En studentenjob laten meetellen, terwijl je daar (buiten wat peanuts) niets van afstaat.
Dat ook zeker. Op dit moment is het nadelig om deeltijds te werken, een bijberoep of studentenberoep uit te oefenen in quasi alle gevallen. Eigenlijk wordt bij werklozen iets van arbeid doen altijd volledig ontmoedigd, en daar ligt een heel groot probleem. Ik heb zelf ook een kans moeten afslaan omdat het gewoon extreem dom zou zijn om op dat vlak risico's te nemen (in functie van bijberoep), omdat je dan meer verliest dan dat je erop wint. Ondanks dat het ideaal zou geweest zijn om iets op te doen qua werkervaring. Het systeem zit in feite echt achterlijk ineen, maar wie ben ik om daar iets aan te veranderen.
Ik ken trouwens heel veel mensen van mijn leeftijd waar het gewoon niet loopt zoals het zou moeten. Het is iets eigen aan deze generatie, mits men anders is opgegroeid dan andere generaties, qua veel afleiding en luxe enzovoort, en dat velen als kind niet actief worden verzocht van te gaan werken voor hun ouders of familie enzovoort.
Onze grootvaders moesten bijvoorbeeld al op 13 jaar gaan meehelpen bij de boer, maar nu zie je dat niet meer. Het is ook gewoon anders dan vroeger. Grootvader had geen PS4, IPhone, Netflix of laptop of play sports of tv met 100 zenders of Facebook enzovoort, en er was een veel hardere hand thuis dikwijls (of op school). Discipline werd daar echt in verzocht. En als je thuis zat, dan zat je ook maar gewoon thuis. Niet veel dat je kan doen toen. Als je nu thuis zit, ga ik mij nooit vervelen. Zit je toen thuis in de jaren '50, ja dan verveel je dood al op de eerste dag. Dan is gaan werken een "leuke" tijdsbesteding, hoewel het qua arbeidsvoorwaarden misschien niet zo goed was toen. Maar meehelpen bij de vader zou dan een stuk verleidelijker zijn zelfs al als tienjarige.
Die tijd komt niet terug, dat moet je ook niet verwachten en ook niet verlangen, maar het is wel de realiteit en volgens mij een enorm grote drijfveer achter waarom het bij heel veel mensen van mijn generatie echt moeilijk is om hen tot "actie" te brengen. En dat ervaar ik bij mezelf ook, zeker vroeger. Maar ik zie het bij gigantisch veel mensen. Ik dacht dat ik de enige was, maar ik heb het gevoel dat het bij een heel groot deel van mijn generatie zo is. En is het niet dat, dan is het gewoon dat ze eigenlijk niet weten wat ze willen doen, en studeren ze 2 of 3 opleidingen, of veranderen ze veel te veel, omdat het dan niet lukt en ook qua jobhoppen. Vaak ook met onrealistische verwachtingen, en een glijbaansysteem deels omdat de ouders te veel verlangen en verwachten. Qua motivatie en discipline is er toch iets goed mis met velen. Maar de maatschappij is op deze verandering ook niet goed aangepast.
En daarbij een diploma betekent nog altijd niet dat je je werk goed gaat doen.
En volgens mij exact dezelfde reden waarom jongeren ook niet politiek geengageerd zijn. Naast de terechte politieke apathie hier (hoe zou het komen, amper kansen aan jongeren buiten VB en Vooruit nu met Conner, geen bereikbaarheid, maar ook heel veel wantrouwen), dus ook dat de meesten gewoon wel wat beters te doen hebben. Dat is waarom ik denk dat "revoluties" ed, of zelfs protesten tegen maatregelen niet meer van jonge generaties zullen komen, tenzij je hun speeltjes afpakt.
Op veel protestacties zijn het hoofdzakelijk veertigplussers die daar aanwezig zijn, tenzij wat extreemrechtse betogingen misschien (?) en klimaatbetogingen tijdens de schooluren.