Alleen zijn er concrete cijfers over de belastingontduiking van het grootkapitaal, terwijl de focus van zowel politiek als bevolking toch steeds lijkt te liggen op mensen met een uitkering, waar we enkel cijfers hebben over het totale bedrag van uitkeringen) en geen idee hebben over hoeveel mensen zich in dat zogezegd profitariaat bevinden. Het totale bedrag van de uitkeringen, dus ook de volstrekt terechte, is een fractie van wat we mislopen door belastingontduiking. Stel dat we van heel slechte wil zouden zijn, en de helft van die uitkeringen als onterecht zouden beschouwen ... dan zijn de uitkeringen die we onterecht uitbetalen 1/10de van wat we kwijtspelen aan belastingontduiking.
Die focus op dat zogezegd profitariaat vind ik eerlijk gezegd toch redelijk misplaatst. Vooral als je weet dat je daardoor een heel grote groep mensen die het al heel erg moeilijk heeft, constant zit verdacht te maken.
Goh, ik vind toch amper concrete cijfers terug over die Panama of Pandora papers. Dat wordt dan aangekondigd als journalistieke spitstechnologie met cliffhangers als 'we gaan geleidelijk namen lossen en dan gaan er hier koppen rollen' met dan een sisser als die ex-CEO van de VRT die ergens 20.000 euro had geïnvesteerd in een bedrijfje met hoofdzetel op Madagascar. Dat bleek dan nog een bedrijf te zijn dat safari-excursies in Afrika organiseert dus zo ver gezocht was Madagascar niet eens. Dan zijn er nog enkele berichten geweest over de familie Solvay die hun Solvay-aandelen op een exotisch eiland hebben geparkeerd en een Brusselse kunsthandelaar die zijn Picasso's via zo'n constructie verkocht. Dat was het tot nu! Opvallend: er komt ook geen onderzoekscommissie in de kamer wat ze zijn nog niet rond met de Panama-papers... Komaan zeg!
Neen, realistisch: het echt grote geld is niet makkelijk te tackelen hier in België. Ik weet van een Belgische familie waarvan de kinderen in de jaren '90 enkele horeca-zaken van de ouders hebben omgevormd tot een groot bedrijf. Wel, die zitten ook met hun geld in het buitenland en hun activiteiten in België, die hebben zich verrijkt door er regelmatig de kantjes af te lopen. Zwart geld aanvaarden in hun zaken, een commissie beïnvloeden met dure cadeau's, een berg (als in miljoenen) cash geld (zwart) van de kassa naar een geheime bergplaats in hun woning te laten vloeien... Op een bepaald moment inden die zelfs maaltijdcheques van hun klanten (en ze verkochten allesbehalve eten/drank). Maaltijdcheques he... Die verdwenen dan rechtstreeks naar de partners die alles wat duur was uit de Makro gingen halen. Klinkt onnozel maar die zijn heel rijk geworden door continu van dat soort fratsen te doen. Zo'n kalibers zijn de overheid altijd voor als het op fiscale spitsvondigheid aankomt. Ze zijn bovendien erg close met politici. Die familie hadden politici in hun rvb en adviesraad zitten.
Aan de andere kant van het spectrum heb je een grote groep mensen die ons sociale vangnet als een sociale hangmat zien en ronduit profiteren van het systeem. Het politiek cliëntelisme is nog altijd aanwezig, voornamelijk in Wallonië. In België bestaat het sociaal profitariaat. Bijvoorbeeld, in Charleroi spreken ze van un MNC - mobylette, nana, cara, - waarmee ze het type jonge schoolverlater bedoelen dat tevreden is met de uitkering voor de scooter, Cara-pils en feestjes met het liefje. Dat zijn generatie-werklozen die simpelweg geen zin hebben om te gaan werken: Charleroi, La Louvière, Luik, Seraing,... Je kan niet ontkennen dat sociaal profitariaat bestaat maar ook daar - net zoals bij de 1% super vermogenden - is weinig over bekend. Misschien omdat net politiek dienstbetoon vaak de motor is geweest van dat profitariaat. Bij de PS lopen nog steeds figuren à la Daerden rond die hun kiesveel wel 's helpen met een sociale woning, een hangmat job aan de gemeente of een uitkering van het OCMW, ...
En uiteraard weet ik dat niet elke miljonair een notoire fraudeur is, net zoals lang niet elke steuntrekker een profiteur is.
Ik blijf het herhalen: België is het paradijs voor marginalen! Aan beide zijden van het spectrum. De echte rijken blijven onaantastbaar, de armen worden gepamperd. Tel daarbij politici die leven van de armen (het clientisme) of de rijken (corruptie) en je weet wie over het algemeen het gelag betaalt. De hardwerkende middenklasse, vermogend maar niet rijk. Af en toe worden er wat peanuts naar deze groep gegooid maar over het algemeen betalen zij het gelag.
Dit is ook de groep die weinig mort: je ziet ze niet betogen en half Brussel kapot slaan of dreigen met te verhuizen naar Zwitserland of Luxemburg. De middenklasse wordt door het beleid langs alle kanten gepakt... Ergens op BG las ik dan ook meteen het antwoord op hoe het mogelijk is dat deze groep dit laat doen:
'Liever een gesjarelde middenklasser als een arme mens'. De middenklasse laat zich naaien en buigt nog wat dieper voorover... Ze zouden beter hun tanden 's laten zien, ze zijn verdorie de ruggengraat van dat heel circus hier! Enkel tov politici blijken ze geen ruggengraat meer te hebben.
Middenklassers voeren geen revolutie precies!