De frituur
- Onderwerp starter DEN_DWOAZN
- Startdatum
- Afhaal
June
Active member
Das niet meer verdrietig maar diep triest.
Godverdomme da's meer bak dan friet. Schandalig!!!
Over m'n Romeo XXL avontuur, ben laatst weekend erachter gegaan (ben toch maar voor Kruuskassie gegaan Agony) en ne pic gemaakt maar vergeten te posten, bij deze:
En da's ne klein bak friet btw, maar met tenminste de correcte hoeveelheid dervoor! 't Heeft goed gesmaakt, alles opgekregen.
Dat ziet er inderdaad maar triestig uit, zowel qua portie als qua concept - toch weinig "special" aan maar gewoon frieten met stoofvlees en mayonaise?
Zonde, hopelijk houdt het je niet tegen van eens iets nieuws te proberen in een creatievere frituur
Amaai gij pakt zo’n hele worst droog zonder saus ?Godverdomme da's meer bak dan friet. Schandalig!!!
Over m'n Romeo XXL avontuur, ben laatst weekend erachter gegaan (ben toch maar voor Kruuskassie gegaan Agony) en ne pic gemaakt maar vergeten te posten, bij deze:
En da's ne klein bak friet btw, maar met tenminste de correcte hoeveelheid dervoor! 't Heeft goed gesmaakt, alles opgekregen.
En die van mij jammert al bij mijn XL Romeo
Dat ziet er een goei bestellingske uit man, enkel nog een halve pot mayo erbijGodverdomme da's meer bak dan friet. Schandalig!!!
Over m'n Romeo XXL avontuur, ben laatst weekend erachter gegaan (ben toch maar voor Kruuskassie gegaan Agony) en ne pic gemaakt maar vergeten te posten, bij deze:
En da's ne klein bak friet btw, maar met tenminste de correcte hoeveelheid dervoor! 't Heeft goed gesmaakt, alles opgekregen.
Die kwam na het maken van de foto erbij.Dat ziet er een goei bestellingske uit man, enkel nog een halve pot mayo erbij
Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar ik heb liever mayo uit mijn eigen koelkast. Ik heb niks tegen die van de frituur, maar ik heb graag koude mayo en geen mayo dat al lauw smaakt door de warmte van de frieten.
kinxton
Active member
Idem, en de vleesjes kunnen zonder saaskes en extra kruiden ook best wel lekker zijn...Die kwam na het maken van de foto erbij.
Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar ik heb liever mayo uit mijn eigen koelkast. Ik heb niks tegen die van de frituur, maar ik heb graag koude mayo en geen mayo dat al lauw smaakt door de warmte van de frieten.
Ik vind dat er dringend is een nieuwe wet moet komen die mijn, en bij uitbreiding andere frituren ook, moet verplichten dat, ondanks hun welverdiende sluitingsdagen op maandag en dinsdag, open te zijn de dag vóór de feestdag, en uiteraard op de desbetreffende feestdag ook.
Ten eerste vanwege de uiting van respect naar alle gesneuvelden, met in dezelfde met bloed doordrenkte grond aardappelen te kweken om hierna onze nationale trots te kunnen consumeren en als één volk de gesneuvelden (zowel die van de oorlog als wij na onze XXL-bestelling) te herdenken.
En ten tweede omdat het belachelijk druk is in de winkel en ik nu nog niet wil nadenken over welke groenten ik morgen dan wel in de plaats zou eten, en hierbij ook geen volwaardige maaltijd heb om mezelf als een blanke cis-man te kunnen uiten.
Ten eerste vanwege de uiting van respect naar alle gesneuvelden, met in dezelfde met bloed doordrenkte grond aardappelen te kweken om hierna onze nationale trots te kunnen consumeren en als één volk de gesneuvelden (zowel die van de oorlog als wij na onze XXL-bestelling) te herdenken.
En ten tweede omdat het belachelijk druk is in de winkel en ik nu nog niet wil nadenken over welke groenten ik morgen dan wel in de plaats zou eten, en hierbij ook geen volwaardige maaltijd heb om mezelf als een blanke cis-man te kunnen uiten.
Hier is er een frituur die op hun raam altijd een blad hadden hangen met de openingsuren. Een goeie maand geleden was dat veranderd naar een blad waarop stond 'Scan de QR-code voor onze openingsuren' met daaronder dus een QR-code. Als je dan toch een blad print, kan je evengoed de openingsuren er zo opzetten. Wtf ook. Nu heb ik gemerkt dat er al een tijdje helemaal geen blad meer hangt 
.
.
Stinkbakkes
Well-known member
Het Groot Epistel van Befferke VI
Telg der Beffers, Heilige der Vetpotten, Beschermengel van de Stoofvleessaas, en Schrik van de Hollanders én de Fransen tegelijk
Awel ketjes, lustert na ne keer goe. Tzen ik Befferke VI, de zesde van den naam. Rechtstreekse afstammeling van den oer-Beffer, die in 1889 den eersten frietketel van Brussel heeft doen sissen aan de Rue Neuve, nog vóór dat de Fransen wisten wat een frite was. Mijn bloed is 40% vet, 30% stoofvleessaas en 30% onverklaarbare trots. M’n cholesterol is hoger dan den Atomium, en dat is gelijk het moet zijn. Het erfgoed der Beffers hebben door de generaties heen de frietkotten verdedigd gelijk anderen hun kastelen. Mijn overgrootvader Jean'ke Zattekluut Beffer had in 1914 geen geweer in den oorlog, maar een frituurvetbom. Hij gooide dat naar den vijand en die mannen hebben drie weken geroepen: Mein Gott, ist das lecker!
Mijn papa Firmin Beffer zei altijd:
“Befferke, gij se klein kluutzakske lustert ket: "ge kunt een volk zijn frites afpakken, maar ge kunt nooit zijn frietvet in zijn lijf afnemen.”
En gelijk heeft hij, de lepe smeirlap
De Beffers tegen de Hollanders
Eerst waren daar de Hollanders, in den tijd van Willem den Eerste, met hun patat oorlog en hun slappe frieten met pindasaus. Pindasaus! Dat is geen saus, dat is vloeibaar verdriet.
Ze kwamen af met hun houten klompen en hun “patatkraammetjes”, en wij, trotse Brusseleirs, keken hen aan en zeiden:
“Ecoute bien, ge steekt daar pinda’s op waar wij stoofvlees leggen. Ge noemt dat oorlog? Nee, nee, dat is capitulatie in sausvorm!
Ik heb eens een Hollander op de Kiekenmarkt zien vragen naar “een frietje met pindasaus”. De frituurvrouw is drie dagen niet van de schok bekomen. Ze zei me tevens in complete shock dat ze nog nooit ofte nimmer zulk onmens heeft gezien in haar leven (op Niels Destadsbader na natuurlijk)
De Beffers tegen de Fransen
Geliefde landgenoten, Bourgondiërs van geboorte en vetzakkers van beroep, ik Befferke de zoon van De Legendarische Firmin Beffer de Saint-Josse, die vandaag zijn nationale pennenstok in de pot mayonaise doopt om u allen te waarschuwen voor het grootste gevaar dat onze identiteit ooit gekend heeft: de Franse invasie van het frietkotwezen. Ja, ge hoort me goed. Daar beneden, net over de grens bij Kassel en Bailleul, staan ze te loeren, met hun pommes frites in kleine porties, hun saus in porseleinen kommetjes en hun servetten van linnen. Linnen! Terwijl wij, trotse Belgen, weten dat een echte friet enkel smaakt als ze door een vettig papiertje drupt dat nog herinnert aan de regen van gisteren. Ik sta hier elke zondag en feestdag aan de grens, met mijn frituurvlag en een fluitje dat ik ooit kreeg van een veldwachter te Diksmuide. Wanneer ik een Frans nummerplaat zie, roep ik: “Stop daar, culinaire indringer! Laat uw truffelmayonaise zakken en toon eer aan de Bicky Burger!” En als ze dan zeggen: Mais monsieur, nous aimons aussi les frites!, dan zeg ik: “TA GUEULE FILS DE PUTE! Gij maakt stokjes, wij maken erfgoed!” Elke Belg die zichzelf respecteert weet: frieten zijn niet zomaar aardappelen. Nee, dat zijn patriottische staafjes van geluk, gebakken in vet en gezegend door het zweet van generaties frietkotuitbaters met een moustache en lekkere dochters. En ziet, wat doen jullie? Jullie komen af met ne airfryer! AIRFRYER! Dat is geen keukenapparaat, dat is een belediging voor de dampkring! Een friet zonder vet is als een Waal zonder accent, als een pint zonder schuim, als een Belg zonder klagen. Ik heb een plan, vrienden. Een plan dat Belgique zal redden:
1 Alle frietkoten worden officieel heiligdommen van de natie verklaard. 2 Elke toerist die “pommes frites” zegt, moet verplicht een emmer stoofvleessaus fretten. En weet ge wat? Als ge op café zit, met een pintje en een pak frieten, dan hoort ge ze bijna zingen – de frieten, ja – ze fluisteren: “Wij zijn van hier. Wij zijn Belgisch. En wij zijn goudbruin van trots.”Dus, mijn frietvrienden, bewaak uw vet. Bewaak uw saus. En als ge ooit iemand hoort zeggen dat de Franse friet beter is... pak een vork, niet om te vechten, maar om hem zachtjes te verlichten — met een vers frietje van bij Den Befferke. Leve het frietkot! Leve de mayonaise! En leve België, zolang er vet is in de ketel zal Belgique blijven bestaan.
BRUSSEL
Brussel, vet hoofdstad der wereld
In Brussel zijt ge pas echt Belg als ge een friet eet op straat, met mayonaise op uw jas en een vettige glimlach op uw bakkes.
Daar, tussen de toeristen, sta ik elke vrijdag met mijn frietmeetlat — een officieel instrument om te checken of het de juiste lengte heeft. Minder? Franse invloed. Langer? Hollandse infiltratie.
Slotwoord van den Groot-Beffer
Dus, volk van frit en vrijheid, laat dit geweten zijn:
Wij zijn geen Fransen, geen Hollanders, geen Duitsers.
Wij zijn Belgen – vetter, vriendelijker, en fierder dan de rest.
En zolang de geur van gebakken vet over de stad hangt,
zolang de saus rijkelijk vloeit,
en zolang er iemand “meer mayonaise, s’il vous plaît” zegt met Brusselse tongval —
zal ik er zijn.
Met mijn lepel, mijn vlag en dikke cervela XXXXXXXXXXL
Knapperige groet,
Befferke VI
Beschermer der Frietkotten, en Grootmeester der Mayonaise
Hoofd van het Koninklijk Genootschap der Frituurlijke Zaken
Ridder in de Orde van de Stoofvleessaas, en Eerste Minister van de Vettige Waarheid
PS:
Elke Beffer zweert bij de eed:
“Ik zal geen airfryer aanraken, noch ketchup uit Frankrijk consumeren, noch pindasaus dulden in mijn nabijheid, Amen”
Telg der Beffers, Heilige der Vetpotten, Beschermengel van de Stoofvleessaas, en Schrik van de Hollanders én de Fransen tegelijk
Awel ketjes, lustert na ne keer goe. Tzen ik Befferke VI, de zesde van den naam. Rechtstreekse afstammeling van den oer-Beffer, die in 1889 den eersten frietketel van Brussel heeft doen sissen aan de Rue Neuve, nog vóór dat de Fransen wisten wat een frite was. Mijn bloed is 40% vet, 30% stoofvleessaas en 30% onverklaarbare trots. M’n cholesterol is hoger dan den Atomium, en dat is gelijk het moet zijn. Het erfgoed der Beffers hebben door de generaties heen de frietkotten verdedigd gelijk anderen hun kastelen. Mijn overgrootvader Jean'ke Zattekluut Beffer had in 1914 geen geweer in den oorlog, maar een frituurvetbom. Hij gooide dat naar den vijand en die mannen hebben drie weken geroepen: Mein Gott, ist das lecker!
Mijn papa Firmin Beffer zei altijd:
“Befferke, gij se klein kluutzakske lustert ket: "ge kunt een volk zijn frites afpakken, maar ge kunt nooit zijn frietvet in zijn lijf afnemen.”
En gelijk heeft hij, de lepe smeirlap
De Beffers tegen de Hollanders
Eerst waren daar de Hollanders, in den tijd van Willem den Eerste, met hun patat oorlog en hun slappe frieten met pindasaus. Pindasaus! Dat is geen saus, dat is vloeibaar verdriet.
Ze kwamen af met hun houten klompen en hun “patatkraammetjes”, en wij, trotse Brusseleirs, keken hen aan en zeiden:
“Ecoute bien, ge steekt daar pinda’s op waar wij stoofvlees leggen. Ge noemt dat oorlog? Nee, nee, dat is capitulatie in sausvorm!
Ik heb eens een Hollander op de Kiekenmarkt zien vragen naar “een frietje met pindasaus”. De frituurvrouw is drie dagen niet van de schok bekomen. Ze zei me tevens in complete shock dat ze nog nooit ofte nimmer zulk onmens heeft gezien in haar leven (op Niels Destadsbader na natuurlijk)
De Beffers tegen de Fransen
Geliefde landgenoten, Bourgondiërs van geboorte en vetzakkers van beroep, ik Befferke de zoon van De Legendarische Firmin Beffer de Saint-Josse, die vandaag zijn nationale pennenstok in de pot mayonaise doopt om u allen te waarschuwen voor het grootste gevaar dat onze identiteit ooit gekend heeft: de Franse invasie van het frietkotwezen. Ja, ge hoort me goed. Daar beneden, net over de grens bij Kassel en Bailleul, staan ze te loeren, met hun pommes frites in kleine porties, hun saus in porseleinen kommetjes en hun servetten van linnen. Linnen! Terwijl wij, trotse Belgen, weten dat een echte friet enkel smaakt als ze door een vettig papiertje drupt dat nog herinnert aan de regen van gisteren. Ik sta hier elke zondag en feestdag aan de grens, met mijn frituurvlag en een fluitje dat ik ooit kreeg van een veldwachter te Diksmuide. Wanneer ik een Frans nummerplaat zie, roep ik: “Stop daar, culinaire indringer! Laat uw truffelmayonaise zakken en toon eer aan de Bicky Burger!” En als ze dan zeggen: Mais monsieur, nous aimons aussi les frites!, dan zeg ik: “TA GUEULE FILS DE PUTE! Gij maakt stokjes, wij maken erfgoed!” Elke Belg die zichzelf respecteert weet: frieten zijn niet zomaar aardappelen. Nee, dat zijn patriottische staafjes van geluk, gebakken in vet en gezegend door het zweet van generaties frietkotuitbaters met een moustache en lekkere dochters. En ziet, wat doen jullie? Jullie komen af met ne airfryer! AIRFRYER! Dat is geen keukenapparaat, dat is een belediging voor de dampkring! Een friet zonder vet is als een Waal zonder accent, als een pint zonder schuim, als een Belg zonder klagen. Ik heb een plan, vrienden. Een plan dat Belgique zal redden:
1 Alle frietkoten worden officieel heiligdommen van de natie verklaard. 2 Elke toerist die “pommes frites” zegt, moet verplicht een emmer stoofvleessaus fretten. En weet ge wat? Als ge op café zit, met een pintje en een pak frieten, dan hoort ge ze bijna zingen – de frieten, ja – ze fluisteren: “Wij zijn van hier. Wij zijn Belgisch. En wij zijn goudbruin van trots.”Dus, mijn frietvrienden, bewaak uw vet. Bewaak uw saus. En als ge ooit iemand hoort zeggen dat de Franse friet beter is... pak een vork, niet om te vechten, maar om hem zachtjes te verlichten — met een vers frietje van bij Den Befferke. Leve het frietkot! Leve de mayonaise! En leve België, zolang er vet is in de ketel zal Belgique blijven bestaan.
BRUSSEL
Brussel, vet hoofdstad der wereld
In Brussel zijt ge pas echt Belg als ge een friet eet op straat, met mayonaise op uw jas en een vettige glimlach op uw bakkes.
Daar, tussen de toeristen, sta ik elke vrijdag met mijn frietmeetlat — een officieel instrument om te checken of het de juiste lengte heeft. Minder? Franse invloed. Langer? Hollandse infiltratie.
Slotwoord van den Groot-Beffer
Dus, volk van frit en vrijheid, laat dit geweten zijn:
Wij zijn geen Fransen, geen Hollanders, geen Duitsers.
Wij zijn Belgen – vetter, vriendelijker, en fierder dan de rest.
En zolang de geur van gebakken vet over de stad hangt,
zolang de saus rijkelijk vloeit,
en zolang er iemand “meer mayonaise, s’il vous plaît” zegt met Brusselse tongval —
zal ik er zijn.
Met mijn lepel, mijn vlag en dikke cervela XXXXXXXXXXL
Knapperige groet,
Befferke VI
Beschermer der Frietkotten, en Grootmeester der Mayonaise
Hoofd van het Koninklijk Genootschap der Frituurlijke Zaken
Ridder in de Orde van de Stoofvleessaas, en Eerste Minister van de Vettige Waarheid
PS:
Elke Beffer zweert bij de eed:
“Ik zal geen airfryer aanraken, noch ketchup uit Frankrijk consumeren, noch pindasaus dulden in mijn nabijheid, Amen”
Laatst bewerkt:
June
Active member
Goed idee! Vooral vanwege het respect voor de gesneuvelden vanaf de ontdekking van de aardappel zeg.. vanaf jaartje 14xx/15xx..?
Voorstel: we noemen het ponchodag.
De dag voor een feestdag en ook zeker de dag erna.. zodat je alle vreselijkheid (met familie aan 1 -niet te vreten- dis) kan vergeten dmv een puntzak goudgele rakkers, een wachtpintje en een vondelingenluik, ergens.
Alleen .. hoe je cis-man zijnde, je viriliteit etc wil combineren en ook nog tot uiting wil brengen dmv een goudgele rakkers,… dat weet ik ffkes zo niet. Kzie ffkes geen viriliteit in friet.
Mooi hoe je van zo´n proza gevuld met frustratie toch tot een mooie uiting van éénheid en liefde kunt komen. Zo lang het niet met Hollanders of Fransmannen is.Het Groot Epistel van Befferke VI
Telg der Beffers, Heilige der Vetpotten, Beschermengel van de Stoofvleessaas, en Schrik van de Hollanders én de Fransen tegelijk
Awel ketjes, lustert na ne keer goe. Tzen ik Befferke VI, de zesde van den naam. Rechtstreekse afstammeling van den oer-Beffer, die in 1889 den eersten frietketel van Brussel heeft doen sissen aan de Rue Neuve, nog vóór dat de Fransen wisten wat een frite was. Mijn bloed is 40% vet, 30% stoofvleessaas en 30% onverklaarbare trots. M’n cholesterol is hoger dan den Atomium, en dat is gelijk het moet zijn. Het erfgoed der Beffers hebben door de generaties heen de frietkotten verdedigd gelijk anderen hun kastelen. Mijn overgrootvader Jean'ke Zattekluut Beffer had in 1914 geen geweer in den oorlog, maar een frituurvetbom. Hij gooide dat naar den vijand en die mannen hebben drie weken geroepen: Mein Gott, ist das lecker!
Mijn papa Firmin Beffer zei altijd:
“Befferke, gij se klein kluutzakske lustert ket: "ge kunt een volk zijn frites afpakken, maar ge kunt nooit zijn frietvet in zijn lijf afnemen.”
En gelijk heeft hij, de lepe smeirlap
De Beffers tegen de Hollanders
Eerst waren daar de Hollanders, in den tijd van Willem den Eerste, met hun patat oorlog en hun slappe frieten met pindasaus. Pindasaus! Dat is geen saus, dat is vloeibaar verdriet.
Ze kwamen af met hun houten klompen en hun “patatkraammetjes”, en wij, trotse Brusseleirs, keken hen aan en zeiden:
“Ecoute bien, ge steekt daar pinda’s op waar wij stoofvlees leggen. Ge noemt dat oorlog? Nee, nee, dat is capitulatie in sausvorm!
Ik heb eens een Hollander op de Kiekenmarkt zien vragen naar “een frietje met pindasaus”. De frituurvrouw is drie dagen niet van de schok bekomen. Ze zei me tevens in complete shock dat ze nog nooit ofte nimmer zulk onmens heeft gezien in haar leven (op Niels Destadsbader na natuurlijk)
De Beffers tegen de Fransen
Geliefde landgenoten, Bourgondiërs van geboorte en vetzakkers van beroep, ik Befferke de zoon van De Legendarische Firmin Beffer de Saint-Josse, die vandaag zijn nationale pennenstok in de pot mayonaise doopt om u allen te waarschuwen voor het grootste gevaar dat onze identiteit ooit gekend heeft: de Franse invasie van het frietkotwezen. Ja, ge hoort me goed. Daar beneden, net over de grens bij Kassel en Bailleul, staan ze te loeren, met hun pommes frites in kleine porties, hun saus in porseleinen kommetjes en hun servetten van linnen. Linnen! Terwijl wij, trotse Belgen, weten dat een echte friet enkel smaakt als ze door een vettig papiertje drupt dat nog herinnert aan de regen van gisteren. Ik sta hier elke zondag en feestdag aan de grens, met mijn frituurvlag en een fluitje dat ik ooit kreeg van een veldwachter te Diksmuide. Wanneer ik een Frans nummerplaat zie, roep ik: “Stop daar, culinaire indringer! Laat uw truffelmayonaise zakken en toon eer aan de Bicky Burger!” En als ze dan zeggen: Mais monsieur, nous aimons aussi les frites!, dan zeg ik: “TA GUEULE FILS DE PUTE! Gij maakt stokjes, wij maken erfgoed!” Elke Belg die zichzelf respecteert weet: frieten zijn niet zomaar aardappelen. Nee, dat zijn patriottische staafjes van geluk, gebakken in vet en gezegend door het zweet van generaties frietkotuitbaters met een moustache en lekkere dochters. En ziet, wat doen jullie? Jullie komen af met ne airfryer! AIRFRYER! Dat is geen keukenapparaat, dat is een belediging voor de dampkring! Een friet zonder vet is als een Waal zonder accent, als een pint zonder schuim, als een Belg zonder klagen. Ik heb een plan, vrienden. Een plan dat Belgique zal redden:
1 Alle frietkoten worden officieel heiligdommen van de natie verklaard. 2 Elke toerist die “pommes frites” zegt, moet verplicht een emmer stoofvleessaus fretten. En weet ge wat? Als ge op café zit, met een pintje en een pak frieten, dan hoort ge ze bijna zingen – de frieten, ja – ze fluisteren: “Wij zijn van hier. Wij zijn Belgisch. En wij zijn goudbruin van trots.”Dus, mijn frietvrienden, bewaak uw vet. Bewaak uw saus. En als ge ooit iemand hoort zeggen dat de Franse friet beter is... pak een vork, niet om te vechten, maar om hem zachtjes te verlichten — met een vers frietje van bij Den Befferke. Leve het frietkot! Leve de mayonaise! En leve België, zolang er vet is in de ketel zal Belgique blijven bestaan.
BRUSSEL
Brussel, vet hoofdstad der wereld
In Brussel zijt ge pas echt Belg als ge een friet eet op straat, met mayonaise op uw jas en een vettige glimlach op uw bakkes.
Daar, tussen de toeristen, sta ik elke vrijdag met mijn frietmeetlat — een officieel instrument om te checken of het de juiste lengte heeft. Minder? Franse invloed. Langer? Hollandse infiltratie.
Slotwoord van den Groot-Beffer
Dus, volk van frit en vrijheid, laat dit geweten zijn:
Wij zijn geen Fransen, geen Hollanders, geen Duitsers.
Wij zijn Belgen – vetter, vriendelijker, en fierder dan de rest.
En zolang de geur van gebakken vet over de stad hangt,
zolang de saus rijkelijk vloeit,
en zolang er iemand “meer mayonaise, s’il vous plaît” zegt met Brusselse tongval —
zal ik er zijn.
Met mijn lepel, mijn vlag en dikke cervela XXXXXXXXXXL
Knapperige groet,
Befferke VI
Beschermer der Frietkotten, en Grootmeester der Mayonaise
Hoofd van het Koninklijk Genootschap der Frituurlijke Zaken
Ridder in de Orde van de Stoofvleessaas, en Eerste Minister van de Vettige Waarheid
PS:
Elke Beffer zweert bij de eed:
“Ik zal geen airfryer aanraken, noch ketchup uit Frankrijk consumeren, noch pindasaus dulden in mijn nabijheid, Amen”
Dat Genootschap der Frituurlijke Zaken had ik ook wel graag een postje in pakken. Als penningsmeester beheer ik graag de uitgaven van onze uitstappen en zorg ik voor een apres-frit in de rue d´aerschot met onze mayonnaise bevuilde handen.
Ik kijk even uw roots door de vingers, want ik ondersteun minderheden liever. Hier in België zegt men ´goed gerief hangt onder een afdak´ en er is geen betere manier om uw afdak te leggen dan een wekelijks bezoek aan de frituur.
Dus, frit en fertiliteit horen samen net zoals voorbehoedsmiddelen en vergeten op zaterdag.
June
Active member
Huh, waarom zou je de aandacht op iemands roots moeten vestigen?
Ben jij een echte frietkenner? Test je kennis in onze frietjesquiz
https://www.hln.be/binnenland/ben-j...test-je-kennis-in-onze-frietjesquiz~a47bb4f2/
https://www.hln.be/binnenland/ben-j...test-je-kennis-in-onze-frietjesquiz~a47bb4f2/
Avondland
Well-known member
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
