Korte schets :
Relatie van 12 j, 11j samen wonen.
Kind van bijna 4.
Moederschap en corona er ferm ingehakt bij mij en gevlucht in een affaire. Beide daar wat in de fout geweest maar ik heb wel de stap gezet.
De boel kwam uit en toch besloten het nog een kans te geven. Heb nog een hele tijd met twijfel gezeten tot de 3de partij nog eens contact zocht na x aantal maand.
Ik kwam gek... In een zotte bui beslist om weg te gaan, maar geen opluchting of ander leuk gevoel.
Na een week veel babbelen terug naar mijn madam. Chapeau voor haar, want had het omgekeerd geweest, weet niet of ik het zou kunnen.
Speelden het gezin en Zoontje een rol? Deels, maar twas de draad en nog de gevoelens voor mijn madam die de keuze hebben gemaakt.
De 3de partij had ook zware gevoelens voor mij, die heeft ook zwaar afgezien, maar bij mij zat het niet zo ver, plus waren die 2 levens combineerbaar.
Had ook nooit gedacht van zoiets te doen / mee te maken tot je er zelf inzit. Khoop er nu wel mee uit te geraken met de madam, mits de nodige afspraken en huiswerk van de therapeut.