500.000 langdurig zieken in België

[Vega]

zelfs gecorrigeerd daarvoor zitten ze nog lager dan het gemiddelde, zeker als je rekening houdt dat mensen die langdurig ziek zijn, ook in de vakantieperiodes ziektedagen tellen (22% van de ziektedagen is een ziekteperiode > 180 dagen, 44% is 31-180 dagen).

Geen idee of het er iets mee te maken heeft maar onderwijs is nu wel een sector waar er ook zeer weinig volk is maar waar je onmogelijk rap een vervanger kan halen bij een interimkantoor bvb. Bij een "normaal" bedrijf zal je vaak hebben dat de werklast van de persoon die uitvalt verdeeld wordt door de collega's die er nog wel zijn. Dit gaat in het onderwijs simpelweg niet, dan moet je al hopen dat de school groot genoeg is om flexibele vervangleerkrachten stand-by te hebben of dat er toevallig een klas is met 2 leerkrachten waarvan er 1tje dan kan doorschuiven (en de andere in de shit blijft zitten met 40 leerlingen). (ik dacht nu wel dat er interimleerkrachten zijn maar kan me inbeelden dat ook zij behoorlijk schaars zijn)

Dan kan ik me inbeelden dat je al eens gemakkelijker "doorbijt" tot die vakantieperiode om je collega leerkrachten niet "in de steek" te laten. Dat zal in de privésector bij de meeste werkplekken toch heel anders zijn.

Mogelijks ook een effect door het vele vakantie dat ze langere periodes hebben dan gemiddeld om "bij te komen"? Wie weet...

De kost van het (langdurig) ziekteverzuim doorschuiven naar de werkgever is imho geen oplossing, eerder een nog grotere verzwaring van de loonlast voor de werkgever. Iemand die langer dan een maand buiten strijd is zal tegenwoordig 9 van de 10 met een burn-out zitten. Dit is niet iets waar je even aangepast werk voor kan vinden of waar je snel weer halftijds aan de slag kan. De oorzaak van de burn-out (zelden enkel professioneel) moet aangepakt worden en het allerbest dan nog door te praten met professionals... Dat gebeurt denk ik veels te weinig, de dokter schrijft je gewoon X periode thuis, verwijst je door naar een psychiater maar puntje bij paaltje moet je in België op dat vlak vooral je eigen plan trekken "doe het een tijd rustig aan tot je er weer bovenop komt".

Tjah, dan verschieten dat mensen vaak maanden of zelfs jaren niet komen werken... Daar gaat heus niets aan veranderen als de werkgever plots de rekening moet blijven betalen na de eerste maand.

 

[Vinceness]

Dan kan ik me inbeelden dat je al eens gemakkelijker "doorbijt" tot die vakantieperiode om je collega leerkrachten niet "in de steek" te laten. Dat zal in de privésector bij de meeste werkplekken toch heel anders zijn.

Toen mijn vrouw in het onderwijs stond en ziek was, kreeg ze van haar instelling standaard de instructie om haar geplande lessen van die periode online klaar te zetten. Om den duur ga je gewoon ziek gaan werken, want de voorbereiding van de fysieke les heb je ten minste al gedaan en een leerpad of online les uit de duim zuigen is echt iets wat je kan missen als kiespijn als je al ziek bent.

De kost van het (langdurig) ziekteverzuim doorschuiven naar de werkgever is imho geen oplossing, eerder een nog grotere verzwaring van de loonlast voor de werkgever.

Dat is net de incentive, natuurlijk. Een werkgever zoekt nu niet mee naar oplossingen, omdat die (financieel) geen rechtstreekse last heeft van de problemen. Ook de werkgever kan (moet?) stappen ondernemen om dat terugkeerproces te bevorderen, maar in het huidige systeem heeft die daar 0,0 incentive voor. Waarom je tijd, geld en aandacht steken in iemand met een burn-out als die al vervangen is en die vervanger het werk adequaat genoeg doet? Ik zou de redenering zelfs omdraaien: misschien is het wel door die "trek uw plan als het minder gaat, voor ons ben je maar een nummer"-mentaliteit bij de werkgevers dat werknemers sneller in een burn-out terecht komen.

Naar preventie toe is dat ook een signaal dat wel wat gewicht met zicht meebrengt: een werkgever die de signalen ziet van een werknemer waarmee het minder gaat en hier niet actief stappen in onderneemt, gaat vroeg of laat letterlijk de prijs daarvoor betalen. De maatregel is niet enkel bedoeld om de huidige burn-outs op te lossen, maar om vooral toekomstige te voorkomen. Werkgevers léren om hier aandacht voor te hebben en constructief naar oplossingen te zoeken, of de gevolgen ervan te dragen.

De oorzaak van de burn-out (zelden enkel professioneel) moet aangepakt worden en het allerbest dan nog door te praten met professionals...

Wat je hier zegt klopt de facto wel, maar het probleem is dat in het huidige systeem werkgevers de "zelden enkel professioneel" nogal snel opzij schuiven als "niet mijn probleem." Een werkgever kan ook gerust maatregelen treffen om een personeelslid (tijdelijk, uiteraard, het moet serieus blijven) tijd en ruimte te geven om privéproblemen op te lossen of op orde te krijgen. Bijvoorbeeld iemand die in een zware scheiding zit niet een zwaar project erbij geven, maar iets met minder hoge stakes zodat de werkgerelateerde stress toch alleszins onder controle blijft.

Enfin, ik ben er niet van overtuigd dat het niet is omdat het werk geen hand heeft in de oorzaken, dat de plek waar je 38 uur per week je tijd doorbrengt niet een bijdrage kan leveren aan de oplossing.

 

[Vega]

Dat is net de incentive, natuurlijk. Een werkgever zoekt nu niet mee naar oplossingen, omdat die (financieel) geen rechtstreekse last heeft van de problemen. Ook de werkgever kan (moet?) stappen ondernemen om dat terugkeerproces te bevorderen, maar in het huidige systeem heeft die daar 0,0 incentive voor. Waarom je tijd, geld en aandacht steken in iemand met een burn-out als die al vervangen is en die vervanger het werk adequaat genoeg doet? Ik zou de redenering zelfs omdraaien: misschien is het wel door die "trek uw plan als het minder gaat, voor ons ben je maar een nummer"-mentaliteit bij de werkgevers dat werknemers sneller in een burn-out terecht komen.

Sorry maar dit is quatsch. Nu niet dat ik elke werkgever in Vlaanderen persoonlijk ken maar als ik in mijn eigen omgeving kijk zijn er meer werkgevers die wél inzitten met het welzijn van hun personeel en er alles aan zullen doen om werknemers weer terug te krijgen (desondanks dus dat ze na de eerste maand geen "kost" hebben).

Alsof je als werkgever überhaupt ook altijd "hét" antwoord klaar hebt om je werknemer weer te kunnen verwelkomen... Zoals ik zei is een burnout maar zeer zelden enkel en alleen door het werk. Om daar de werkgever dan voor te laten opdraaien is gewoon zeer gevaarlijk. De loonkost in België is al zeer zwaar, zet die 500.000 langdurig zieken weer op de payroll en dan ga je naast heel wat faillissementen ook heel wat paniekreacties krijgen à la "Gvd, die is al 4 maanden aant profiteren, ik smijt em buiten". Dat gaat dan natuurlijk niet, resultaat, van zodra de werknemer terug is vliegt deze alsnog buiten. Niet dat dit een correcte reactie is maar het effect dat je zoekt zal imo niet zijn wat je verwacht te krijgen door de werkgever te forceren voor zieken te blijven betalen.

Naar preventie toe is dat ook een signaal dat wel wat gewicht met zicht meebrengt: een werkgever die de signalen ziet van een werknemer waarmee het minder gaat en hier niet actief stappen in onderneemt, gaat vroeg of laat letterlijk de prijs daarvoor betalen. De maatregel is niet enkel bedoeld om de huidige burn-outs op te lossen, maar om vooral toekomstige te voorkomen. Werkgevers léren om hier aandacht voor te hebben en constructief naar oplossingen te zoeken, of de gevolgen ervan te dragen.

Nogmaals, de burnouts zijn zeer zelden enkel en alleen door het werk. Wijzelf hebben (kantoor van 25 collega's) de afgelopen 15 jaar 3 collega's gehad met een burnout. De eerste was een collega van 60 jaar die het werk al een 35 jaar deed en volledig uitgeblust was. Niet door de hoeveelheid werk maar puur door het werk an sich. Die collega beheerde al 35 jaar schadedossiers (bovendien altijd uitstekend werk) en kon op het einde dat gewoon niet meer slikken om dag in dag uit de "shit" van de klanten te moeten behandelen, elke dag alleen miserie aanhoren en vaak nog eens wat verwijten naar je hoofd geslingerd krijgen. Hij was gewoon volledig uitgekeken, na twee jaar ziekteverlof heeft hij een statuut gekregen dat hij tot aan zijn pensionering niet meer moest werken vanwege medische redenen. Beeld je in dat we daar nog 5-6 jaar loon moesten betalen van iemand die gewoon uitgekeken was op de job en nooit meer zou werken voor ons...

De tweede is een collega die zeer stressgevoelig is en vooral privé zeer veel hooi op haar vork neemt. Dat combineren met een 40u-job was te veel geworden, we zagen dit reeds enkele jaren geleden en hadden al enkele keren aangedrongen op minimum 1 dag thuiswerk en misschien deeltijds werken. Uiteindelijk heeft ze 3 maanden niet kunnen werken, sinds haar terugkeer werkt ze nu 4/5e en 1 dag van thuis (meer wilt ze niet omdat ze te graag op kantoor komt).

De derde collega is iemand die bij ons een cruciale functie heeft en er eigenlijk alleen voor staat, ze had enkele jaren geleden privé problemen (scheiding), uiteindelijk ook 2 maanden buiten strijd geweest... Sindsdien doet ze exact dezelfde job met exact dezelfde verantwoordelijkheden, ze heeft nog nooit zo goed in haar vel gezeten.

Wat je hier zegt klopt de facto wel, maar het probleem is dat in het huidige systeem werkgevers de "zelden enkel professioneel" nogal snel opzij schuiven als "niet mijn probleem." Een werkgever kan ook gerust maatregelen treffen om een personeelslid (tijdelijk, uiteraard, het moet serieus blijven) tijd en ruimte te geven om privéproblemen op te lossen of op orde te krijgen. Bijvoorbeeld iemand die in een zware scheiding zit niet een zwaar project erbij geven, maar iets met minder hoge stakes zodat de werkgerelateerde stress toch alleszins onder controle blijft.

Enfin, ik ben er niet van overtuigd dat het niet is omdat het werk geen hand heeft in de oorzaken, dat de plek waar je 38 uur per week je tijd doorbrengt niet een bijdrage kan leveren aan de oplossing.

Absoluut akkoord dat een werkgever meer moet proberen helpen maar ik heb er wel een probleem mee dat het lijkt alsof je enkel en alleen naar de werkgever kijkt. Dat is dus gewoon niet correct. En niet enkel bij ons maar het welzijn van de werknemers is echt wel bij vele bedrijven de afgelopen 10 jaar exponentieel belangrijker geworden... Een combinatie van mindfulness, gebrek aan kwalitatieve werkkrachten (waardoor je het eigen werkvolk moet soigneren) en imo ook social media heeft daarvoor gezorgd...

Dus kort samengevat, neen, laat werkgevers aub niet de rekening gaan betalen van alle langdurig zieken.

 

[Five-seveN]

De eerste was een collega van 60 jaar die het werk al een 35 jaar deed en volledig uitgeblust was. Niet door de hoeveelheid werk maar puur door het werk an sich. Die collega beheerde al 35 jaar schadedossiers (bovendien altijd uitstekend werk) en kon op het einde dat gewoon niet meer slikken om dag in dag uit de "shit" van de klanten te moeten behandelen, elke dag alleen miserie aanhoren en vaak nog eens wat verwijten naar je hoofd geslingerd krijgen. Hij was gewoon volledig uitgekeken, na twee jaar ziekteverlof heeft hij een statuut gekregen dat hij tot aan zijn pensionering niet meer moest werken vanwege medische redenen.

Of dat de verantwoordelijkheid van de werkgever is hangt er puur vanaf hoeveel noodkreten die mens gedaan heeft in de jaren en maanden voor hij is uitgevallen met een burn-out. Als jij zegt “het ligt niet aan de werkgever maar gewoon aan de inhoud van het werk” ja dan ligt het imo dus wel aan de werkgever, behalve als die mens “vanuit het niets” “ineens” een burn-out had waardoor hij 6 jaar medisch ongeschikt werd verklaard. I guess dat dat niet het geval was.

Ik heb zelf ooit ook dicht bij een burn-out gezeten, huisarts, psycholoog, een paar dagen ziek thuis blijven… en ik heb alle handvaten en mensen rondom mij daarover geïnformeerd, mijn collega’s, mijn baas, HR, de board, de ceo… ook erbij zeggen dat je ander werk aan het zoeken bent, erbij zeggen dat je langsgaat bij een psycholoog… allemaal trokken ze hun paraplu open. HR zegt ja je hebt gelijk we zoeken al heel lang naar extra hulp, de baas zegt letterlijk “ge moet niet wakker liggen van uw werk ik lig zelf ook niet wakker van u hoor” en de ceo die dan hoofd HR is die is dan kennelijk niet eens verder updates over mij kreeg van hr want “die weet dat we extra hulp zoeken ja”. Als ik daar in een burn-out was gegaan dan had niemand moeten afkomen met ola dat is niet ons schuld dat is gewoon de schuld van “zijn jobinhoud dat hij ineens niet meer af kon”. Gij denkt toch niet dat een jobinhoud werkomgeving en workload 5 jaar of in uw voorbeeld zelfs 35 jaar exact hetzelfde blijft.

Wat een bullshit. Als daar iemand uit HR of het management gewoon ondersteuning en opvolging had gegeven, gewoon ff de touwtjes in handen genomen om dat zinkend schip op een ander koers te zetten, takenpakket overlopen en bijsturen, de mensen van de sales minimaal bijsturen, en niet dat ge het gevoel hebt in de steek gelaten te worden, dan was daar niks aan de hand geweest. Het heeft 9 maand geduurd vooraleer er toevallig iemand zich kwam aanbieden voor die “hulp” vacature. Die kans heb ik gegrepen om de firma direct te verlaten, niet omdat ik met hulp dat werk nog altijd niet zag zitten, integendeel het was de perfecte oplossing, alleen een half jaar te laat waardoor alle vertrouwen en respect (na daar 15 jaar successen te halen en mij uit te sloven) volledig weg was.

 

[Vinceness]

Nogmaals, de burnouts zijn zeer zelden enkel en alleen door het werk. Wijzelf hebben (kantoor van 25 collega's) de afgelopen 15 jaar 3 collega's gehad met een burnout. De eerste was een collega van 60 jaar die het werk al een 35 jaar deed en volledig uitgeblust was. Niet door de hoeveelheid werk maar puur door het werk an sich. Die collega beheerde al 35 jaar schadedossiers (bovendien altijd uitstekend werk) en kon op het einde dat gewoon niet meer slikken om dag in dag uit de "shit" van de klanten te moeten behandelen, elke dag alleen miserie aanhoren en vaak nog eens wat verwijten naar je hoofd geslingerd krijgen. Hij was gewoon volledig uitgekeken, na twee jaar ziekteverlof heeft hij een statuut gekregen dat hij tot aan zijn pensionering niet meer moest werken vanwege medische redenen. Beeld je in dat we daar nog 5-6 jaar loon moesten betalen van iemand die gewoon uitgekeken was op de job en nooit meer zou werken voor ons...

Dus ipv die mens andere taken te geven en zijn "uitstekend werk" en 35 jaar expertise anders in het bedrijf in te zetten, was de oplossing om hem 5-6 jaar op kosten van de belastingbetaler op de ziekenkas/RVA te zetten? Je moet nu toch zelf ook toegeven dat dat het systeem niet kan zijn. Ik kan mij niet inbeelden dat jullie bv. niet meer backoffice taken hebben waar iemand minder of niet in aanraking komt met gefrustreerde klanten en de inhoudelijke shit van de schadedossiers. Met deze case bewijs je eigenlijk wel mijn punt dat de werkgever gerust stappen kan zetten.

De tweede is een collega die zeer stressgevoelig is en vooral privé zeer veel hooi op haar vork neemt. Dat combineren met een 40u-job was te veel geworden, we zagen dit reeds enkele jaren geleden en hadden al enkele keren aangedrongen op minimum 1 dag thuiswerk en misschien deeltijds werken. Uiteindelijk heeft ze 3 maanden niet kunnen werken, sinds haar terugkeer werkt ze nu 4/5e en 1 dag van thuis (meer wilt ze niet omdat ze te graag op kantoor komt).

De derde collega is iemand die bij ons een cruciale functie heeft en er eigenlijk alleen voor staat, ze had enkele jaren geleden privé problemen (scheiding), uiteindelijk ook 2 maanden buiten strijd geweest... Sindsdien doet ze exact dezelfde job met exact dezelfde verantwoordelijkheden, ze heeft nog nooit zo goed in haar vel gezeten.

Toch gek hoe de 2 cases waar de oorzaak burn-out ligt bij de privésituatie op 2/3 maand opgelost zijn, maar de medewerker waarbij het volledig werkgerelateerd is 5-6 jaar op de RSZ/RVA moet zitten want "beeld je eens in" ...

Van die twee laatste cases loon doorbetalen gaat een bedrijf niet failliet gaan, hoor. 't Zijn situaties zoals die eerste waar ook uw werkgever zijn kop stevig in het zand gestoken heeft, waar er echt wel serieuze financiële gevolgen mogen aan hangen.

 

[Vega]

Of dat de verantwoordelijkheid van de werkgever is hangt er puur vanaf hoeveel noodkreten die mens gedaan heeft in de jaren en maanden voor hij is uitgevallen met een burn-out. Als jij zegt “het ligt niet aan de werkgever maar gewoon aan de inhoud van het werk” ja dan ligt het imo dus wel aan de werkgever, behalve als die mens “vanuit het niets” “ineens” een burn-out had waardoor hij 6 jaar medisch ongeschikt werd verklaard. I guess dat dat niet het geval was.

Ik heb zelf ooit ook dicht bij een burn-out gezeten, huisarts, psycholoog, een paar dagen ziek thuis blijven… en ik heb alle handvaten en mensen rondom mij daarover geïnformeerd, mijn collega’s, mijn baas, HR, de board, de ceo… ook erbij zeggen dat je ander werk aan het zoeken bent, erbij zeggen dat je langsgaat bij een psycholoog… allemaal trokken ze hun paraplu open. HR zegt ja je hebt gelijk we zoeken al heel lang naar extra hulp, de baas zegt letterlijk “ge moet niet wakker liggen van uw werk ik lig zelf ook niet wakker van u hoor” en de ceo die dan hoofd HR is die is dan kennelijk niet eens verder updates over mij kreeg van hr want “die weet dat we extra hulp zoeken ja”. Als ik daar in een burn-out was gegaan dan had niemand moeten afkomen met ola dat is niet ons schuld dat is gewoon de schuld van “zijn jobinhoud dat hij ineens niet meer af kon”. Gij denkt toch niet dat een jobinhoud werkomgeving en workload 5 jaar of in uw voorbeeld zelfs 35 jaar exact hetzelfde blijft.

Wat een bullshit. Als daar iemand uit HR of het management gewoon ondersteuning en opvolging had gegeven, gewoon ff de touwtjes in handen genomen om dat zinkend schip op een ander koers te zetten, takenpakket overlopen en bijsturen, de mensen van de sales minimaal bijsturen, en niet dat ge het gevoel hebt in de steek gelaten te worden, dan was daar niks aan de hand geweest. Het heeft 9 maand geduurd vooraleer er toevallig iemand zich kwam aanbieden voor die “hulp” vacature. Die kans heb ik gegrepen om de firma direct te verlaten, niet omdat ik met hulp dat werk nog altijd niet zag zitten, integendeel het was de perfecte oplossing, alleen een half jaar te laat waardoor alle vertrouwen en respect (na daar 15 jaar successen te halen en mij uit te sloven) volledig weg was.

En wat stel je dan voor dat we anders hadden gedaan met de collega met 35 jaar ervaring die zijn job gewoon nog uitstekend deed? Niemand (zelfs zijn directe collega's) hadden dat zien aankomen, zijn werk was nog altijd tip-top in orde, hij haalde zijn deadlines, was steeds even goed geluimd, etc...

Hoe vang je dat dan op, welke ondersteuning moet je nog meer geven?

En zelfs al waren er wel signalen dat het niet goed ging, buiten met hem spreken en vragen hoe we kunnen helpen zijn de mogelijhkeden voor dat profiel toch zeer beperkt? Letterlijk de enige job die hij bij ons kon doen was het beheren van schadegevallen. Verder kon hij gewoon niet meer omgeschoold worden, hij wilde zo min mogelijk met PC werken en zoveel mogelijk bellen, het polisbeheer/offertebeheer (enige andere job die er bij ons is) is nu quasi 90% met de PC werken met een hele resem aan nieuwe PC-tools, software, etc...

Dus welke hulp hadden we die persoon moeten geven?

Dus ipv die mens andere taken te geven en zijn "uitstekend werk" en 35 jaar expertise anders in het bedrijf in te zetten, was de oplossing om hem 5-6 jaar op kosten van de belastingbetaler op de ziekenkas/RVA te zetten? Je moet nu toch zelf ook toegeven dat dat het systeem niet kan zijn. Ik kan mij niet inbeelden dat jullie bv. niet meer backoffice taken hebben waar iemand minder of niet in aanraking komt met gefrustreerde klanten en de inhoudelijke shit van de schadedossiers. Met deze case bewijs je eigenlijk wel mijn punt dat de werkgever gerust stappen kan zetten.



Toch gek hoe de 2 cases waar de oorzaak burn-out ligt bij de privésituatie op 2/3 maand opgelost zijn, maar de medewerker waarbij het volledig werkgerelateerd is 5-6 jaar op de RSZ/RVA moet zitten want "beeld je eens in" ...

Van die twee laatste cases loon doorbetalen gaat een bedrijf niet failliet gaan, hoor. 't Zijn situaties zoals die eerste waar ook uw werkgever zijn kop stevig in het zand gestoken heeft, waar er echt wel serieuze financiële gevolgen mogen aan hangen.

Zie hierboven, welke andere taken hadden we die persoon kunnen geven? Waar hij gelukkig van zou worden? 0 taken. Backoffice bij ons is pure administratie, als we hem zo snel mogelijk weer in een burnout wilden steken dan hadden we hem vooral in backoffice moeten steken. Front office (sales) is niets voor die collega gezien hij zeer introvert is en hij ook daar zeer snel weer in een put zou gevallen zijn.

Dus wat is dan uw oplossing?

Grappig hoe gemakkelijk het is om te roepen "jullie hadden dat anders kunnen doen" maar concrete voorbeelden hoe we dat konden doen gaan gewoon uitblijven. Waanzinnig arrogant eigenlijk ook om te denken dat omdat je zelf een bepaald scenario hebt meegemaakt, je de oplossingen die daar geboden hadden kunnen/moeten worden naar elke werkomgeving kan copy-pasten en het zelfs beter weet dan de mensen van dat bedrijf zelf die enorm hard inzetten op het welzijn van de collega's.

Soit, stuur gerust een privébericht, je mag hier een week meelopen en met de collega's praten, leren wat de job is en hoe wij omgaan met de mensen, na een week mag je dan gerust enkele concrete voorbeelden geven van wat we beter hadden kunnen doen.

 

[contextbinder]

Vraag: is het gekend hoeveel personen er in een statuut werken van 50% ziek en 50% werken, eventueel met een looptijd.
Het is echt opvallend hoeveel personen ik persoonlijk ken die in dit statuut werken.

 

[Five-seveN]

En wat stel je dan voor dat we anders hadden gedaan met de collega met 35 jaar ervaring die zijn job gewoon nog uitstekend deed? Niemand (zelfs zijn directe collega's) hadden dat zien aankomen, zijn werk was nog altijd tip-top in orde, hij haalde zijn deadlines, was steeds even goed geluimd, etc...

Moeten wij geloven dat een mens met 35 jaar ervaring die instaat voor schadeclaims en klachten afhandeling (dus sociaal capabel), gewoon van de ene dag op de andere 6 jaar in ziekteverlof gaat wegens burnout, zonder die iets gemeld of laten merken had van issue of probleem aan niemand?

Dus al die info dat gij hier meegeeft van "hij was volledig uitgeblust" "hij kon op het einde dat gewoon niet meer slikken" "hij was volledig uitgekeken"... dat is allemaal info dat de firma pas achteraf te weten is gekomen nadat hij een burnout kreeg en voor 6 jaar op ziekenkas moest?

Hoe vang je dat dan op

Door geregeld een evaluatiegesprek te hebben waarin je vraagt hoe gaat het, doe je uw job nog graag, ben je hier nog content?
Is dat gebeurd? En dan heeft hij telkens gezegd jaja zeer content!? Dus eigenlijk is het zijn schuld dat hij tegen iedereen zat te liegen dan?

 

[JPV]

Vraag: is het gekend hoeveel personen er in een statuut werken van 50% ziek en 50% werken, eventueel met een looptijd.
Het is echt opvallend hoeveel personen ik persoonlijk ken die in dit statuut werken.

Ik zie dat een ziekenfonds spreekt over 1 op de 9 mensen, wat betreft invaliden kan je hier een cijfer van 8% vinden: https://www.riziv.fgov.be/SiteColle...-deeltijdse-werknemers-arbeidsongeschikte.pdf

(gedeeltelijke werkhervatting is overigens niet altijd 50%, kan ook meer of minder zijn)

 

[Vega]

Moeten wij geloven dat een mens met 35 jaar ervaring die instaat voor schadeclaims en klachten afhandeling (dus sociaal capabel), gewoon van de ene dag op de andere 6 jaar in ziekteverlof gaat wegens burnout, zonder die iets gemeld of laten merken had van issue of probleem aan niemand?

Dus al die info dat gij hier meegeeft van "hij was volledig uitgeblust" "hij kon op het einde dat gewoon niet meer slikken" "hij was volledig uitgekeken"... dat is allemaal info dat de firma pas achteraf te weten is gekomen nadat hij een burnout kreeg en voor 6 jaar op ziekenkas moest?

Door geregeld een evaluatiegesprek te hebben waarin je vraagt hoe gaat het, doe je uw job nog graag, ben je hier nog content?
Is dat gebeurd? En dan heeft hij telkens gezegd jaja zeer content!? Dus eigenlijk is het zijn schuld dat hij tegen iedereen zat te liegen dan?

We hebben jaarlijks een evaluatiegesprek waarbij de collega's op voorhand een vragenlijst dienen in te vullen waarbij we polsen naar de motivatie van de collega's, of ze nog goed in hun vel zitten, of ze hun job nog graag doen, of ze issues hebben dat ze bespreekbaar willen maken, hoe de relatie is met de collega's van de eigen afdeling, relatie met de overige collega's, of ze nog suggesties hebben voor het management, etc...

We doen dat door open vragen te stellen maar ook voor 9 verschillende items een score van 1 tot 10 te geven. Dat is via Jotform zodat we alle antwoorden netjes krijgen en we hebben een flow die ervoor zorgt dat na het invullen, de scores worden geregistreerd voor die persoon in een Sharepoint (uiteraard volledig afgeschermd). We kijken dan jaarlijks na of er collega's bij zitten die oftewel niet goed in hun vel zitten, oftewel een daling hebben in hun "happiness" ten opzichte van het jaar ervoor, zodat we dat in het gesprek kunnen meenemen. Zo kunnen we ook de gemiddeldes van de verschillende afdelingen/het kantoor zien en als we in de totalen van een afdeling/het kantoor ook een significante daling merken, weten we ook dat er iets niet snor zit (alhoewel dat we dat op voorhand reeds weten als dat het geval is en we dat ook meteen aanpakken, we zijn ocharme met 25).

Om maar te zeggen, jazeker... Nog een detail, sinds ik er in 2011 bijkwam (we waren toen met 12) zijn er 4 collega's met pensioen gegaan, zijn er 2 collega's ontslagen, zijn er in totaliteit een kleine 20 collega's bijgekomen, er zijn slechts 4 collega's vrijwillig vertrokken... 2 door de afstand naar het werk (1 verhuisde naar 60km van kantoor, de andere was op den duur 1u15 enkele rit onderweg), 2 zijn vertrokken naar een andere job, waarvan er 1 (ikzelf) dan nog is teruggekomen na een jaar. Dan doe je het als werkgever denk ik niet slecht.

Wie zegt dat hij trouwens al die jaren loog? Hij was steeds goedgezind, sociaal met collega's, ging mee met activiteiten buiten de uren, van de ene dag op de andere was het voor hem gedaan... Hoezo zou dat niet kunnen of hoezo kan er privé onmogelijk iets gebeurd zijn waardoor hij heel zijn leven overhoop gooide? Wat moesten we dan doen, met toortsen en hooivorken naar hem thuis gaan en hem op het rooster leggen om de waarheid eruit te peuteren hoe hij precies gecrasht is?

Of je dat gelooft of niet kan me eerlijk gezegd geen lor schelen.

 

[Five-seveN]

Wie zegt dat hij trouwens al die jaren loog? Hij was steeds goedgezind, sociaal met collega's, ging mee met activiteiten buiten de uren, van de ene dag op de andere was het voor hem gedaan... Hoezo zou dat niet kunnen of hoezo kan er privé onmogelijk iets gebeurd zijn waardoor hij heel zijn leven overhoop gooide?

Gij zelf zegt dat hij altijd en overal goedgezind was, goeie resultaten haalde, overal mee ging chillen op activiteiten buiten de uren, geen vuiltje aan de lucht voor niemand, evaluatiegesprek en geen enkele daling in een of andere hapiness factor of te merken was in evaluatiegesprekken.

En tegelijk zeg je:

het werk al een 35 jaar deed en volledig uitgeblust was. Niet door de hoeveelheid werk maar puur door het werk an sich. Die collega beheerde al 35 jaar schadedossiers (bovendien altijd uitstekend werk) en kon op het einde dat gewoon niet meer slikken om dag in dag uit de "shit" van de klanten te moeten behandelen, elke dag alleen miserie aanhoren en vaak nog eens wat verwijten naar je hoofd geslingerd krijgen. Hij was gewoon volledig uitgekeken,

En dan kom je die persoon aanhalen als "voorbeeld" dat het niet altijd aan de werkgever ligt en dat de firma hier geen enkele schuld treft omdat zij niks konden weten. Ik zou bijna vermoeden dat gij zelf ook in die zijn evaluatiegesprekken zat dan en ook pas achteraf toch in detail gehoord hebt wat er allemaal scheelde (blijkbaar kon hij toen wel ineens zijn mond open trekken vanaf hij ziek thuis was?).

Wel sta me toe dan te zeggen dat dit dan een zeer uitzonderlijke situatie is waarbij we bijna spreken van een schizofrenie of hoe moet ik het zeggen, als het dat is, goed voor mij ze. Maar zeer uitzonderlijk dan. Dat is ook waarom ik mijn reactie begon met:

Of dat de verantwoordelijkheid van de werkgever is hangt er puur vanaf hoeveel noodkreten die mens gedaan heeft in de jaren en maanden voor hij is uitgevallen met een burn-out.

In uw geval was er dus geen enkele noodkreet, indicatie, zelfs niet wanneer het hem gevraagd werd of alles goed ging, ook niet te zien aan de productiviteit of sociale activiteiten met het werk, dusja: niet de verantwoordelijkheid van de werkgever in dat geval nee.

 

[Vega]

Gij zelf zegt dat hij altijd en overal goedgezind was, goeie resultaten haalde, overal mee ging chillen op activiteiten buiten de uren, geen vuiltje aan de lucht voor niemand, evaluatiegesprek en geen enkele daling in de hapiness factor of te merken was in evaluatiegesprekken.

En tegelijk zeg je:

En dan kom je die persoon aanhalen als "voorbeeld" dat het niet altijd aan de werkgever ligt en dat de firma hier geen enkele schuld treft omdat zij niks konden weten. Ik zou bijna vermoeden dat gij zelf ook in die zijn evaluatiegesprekken zat dan en ook pas achteraf via via moeten horen hebt dat hij totaal gecrasht was op het werk en niet meer terug kon komen?

Wel sta me toe dan te zeggen dat dit dan een zeer uitzonderlijke situatie is waarbij we bijna spreken van een schizofrenie of hoe moet ik het zeggen, als het dat is, goed voor mij ze.

Heb ik gezegd dat hij elke dag zijn job met dezelfde vreugde deed? Je kan perfect goedgezind zijn en sociaal zijn met je collega's en tegelijkertijd je job niet graag doen of denk je dat iedereen dan depressief rondloopt en in huilen uitbarst? En neen, ik wist het zelf dat hij de job niet meer graag deed doordat ik toen halftijds dezelfde job van schadegevallen beheren deed, we waren toen met 4 en zaten alle 4 in de buurt van elkaar, dan weet je dat van elkaar.

En neen, ik zat toen nog niet in het management en deed zijn evaluatiegesprekken niet, ik kreeg zelf zijn antwoorden niet te zien, enkel de scores die collega's gaven kon ik zien (doordat ik de flow met de Sharepoint had opgesteld en de 2 bestuurders niet zouden weten hoe ze de resultaten moeten ordenen/filteren/analyseren).

Alé, dus nu is die collega opeens een schizofreen.

Alle chance dat die analytische superhelden zoals jij online nog bestaan, je mening staat op voorhand al vast en als iemand er tegenin gaat sluit je gewoon af met "tjah, die ene persoon is een uitzondering, die zal schizofreen zijn". Sterk

 

[Five-seveN]

Ik kan met u niet discusieren in 1 reactie zeg je dit

Niemand (zelfs zijn directe collega's) hadden dat zien aankomen

In uw volgende reactie zeg je dit

En neen, ik wist het zelf dat hij de job niet meer graag deed doordat ik toen halftijds dezelfde job van schadegevallen beheren deed, we waren toen met 4 en zaten alle 4 in de buurt van elkaar, dan weet je dat van elkaar.

Dus 4 (!!!) collega's wisten het, maar voor de rest wist niemand het en dus is het maar zijn eigen schuld dat hij in een burnout vloog.

Dat is weldegelijk een probleem van de werkgever.

 

[Vega]

Ik kan met u niet discusieren in 1 reactie zeg je dit

In uw volgende reactie zeg je dit

Nogmaals, is het omdat je je job niet meer graag doet dat je opeens na 35 jaar carrière volledig in een zwart gat belandt en het zelfs niet meer kan opbrengen om aanwezig te zijn?

Misschien moet je zelf gewoon niet alles zwart-wit schakeren, als ik u moet geloven kan je onmogelijk goedgezind zijn of sociaal zijn met collega's als je je job niet meer graag doet of moet je ruiken dat als een collega de job niet meer graag doet, deze volledig gaat crashen.

De delen tekst die je quote worden ook steeds kleiner en kleiner en je negeert ook steeds meer en meer van wat ik zeg, ik vermoed dat ik dan goed bezig ben en je vooral niet meer kan discussiëren om andere redenen.

Maar goed, geloof dat mensen die in een burnout belanden altijd de schuld is van de werkgever, nogmaals, wat jij denkt of gelooft interesseert me evenveel als wat Kagame vorige week maandag als ontbijt heeft genuttigd.

 

[Five-seveN]

Misschien moet je zelf gewoon niet alles zwart-wit schakeren

Misschien moet jij dan al eens beginnen met niet te zeggen dat de werkgever niks kon doen en geen enkele schuld trof.
Dat is pas zwart-wit schakeren.

 

[Vega]

Misschien moet jij dan al eens beginnen met niet te zeggen dat de werkgever niks kon doen en geen enkele schuld trof.
Dat is pas zwart-wit schakeren.

Ik heb je letterlijk gevraagd wat we hadden moeten doen en je suggesties zijn zaken die we reeds jaren doen lol

Dus ik wacht...

 

[Five-seveN]

Ik heb je letterlijk gevraagd wat we hadden moeten doen en je suggesties zijn zaken die we reeds jaren doen lol

Dus ik wacht...

Nee je hebt me gezegd "zelfs als we het hadden kunnen zien aankomen of er tekens waren, wat moesten we dan doen".
Maar niemand kon het zien aankomen zeg jij, dus wat nut heeft het dat ik u ga zeggen wat je dan moest doen?
Daar ga ik mijn tijd niet nog eens insteken.

 

[Brt]

Misschien moet jij dan al eens beginnen met niet te zeggen dat de werkgever niks kon doen en geen enkele schuld trof.
Dat is pas zwart-wit schakeren.

Toch een enorme evolutie: 50 jaar geleden waren mensen blij dat ze een job hadden, vandaag de dag moet een werkgever ervoor zorgen dat een werknemer content is op zijn job...

 

[Remake]

Toch een enorme evolutie: 50 jaar geleden waren mensen blij dat ze een job hadden, vandaag de dag moet een werkgever ervoor zorgen dat een werknemer content is op zijn job...

Het is toch logisch dat diegene die mensen nodig heeft om zijn zaak te doen draaien er ook moet voor zorgen dat die mensen willen blijven terugkomen?

 

[Brt]

Het is toch logisch dat diegene die mensen nodig heeft om zijn zaak te doen draaien er ook moet voor zorgen dat die mensen willen blijven terugkomen?

Welja maar dat zal je niet tegen uw grootouders moeten zeggen want in hun tijd....
En voor veel laaggeschoold personeel is dat niet altijd het geval, denk maar aan al die mensen die s´nachts pakjes sorteren etcetera...die zijn al blij dat ze een job hebben.