Bedrog in je relaties?

[Wannez]

No judging maar I call bullshit.

Als je het risico wil nemen om betrapt te worden met een ander in u nest kan je er ook gewoon voor uit komen dat het hier stopt. Dit gaat imo quasi telkens over mensen die niet kunnen/durven alleen zijn en dus eerst een andere landingsplek moeten hebben voor ze willen vertrekken in hun huidige relatie.
Ik wil hiermee niet zeggen dat ze niet vol in hun recht zijn om de relatie te beïndigen he, het gevoel van een relatie die compleet op is kan iedereen tegenkomen. Maar je kan dan gewoon zeggen dat het stopt ipv eerst wat te gaan smossen met iemand anders.

Ik begrijp de aantrekkelijkheid om vast te klampen aan de moral high ground, maar de realiteit vormt in deze wel een inconvenient truth;
‘De hoogste percentages vinden we terug bij de dertigers – één op de drie ging ooit vreemd – en bij de 50- tot 64-jarigen (27 procent)’, lezen we in het rapport.

 

[BonIver]

No judging maar I call bullshit.

Als je het risico wil nemen om betrapt te worden met een ander in u nest kan je er ook gewoon voor uit komen dat het hier stopt. Dit gaat imo quasi telkens over mensen die niet kunnen/durven alleen zijn en dus eerst een andere landingsplek moeten hebben voor ze willen vertrekken in hun huidige relatie.
Ik wil hiermee niet zeggen dat ze niet vol in hun recht zijn om de relatie te beïndigen he, het gevoel van een relatie die compleet op is kan iedereen tegenkomen. Maar je kan dan gewoon zeggen dat het stopt ipv eerst wat te gaan smossen met iemand anders.

Nja, dat is de theorie. In de praktijk komt het voorbeeld van @Wannez natuurlijk wel veel vaker voor. Niet iedereen denkt rationaal na als een relatie op is, als je verliefd wordt op iemand anders,... Een relatie van pakweg +10 jaar stopzetten vraagt moed, doorzetting en daar komt ook twijfel bij, ik vind het nogal makkelijk gezegd dat je dan maar 'stop' moet zeggen alvorens te gaan 'smossen met een ander'. Dat zijn niet de makkelijke situaties die je er nu van probeert te maken.

 

[Avondland]

Na verloop van tijd komt er sleur in je relatie en de combinatie carrière - lening - kinderen - verplichtingen - ... doet het gras aan de andere kant snel groener lijken. Vreemdgaan is spannend en je herbeleeft de eerste fase van verliefdheid: onweerstaanbare begeerte naar een ander (en omgekeerd naar jou toe). Gezien we mensen zijn en we feilbaar zijn, is het normaal om af en toe terug naar de menu te kijken, ook al heb je net gegeten. En we kunnen allemaal de moral high ground nemen en zeggen dat je altijd trouw zal blijven, maar het kan iedereen overkomen.

 

[Leclerc]

Gezien we mensen zijn en we feilbaar zijn, is het normaal om af en toe terug naar de menu te kijken, ook al heb je net gegeten.

En wanneer je elke dag kaviaar eet smaakt ne vettige hamburger ook wel eens.

 

[Sond]

Ik beweer hier nergens dat het niet vaker voorkomt etc he... Ik beweer zelfs nergens dat ik niet snap waarom het niet gebeurd. Ik vind gewoon de excuses van kinderen, leningen en stabiliteit bullshit.

Tuurlijk is het helemaal niet makkelijk om er een streep onder te trekken, maar al die redenen gaan niet plots verdwijnen als je op een ander gaat he. Hoe begrijpelijk het ook is om dat gras groener en groener te zien worden en hoe menselijk het ook is om er aan toe te geven, leningen, kinderen, de gouden kooi blijven, imo, excuses om u eigen gedrag goed te keuren. Want je zet nu eenmaal u relatie op het spel door u partner te bedriegen. Eens het uitkomt sta je namelijk op dezelfde plek als wanneer je zelf de streep trekt. En ooit komt het toch uit (veronderstel ik)

Het is trouwens helemaal niet mijn bedoeling om holier than thou te zijn trouwens. Iedereen zal wel weten dat hij/zij fout bezig is op die moment en uiteraard ga je op zoek naar redenen om je gedrag goed te praten. Behalve bij notoire scheefpoepers gaan zulke dingen ook niet van dag op dag gebeuren, en al zeker niet als er niks fout zit in de relatie. Dus natuurlijk ga je voor jezelf gaan kijken waarom je dit overweegt/doet.

 

[Str8_6]

Bon, ook eens mijn verhaal doen. Ik heb hier een tijd niet gepost of niet veel omdat mijn vrouw en ik besloten hebben uit elkaar te gaan.
Het was al een hele tijd dat we in een sleur zaten en naast elkaar begonnen leven en ik had al jaren iets van ja ik blijf voor de kinderen en het gemak en mijn huis maar ik ga mijn leven zo niet uit doen.

Ik heb hier nog verteld van die collega van me die verliefd was op me en we een heel goeie band hadden. Dan dacht geen haar op mijn hoofd eraan om alles hier op te geven voor haar. Maar zonder het in de hand te hebben heb ik dus toch gevoelens beginnen krijgen voor haar en voor mij was dat de druppel om er een stop achter te zetten hier.

Er is niks gebeurd tussen ons en ik ben er ook eerlijk over geweest tegen mijn vrouw en dat dat gewoon de druppel was, maar dat ik al jaren me voorgenomen had om ooit weg te gaan omdat we teveel verschillen. We waren 22 jaar samen dus dat gooi je niet zomaar weg. En ja mensen veranderen van karakter in die 22 jaar waardoor je soms niet meer samen past.
Ik heb het heel moeilijk gehad om de keuze te maken en lang getwijfeld en naar een psycholoog geweest omdat ik het echt niet wist.

Dus aan iedereen die het hier zo makkelijk vind om te oordelen. Neen ik heb nu niet een nieuw lief en nieuw huis en happy happy joy joy. Ik ben ook mijn huis kwijt, een thuis kwijt, schoonouders kwijt, mijn kinderen half, ruzie met mijn moeder, mijn vrouw die ik wel graag zag maar niet meer als mijn vrouw, en nog veel andere dingen. Dus denk daar eens aan voor je een oordeel velt over die zaken en ik was heel zeker dat mij dat nooit ging overkomen.

Maar goed uiteindelijk denk ik dat het voor ons beide beter zal zijn dat we niet meer samen zijn. Ik zoek ook geen compassie want nu gaat het wel beter met me ook.

En ik heb er ook voor gezorgd dat ze het huis kan houden. Ook al hou ik er zelf bijna niets aan over, maar voor mij was het belangrijk dat de kinderen en zij het slachtoffer daar niet van moesten worden. Ik ging er zelfs nog voor willen mee betalen.

Ik ben blij dat we goed overeen komen en vrienden gaan blijven, voor de kinderen alleen al. Ze gaat me zelfs helpen met de verhuis enal en voor de kinderen is dat ook goed dat ze zien dat we wel beiden achter die keuze staan.

Dusja sinds kort snap ik dus wel dat het iedereen kan overkomen want ik had daar ook rap mijn oordeel over.

 

[Tomski]

Moh ven toh

 

[BlackOccult]

"Schoonouders/schoonfamilie kwijt, ruzie met mijn moeder"... I lolled @ the last one 'cause helaas herkenbaar.

Veel goede moed! Ook best knap van haar dat ze u kan steunen/helpen in de verhuis...

 

[Str8_6]

Moh ven toh

Maar cva hoor. Tis moeilijk geweest, maar nu kijk ik er wel naar uit nu. In november heb ik mijn huis en ik zie het als een nieuwe start. Ik ga er ook van genieten van alleen te zijn en eens echt te kunnen doen wat ik wil eigenlijk. Kinderen gaan er ook goed mee om en ik ga maar 600 meter verder wonen dus ze kunnen afkomen als ze willen.

 

[Str8_6]

"Schoonouders/schoonfamilie kwijt, ruzie met mijn moeder"... I lolled @ the last one 'cause helaas herkenbaar.

Veel goede moed! Ook best knap van haar dat ze u kan steunen/helpen in de verhuis...

Welja we hebben meer last van de bemoeienissen van de ouders dan dat we eigenlijk miserie hebben met elkaar. Terwijl mijn moeder dan eigenlijk echt wel de laatste is waar ik lessen van te trekken heb.

 

[BlackOccult]

Exact hetzelfde hier, door mijn moeder hebben mijn ouders een vechtscheiding van 10 jaar lang met (te) dure advocaten gehad.

 

[Topperman]

Bon, ook eens mijn verhaal doen. Ik heb hier een tijd niet gepost of niet veel omdat mijn vrouw en ik besloten hebben uit elkaar te gaan.
Het was al een hele tijd dat we in een sleur zaten en naast elkaar begonnen leven en ik had al jaren iets van ja ik blijf voor de kinderen en het gemak en mijn huis maar ik ga mijn leven zo niet uit doen.

Ik heb hier nog verteld van die collega van me die verliefd was op me en we een heel goeie band hadden. Dan dacht geen haar op mijn hoofd eraan om alles hier op te geven voor haar. Maar zonder het in de hand te hebben heb ik dus toch gevoelens beginnen krijgen voor haar en voor mij was dat de druppel om er een stop achter te zetten hier.

Er is niks gebeurd tussen ons en ik ben er ook eerlijk over geweest tegen mijn vrouw en dat dat gewoon de druppel was, maar dat ik al jaren me voorgenomen had om ooit weg te gaan omdat we teveel verschillen. We waren 22 jaar samen dus dat gooi je niet zomaar weg. En ja mensen veranderen van karakter in die 22 jaar waardoor je soms niet meer samen past.
Ik heb het heel moeilijk gehad om de keuze te maken en lang getwijfeld en naar een psycholoog geweest omdat ik het echt niet wist.

Dus aan iedereen die het hier zo makkelijk vind om te oordelen. Neen ik heb nu niet een nieuw lief en nieuw huis en happy happy joy joy. Ik ben ook mijn huis kwijt, een thuis kwijt, schoonouders kwijt, mijn kinderen half, ruzie met mijn moeder, mijn vrouw die ik wel graag zag maar niet meer als mijn vrouw, en nog veel andere dingen. Dus denk daar eens aan voor je een oordeel velt over die zaken en ik was heel zeker dat mij dat nooit ging overkomen.

Maar goed uiteindelijk denk ik dat het voor ons beide beter zal zijn dat we niet meer samen zijn. Ik zoek ook geen compassie want nu gaat het wel beter met me ook.

En ik heb er ook voor gezorgd dat ze het huis kan houden. Ook al hou ik er zelf bijna niets aan over, maar voor mij was het belangrijk dat de kinderen en zij het slachtoffer daar niet van moesten worden. Ik ging er zelfs nog voor willen mee betalen.

Ik ben blij dat we goed overeen komen en vrienden gaan blijven, voor de kinderen alleen al. Ze gaat me zelfs helpen met de verhuis enal en voor de kinderen is dat ook goed dat ze zien dat we wel beiden achter die keuze staan.

Dusja sinds kort snap ik dus wel dat het iedereen kan overkomen want ik had daar ook rap mijn oordeel over.

Knap hoe je het aanpakt. Je moet niet ongelukkig in een relatie blijven nadat je veel/alles geprobeerd hebt.

Het respectvol uit elkaar gaan superbelangrijk, zeker ikv de kinderen. Goed ook van je ex dat ook zij bereid is om vriendschappelijk met elkaar om te kunnen gaan.

 

[Agony]

Bon, ook eens mijn verhaal doen. Ik heb hier een tijd niet gepost of niet veel omdat mijn vrouw en ik besloten hebben uit elkaar te gaan.
Het was al een hele tijd dat we in een sleur zaten en naast elkaar begonnen leven en ik had al jaren iets van ja ik blijf voor de kinderen en het gemak en mijn huis maar ik ga mijn leven zo niet uit doen.

Ik heb hier nog verteld van die collega van me die verliefd was op me en we een heel goeie band hadden. Dan dacht geen haar op mijn hoofd eraan om alles hier op te geven voor haar. Maar zonder het in de hand te hebben heb ik dus toch gevoelens beginnen krijgen voor haar en voor mij was dat de druppel om er een stop achter te zetten hier.

Er is niks gebeurd tussen ons en ik ben er ook eerlijk over geweest tegen mijn vrouw en dat dat gewoon de druppel was, maar dat ik al jaren me voorgenomen had om ooit weg te gaan omdat we teveel verschillen. We waren 22 jaar samen dus dat gooi je niet zomaar weg. En ja mensen veranderen van karakter in die 22 jaar waardoor je soms niet meer samen past.
Ik heb het heel moeilijk gehad om de keuze te maken en lang getwijfeld en naar een psycholoog geweest omdat ik het echt niet wist.

Dus aan iedereen die het hier zo makkelijk vind om te oordelen. Neen ik heb nu niet een nieuw lief en nieuw huis en happy happy joy joy. Ik ben ook mijn huis kwijt, een thuis kwijt, schoonouders kwijt, mijn kinderen half, ruzie met mijn moeder, mijn vrouw die ik wel graag zag maar niet meer als mijn vrouw, en nog veel andere dingen. Dus denk daar eens aan voor je een oordeel velt over die zaken en ik was heel zeker dat mij dat nooit ging overkomen.

Maar goed uiteindelijk denk ik dat het voor ons beide beter zal zijn dat we niet meer samen zijn. Ik zoek ook geen compassie want nu gaat het wel beter met me ook.

En ik heb er ook voor gezorgd dat ze het huis kan houden. Ook al hou ik er zelf bijna niets aan over, maar voor mij was het belangrijk dat de kinderen en zij het slachtoffer daar niet van moesten worden. Ik ging er zelfs nog voor willen mee betalen.

Ik ben blij dat we goed overeen komen en vrienden gaan blijven, voor de kinderen alleen al. Ze gaat me zelfs helpen met de verhuis enal en voor de kinderen is dat ook goed dat ze zien dat we wel beiden achter die keuze staan.

Dusja sinds kort snap ik dus wel dat het iedereen kan overkomen want ik had daar ook rap mijn oordeel over.

Hoe oud zijn de kindjes?

Ik zat in dezelfde situatie, wel maar 10 jaar samen geweest. Ik heb ook dezelfde denkoefeningen gemaakt zoals jij die had. Ondertussen zijn we een 1,5 jaar verder en komen we nog steeds vriendschappelijk overeen, los ook van ons kind (4j). Dat zorgt ook wel voor rust. Momenteel hebben we beiden ook nog geen nieuwe partner. Dat zou wel eens emotioneel pittig moment kunnen zijn vermits er dan ook een nieuwe vader/moeder figuur in de picture komt.

Maar op dit ogenblik heb ik alvast ook nog geen behoefte om mij op de datingsmarkt te smijten, wat komt komt wel. Tijd met het zoontje is perfecte qualitytime met hem, en de andere periode doe ik mijn ding: Concert, comedy, boardgames, quizzen, op café en wat meer sporten. Dus agenda zit goed vol maar ook voldoende rustmomenten.

Volgende week onderteken in de compromis van nieuw huis. Ben ik blij mee want het was wel wat onwennig om terug huurder te zijn.

 

[Chelark007]

Maar wnr beslis je dat genoeg is? Alst maar van 1 kant meer komt. Idd sterk van straight om die beslissing te nemen.

 

[Str8_6]

Hoe oud zijn de kindjes?

Ik zat in dezelfde situatie, wel maar 10 jaar samen geweest. Ik heb ook dezelfde denkoefeningen gemaakt zoals jij die had. Ondertussen zijn we een 1,5 jaar verder en komen we nog steeds vriendschappelijk overeen, los ook van ons kind (4j). Dat zorgt ook wel voor rust. Momenteel hebben we beiden ook nog geen nieuwe partner. Dat zou wel eens emotioneel pittig moment kunnen zijn vermits er dan ook een nieuwe vader/moeder figuur in de picture komt.

Maar op dit ogenblik heb ik alvast ook nog geen behoefte om mij op de datingsmarkt te smijten, wat komt komt wel. Tijd met het zoontje is perfecte qualitytime met hem, en de andere periode doe ik mijn ding: Concert, comedy, boardgames, quizzen, op café en wat meer sporten. Dus agenda zit goed vol maar ook voldoende rustmomenten.

Volgende week onderteken in de compromis van nieuw huis. Ben ik blij mee want het was wel wat onwennig om terug huurder te zijn.

Bij ons zijn ze iets ouder 15 en 11. Ik denk dat hoe jonger ze zijn hoe makkelijker ze ermee om gaan, vooral als je een nieuwe partner zou hebben is dat niet zo vanzelfsprekend met oudere kinderen denk ik. Nuja die dingen gaan op hun tempo gaan, ik ga daar niets in forceren.

Ik ben ook niet van plan de eerste jaren samen te gaan wonen en ben ook niet bang ervoor als het moest mislopen om alleen te vallen. Ik ga er geen spijt van hebben dat ik die keuze gemaakt heb.

Nu ik heb veel respect voor mijn vrouw hoe ze ermee om gaat want het kon even goed spel en miserie zijn + dat ze alles regelt van scheiding en helpt met mijn verhuis terwijl zij er niet voor gekozen heeft.

Nuja dat zeggen ze ook van mij omdat ik haar heel de inboedel laat en het huis maar dat is mijn schuldgevoel dan dat ik heb tegenover hen en ik voel me daar zelf heel goed over dat ik hen dat gegeven heb.

Vandaag telefoon gehad van een vriend van mij. Een vent stuurde hem whatsapp berichten met screenshots van 2 jaar ver dat hij al bezig is met mijn vriend zijn vrouw. Terwijl ze dat altijd afgelogen heeft want hij had al een tijd dat vermoeden.

Ik snap echt niet hoe die dat 2 jaar volgehouden heeft om zo een dubbel leven te hebben. Ik kon dat zelfs geen 3 weken aan om met dat gevoel hier te zitten en er was niet eens iets gebeurd tussen ons.

 

[denikke]

Respect hoe je het hebt afgehandeld Str8_6. Moeilijke situatie maar zeer proper gedaan!

 

[Green Mamba]

Ik snap echt niet hoe die dat 2 jaar volgehouden heeft om zo een dubbel leven te hebben. Ik kon dat zelfs geen 3 weken aan om met dat gevoel hier te zitten en er was niet eens iets gebeurd tussen ons.

Ge zou daar van verschieten. Ondertussen al zo op en af 6 maand met iemand bezig Zelf geen relatie of bedrog in mijn relatie gehad, maar zij doet maar op. Niet mijn leven.

Persoonlijk zou ik dat ook wel niet kunnen in een relatie, maar hey. Ieder moet zijn ding doen.

 

[Avondland]

Je opgebouwde leventje niet willen opgeven maar een plezierritje maken met een nieuwe auto omdat de huidige auto zo vertrouwd is ...

Misschien niet helemaal een correcte vergelijking maar ik begrijp wel dat sommige mensen zo'n dubbelleven nastreven. Dat komt niet altijd uit.

 

[MisterV]

Bij ons zijn ze iets ouder 15 en 11. Ik denk dat hoe jonger ze zijn hoe makkelijker ze ermee om gaan, vooral als je een nieuwe partner zou hebben is dat niet zo vanzelfsprekend met oudere kinderen denk ik. Nuja die dingen gaan op hun tempo gaan, ik ga daar niets in forceren.

Niet per sé hoor. De jongste hier (10) heeft af en toe nog zijn momentjes dat hij hoopt dat mama en papa weer samen gaan zijn, de oudste (14) kan daar dan weer veel beter mee om. Er is hier nu een nieuwe partner en op zich loopt dat allemaal best ok. Vreemde rol trouwens, dat plusouderschap, al helemaal in een LAT-relatie.

Het hangt er hard van af hoe jullie dat aanpakken. Als dat geen vechtscheiding is, jullie alles correct regelen onder elkaar en de kinderen niet het gevoel hebben dat ze verscheurd zitten tussen twee ouders komt dat allemaal wel in orde. Al kan je ook met een puber met kuren zitten, maar misschien uiten die kuren zich gewoon op een andere manier mocht er geen scheiding zijn. Sterkte en succes!

 

[Mr. Rager]

Eeuwig respect dat je haar niet bedrogen hebt @Str8_6

En sterkte, moet niet makkelijk zijn.