De huurwet: Te weinig aandacht voor mensen die het niet breed hebben

[ThomasMore]

Verhuren brengt altijd risico's zoals wanbetaling, schade, veranderende fiscale regels/huurwetgeving, strengere isolatienormen, etc.. Als iemand investeert in een huurwoning is het daarom belangrijk dat deze op de hoogte is van deze risico's en dit in rekening brengen (net als bij iedere andere investering). Ik zie niet in waarom derden/de overheid zou moeten inspringen voor de lasten/kosten.

Huurder zijn (terecht) goed beschermd, voor meer zekerheid kan men steeds proberen te verhuren via een sociaal verhuurkantoor. Daarnaast is ook verkopen steeds een mogelijkheid, niemand is verplicht om verhuurder te worden.

Huurder zijn is terecht goed beschermd. Echter, het juridisch laten afdwingen van contractuele verplichtingen bij een geschil tussen huurder en verhuurder zou gewoon sneller moeten worden behandeld. Het is de traagheid van het gerecht dat voor de grote frustratie zorgt.

Die tante van mij is inderdaad naar de vrederechter gestapt, heeft verzoeningspogingen ondergaan en een deel van de achterstallige huur kwijtgescholden maar het ging daar van kwaad naar erger. Die huurders waren jaren voortreffelijk en dan is er iets gebeurd waardoor ze in een negatieve spiraal zijn verzeild met desastreuze financiële gevolgen... Van zodra die in collectieve schuldbemiddeling zaten dan heb je als huisbaas maar weinig kans dat je je geld nog gaat recupereren.

Zij had dat huis als aanvulling voor haar pensioen en de hele idee was dat de huuropbrengsten het pensioen aanvulde voor de dure oude dag in het rusthuis. De naakte eigendom had ze al geschonken aan haar kinderen en maakten deel uit van de erfenis. Ik kan begrijpen dat dan een droge: 'verkoop het gewoon' niet makkelijk te verteren is. Haar kinderen hebben toen geholpen maar het is toch godgeklaagd dat je in zo'n situatie als verhuurder gewoon in de kou blijft staan en zo'n huurder kwaadwillig het hele proces lang kan blijven trekken en daarbij de verliezen op de eigenaar kan afwentelen. Wat is zo'n contract dan nog waard?

 

[Xeo]

Huren is het enige alternatief voor wie niets kan kopen. De meeste huurders zijn niet heel vermogend, en hebben meer bescherming nodig dan de verhuurder die per definitie een eigendom op overschot heeft.

Dat dit niet in elke concrete situatie klopt is onvermijdelijk, maar een wet vaardig je uit voor gans Vlaanderen en dan is de huurder beschermen de logische keuze.

Justitie wordt al decennia lang ondergefinancierd. Snellere justitie is duurdere justitie, en politici wagen zich daar niet graag aan.

 

[oxbow1]

Als verhuurder kan je op elke moment besluiten om te verkopen, (de slechte huurder krijgt de volgende eigenaar er gratis bij, en die kan als hij zelf gaat bewonen op 6 maand de huurder ook dumpen)

Uit onverdeelheid treden kan ook op elke moment. (en aan alle huidige prijzen cash je nog steeds deftig)

Dat je als eigenaar enkel nog vruchtgebruik hebt, dus de eigendom zelf al hebt weggeschonken. tjah.. Dan wil je letterlijk enkel nog cashen zonder te investeren. (is dat dan zo'n mooie cadeau voor de mogelijk erfgenamen?, een hoop last terwijl iemand anders nog 20 jaar de inkomsten heeft.)

Slechte huurders weren is eenvoudig, je selecteert je huurders ZELF, niet een makelaar die enkel zo snel mogelijk wil cashen. (als je dit niet zelf kan ben je eigenlijk niet geschikt als verhuurder. bij herstellingen en dergelijk is het tenslotte ook aan de eigenaar om dit op te lossen.

 

[JPV]

Ongeveer 35% van de verhuurders heeft een netto gezinsinkomen lager dan 1800 €, dat is niet zo vermogend.

Bron?

1) Je bedoelt waarschijnlijk enkel het netto belastbaar inkomen, niet alle andere inkomens. Groot verschil.
2) Je bedoelt wss niet het gezinsinkomen, maar het belastbaar inkomen. Wat vaak niet het inkomen van het gezin is. Groot verschil.
3) Je rekent waarschijnlijk ook alle mede-eigenaars mee, ook al zijn die nog een kind en hebben ze slechts enkele% eigendom. Groot verschil met de mediaan dan.

 

[Hit Hard]

Snellere justitie is duurdere justitie

Een beetje spijtig dat de staat zoveel geld misloopt door mensen die belastingen ontwijken door hun eigendom al voor hun dood aan de kinderen te schenken.

Sorry, ik kon het niet laten. Maar het is natuurlijk wel zo dat we allemaal graag de zaken aanpakken zoals het ons zelf het beste uitkomt, en dat we de regeltjes zoveel mogelijk in ons eigen voordeel willen hebben.

Dat gezegd zijnde zou ik zelf ook gewoon een schenking overwegen, het is de overheid die dan weer de deur wagenwijd open zet om de belastingen te ontwijken (en er is niets illegaals aan). En moest ik verhuren zou ik ook klagen als mijn huurder niet betaald en ik hem er niet uit kan gooien. Maar het is uiteindelijk wel maar goed dat huurders niet zomaar op straat gezet mogen worden bij wanbetaling.

 

[anders.]

Als een verhuurder het niet meer kan betalen kan hij verkopen. Een verhuurder heeft per definitie genoeg kapitaal, als hij dat nodig vindt kan hij zijn vastgoed liquidiseren. Dat zal allicht (als het snel moet gaan) gepaard gaan met waardevermindering, maar hij zal er niet dakloos van worden of plots op straat terecht komen ...
Ik vind het een hele vreemde vraag met een zeker Fernand Costermans-gehalte, je vergelijkt twee situaties die in de verste verte niet met elkaar te vergelijken zijn.

Dat klopt niet he. Want wat als dat pand gekocht is met een lening? Dan zorgt de verkoop ervoor dat de eigenaar zich in schulden stort.

 

[StevenP]

Dat klopt niet he. Want wat als dat pand gekocht is met een lening? Dan zorgt de verkoop ervoor dat de eigenaar zich in schulden stort.

't Is sowieso de tweede (of derde, ...) woonst he, genoeg opties: overbruggingskrediet en een deftige prijs vragen, hypotheek op de eerste woning, ...

Uiteraard, niet aangenaam, uiteraard, er kan wat verlies zijn, en da's jammer voor de huurder.
Maar vergeet niet het doel van die wet: iets of wat garantie voor een huurder (door de band genomen, eerste en enige verblijfplaats) dat die tenminste een basisrecht kan hebben, een huisvestiging/dak boven het hoofd met een beetje zekerheid.
Dat staat voor mij (en de wetgever) iets hoger qua prioriteiten dan het rendement van investeringen van iemand.
En plus, je kent als verhuurder de regels van het spel voor je er instapt. Het is een keuze om te verhuren, daar horen naast de lusten ook de lasten bij.

 

[anders.]

't is sowieso de tweede (of derde, ...) woonst he, genoeg opties: overbruggingskrediet en een deftige prijs vragen, hypotheek op de eerste woning, ...

Uiteraard, niet aangenaam, uiteraard, er kan wat verlies zijn, en da's jammer voor de huurder.
Maar vergeet niet het doel van die wet: iets of wat garantie voor een huurder (door de band genomen, eerste en enige verblijfplaats) dat die tenminste een basisrecht kan hebben, een huisvestiging/dak boven het hoofd met een beetje zekerheid.
Dat staat voor mij (en de wetgever) iets hoger qua prioriteiten dan het rendement van investeringen van iemand.

Zelfs dat is niet persé zo he. Ik weet mensen die een appartement verhuren, en zelf een huis huren (lees: appartement gekocht, kinderen gekregen en groter moeten gaan wonen). Als zij geen huurinkomsten hebben, krijgen ze de huur van hun woning ook niet betaald. Nu worden ze door die wetgeving dan natuurlijk op dezelfde manier beschermd en is de eigenaar van hun huurhuis de dupe...

En zoals altijd is er ook wel enige nuance in dit verhaal, er zijn huurders genoeg die wél een nieuwe (en dus geen goedkope 2e hands) wagen kopen om dan af te komen dat ze hun huur niet kunnen betalen. Je kan als verhuurder zelfs niks doen als uw huurder gewoon tegen u zegt "ik kan de huur niet betalen, want ik wil ne nieuwe tv kopen". Het is niet zo dat de wanbetalers altijd zodanig arm zijn dat ze niet zouden kunnen betalen...
En omdat de wetgeving zodanig beschermend is, en de rechtzaken zodanig lang duren, blijft dit ook gebeuren.

 

[Sylverscythe]

En plus, je kent als verhuurder de regels van het spel voor je er instapt. Het is een keuze om te verhuren, daar horen naast de lusten ook de lasten bij.

Ik betwijfel dat wel een beetje. Ik denk dat velen veronderstellen dat (net zoals vroeger?) ze eender welk krot onder eender welk contract kunnen verhuren, want als de tegenpartij tekent dan staat het in steen. Uiteindelijk steek je wel wat tijd in verhuren als je alles zelf wil doen.

Zelfs dat is niet persé zo he. Ik weet mensen die een appartement verhuren, en zelf een huis huren (lees: appartement gekocht, kinderen gekregen en groter moeten gaan wonen). Als zij geen huurinkomsten hebben, krijgen ze de huur van hun woning ook niet betaald. Nu worden ze door die wetgeving dan natuurlijk op dezelfde manier beschermd en is de eigenaar van hun huurhuis de dupe...

En zoals altijd is er ook wel enige nuance in dit verhaal, er zijn huurders genoeg die wél een nieuwe (en dus geen goedkope 2e hands) wagen kopen om dan af te komen dat ze hun huur niet kunnen betalen. Je kan als verhuurder zelfs niks doen als uw huurder gewoon tegen u zegt "ik kan de huur niet betalen, want ik wil ne nieuwe tv kopen". Het is niet zo dat de wanbetalers altijd zodanig arm zijn dat ze niet zouden kunnen betalen...
En omdat de wetgeving zodanig beschermend is, en de rechtzaken zodanig lang duren, blijft dit ook gebeuren.

Eerlijk, als inkomsten uit huur beslissen of je zelf je huur kan betalen, is daar toch ergens een vreemde keuze gemaakt? Een appartement gehouden om dan zelf een groter huis te huren. Die mensen zullen hun redenen wel hebben, maar hoeveel lopen er zo rond? Ik zou dat appartement dan verkopen alleszins.

Ik denk dat die afweging (hier) al gemaakt is. Uiteraard lopen er profiteurs rond, zoals ik al zei is dat volgens mij zeker in België omdat er zo'n nadruk op kopen ligt. Ik heb voor het SVK ook een gewone makelaar gesproken en dat was ook een beetje een "curb your enthousiasm"-gesprek waarin hij zei dat iedereen hoopt op de alleenstaande ambtenaar (was vlak bij een station) zonder kinderen, liefst een vrouw, die alles perfect in orde houdt...maar dat die mensen in bijna elk geval gewoon iets kopen. Mijn (klein) appartement had 2 kamers door het ombouwen van de zolder, hij zei letterlijk: "ik zou dat nooit zo in de advertentie zetten, eerder een kamer en een bureau, anders heb je gegarandeerd een koppel met 3 kinderen die kwaad worden dat je niet aan hen wil verhuren". Er is een grote druk aan de "onderkant" van de markt, mensen die niet veel huur kunnen betalen en eigenlijk geschikt zijn voor een sociale woning maar op de wachtlijst staan. Vaak zijn dat niet de mensen waar mensen meteen aan willen verhuren.

Dan blijft over wat @StevenP zegt: wie moet de wetgever beschermen, de huurder die vaak al een sukkelaar is (door eigen schuld of niet) en het dak boven zijn hoofd kan verliezen, of de verhuurder die in bijna elke geval verhuurt omdat hij een eigendom op overschot heeft?

 

[JPV]

Dat klopt niet he. Want wat als dat pand gekocht is met een lening? Dan zorgt de verkoop ervoor dat de eigenaar zich in schulden stort.

Als je een pand koopt met een lening, dan:
1) is meestal de lening minder dan 80% van de aankoopprijs, dus de kans dat de verkoop ervoor zorgt dat de eigenaar zich in schulden stort is klein zélfs al verkoopt hij het de dag na aankoop. Dat het geen rendabele verkoop is: ok, maar een aankoop om te verhuren is een investering en heeft altijd een risico.
2) dan gaat het niet over de kleine verhuurder die toevallig nog een woning in eigendom heeft. Zoals gezegd: het is een investering.

En zoals altijd is er ook wel enige nuance in dit verhaal, er zijn huurders genoeg die wél een nieuwe (en dus geen goedkope 2e hands) wagen kopen om dan af te komen dat ze hun huur niet kunnen betalen. Je kan als verhuurder zelfs niks doen als uw huurder gewoon tegen u zegt "ik kan de huur niet betalen, want ik wil ne nieuwe tv kopen".

Tuurlijk wel. Als je kan aantonen dat iemand een nieuwe tv gekocht heeft en de huur niet wil betalen, is dat een argument om redelijk vlug de huur op te zeggen en/of beslag te leggen op de TV. Want op een TV is perfect beslag te leggen. Je had beter gezegd: "een koe, of twaalf schapen of geiten, naar keuze van de beslagene, alsmede een varken en vierentwintig dieren van de hoenderhof, met het stro, voeder en graan, nodig voor het strooisel en de voeding van dat vee gedurende één maand." Want daar kan geen beslag op gelegd worden. Huurders zijn toch zo goed beschermd, hé .

Meeste procedures die falen ivm huurachterstand zijn procedures waarbij verhuurders denken dat ze het zomaar op hun beloop mogen laten of dat het geen nut heeft. Terwijl je iemand die manifest weigert te betalen er echt wel op een 6-tal maanden eruit kan krijgen. Been there, done that. Als je natuurlijk zelf buiten de rechtbank stappen wil ondernemen en pas na 6 maand naar de rechtbank stapt, dan zal het zeker een jaar duren.

 

[StevenP]

Zelfs dat is niet persé zo he. Ik weet mensen die een appartement verhuren, en zelf een huis huren (lees: appartement gekocht, kinderen gekregen en groter moeten gaan wonen). Als zij geen huurinkomsten hebben, krijgen ze de huur van hun woning ook niet betaald. Nu worden ze door die wetgeving dan natuurlijk op dezelfde manier beschermd en is de eigenaar van hun huurhuis de dupe...

Uitzonderingen zijn er altijd, maar zelfs in dit geval waarbij ze kiezen voor meer risico (ze hadden hun appartement ook kunnen verkopen, dan waren ze minder afhankelijk van huurinkomsten), zijn ze zelf zoals je zegt ook gewoon beschermd en komen ze niet in de problemen met hun eigen huisvestiging.

En zoals altijd is er ook wel enige nuance in dit verhaal, er zijn huurders genoeg die wél een nieuwe (en dus geen goedkope 2e hands) wagen kopen om dan af te komen dat ze hun huur niet kunnen betalen. Je kan als verhuurder zelfs niks doen als uw huurder gewoon tegen u zegt "ik kan de huur niet betalen, want ik wil ne nieuwe tv kopen". Het is niet zo dat de wanbetalers altijd zodanig arm zijn dat ze niet zouden kunnen betalen...
En omdat de wetgeving zodanig beschermend is, en de rechtzaken zodanig lang duren, blijft dit ook gebeuren.

Uiteraard. Ben het er helemaal mee eens dat niet iedereen even verstandig met geld omgaat, maar da's een beetje de bluts met de buil.
Voor mij persoonlijk is recht op huisvestiging dan te belangrijk om de wetgeving aan te passen voor die mensen en zo ook de deur open te zetten naar uithuiszetting voor mensen die effectief geen andere optie hebben.
En uiteraard ben ik het eens met snellere rechtgang, doortastende vrederechters, deftig geldbeheer, ... dus daar zijn zeker nog werkpunten, maar als je naar de huidige situatie kijkt vind ik dat niet doorslaggevend om de huurbescherming grondig te veranderen.

Ik betwijfel dat wel een beetje. Ik denk dat velen veronderstellen dat (net zoals vroeger?) ze eender welk krot onder eender welk contract kunnen verhuren, want als de tegenpartij tekent dan staat het in steen. Uiteindelijk steek je wel wat tijd in verhuren als je alles zelf wil doen.

Da's spijtig, maar een investering van minstens 100k (al denk ik dat het eerder een veelvoud is in de meeste gevallen), daar kan je toch wel wat tijd in steken om de regels uit te pluizen? Je kan van de overheid toch niet verwachten om ook de verhuurder - de facto investeerders die een deftig rendement willen ten laste van mensen die geen woning kunnen kopen - nog met het handje vast te nemen?
Net om de huurder de beschermen tegen iemand die eender welk krot onder eender welk contract wil verhuren ...

 

[Sylverscythe]

Da's spijtig, maar een investering van minstens 100k (al denk ik dat het eerder een veelvoud is in de meeste gevallen), daar kan je toch wel wat tijd in steken om de regels uit te pluizen? Je kan van de overheid toch niet verwachten om ook de verhuurder - de facto investeerders die een deftig rendement willen ten laste van mensen die geen woning kunnen kopen - nog met het handje vast te nemen?
Net om de huurder de beschermen tegen iemand die eender welk krot onder eender welk contract wil verhuren ...

Ik ga akkoord hoor, maar ik denk gewoon dat het niet altijd zo is. Waar ik nu woon huren onze buren het huis naast ons. Volgens zijn versie, dus mogelijk met een zak zout te nemen, kregen ze op een dag een deurwaarder over de vloer. Bleek dat de eigenaar al een jaar dood was, en de erfgenamen (twee broers dus ik vermoed verdeeld) zagen de huur niet verschijnen. Volgens mijn buurman betaalden ze gewoon al een jaar automatisch op het gekende rekeningnummer, en is dat uiteindelijk wel uitgeklaard. Soit waar of niet, sindsdien is de relatie nogal verzuurd en weigeren die nieuw eigenaars om ook maar iets van investering te doen, waardoor ze nog met enkel glas zitten en een elektriciteit die eigenlijk gewoon gevaarlijk is.

Mijn broer en ik hebben eigenlijk iets gelijkaardig meegemaakt, eigendom gekregen bij overlijden van mijn vader met huurders. Ik heb gepusht dat te verkopen omdat mijn broer gewoon een ramp is op vlak van zaken opvolgen en regelen, en ik er de tijd niet kon/wou insteken. Sowieso was mijn broer dat zonder mij blijven verhuren, want mooie inkomstenbron, maar was de helft niet in orde. Bleek trouwens dat mijn vader dat de laatste jaren niet echt meer deftig wou opvolgen, en om geen miserie te hebben het veel te goedkoop verhuurde. Dat gaf dan één droomhuurder, een alleenstaande vrouw die uiteraard met plezier huurde voor een peulenschil, en een huurder die na inspectie leek onder te verhuren aan een stuk of 5 Roemenen of Bulgaren.

 

[the_fox]

Ik merk hier toch veel clichés en veralgemeningen t.o.v. verhuurders. En er wordt nogal rap in andersmans naam gesproken ("ze kunnen toch altijd verkopen", ...).

Ik ga niet ontkennen dat de clichés ergens op gebaseerd zijn, ik ken zo ook gevallen (iemand die een ouder huis gekocht heeft en zelf opgelapt heeft om te verhuren terwijl die nog thuis woonde, puur als investering dus). Maar ik ken ook genoeg gevallen waar het net iets anders ligt.

• Koppel die beslist samen te gaan wonen. 1 van de 2 huurt, andere heeft gekocht. Beslissen samen voor een "verse start" in een nieuw huurpand. De eigenaar behoudt zijn vastgoed en beslist te verhuren. 2 jaar later was de eigenaar blij dat hij zijn eigen vastgoed nog had toen de relatie op de klippen liep.
• Soortgelijke situatie als @anders. hierboven, mogelijks is de redenering wel verschillend. Ook koppel die appartement gekocht had en verliefd was op het pand/de locatie. Veel werk in gestoken om het naar moderne standaarden te krijgen. Was 2 slaapkamers, en ze wouden een kind. Opeens zwanger van een tweeling. Die hebben ook beslist om te verhuren en zelf een groter huis te huren, dit omdat ze terug naar het appartement willen keren eens de kinderen het huis uit zijn. En de huurinkomsten betalen de lening + deel van hun eigen huur af.
• Koppel die een appartement koopt voor dubbele reden, enerzijds dat hun kind goedkoop kan huren (dat appartement dus, van de ouders) eens hij het huis uit is en anderszijds dat zij erin kunnen trekken op hun oude dag (groot huis met een serieuze moestuin, eens ze de tuin niet meer kunnen of willen onderhouden zouden ze naar het appartement gaan). Hun kind heeft er even in gewoond, dan iemand leren kennen en daarmee gaan samenwonen. Ondertussen wordt het appartement verhuurd tot ze er zelf willen intrekken.

Gewoon maar om aan te tonen dat het niet allemaal puur financiële investeringsvastgoeden zijn. En terwijl men het in de meeste gevallen inderdaad wel kan verkopen, is dat in sommige gevallen nooit het doel geweest.

PS: ik verhuur zelf niet en ben het ook niet van plan om in de toekomst te doen. Maar ik ben wel eigenaar en ik kan mij toch een aantal situaties inbeelden waar ik het toch zou overwegen om mijn eigen huis (tijdelijk) te verhuren indien ik er zelf (tijdelijk) niet meer in zou wonen.

 

[Sylverscythe]

Ik merk hier toch veel clichés en veralgemeningen t.o.v. verhuurders. En er wordt nogal rap in andersmans naam gesproken ("ze kunnen toch altijd verkopen", ...).

Ik ga niet ontkennen dat de clichés ergens op gebaseerd zijn, ik ken zo ook gevallen (iemand die een ouder huis gekocht heeft en zelf opgelapt heeft om te verhuren terwijl die nog thuis woonde, puur als investering dus). Maar ik ken ook genoeg gevallen waar het net iets anders ligt.

Ik ga akkoord dat we soms wat kort door de bocht gaan, maar zijn al die voorbeelden nu niet gewoon luxesituaties vergeleken met bv. een alleenstaande ouder die ergens een goedkoop huurappartement zoekt wegens laag inkomen en weinig spaargeld?

De thread begon oorspronkelijk met het idee dat huurders te sterk beschermd zijn in het geval van de minder kapitaalkrachtige verhuurder. En dan komt het denk ik op aantallen aan. Ik zeg niet dat de wetten perfect zijn, maar in al die gevallen die jij opsomt moet er als verhuurder toch rekening mee gehouden worden dat er redelijk wat frustratie bij kan komen kijken, en je in de meeste gevallen een huurder niet zomaar kan buitenwerken.

 

[Didymus]

En terwijl men het in de meeste gevallen inderdaad wel kan verkopen, is dat in sommige gevallen nooit het doel geweest.

Het gaat toch niet over wat het doel is? Als de verhuurder een financiële tegenslag of een onvermogende huurder heeft het pand afgebroken, dan is er nog altijd de uitweg om wat er overblijft ten gelde te maken en voor de eigen woonbehoefte te gebruiken. De doorsnee huurder heeft zo geen reddingsboei achter de hand, jammer genoeg.

 

[StevenP]

[Lange post]

Uiteraard, daar ben ik het mee eens. Ik wil er ook geen rondje verhuurderbashen van maken, gewoon aangeven dat de situaties van een huurder en een verhuurder doorgaans niet te vergelijken zijn en dat de geldnood bij de ene heel andere gevolgen kan hebben - en een ander niveau van acuutheid - dan bij de andere. En dat het dus (althans voor mij) wel logisch is dat er veel meer bescherming is voor huurders dan verhuurders.
@Didymus verwoordt het beter: een verhuurder heeft nog een reddingsboei, een huurder niet. Da's niet aangenaam, wellicht niet zo rendabel als eerst gedacht, maar verzuipen zal je niet.

Ook als de financiële incentive niet de initiële of voornaamste drijfveer is om te verhuren, speelt dat natuurlijk wel mee. Al is het maar omdat je dat in de hele afweging wel meerekent. Je kan maar beslissen om én je eigendom aan te houden én er niet zelf in te wonen als je die financiële bandbreedte hebt. Je kan de huurinkomsten meerekenen, maar als je het een beetje goed doet, reken je ook kosten en verminderde huurinkomsten mee.

PS: ik verhuur zelf niet en ben het ook niet van plan om in de toekomst te doen. Maar ik ben wel eigenaar en ik kan mij toch een aantal situaties inbeelden waar ik het toch zou overwegen om mijn eigen huis (tijdelijk) te verhuren indien ik er zelf (tijdelijk) niet meer in zou wonen.

Idem, maar ik ben ook goed bewust dat ik dan in een luxepositie zit en dat ik naast een maandelijkse som geld, ook plichten heb.

 

[the_fox]

Het gaat toch niet over wat het doel is? Als de verhuurder een financiële tegenslag of een onvermogende huurder heeft het pand afgebroken, dan is er nog altijd de uitweg om wat er overblijft ten gelde te maken en voor de eigen woonbehoefte te gebruiken. De doorsnee huurder heeft zo geen reddingsboei achter de hand, jammer genoeg.

Maar dat is toch ook weer een veralgemening?

Als de mensen uit situatie 2 die ik daar noemde moeten verkopen, gaan die hoogstwaarschijnlijk nog maar weinig overhouden. Zeker in het geval van onvermogende huurder die het pand afgebroken heeft. Want dan hebben ze al x maanden geen huurinkomsten en nog eens een pand die een pak minder waard is. Waardoor zij dus de inkomsten verliezen waar ze op rekenen om hun huidige huis waarin ze wonen te kunnen huren. Dit valt dus ook onder de opzet van de thread, want die mensen hebben hun huurinkomsten nodig om hun huidige huisvesting te kunnen bekostigen.

Maar ja, dit zullen de uitzonderingen zijn. Maar daar moet toch ook rekening mee gehouden worden?

 

[JPV]

Maar dat is toch ook weer een veralgemening?

Als de mensen uit situatie 2 die ik daar noemde moeten verkopen, gaan die hoogstwaarschijnlijk nog maar weinig overhouden. Zeker in het geval van onvermogende huurder die het pand afgebroken heeft. Want dan hebben ze al x maanden geen huurinkomsten en nog eens een pand die een pak minder waard is. Waardoor zij dus de inkomsten verliezen waar ze op rekenen om hun huidige huis waarin ze wonen te kunnen huren. Dit valt dus ook onder de opzet van de thread, want die mensen hebben hun huurinkomsten nodig om hun huidige huisvesting te kunnen bekostigen.

Maar ja, dit zullen de uitzonderingen zijn. Maar daar moet toch ook rekening mee gehouden worden?

Wie een tweede woning verkoopt, zal daar na zijn lening wel degelijk nog altijd veel overhouden. Je leent namelijk niet 100% van je woning.

Pas op, mijn familie verhuur(de) zelf ook en heeft de nodige slechte betalers gehad. Maar wie verhuurt, investeert. Het is alsof je gaat werken en er mag vanuitgaan dat je nooit een ontslag zal krijgen of dat er iets met je werkgever (faillissement, ...) gebeurt. Net daarom betaal je sociale zekerheid, iets dat verhuurders niet betalen.

 

[kay-gell]

Ik ga akkoord dat we soms wat kort door de bocht gaan, maar zijn al die voorbeelden nu niet gewoon luxesituaties vergeleken met bv. een alleenstaande ouder die ergens een goedkoop huurappartement zoekt wegens laag inkomen en weinig spaargeld?

De thread begon oorspronkelijk met het idee dat huurders te sterk beschermd zijn in het geval van de minder kapitaalkrachtige verhuurder. En dan komt het denk ik op aantallen aan. Ik zeg niet dat de wetten perfect zijn, maar in al die gevallen die jij opsomt moet er als verhuurder toch rekening mee gehouden worden dat er redelijk wat frustratie bij kan komen kijken, en je in de meeste gevallen een huurder niet zomaar kan buitenwerken.

Het is niet omdat ge alleenstaand ouder zijt dat ge de boel moet afbreken, drugs gebruiken, overlast veroorzaken...

Ik zie dat de meeste verhuurders met penibele financiële situaties wél rekening houden maar het is het gebrek aan respect voor andermans eigendom en de buren dat vaak het probleem is.

 

[the_fox]

Idem, maar ik ben ook goed bewust dat ik dan in een luxepositie zit en dat ik naast een maandelijkse som geld, ook plichten heb.

(Voor bovenste stuk van je post, zie hierboven)

Ja, ok. Maar dat heeft er toch niks mee te maken? Je hebt plichten als verhuurder, maar als huurder ook. En als je dan met een onvermogende huurder heeft het pand afgebroken zit (zoals hierboven gesteld) zal die toch meer bescherming genieten. Ongeacht of jij je aan je plichten gehouden hebt of niet.

De insteek van de thread was misschien ook te veralgemenend, en er zijn zeer zeker slechte verhuurders; maar er is toch meer bescherming voor huurders dan verhuurders. In sommige situaties terecht en nodig; maar er zijn tal van voorbeelden waar dit ook misbruikt wordt door huurders.

Ik ken ook vaag iemand die meerder appartementen verhuurde, puur als investeringsvastgoed. Altijd goed verzorgd en correct gedaan (volgens hem natuurlijk ). Maar die heeft paar jaar geleden toch ook beslist om alles te verkopen omdat hij bijna maandelijks naar het vredegerecht moest en ondertussen al meer geld verloren had dan dat het opbracht. Sommige huurders was overmacht en konden er niet aan doen, anderen wisten goed genoeg hoe ze gebruik van het systeem moesten maken (en je kan het geen misbruik noemen als het systeem het toelaat).