Zoveel mensen die moeite hebben met het langdurig binnenblijven en content zijn dat ze weer meer buiten mogen. Ik daarentegen vind het zalig om zoveel binnen te blijven, de laatste tijd moet ik weer meer buitenkomen (opleiding enzo) en ik heb er moeite mee... Nadeel van een extreme introvert te zijn zeker? (heb wel 2 sociaal belemmerende handicaps, daarom)
Ik ben jaloers op de mensen die moeten binnenblijven en niets te doen hebben.
Ik ben laattijdig begonnen met de podcast van Alex Agnew (WTAA) te bekijken/beluisteren, en momenteel zit ik aan de afleveringen van de lockdown in maart vorig jaar.
Toen ze bezig waren dat ze zich verveelden, niet wisten wat doen en maar random films, series, docu's,... gingen bekijken en aanraden werd in echt jaloers. (Ik beluister die podcast hoofdzakelijk op weg van en naar het werk)
Voor mij is er quasi niets veranderd, en ik besef dat ik daardoor enorm geprivilegieerd ben. Mijn job is gebleven en ik heb een essentiële functie waarvoor mijn aanwezigheid op het werk noodzakelijk is.
Maar ik hunker al enorm lang naar eens tijd hebben om eens een paar weken, maanden,... ALLEEN te zijn en niets te moeten doen.
Het werk hier in huis (verbouwingen, rommel van vrouw en kinderen opkuisen, grote kuis op de zolder, ex-hobby gerief van m'n vrouw sorteren en deels verkopen,...), mijn lijst nog te bekijken films, series, te spelen games blijft maar groeien en in heb gewoon geen tijd om me daarmee bezig te kunnen houden.
Inderdaad, voor introverten is dit een veel minder erge situatie.
Extraverten beseffen nu misschien hoe verschrikkelijk het "normale" leven voor ons kan zijn. Zij laden hun batterijen op door menselijk contact, wij doen dit door ons af te zonderen.
Los van m'n werk heb ik afgelopen maart/april echt genoten van de lockdown. Niets van sociale verplichtingen meer, en ook geen uitvluchten meer moeten verzinnen. Ook niet de dagelijkse sleur van de kindjes naar school te voeren en te gaan halen, opvang regelen, ... Gewoon rust. Het enige dat de rust verbrak was werken. Alhoewel het op het werk ook veel rustiger was, dus dat scheelde.
De enige dingen die ik jammer vind is dat m'n grootmoeder volledig weggekwijnd is in een rusthuis (op 15 maart binnengegaan en ervoor altijd gewoon geweest van een massa volk bij haar te hebben. Ze is daar gestorven puur door de eenzaamheid).
En ook dat ik m'n ouders en zussen minder gezien heb.