phate_13
Well-known member
Hier herken ik me ook wel voor een groot stuk in. Ik ben enorm blij dat ik fysiek MOET gaan werken, als alleenstaande, en ben altijd degene die zaken positief bekijkt (tot in het naïeve toe soms misschien zelfs), maar ik merk/voel gewoon aan mezelf dat ik sneller geagiteerd geraak en dat ik het ook gewoon echt beu ben. Lichte vorm van neerslachtigheid vind ik mooi omschreven.Volledig mijn gevoel voor het moment.
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik gewoon vanop kantoor werk en fijne collega's heb zodat het iets draaglijker is.
Ookal sta ik enorm positief in het leven begin ik toch een lichte vorm van neerslachtigheid te krijgen. Ik weet ook wel dat iedereen zijn leven in pauze staat, maar toch. Ik zie de meeste van mijn vrienden aan kinderen beginnen en heb echt de vrees van alleen achter te blijven.
Een vrees die week na week sterker aan het worden is.
Ik merk ook dat ik mij op het werk begin te ergeren aan alles door een gebrek aan horeca.
Het klinkt belachelijk, maar de wekelijkse bezoeken aan het café mis ik enorm om te kunnen ventileren.
Door de nieuwe berichtgeving ivm de horeca heb ik terug een minder gevoel. Ik keek echt uit naar die eerste mei.
En je kan inderdaad nog afspreken, wat we soms wel doen. Maar het voelt toch niet hetzelfde.
Ik heb, per chance, wel al 'geleerd' niet teveel belang te hechte aan "vastgepinde data" juist om deze reden.

Weet enkel niet meer hoe en wat