Ben jij dan iemand die onder normale omstandigheden behalve in de supermarkt en op het werk met niemand anders contact hebt? of ga je er vanuit dat mensen zich niet moeten aanpassen en als 1 bepaalde activiteit niet meer mogelijk is, je niet met dezelfde mensen een andere activiteit kan doen?
Gelukkig nog net niet niemand, maar je zit er niet ver af.
Eerlijk: mijn sociaal leven was een puinhoop pre-corona, dus ik zat in een negatief normaal en ik was nog maar net bezig dat te herstellen, voor zover je zoiets kan herstellen. In februari/maart 2020 net ingeschreven voor een paar nieuwe hobby's bijvoorbeeld, haha... timing.
Bovendien heb ik momenteel ook nog eens een "eenzame" job: werk komt binnen via e-mails en gaat buiten via e-mails (ruw samengevat, er komt wel wat meer bij kijken, maar dat zijn technische details). Videovergaderingen met collega's? Zeldzaam: 2 à 3 keer een half-uurtje per week is veel. Dus voor mijn werk zie ik nu ook nog eens weinig mensen, daar waar ik vroeger diezelfde eenzame job nog op een kantoorlandschap kon uitvoeren en 's middags met andere mensen kon gaan eten. De collega op wie ik qua ervaring en raad het meest moet "terugvallen" is behoorlijk asociaal op het werk maar heeft wel een druk gezinsleven, dus ja...
Voor groepswerk van een opleiding spreek ik af en toe nog wel mensen, maar dat zijn ook maar videovergaderingen. Niet superleuk als ontspanning.
Wie zie ik wel nog regelmatig? mijn zus als zogenaamd "knuffelcontact" en lap de regels aan m'n laars door ook nog regelmatig mijn ouders te zien (doorgaans wel buiten en sowieso geen "knuffelende" familie). That's it. Neen, dat is niet waar, ik heb nog een paar keer een psycholoog gezien, maar die mensen zijn ook geen mirakelwerkers en de donkere gedachten zijn er niet echt beter op geworden met haar "hulp".
Ik kan misschien de kiné ook nog meetellen, maar het is maar triest om daar naar uit te kijken, ondanks dat dat een sympathieke is, is dat niet echt een sociaal contact hé, dat is voor haar haar job en voor mij revalidatie.
Dus ja, ik neem de woorden eenzame opsluiting niet zomaar in de mond genomen. Het is misschien nog een hyperbool, want de facto kan ik wel gaan en staan waar ik wil, maar of ik nu met de auto naar zee of de Ardennen rijd om daar eenzaam te wezen, maakt fundamenteel weinig verschil. Je kan ook "figuurlijk" opgesloten zitten in omstandigheden waar je uit wou. En door corona zal daar ook niet snel nog beterschap in komen. September misschien zelfs pas als je sommige bronnen leest...
De ironie is zelfs dat ik vlak voor corona overwoog toch maar uit te kijken naar een socialere job, ook al was ik nog maar nauwelijks een half jaar op m'n huidige job bezig. Natuurlijk zou enkel een idioot nu van job veranderen in mijn situatie, enige wat ik wel heb is werkzekerheid en een gemiddeld oké loon.
Allez, ik kan perfect verstaan dat het lastig is om niet meer te kunnen fitnessen. Maar met diezelfde mensen kan je wél op je terras zitten in je tuin of kan je een wandeling doen. Idd, NIET met meer dan 4 mensen tegelijk, maar er zijn alternatieven.
Ik weet niet waarom je nu voor mij per se op fitness focust, ik heb dat wel gedaan maar was daar ook maar een amateur in. Ik denk dat je mij verwart met iemand anders,
@kay-gell misschien? Ik ga met evenveel plezier lopen, mountainbiken of zwemmen. Aanpassen op dat vlak is geen probleem zolang mijn knie meewilt.
Die puinhoop van mijn sociale leven maakt echter dat ik geen uitgebreide vriendenkring had om op dit moment even op te bellen om met een limiet van 4 personen buiten dingen te gaan doen. Met wat geluk zat ik nog bij een paar mensen in een bubbel van 10, maar dat is intussen dus ook voorbij. Dus neen, geen alternatieven daar.
Ik begin het dus wel beu te worden geklaag te moeten horen of lessen te krijgen van mensen die finaal aan het einde van de dag, niet alleen zitten/zijn. Ik zou op dit moment met bloed tekenen voor een partner waarmee je dan misschien eens af en toe ruzie hebt of logistieke problemen om de kinderopvang/afstandsonderwijs te regelen. Bij die mensen loopt er tenminste iets van sociaal leven écht verder, het mijne is bevroren op een dieptepunt.
Narcistische virologen die plezieruitstapjes doen als "werk" of infectiologen die vinden dat ik te veel zeur, ik heb er weinig sympathie meer voor, zelfs al erken ik hun expertise.
. 
