Ik ga niet akkoord met jouw visie op die bewijslast. Ik denk dat genocides en oorlogsmisdaden uit het verleden eerder aantonen dat bewijsmateriaal overdadig aanwezig was, ook wanneer de dader na de feiten probeerde het bewijsmateriaal te vernietigen. Of het nu gaat over de Holocaust, Rwanda, Srebrenica of ISIS, rechtbanken voelen zich eerder verplicht om enkel het meest vernietigende bewijs te selecteren uit een onmetelijke hoeveelheid getuigenissen, zowel van slachtoffers als daders, forensisch bewijs én documenten die niets aan de verbeelding over lieten, zo dat de uitspraak niet 30 jaar op zich liet wachten.
Zijn daar uitzonderingen op mogelijk, misschien. Maar ik ga zeker niet akkoord dat dit de normale gang van zaken is. Een handvol forensisch onweerlegbare cases waar intentie duidelijk aan te tonen is, is allesbehalve een abnormaal rekwest.
Je vergelijkt eindvonnissen na jaren onderzoek met een onderzoeksrapport tijdens/na een lopend conflict. Holocaust, Rwanda en Srebrenica zijn niet “ontdekt” via één rapport terwijl alles nog bezig was. Die bewijsmassa is achteraf opgebouwd: documenten, daders, kampen, massagraven, getuigen, onderschepte communicatie, processen, archieven, etc. Je doet nu een beetje alsof dat allemaal vanaf dag één properkes beschikbaar was. Historisch gezien gewoon te simpel.
Een VN-commissie werkt ook niet met dezelfde standaard als een strafrechtbank. Die werken vaak met “reasonable grounds”, niet met “beyond reasonable doubt”. Lijkt mij geen klein detail. Zo’n rapport is obviously geen strafvonnis, maar een onderzoeksbevinding die later door rechtbanken kan worden getoetst. Wat mij vrij belangrijk lijkt. Dus waarom je de lat ineens verschuift naar “rechtbankproof of niets”, is mij een raadsel (alé not really tbh).
Intentie hoeft trouwens ook niet alleen uit een schriftelijk bevel of één “aha gotchu”-smoking gun te komen. Internationale rechtspraak erkent dat intentie ook uit patronen kan worden afgeleid: schaal, herhaling, selectie van slachtoffers, gebruikte middelen, publieke verklaringen, blokkades, leefomstandigheden, enz. Maar bon, ik wil de genocide discussie hier niet weer volledig opentrekken.
Uiteindelijk moet je maar voor je zelf de vraag stellen wat waarschijnlijker is; dat een Westers, democratisch land, zijn soldaten aanstuurt om babies door het hoofd te schieten en verkrachtingshonden te trainen, of dat VN-commissies en NGO's niet meer in staat zijn om objectieve en betrouwbare berichtgeving te bieden over dit conflict.
En “Westers” en “democratisch” zijn zeker geen magische immuniteit tegen oorlogsmisdaden hoor

. Democratische staten kunnen ook folteren, gevangenen mishandelen en achteraf liegen. Dat zegt niet dat elke claim automatisch klopt, maar het is ook geen bewijsfilter in de andere richting.
Wat je vooral doet, is de discussie zo grotesk mogelijk framen: “wat is waarschijnlijker, dat een Westers democratisch land baby’s laat executeren en verkrachtingshonden traint, of dat VN/NGO’s biased zijn?” Ja, zo geformuleerd klinkt je antwoord natuurlijk vanzelfsprekend, maar dat is gewoon de discussie zodanig molden dat je conclusie er al in verwerkt zit.
De keuze is niet: of Israël heeft letterlijk een officieel beleid “schiet baby’s door het hoofd”, of de VN/NGO’s zijn onbetrouwbaar. Het rapport is veel breder dan dat hé: kinderen gedood en verwond, sniper/quadcopters, kinderen als “suspects”, aanvallen in burgerzones, uithongering, zorginfrastructuur, etc... Dan pak je dus de meest extreme voorbeelden, zet die samen in één karikatuur uiteraard, en gebruikt DAT dan om het bredere patroon verdacht te maken. Als je denkt dat dat een kritische lezing is van het rapport... Ik ga je moeten teleurstellen. Het enige wat je doet, is de meest comfortabele versie van de aanklacht aanvallen.
En dat is exact, zoals altijd al, mijn punt: alles wat Israël beschuldigt moet blijkbaar bijna op Neurenberg niveau bewezen zijn nog vóór we het serieus willen nemen, terwijl “Israël is Westers/democratisch en de VN is biased” al genoeg is om serieus twijfel te zaaien.
Dit is geen neutrale bewijslast hé ... Puur één partij een gigantisch voordeel geven nog voor het gesprek begint.