Vertrouwensproblemen zijn altijd gecreëerd hé. Al van in het begin weet je dat het best met enkel Vooruit kan, dus dat je ze ook voldoende eten en drinken moet geven om hun achterban te sussen. Van in het begin zit Rousseau daar al op te hameren, van de benaming van de regering (de benaming "centrum-rechtse regering" te laten vallen) als een eerlijke bijdrage van iedereen (de grote vermogens).
In die zin begrijp ik zijn commentaar over de supernota (dat steevast dezelfde wordt neergelegd) echt volledig. Ik ben geen Vooruitstemmer dus ik was blij met die nota, maar als ik Vooruitstemmer zou zijn, zou ik toch iets meer willen zien. Dat de andere onderhandelingspartners dan enkel maar de druk opvoeren op Rousseau de laatste weken begrijp ik al helemaal niet. Lijkt mij een totaal gebrek aan empathie voor de positie waarin die partij zit, en dan krijg je dit. In plaats van het vele gepoker en gesteek hadden ze beter af en toe over de eigen schaduw gestapt om het nodige te doen, en Vooruit toch een paar prijzen te geven. Het is niet alsof ze onredelijk waren. Uiteindelijk is er geen enkele versie van de supernota verschenen waarover je kan zeggen "amai dat Vooruit dit laat liggen zeg, amai". Nee, het is compleet redelijk dat ze niet overtuigd waren.
Er is altijd een collectieve verantwoordelijkheid, uiteraard, maar dit voelt toch echt aan als een gigantisch gemiste kans. Opnieuw.
