in beslag.
Als dat het geval is, heb ik dààr wel een probleem mee. Maar nog altijd niet met euthanasie door psychisch lijden bij jonge mensen. Dat het traject een deftige voorafgaande behandeling moet bevatten lijkt me logisch (niet enkel bij psychisch lijden trouwens).
Nee, maar natuurlijk zal een psychiater in principe enkel een akkoord geven als men ziet dat er geen verdere stappen meer genomen kunnen worden en er dus sprake is van uitzichtloos lijden. In de praktijk zal er dus zeker bij jongeren altijd een voortraject zijn.
Vorige week is een ex-leerling van mijn vrouw uit het leven gestapt. Hij was 16jaar en had al een geweigerde aanvraag voor euthanasie achter de rug. Dat kind was al van 8 jaar zwaar depressief en kon het dus niet aan om na die geweigerde euthanasie nog verder te leven. Voor het gezin was de situatie van dat kind een zware last. Er wordt in de doodsbrief uitdrukkelijk de school en enkele zorgmensen bedankt, dus het is zeker niet dat er geen ondersteuning was, maar hij ging al een tijdje nauwelijks naar school omwille van die psychische problematiek.
Een van de zussen van dat kind, uit een omwille van andere factoren ook getroubleerd gezin, was blij: ze kreeg nu eindelijk haar eigen kamer (ervoor sliep ze met 2 zusjes op een kamer). Hoe kinderen met een rugzak soms blij kunnen zijn...
Straddle
Well-known member
Ik vind het een slecht idee om daarvoor überhaupt euthanasie toe te staan en al zeker bij jongvolwassenen.
Onlangs stond er nog een artikel in DS, een meisje van 22 wilde ook absoluut euthanasie owv "psychisch lijden". Toen de arts klaar stond om het spuitje te zetten vroeg hij (volgens de procedure): "ben je zeker?", waarop ze terugkomt op haar beslissing ...
Onlangs stond er nog een artikel in DS, een meisje van 22 wilde ook absoluut euthanasie owv "psychisch lijden". Toen de arts klaar stond om het spuitje te zetten vroeg hij (volgens de procedure): "ben je zeker?", waarop ze terugkomt op haar beslissing ...
Sneeuwstorm
Well-known member
22 jaar is toch ook geen leeftijd voor euthanasie omwille van psychisch lijden, vind ik. Beter dan zelfmoord, maar toch.
Over de onomkeerbaarheid van psychisch lijden valt te discussiëren.
Als ge nu al van uw 10 jaar kampt met een zware depressie, uitbehandeld zijt en niks helpt, dan eventueel.
De kans bestaat dat iemand zich dan toch bedenkt of dat de depressie overgaat.
Er was na de aanslagen in Zaventem ook zo'n geval van euthanasie geweest: https://nl.wikipedia.org/wiki/Euthanasie_van_Shanti_De_Corte#:~:text=Shanti De Corte (Wilrijk, 11,luchthaven van Zaventem in 2016.
Ik vind het toch moeilijk om te zeggen dat, 6 jaar na de aanslagen, er geen enkele kans op verbetering meer mogelijk is. Zeker als zij ervoor dan min of meer psychisch gezond was (op hyperventilatieaanvallen na dan).
Euthanasie bij zulke jonge mensen voor psychisch lijden zou alleszins enkel mogen toegelaten worden in zeer uitzonderlijke gevallen.
Ik vind dat nog iets anders dan iemand van 45 die al 30 jaar depressief is (en al vele behandeltrajecten achter de rug heeft, en dan zegt dat het genoeg geweest is), of een bejaarde die vindt dat hij opgeleefd is.
Over de onomkeerbaarheid van psychisch lijden valt te discussiëren.
Als ge nu al van uw 10 jaar kampt met een zware depressie, uitbehandeld zijt en niks helpt, dan eventueel.
De kans bestaat dat iemand zich dan toch bedenkt of dat de depressie overgaat.
Er was na de aanslagen in Zaventem ook zo'n geval van euthanasie geweest: https://nl.wikipedia.org/wiki/Euthanasie_van_Shanti_De_Corte#:~:text=Shanti De Corte (Wilrijk, 11,luchthaven van Zaventem in 2016.
Ik vind het toch moeilijk om te zeggen dat, 6 jaar na de aanslagen, er geen enkele kans op verbetering meer mogelijk is. Zeker als zij ervoor dan min of meer psychisch gezond was (op hyperventilatieaanvallen na dan).
Euthanasie bij zulke jonge mensen voor psychisch lijden zou alleszins enkel mogen toegelaten worden in zeer uitzonderlijke gevallen.
Ik vind dat nog iets anders dan iemand van 45 die al 30 jaar depressief is (en al vele behandeltrajecten achter de rug heeft, en dan zegt dat het genoeg geweest is), of een bejaarde die vindt dat hij opgeleefd is.
Maar waarom? Waarom moet iemand eerst xx aantal jaar lijden, voor hij zelf kan kiezen dat het genoeg geweest is?
Ik denk dat je extreem zwaar onderschat hoe zwaar het is om 10-20-30 jaar te leven met een depressie.
Heb je het hele stuk gelezen? Dan is het niet helemaal eerlijk om het voor te stellen zoals je dat hier doet, en zeker niet om te doen alsof het een pleidooi zou zijn tegen die euthanasie.
If anything toont het net aan dat het werkt, omdat er genoeg momenten zijn waarop het nog kan worden tegengehouden en er genoeg mensen zijn met verstand van zaken die erbij betrokken worden.
Want je biedt ook geen alternatief als je dit gebruikt als reden om het niet meer toe te laten. Wat zeg je dan? 'Pleeg maar zelfmoord', waarbij er niets van die bijstand is, en dit meisje misschien alsnog was gesprongen omdat niemand haar vroeg "ben je zeker". Of moord met de hulp van een geliefde, omdat het niet anders kan. Opnieuw zonder bijstand voor beiden, zonder vangnet, zonder iets.
Het feit dat je je op het ultieme moment nog bedenkt, of dat die zekerheid die er ooit was, er toch niet blijkt te zijn als je er net voor staat, is gewoon omdat het zo ontzettend ingrijpend is. Iets wat je je op voorhand niet kunt inbeelden, tot als je er echt voor staat. Je kunt je dat zo goed mogelijk inbeelden, maar soms betekent dat dat je je bedenkt. Dat is de ene kant. En de andere kant is ook dat het niet is omdat die zekerheid nooit is teruggekomen voor dit meisje, dat die er niet was voor alle anderen die dit kiezen en "ja" hebben geantwoord op de vraag of ze zeker zijn.
Kortom: het feit dat de veiligheidsklep nog één iemand op tijd heeft kunnen eruit halen, betekent niet dat het hele systeem fout is. Integendeel, het werkt zoals de bedoeling was.
Edit: trouwens verder gelezen, en ze zegt het zelf...
Als ze op voorhand was afgewezen voor de euthanasie, had ze zelfmoord gepleegd.
Laatst bewerkt:
Straddle
Well-known member
Ik leid dat eruit af, ik impliceer nergens dat het artikel an sich dat poogt te doen.
Een pleidooi is trouwens veel gezegd, ik zou het eerder een tegenargument noemen. In deze euthanasie discussies rond psychisch lijden hoor je vaak "waarom moet iemand blijven lijden" en waarbij euthanasie dan naar voren wordt geschoven als een aanvaardbare oplossing. Het feit dat ze dat artikel klaar stonden om haar een spuitje te geven terwijl ze eigenlijk zelf niet helemaal zeker was of ze het wel wou toont imo dat mensen te snel bij die "oplossing" terecht kunnen komen.
Er is nog een groot verschil tussen dat zeggen en het effectief doen. Gezien dat ze met die euthanasie het op het laatste moment nog heeft stopgezet betwijfel ik of ze die stap zelf wel effectief zou zetten. Het is allemaal betreurenswaardig, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat euthanasie hier snel beschikbaar werd gesteld als oplossing, terwijl dat enkel het allerlaatste alternatief zou mogen zijn.
Maar je levert zelf een artikel aan en negeert alles wat daarin staat.
Jij noemt het een tegenargument, omdat ze uiteindelijk er niet voor heeft gekozen. Ik zeg dat dat net aangeeft dat het wel goed werkt.
Jij zegt dat ze klaar stonden om haar een spuitje te geven terwijl ze zelf niet zeker was of ze het wel wou: er staat letterlijk in dat dat niet klopt. Ze was héél zeker dat ze het wou op voorhand. Maar op het moment zelf niet meer.
Je zegt dat het te makkelijk is om bij die oplossing te komen, zij zegt dat ze dankzij die optie nu nog leeft. Daarzonder had ze al meteen gewoon zelfmoord gepleegd. De tweede keer was het zelfs bijna onmogelijk. Dat alles na jaren van leed onder trauma, jaren behandeling, psychiatrische hulp, crisisopvang... Hoezo, te snel bij die oplossing terechtkomen?
Maar je wilt haar verhaal gebruiken als tegenargument, dus je pikt eruit wat past in jouw visie. Maar daar waar ze compleet het tegenovergestelde conclusie trekt als jij, daar zeg je dat "ze niet goed weet wat ze zegt" of "het niet echt meent". Beetje makkelijk, en ook wel wraakroepend... Je wilt haar verhaal wel gebruiken als tegenargument, daar aanvaard je wat ze zegt. Maar haar conclusie dat de euthanasie haar gered heeft, wuif je weg.
Eland
Well-known member
Een kennis van mij die pakweg 15 jaar met depressies gekampt heeft, heeft een mislukte zelfmoordpoging ondernomen waarbij het effectief de bedoeling was om te sterven (en het geen schreeuw om aandacht was). Die heeft maanden in coma gelegen en heeft blijvende schade overgehouden. Die zegt al enkele jaren gelukkiger te zijn dan ooit en geniet nu van het leven, en blijkbaar zijn er nog zulke mensen.
Ik begrijp dat je als dokter niet wilt meewerken aan de euthanasie van iemand vanwege ondraaglijk psychisch lijden als je zulke extreme verhalen hoort, waarbij 'genezing' alsnog mogelijk is. Je moet er als arts ook jaren later mee kunnen leven dat je een leven beëindigd hebt van iemand die op dat moment mogelijk wel 'genezen' was geweest. Het is dubbel, want de geëuthanaseerde zal effectief nooit spijt hebben gezien die daar de kans niet toe heeft gekregen waardoor je daar eigenlijk ook geen rekening mee mag houden en je die persoon op dat moment na jaren lijden wel geholpen hebt, maar toch weet je nooit zeker of het jaren later de goede beslissing was geweest.
