Klein verhaaltje voor mensen die al eens willen overreachen
Een collega van me leert in het begin van de zomer een dame kennen, het is een sportieve griet die loopt, fiets en zwemt. Hij heeft zelf ook nog aan wielrennen en triatlon gedaan in zijn jongere jaren. De laatste jaren rijdt hij vooral met de mtb, soms maanden niet en dan weer een tijdje veel, het is ongelofelijk hoe snel hij in conditie is. Bon, hij begint dus geregeld mee te lopen met haar. 5k, 10k, na een goeie maand gaat dat al naar 25k sub 2u. Voor iemand die al jaren geen loopschoen meer aangeraakt heeft is dat toch wel meer dan aardig. Zij is aan het trainen voor de marathon van Antwerpen ... je voelt em al komen. Hij beslist na lang twijfelen om ook mee te doen. Na een kilometer of 15 krijgt hij wat last aan zijn been, enkele kilometers laten gaat het op heel korte tijd naar immense pijn en stopt hij er mee.
Wat volgt zijn enkele dagen met enorme pijnen, niet kunnen stappen. Vervolgens beginnen ze te zoeken waar het probleem zit. Zijn been zit quasi volledig vast, overal ophoping van vocht. De weken gaan voorbij en het wordt telkens wat beter, alleen blijft hij met een pijn zitten in zijn onderbeen. Uiteindelijk laat hij een scan maken en nu blijkt er een breuk te zitten in zijn scheenbeen. Gelukkig een mooie breuk die al goed aan het herstellen is, mits nog enkele weken rust zou alles van de baan moeten zijn.
Als je de volgende keer denkt van je lichaam toch nét wat verder te pushen als je voelt dat het al op de limiet zit, toch maar mee oppassen