@ns_man mijn ervaring ging hoofdzakelijk om het drinken, die waarbij er 80gr koolhydraten per 500ml drinken zijn. Daarnaast ook wel de gels al gebruikt, incl nootropics, daar merk ik niet onmiddellijk verschil met andere gels. Die chews heb ik ook gekocht maar kan ik nergens nog terugvinden...
De wielrenners/mountainbike thread (training, materiaal, kledij, etc.)
- Onderwerp starter exCite
- Startdatum
- Wielersport
Dan hebben ze geen nut meer… kan je beter gewoon poeder gebruiken, dat zal je minder kosten voor hetzelfde effect.
De bedoeling is dan ook om veel koolhydraten binnen te krijgen, dus moet er natuurlijk ook veel poeder inzitten
Het is geen “normale” sportdrank maar een product om echt veel koolhydraten in vloeibare vorm te voorzien.
De gels vallen ook als een bom op uw maag.
Logischerwijs vallen die producten ook zwaarder, dat is ook logisch want nutritioneel zijn ze ook zwaarder
Maar het zijn wel producten waarmee je op redelijke wijze toch aan meer dan 80g koolhydraten per uur kan geraken.
Vraag is of je dat nodig hebt, als dat niet zo is dan moet je er ook niet aan beginnen natuurlijk. En vooral is het een kwestie van trainen, want zomaar meer dan 80g carbs per uur nuttigen is niet zo simpel
Uiteraard is het beter dan water, maar je kan hetzelfde effect goedkoper bekomen.
Ik neem even de prijzen van de SiS website.
1 serving SiS Beta Fuel 80: €3
Verspreid over 2 flessen is dat dus €1,50 per fles voor 40gr koolhydraten/uur (wanneer je 500ml/uur drinkt), komt neer op 3,75 eurocent per gram.
1 serving SiS Go Electrolyte Powder: €0,975 (€39 gedeeld door 40 servings) voor 36gr koolhydraten/uur, komt neer op 2,71 eurocent per gram.
Per gram koolhydraten is de Beta Fuel dus 38% duurder dan ander SiS poeder. Voor mij persoonlijk is dat het waard als ik daardoor geen eten moet opnemen, wat in wedstrijd toch altijd wat lastiger is.
Hoe jij het gebruikt zie ik het nut niet van extra te betalen voor de Beta Fuel, maar je bent uiteraard vrij om te doen wat je wilt
Meester Kweepeer
Member
Ik heb ondertussen al een viertal lange tochten gedaan met alles van Ortlieb. Enorm tevreden over. Alles blijft 100% waterdicht. Mijn maat reedt met een mengelmoes van iets goedkopere merken en had toch vaker natte kleren bij regenweer en klamme kleren bij vochtig weer.
Ik heb de grote zadeltas, medium frametas en dan de twee stuurtassen. Vooral dat kleine stuurtasje is héél handig om dingen in te stoppen die je snel nodig hebt.
Het is wel zo dat je fiets minder stabiel is en precies in vertraging beweegt, maar dat went bijzonder snel. Ik sjeesde er ook aan 80km/h de cols
mee af
.De mijne is de Zannata en die van mijn maat is de Rose. Als ge nog vragen hebt, moogt ge ze zeker stellen. We hebben ondertussen al vrij veel ervaring.
@martijn10 Ik heb Ortlieb vorktassen, top, pro zadeltas, top, Topeak stuurtas/rol, top.
Echt slecht materiaal wordt niet gemaakt binnen de grotere merken denk ik. Mijn broer heeft een Ortlieb zadeltas en die zal qua waterdichtheid zeker niet onderdoen voor mijn Pro, maar die is duidelijk wel minder vormvast, in die zin dat die altijd wel wat dichter tegen zijn achterwiel hangt.
Hoe @Meester Kweepeer er in slaag om die zo hoog te houden, geen idee, maar mijn broer lukt het alvast niet.
Echt slecht materiaal wordt niet gemaakt binnen de grotere merken denk ik. Mijn broer heeft een Ortlieb zadeltas en die zal qua waterdichtheid zeker niet onderdoen voor mijn Pro, maar die is duidelijk wel minder vormvast, in die zin dat die altijd wel wat dichter tegen zijn achterwiel hangt.
Hoe @Meester Kweepeer er in slaag om die zo hoog te houden, geen idee, maar mijn broer lukt het alvast niet.
Meester Kweepeer
Member
Daar heb ik nu nooit een probleem mee. Tenzij je niet genoeg 'propt' . Je moet de boel vaccuum trekken door het ventiel open te zetten en dan die straps die rond de rails van uw zadel gaan op te schoren. Bij mij is dat een keiharde bal kledij.
Vorktassen heb ik niet. Deze opstelling is het meest aerodynamische en voldoende om 2 weken rond te trekken met alles wat we nodig hebben inclusief slaapzakken en tent.
de Waaslandwolf
Well-known member
Allez, deze maand toch een kleine ~2500km op de teller.
Gisteren de Silk Road Mountain Race uitgereden.
Gisteren de Silk Road Mountain Race uitgereden.
En ervaring? Klein verslagje?Allez, deze maand toch een kleine ~2500km op de teller.
Gisteren de Silk Road Mountain Race uitgereden.
de Waaslandwolf
Well-known member
Voorzeker. Vertrokken zonder deftige fysieke voorbereiding - vier ritten die naam waardig sinds begin mei - dus ik ging er voetstoots van uit dat ik het niet ging halen.
In Kirgizië meteen een paar dagen last van mijn spijsvertering, dus de voorbereidende rit van Bishkek via Alamaty/Kazakhstan doorheen de (heel variabele en mooie) Turgenvallei naar Karakol, het startpunt, flink ingekort tot 400-500km. Te weinig op grote hoogte gezeten weliswaar, en al een kleine ontsteking aan mijn zitvlak.
Dag een wel redelijk vertrokken, maar die kleine ontsteking had aan het eind van de dag de omvang van een walnoot... Zo goed mogelijk verzorgd en naar CP1 gereden, beklimming van 60km met 30km brute tegenwind naar 3800m als beloning. Na zonsondergang in quasi vriestemperaturen naar beneden geknald tot 2400m om daar warmer te slapen. Dag 3 eerst geniale asfalt, daarna continu wasbord.
Toch nog aan de beklimming naar Jukhu pass begonnen, en vrij ver geraakt. Volgende dag heeft die beklimming 5,5u geduurd voor 13km. Dik 1500hm op die afstand, en complete brokkenpap. Op een zeer mooi - en even winderig - plateau terechtgekomen, Ara Bel afgedaald en aan de tientallen rivieren van de Burkhanvallei begonnen. Op de eerste paar (echt brute) na geen probleem tot de laatste meter van de laatste rivier die naam waardig. Dikke steen, over het stuur gesprongen, fiets weliswaar door een mid-air 180 recht kunnen houden. 12u koude voeten, urgh. Dag erna naar Naryn, constant op en af, brute tegenwind etc.Dorpje verder gaan slapen en als ontbijt 40km gestoorde tegenwind over wasbord. 8km/u op vals plat, totaal niks in de benen, veel ingehaald geweest. Serieus gedacht om te stoppen maar die dag toch nog CP2 gehaald na aanmoediging van een sympa zestigjarige Zwitser. In een verwarmde yurt proberen slapen maar wegens schandalige hitte uiteindelijk onder de blote hemel geslapen. Na CP2 dagje alleen (met helling van 1,5km aan 25-30% als ontbijt) over een desolate hoogvlakte met zeer variabel weer. Constant jas aan/uit/aan/.. Containerrestaurantje met mederijders gevonden aan de Chinese grens, volgevreten en nog 40km erbij na zonsondergang. Chatyr Kul bij zonsondergang is de moeite wel.
Volgende dag twee bergpassen van 12km en prachtig uitzicht over Baetov eens boven. Snikheet vanaf daar - Garmin ging tot 46° C - en weer 40km in het donker. Volgende dag mentale zone-out en veel te traag. Rond zonsondergang pas in Kazarman, guesthouse gezocht om kleren te wassen/douchen/apotheker en supermarkt te plunderen. Volgende dag bruut droog en heet, totaal gedehydrateerd ondanks 7-8L te hebben gedronken. Weer een guesthouse gevonden maar niet gedehydrateerd. Dikke fout.
Volgende dag Moldo Ashuu omhoog. Vorig jaar na de race vrolijk opgereden, nu echt zeven doden gestorven wegens dehydratatie. Mezelf naar CP3 gesleept, gegeten, dutje en in veel betere vorm Son Kul rondgefietst. De bergjes aan de noordkant waren echter een fameuze ontnuchtering, instant steendood. Min of meer besloten de dag erna op te geven maar op dat moment onmogelijk omdat we midden op een (baanloze) trekkingroute zaten.
Volgende ochtend naar de baan met het idee te zien hoe het daar ging. Heeeerlijke afdaling, 20km niet beneden de 40km/u zonder moeite. Toch maar verder gedaan hoewel ik wist dat de rest van de dag 60km tegenwind en bergop was, plus Kegeti bergpas als toetje. De zuidkant van Kegeti is simpelweg een landverschuiving de laatste stukken voor de top. Net bij zonsondergang aan begonnen en miraculeus (en door verkenning vorig jaar) in amper 2u door die puinhoop geraakt en 25km gedaald omdat ik daar hutjes wist staan.
Verder afgedaald volgende ochtend, 3 ijsjes en zak chips als second breakfast en de volgende twee kleine maar pittige klimmetjes erdoor kunnen jagen. Ergens op de laatste helling een oude containerhut gevonden en daar gigantisch veel gegeten en goed geslapen. Had verder gekund maar had problemen met bevoorrading opgeleverd dus goed gerust. Dik nadeel was wel dat nu ook een tweede ontsteking aan mijn kont open gegaan was, terwijl ik al sinds dag een met een open wonde rondreed. Nu twee dus.
Volgende dag richting Keminvallei voor 100km stijgen richting laatste pas op 3880m. Zeven ijsjes, dagrecord. Salt & vinegar pringles als toetje, kapitale fout wegens mijn totaal vernielde lippen 
. De dag grotendeels afgehaspeld tot 75km voor de eindmeet. 90km voor de eindmeet nog drie shots vodka binnengekapt op aandringen van een stel joviale Kirgiezen. Laatste 30km van die dag niet meer op mijn zadel gezeten.Laatste dag heel rustig begonnen, 15km en 1500hm bergop wandelen. Had mezelf voorgenomen de laatste afdaling rustig en zonder risico's te doen maar na ruwweg 10 minuten dat idee overboord gegooid en 35km naar beneden geknald. Ettelijke uren uitgelopen op de mensen achter mij en bijna de twee-drie uur achterstand op mijn voorganger dichtgereden. Beneden wel gemerkt dat mijn achterband een stevig burpje had gedaan en nog op 0,5 bar stond ofzo. Oeps.
Bijgepompt en dat laatste 20km staand op de pedalen moeten afwerken, zitten ging niet meer. Voordeel was wel dat dat op 50 minuten gelukt is. Eindmeet gehaald met enkele uren overschot, maar ik kan nog altijd niet zitten. 
1880km, goeie 30 000hm op 14 dagen en 8u. Had op 13 gekund zonder inzinkingen, misschien zelfs 11-12 als ik had kunnen trainen. Lang verhaal kort: flink afgezien maar ondanks quasi totaal gebrek aan voorbereiding kunnen uitrijden op basisconditie van andere sporten, enige ervaring, koppigheid en een streepje geluk met mentale opstekers of het gebrek aan realistische opties om te stoppen.
Laatst bewerkt:
Dat zijn van die dingen die achteraf leuk zijnMaar was het ook plezant?
Netjes hoor Waaslandwolf!
de Waaslandwolf
Well-known member
Ultra's rijden is bittere ernst en doet ge niet voor uw plezier!Maar was het ook plezant?
DBK
Well-known member
‘Want al het lijden verandert na de eindstreep in een herinnering aan genot, en hoe groter het lijden is geweest hoe meer genot. Dat is de wederdienst van de natuur aan de renners voor de hommage die ze haar brengen door te lijden.’
Tim Krabbé - De Renner
de Waaslandwolf
Well-known member
Was het maar waar.
Dit was dermate hard afzien - rij maar eens een paar honderd kilometer over wasbord met een open wonde aan uw zadel - dat ik nooit ga vergeten hoeveel pijn enn moeite het gekost heeft. Nu, ontkennen dat ik er voldoening uit haal dit uit te rijden doe ik evenmin, maar ik denk twee keer na vooraleer ik de SRMR nog eens probeer tenzij de organisator met iets extreem cool op de proppen komt. Iets waar hij wel toe in staat is.Dat gezegd zijnde heb ik wel nog een oogje op de Atlas Mountain Race wegens halverwege moeten opgeven afgelopen februari, en Bright Midnight, de Hellenic Mountain Race of Ascend Armenia zien er ook wel vaag verl(ei)(ij)delijk uit. On verra, al denk ik dat ik nu wel mijn persoonlijke hoofdvogel heb afgeschoten.
Chauffagist
Well-known member
Met welke fiets heb je dit gepresteerd?Voorzeker. Vertrokken zonder deftige fysieke voorbereiding - vier ritten die naam waardig sinds begin mei - dus ik ging er voetstoots van uit dat ik het niet ging halen.
In Kirgizië meteen een paar dagen last van mijn spijsvertering, dus de voorbereidende rit van Bishkek via Alamaty/Kazakhstan doorheen de (heel variabele en mooie) Turgenvallei naar Karakol, het startpunt, flink ingekort tot 400-500km. Te weinig op grote hoogte gezeten weliswaar, en al een kleine ontsteking aan mijn zitvlak.
Dag een wel redelijk vertrokken, maar die kleine ontsteking had aan het eind van de dag de omvang van een walnoot... Zo goed mogelijk verzorgd en naar CP1 gereden, beklimming van 60km met 30km brute tegenwind naar 3800m als beloning. Na zonsondergang in quasi vriestemperaturen naar beneden geknald tot 2400m om daar warmer te slapen. Dag 3 eerst geniale asfalt, daarna continu wasbord.
Dorpje verder gaan slapen en als ontbijt 40km gestoorde tegenwind over wasbord. 8km/u op vals plat, totaal niks in de benen, veel ingehaald geweest. Serieus gedacht om te stoppen maar die dag toch nog CP2 gehaald na aanmoediging van een sympa zestigjarige Zwitser. In een verwarmde yurt proberen slapen maar wegens schandalige hitte uiteindelijk onder de blote hemel geslapen. Na CP2 dagje alleen (met helling van 1,5km aan 25-30% als ontbijt) over een desolate hoogvlakte met zeer variabel weer. Constant jas aan/uit/aan/.. Containerrestaurantje met mederijders gevonden aan de Chinese grens, volgevreten en nog 40km erbij na zonsondergang. Chatyr Kul bij zonsondergang is de moeite wel.
Volgende dag twee bergpassen van 12km en prachtig uitzicht over Baetov eens boven. Snikheet vanaf daar - Garmin ging tot 46° C - en weer 40km in het donker. Volgende dag mentale zone-out en veel te traag. Rond zonsondergang pas in Kazarman, guesthouse gezocht om kleren te wassen/douchen/apotheker en supermarkt te plunderen. Volgende dag bruut droog en heet, totaal gedehydrateerd ondanks 7-8L te hebben gedronken. Weer een guesthouse gevonden maar niet gedehydrateerd. Dikke fout.
Volgende dag Moldo Ashuu omhoog. Vorig jaar na de race vrolijk opgereden, nu echt zeven doden gestorven wegens dehydratatie. Mezelf naar CP3 gesleept, gegeten, dutje en in veel betere vorm Son Kul rondgefietst. De bergjes aan de noordkant waren echter een fameuze ontnuchtering, instant steendood. Min of meer besloten de dag erna op te geven maar op dat moment onmogelijk omdat we midden op een (baanloze) trekkingroute zaten.
Volgende ochtend naar de baan met het idee te zien hoe het daar ging. Heeeerlijke afdaling, 20km niet beneden de 40km/u zonder moeite. Toch maar verder gedaan hoewel ik wist dat de rest van de dag 60km tegenwind en bergop was, plus Kegeti bergpas als toetje. De zuidkant van Kegeti is simpelweg een landverschuiving de laatste stukken voor de top. Net bij zonsondergang aan begonnen en miraculeus (en door verkenning vorig jaar) in amper 2u door die puinhoop geraakt en 25km gedaald omdat ik daar hutjes wist staan.
Verder afgedaald volgende ochtend, 3 ijsjes en zak chips als second breakfast en de volgende twee kleine maar pittige klimmetjes erdoor kunnen jagen. Ergens op de laatste helling een oude containerhut gevonden en daar gigantisch veel gegeten en goed geslapen. Had verder gekund maar had problemen met bevoorrading opgeleverd dus goed gerust. Dik nadeel was wel dat nu ook een tweede ontsteking aan mijn kont open gegaan was, terwijl ik al sinds dag een met een open wonde rondreed. Nu twee dus.
Laatste dag heel rustig begonnen, 15km en 1500hm bergop wandelen. Had mezelf voorgenomen de laatste afdaling rustig en zonder risico's te doen maar na ruwweg 10 minuten dat idee overboord gegooid en 35km naar beneden geknald. Ettelijke uren uitgelopen op de mensen achter mij en bijna de twee-drie uur achterstand op mijn voorganger dichtgereden. Beneden wel gemerkt dat mijn achterband een stevig burpje had gedaan en nog op 0,5 bar stond ofzo. Oeps.
1880km, goeie 30 000hm op 14 dagen en 8u. Had op 13 gekund zonder inzinkingen, misschien zelfs 11-12 als ik had kunnen trainen. Lang verhaal kort: flink afgezien maar ondanks quasi totaal gebrek aan voorbereiding kunnen uitrijden op basisconditie van andere sporten, enige ervaring, koppigheid en een streepje geluk met mentale opstekers of het gebrek aan realistische opties om te stoppen.
de Waaslandwolf
Well-known member
C
Edit: aan de andere kant zijn er minstens drie mensen die de boel hebben uitgereden met een 3x9, waarvan een Duitser met 26" wielen en Magura velgremmen omdat hij zijn fully niet wou gebruiken, een Amerikaan op een Surly Disc Trucker op weg van Mongolië naar Spanje, en een Franse ultraloper met een fiets die hij in Bishkek gehuurd had om er een bagagerek met tassen aan te hangen. Plus een Schot op een cargobike, die kerel heeft de boel overigens uitgereden met vijf hechtingen in zijn knie nadat hij gecrasht was. Om maar te zeggen..
Chiru Divider frame, volledig zelf opgebouwd en zelf wielen gebouwd weliswaar. Er waren drie Belgen die met dat frame rondreden. Ironisch genoeg heeft enkel de beste van de drie heeft de eindmeet niet gehaald wegens een val waarbij hij met zijn ribben op een rots geknald is.
Edit: aan de andere kant zijn er minstens drie mensen die de boel hebben uitgereden met een 3x9, waarvan een Duitser met 26" wielen en Magura velgremmen omdat hij zijn fully niet wou gebruiken, een Amerikaan op een Surly Disc Trucker op weg van Mongolië naar Spanje, en een Franse ultraloper met een fiets die hij in Bishkek gehuurd had om er een bagagerek met tassen aan te hangen. Plus een Schot op een cargobike, die kerel heeft de boel overigens uitgereden met vijf hechtingen in zijn knie nadat hij gecrasht was. Om maar te zeggen..
Laatst bewerkt:
