De wielrenners/mountainbike thread (training, materiaal, kledij, etc.)
- Onderwerp starter exCite
- Startdatum
- Wielersport
De enige manier om daar aan te wennen is meer kasseien rijden
Polle32
Well-known member
- schade aan het kader (lasnaden indien alu) evt sporen van een val (zeker bij carbon)
- speling op de lagers:
• wielen: vast nemen en eens dwars aan trekken en duwen, er mag geen laterale beweging mogelijk zijn.
• balhoofd: voorwiel dwars zetten, voorrem indrukken en de fiets voor en achteruit bewegen terwijl je je hand op het balhoofd (waar het frame overgaat in de stuurbuis) houdt. Daar mag geen beweging in zitten. Indien wel kan dat gewoon komen door de topcap die niet vast genoeg zit, maar ook door versleten lagers of een losse expander in een carbon stuurbuis.
Even het voorwiel van de grond en het stuur links en rechts bewegen, dat moet soepel gaan zonder schuren of geknars.
• trapaslagers: er mag geen zijdelingse speling op de cranks zitten
- remmen uiteraard ook even testenDat zijn allemaal geen onoverkomelijke punten, maar natuurlijk van invloed op de prijs.
Je kan die wel niet blindelings vertrouwen heb ik gisteren nog eens geleerd
; had 's morgens rap-rap iets gezocht voor "road bike" op routeyou, en zat redelijk wat onverhard en grint bij. Die navigatie bij Garmin om terug op de route te geraken als je ervan afwijkt (edge 530 hier) trekt ook op niet veel. Wil u precies altijd gewoon naar dichtste waypoint sturen ipv eerstvolgende dichter bij aankomst. Uiteindelijk altijd maar gewoon uitgezoomd om te zien welke kant ik best uitging. Dan ook nog ergens in een koers belandLesje geleerd; volgende keer toch ietwat voorbereiden
Het probleem met die herberekening is als je voor "dichter bij aankomst kiest" je soms echt wel een héél groot stuk ineens kan afsnijden als de loop die je rijdt "smal" is.Je kan die wel niet blindelings vertrouwen heb ik gisteren nog eens geleerd
Lesje geleerd; volgende keer toch ietwat voorbereiden
Foto (random route op Komoot) ter verduidelijking:
Je wilt in bovenstaand geval niet de blauwe pijl volgen, maar eerder naar "onder" corrigeren.
Ik gebruik voor mij route's eigenlijk altijd Komoot. Ben daar best tevreden van en vind het gemakkelijk om daar nieuwe route's te vinden. Ik heb nooit echt mijn klik gevonden met RouteYou moet ik er ook wel bijzeggen.
Van het verlengde weekend gebruik gemaakt om een 2 daagse te doen. Van Mol richting Eindhoven, Stabrechtse heide en terug (Brabantse Heide Bikepackr, aangepast met andere overnachting). Wat een prachtige tocht. De laatste zandstroken tussen Luyksgestel en Postel waren er wel te veel aan. Wat is dat irritant rijden, van dat los en droog zand. Voor de rest puur genieten. En ah ja, wat is NL enorm fietsvriendelijk. Kunnen ze hier wat van leren.
Chelark007
Well-known member
Kinderloos weekend, madam deze morgen zei ze dat ik moest gaan fietsen om deze namiddag wat samen te doen.. 3x een bui op mijne kop.
Meestal ist commentaar als ik wil fietsen
Meestal ist commentaar als ik wil fietsen
belvedere86
Well-known member
Deze voormiddag een Tinderdate gehad. Haar vent was gaan fietsen in de regen.
In de namiddag dan een ritje langs de Schelde gedaan. Wel nog vrij veel wind.
In de namiddag dan een ritje langs de Schelde gedaan. Wel nog vrij veel wind.
Suphafly
Well-known member
2km vooruit 1km achteruit?
Vandaag onderuitgeschoven, en mijn hendel eraf van mijne linker shifter, alles werkt nog helaas te weinig kracht om naar het grote tandwiel te gaan zonder hendel.
Hopelijk komt die fietsleasing tussen voor herstelling, want lijkt erop dat da volledig die shifter vervangen is
Gisteren granfondo Espace Cycles in Etalle gereden!
De statistieken:
Algemeen: P92/380
Cat: 36/80
160 KM, 2100 HM, 38.1 km/h avg.
Hieronder een verslagje.
Etalle was dit jaar zowat mijn hoofddoel, later dit jaar rij ik nog Flatlands 300 en waarschijnlijk La Charly Gaul, maar ik schat een pak minder tijd te hebben om nog zoveel te trainen. Vandaar dus de keuze om dit jaar "vroeg te pieken". Op basis van de uitslagen van vorige jaren leek top 100 me een realistisch, maar toch best ambitieus doel.
De start ging al bij al vrij vlot, al blijft het natuurlijk altijd een beetje een gedoetje om met een kleine 400tal amateurs te starten, zeker zonder grote klim bij de start blijft alles wel redelijk lang bij elkaar. Ik probeer me daar niet aan te ergeren, je weet op voorhand dat dit zo zal zijn, en gewoon voorzichtig en met verstand zo goed mogelijk van voor te blijven om toch kans te maken mee te zijn met de 1ste groep als het scheurt. Hoe sommige onnozelaars op die momenten altijd zitten te schelden en te tieren als ze eens goed in de remmen moeten gaan bij een versmalling... ik ben niet jaloers op hoe serieus sommigen zichzelf nemen. Enfin, de eerste 10km goed doorgekomen zonder accidenten, richting eerste kleine "klim" waar ik dacht dat het wel eens kon scheuren, een steil knikje van 10% met een uitloper.
Ik volg het wiel van een vriend die normaal wel enkele niveaus beter rijdt dan mij, en geraak in zijn wiel mee met de eerste groep over het knikje en de uitloper. In de afdaling wordt echter alles op een lint getrokken en op het volgend knikje raast de trein vooraan genadeloos door. Ik beland achter een scheurtje en heb niet de benen om het zelf op te lossen, vorm samen met een 40-50(?)-tal renners de achtervolgende groep. Ik was initieel een beetje teleurgesteld dat ik niet mee van voor zat, ook het gebrek aan echte klimmetjes in de eerste helft van het parcours speelde mij parten, de snelle vlakke stukken en bergaf voelden loodzwaar. Eten ging best lastig en zat toch nog met wat stress op de fiets. Desondanks probeer ik mij bij de eerste 15 in de groep te positioneren en ik werk mee aan de achtervolging (we zien de eerste groep nog steeds rijden).
Het parcours wordt naarmate de koers verloopt zwaarder (meer echte klimmetjes van x aantal minuten) en ik begin me eindelijk beter te voelen. De stress zakt weg en ik trek me het missen van de eerste groep niet meer aan. Helaas valt de samenwerking een beetje stil en ik merk dat er bij een aantal het vet van de soep is. Een andere renner komt vragen of we op de volgende klim niet proberen wegrijden om de groep te schiften, al lachend antwoord ik dat ik het gerust wil proberen, maar niet weten of ik de benen heb. Ik had me echter voorgenomen deze koers niet te veel te doseren en all-in te gaan, als ik zou stilvallen was het maar zo. Zodoende begin ik de volgende klim Alaphillipe gewijs met een veel te harde demarrage. Na 10 seconden kijk ik achter mij, en zie ik niemand meespringen. Ik ben toch nog even in de boosheid blijven volharden door tempo omhoog te rijden. Uiteindelijk beent de groep mij bij, maar door de versnellingen heeft toch een aanzienlijk deel moeten lossen! Het tempo ligt terug een pak hoger en ik nestel me weer braafjes in het pak om de vlakkere delen te overleven.
Volgende obstakel: 10 km kaarsrechte glooiende steenweg richting Florenville met Noordenwind schuin in het gat, dus inderdaad: WAAIERS! Fuck dat was hard. Ik heb echt moeten vechten en sleuren om in die eerste waaier te kunnen blijven zitten. Heb een gigantische cartouche verschoten door een gat te dichten, maar het kwam anders niet meer samen. Op de steenweg pikken we ook al enkelingen op die er uit de eerste groep waren afgewaaid. Tegen het eind van de steenweg pikken we een groepje op van een 15-tal renners uit de eerste groep, inclusief mijn vriend die ik in het begin moest laten gaan en iemand van mijn wielerclub. Dit geeft me een enorme mentale boost om toch nog iets te proberen in de finale.
Die vriend van mij had duidelijk nog jus over in de benen. Hij reed veel op kop en bepaalde vaak ook bergop het tempo. Bergop merkte ik dat ik ook nog meer reserve had dan de meesten. Na kort overleg besluiten we toch nog een laatste kamikaze poging te ondernemen op een van de laatste klimmen. We slagen er in een relatief groot gat te slaan, smijten de ketting direct terug op het buitenblad over de top en hij begint te rammen dat het geen naam heeft. Ik zit te sterven in zijn wiel, dus mijn kopbeurten waren helaas van beperkte waarde. Aangezien onze namen niet Mathieu en Tadej zijn, worden we gezien de wielerwetten braafjes terug gehaald door de groep. Het voelde wel enorm cool om zo eens iets te proberen, maar zonder lange klimmen is wegrijden hier niet te doen.
De laatste km's dan nog meegebold in de groep, waar opeens Arnaud De Lie verscheen. Die zat naar het schijnt op kop te rijden in de eerste groep, wat ik wel een beetje raar vind, maar bon, ik was wel best star struck om in het wiel van de Belgische kampioen te kunnen rijden
Uiteindelijk dan nog wat harde laatste km's in aanloop naar de laatste bocht voor de sprint, ik heb me niet per se laten uitzakken, maar met het mes tussen de tanden zitten drummen voor wat luttele plekken heb ik aan mij laten passeren. Enkele plekken na mijn vriend bol ik veilig en wel over de meet.
Ik ben enorm tevreden met mijn resultaat en prestatie. Zelden zo lang, zo hard gereden, op een parcours dat me net iets minder ligt. Het feit dat ik in dezelfde groep kon finishen als die vriend, die bij voorgaande granfondos mij er altijd droog oplegt, is voor mij wel een bevestiging dat ik serieuze stappen heb gezet sinds vorig jaar. Organisatie was trouwens super. Overal seingevers, ook voor het meeste verkeersmeubilair. Heel de tijd een motard voor de groep. Veilige wegen en goede afdalingen, ... Echt dikke kudos dat een kleinere organisatie dit voor elkaar krijgt! Hier betaal ik met plezier de registratiekosten voor.
De statistieken:
Algemeen: P92/380
Cat: 36/80
160 KM, 2100 HM, 38.1 km/h avg.
Hieronder een verslagje.
Etalle was dit jaar zowat mijn hoofddoel, later dit jaar rij ik nog Flatlands 300 en waarschijnlijk La Charly Gaul, maar ik schat een pak minder tijd te hebben om nog zoveel te trainen. Vandaar dus de keuze om dit jaar "vroeg te pieken". Op basis van de uitslagen van vorige jaren leek top 100 me een realistisch, maar toch best ambitieus doel.
De start ging al bij al vrij vlot, al blijft het natuurlijk altijd een beetje een gedoetje om met een kleine 400tal amateurs te starten, zeker zonder grote klim bij de start blijft alles wel redelijk lang bij elkaar. Ik probeer me daar niet aan te ergeren, je weet op voorhand dat dit zo zal zijn, en gewoon voorzichtig en met verstand zo goed mogelijk van voor te blijven om toch kans te maken mee te zijn met de 1ste groep als het scheurt. Hoe sommige onnozelaars op die momenten altijd zitten te schelden en te tieren als ze eens goed in de remmen moeten gaan bij een versmalling... ik ben niet jaloers op hoe serieus sommigen zichzelf nemen. Enfin, de eerste 10km goed doorgekomen zonder accidenten, richting eerste kleine "klim" waar ik dacht dat het wel eens kon scheuren, een steil knikje van 10% met een uitloper.
Ik volg het wiel van een vriend die normaal wel enkele niveaus beter rijdt dan mij, en geraak in zijn wiel mee met de eerste groep over het knikje en de uitloper. In de afdaling wordt echter alles op een lint getrokken en op het volgend knikje raast de trein vooraan genadeloos door. Ik beland achter een scheurtje en heb niet de benen om het zelf op te lossen, vorm samen met een 40-50(?)-tal renners de achtervolgende groep. Ik was initieel een beetje teleurgesteld dat ik niet mee van voor zat, ook het gebrek aan echte klimmetjes in de eerste helft van het parcours speelde mij parten, de snelle vlakke stukken en bergaf voelden loodzwaar. Eten ging best lastig en zat toch nog met wat stress op de fiets. Desondanks probeer ik mij bij de eerste 15 in de groep te positioneren en ik werk mee aan de achtervolging (we zien de eerste groep nog steeds rijden).
Het parcours wordt naarmate de koers verloopt zwaarder (meer echte klimmetjes van x aantal minuten) en ik begin me eindelijk beter te voelen. De stress zakt weg en ik trek me het missen van de eerste groep niet meer aan. Helaas valt de samenwerking een beetje stil en ik merk dat er bij een aantal het vet van de soep is. Een andere renner komt vragen of we op de volgende klim niet proberen wegrijden om de groep te schiften, al lachend antwoord ik dat ik het gerust wil proberen, maar niet weten of ik de benen heb. Ik had me echter voorgenomen deze koers niet te veel te doseren en all-in te gaan, als ik zou stilvallen was het maar zo. Zodoende begin ik de volgende klim Alaphillipe gewijs met een veel te harde demarrage. Na 10 seconden kijk ik achter mij, en zie ik niemand meespringen. Ik ben toch nog even in de boosheid blijven volharden door tempo omhoog te rijden. Uiteindelijk beent de groep mij bij, maar door de versnellingen heeft toch een aanzienlijk deel moeten lossen! Het tempo ligt terug een pak hoger en ik nestel me weer braafjes in het pak om de vlakkere delen te overleven.
Volgende obstakel: 10 km kaarsrechte glooiende steenweg richting Florenville met Noordenwind schuin in het gat, dus inderdaad: WAAIERS! Fuck dat was hard. Ik heb echt moeten vechten en sleuren om in die eerste waaier te kunnen blijven zitten. Heb een gigantische cartouche verschoten door een gat te dichten, maar het kwam anders niet meer samen. Op de steenweg pikken we ook al enkelingen op die er uit de eerste groep waren afgewaaid. Tegen het eind van de steenweg pikken we een groepje op van een 15-tal renners uit de eerste groep, inclusief mijn vriend die ik in het begin moest laten gaan en iemand van mijn wielerclub. Dit geeft me een enorme mentale boost om toch nog iets te proberen in de finale.
Die vriend van mij had duidelijk nog jus over in de benen. Hij reed veel op kop en bepaalde vaak ook bergop het tempo. Bergop merkte ik dat ik ook nog meer reserve had dan de meesten. Na kort overleg besluiten we toch nog een laatste kamikaze poging te ondernemen op een van de laatste klimmen. We slagen er in een relatief groot gat te slaan, smijten de ketting direct terug op het buitenblad over de top en hij begint te rammen dat het geen naam heeft. Ik zit te sterven in zijn wiel, dus mijn kopbeurten waren helaas van beperkte waarde. Aangezien onze namen niet Mathieu en Tadej zijn, worden we gezien de wielerwetten braafjes terug gehaald door de groep. Het voelde wel enorm cool om zo eens iets te proberen, maar zonder lange klimmen is wegrijden hier niet te doen.
De laatste km's dan nog meegebold in de groep, waar opeens Arnaud De Lie verscheen. Die zat naar het schijnt op kop te rijden in de eerste groep, wat ik wel een beetje raar vind, maar bon, ik was wel best star struck om in het wiel van de Belgische kampioen te kunnen rijden
Uiteindelijk dan nog wat harde laatste km's in aanloop naar de laatste bocht voor de sprint, ik heb me niet per se laten uitzakken, maar met het mes tussen de tanden zitten drummen voor wat luttele plekken heb ik aan mij laten passeren. Enkele plekken na mijn vriend bol ik veilig en wel over de meet.Ik ben enorm tevreden met mijn resultaat en prestatie. Zelden zo lang, zo hard gereden, op een parcours dat me net iets minder ligt. Het feit dat ik in dezelfde groep kon finishen als die vriend, die bij voorgaande granfondos mij er altijd droog oplegt, is voor mij wel een bevestiging dat ik serieuze stappen heb gezet sinds vorig jaar. Organisatie was trouwens super. Overal seingevers, ook voor het meeste verkeersmeubilair. Heel de tijd een motard voor de groep. Veilige wegen en goede afdalingen, ... Echt dikke kudos dat een kleinere organisatie dit voor elkaar krijgt! Hier betaal ik met plezier de registratiekosten voor.
Laatst bewerkt:
Proficiat!Gisteren granfondo Espace Cycles in Etalle gereden!
De statistieken:
Algemeen: P92/380
Cat: 36/80
160 KM, 2100 HM, 38.1 km/h avg.
Hieronder een verslagje.
Etalle was dit jaar zowat mijn hoofddoel, later dit jaar rij ik nog Flatlands 300 en waarschijnlijk La Charly Gaul, maar ik schat een pak minder tijd te hebben om nog zoveel te trainen. Vandaar dus de keuze om dit jaar "vroeg te pieken". Op basis van de uitslagen van vorige jaren leek top 100 me een realistisch, maar toch best ambitieus doel.
De start ging al bij al vrij vlot, al blijft het natuurlijk altijd een beetje een gedoetje om met een kleine 400tal amateurs te starten, zeker zonder grote klim bij de start blijft alles wel redelijk lang bij elkaar. Ik probeer me daar niet aan te ergeren, je weet op voorhand dat dit zo zal zijn, en gewoon voorzichtig en met verstand zo goed mogelijk van voor te blijven om toch kans te maken mee te zijn met de 1ste groep als het scheurt. Hoe sommige onnozelaars op die momenten altijd zitten te schelden en te tieren als ze eens goed in de remmen moeten gaan bij een versmalling... ik ben niet jaloers op hoe serieus sommigen zichzelf nemen. Enfin, de eerste 10km goed doorgekomen zonder accidenten, richting eerste kleine "klim" waar ik dacht dat het wel eens kon scheuren, een steil knikje van 10% met een uitloper.
Ik volg het wiel van een vriend die normaal wel enkele niveaus beter rijdt dan mij, en geraak in zijn wiel mee met de eerste groep over het knikje en de uitloper. In de afdaling wordt echter alles op een lint getrokken en op het volgend knikje raast de trein vooraan genadeloos door. Ik beland achter een scheurtje en heb niet de benen om het zelf op te lossen, vorm samen met een 40-50(?)-tal renners de achtervolgende groep. Ik was initieel een beetje teleurgesteld dat ik niet mee van voor zat, ook het gebrek aan echte klimmetjes in de eerste helft van het parcours speelde mij parten, de snelle vlakke stukken en bergaf voelden loodzwaar. Eten ging best lastig en zat toch nog met wat stress op de fiets. Desondanks probeer ik mij bij de eerste 15 in de groep te positioneren en ik werk mee aan de achtervolging (we zien de eerste groep nog steeds rijden).
Het parcours wordt naarmate de koers verloopt zwaarder (meer echte klimmetjes van x aantal minuten) en ik begin me eindelijk beter te voelen. De stress zakt weg en ik trek me het missen van de eerste groep niet meer aan. Helaas valt de samenwerking een beetje stil en ik merk dat er bij een aantal het vet van de soep is. Een andere renner komt vragen of we op de volgende klim niet proberen wegrijden om te groep te schiften, al lachend antwoord ik dat ik het gerust wil proberen, maar niet weten of ik de benen heb. Ik had me echter voorgenomen deze koers niet te veel te doseren en all-in te gaan, als ik zou stilvallen was het maar zo. Zodoende begin ik de volgende klim Alaphillipe gewijs met een veel te harde demarrage. Na 10 seconden kijk ik achter mij, en zie ik niemand meespringen. Ik ben toch nog geven in de boosheid blijven volharden door tempo omhoog te rijden. Uiteindelijk beent de groep mij bij, maar door de versnellingen heeft toch een aanzienlijk deel moeten lossen! Het tempo ligt terug een pak hoger en ik nestel me weer braafjes in het pak om de vlakkere delen te overleven.
Volgende obstakel: 10 km kaarsrechte glooiende steenweg richting Florenville met Noordenwind schuin in het gat, dus inderdaad: WAAIERS! Fuck dat was hard. Ik heb echt moeten vechten en sleuren om in die eerste waaier te kunnen blijven zitten. Heb een gigantische cartouche verschoten door een gat te dichten, maar het kwam anders niet meer samen. Op de steenweg pikken we ook al enkelingen op die er uit de eerste groep waren afgewaaid. Tegen het eind van de steenweg pikken we een groepje op van een 15-tal renners uit de eerste groep, inclusief mijn vriend die ik in het begin moest laten gaan en iemand van mijn wielerclub. Dit geeft me een enorme mentale boost om toch nog iets te proberen in de finale.
Die vriend van mij had duidelijk nog jus over in de benen. Hij reed veel op kop en bepaalde vaak ook bergop het tempo. Bergop merkte ik dat ik ook nog meer reserve had dan de meesten. Na kort overleg besluiten we toch nog een laatste kamikaze poging te ondernemen op een van de laatste klimmen. We slagen er in een relatief groot gat te slaan, smijten de ketting direct terug op het buitenblad over de top en hij begint te rammen dat het geen naam heeft. Ik zit te sterven in zijn wiel, dus mijn kopbeurten waren helaas van beperkte waarde. Aangezien onze namen niet Mathieu en Tadej zijn, worden we gezien de wielerwetten braafjes terug gehaald door de groep. Het voelde wel enorm cool om zo eens iets te proberen, maar zonder lange klimmen is wegrijden hier niet te doen.
De laatste km's dan nog meegebold in de groep, waar opeens Arnaud De Lie verscheen. Die zat naar het schijnt op kop te rijden in de eerste groep, wat ik wel een beetje raar vind, maar bon, ik was wel best star struck om het wiel van de Belgische kampioen te kunnen rijden
Ik ben enorm tevreden met mijn resultaat en prestatie. Zelden zo lang, zo hard gereden, op een parcours dat me net iets minder ligt. Het feit dat ik in dezelfde groep kon finishen als die vriend, die bij voorgaande granfondos mij er altijd droog oplegd, is voor mij wel een bevestiging dat ik serieuze stappen heb gezet sinds vorig jaar. Organisatie wast trouwens super. Overal seingevers, ook voor het meeste verkeersmeubilair. Heel de tijd een motard voor de groep. Veilige wegen en goede afdalingen, ... Echt dikke kudos dat een kleinere organisatie dit voor elkaar krijgt! Hier betaal ik met plezier de registratiekosten voor.
En bedankt voor het verslag, leuk om te lezen.
Bedankt!
Congrats!
Ik heb het misschien wat gemist de voorbije maanden, maar hoe heb je de grootste stappen vooruit gezet?
Ik herinner me denk ik een post waar je denk ik iets zei over een FTP van 'maar' 4.1 w/kg. Dat is uiteraard niet slecht, maar daar rij je geen 38.1 km/h mee over 160 km, denk ik.
Ik kan het ook op iemand anders hebben...
Str8_6
Well-known member
Het is ook niet solo natuurlijk maar veel stukken in groep en in het wiel van een veel sterkere renner zoals hij zelf zegt.
de Waaslandwolf
Well-known member
Brooks Cambium en Ergotec Sanremo vind ik altijd wel oké inzake comfort.
