500.000 langdurig zieken in België

[Remake]

Welja maar dat zal je niet tegen uw grootouders moeten zeggen want in hun tijd....

Dat is in WVL nog altijd een ding. Ik ben nu een 3-tal jaar uit de sector, maar toen ik nog met de camion reed, internationaal transport (Maandag 3u tot zaterdag 20u), kreeg ik eens te horen van mijn werkgever dat hij veel meer op de firma was dan ik. Ik had daar verschillende bedenkingen bij, maar bon.
Ik heb de laatste jaren al 2x een gepensioneerde horen zeggen "in mijnen tijd". Ik lach die vierkant uit. Ik heb per jaar gezien meer/harder gewerkt dan hij en ik betaal zijn pensioen. Die moet niet afkomen met dergelijke onzin.

En voor veel laaggeschoold personeel is dat niet altijd het geval, denk maar aan al die mensen die s´nachts pakjes sorteren etcetera...die zijn al blij dat ze een job hebben.

Dat is een feit. Die worden ook wel goed betaald volgens hun capaciteiten, maar ik wil niet ruilen.

 

[Five-seveN]

Toch een enorme evolutie: 50 jaar geleden waren mensen blij dat ze een job hadden, vandaag de dag moet een werkgever ervoor zorgen dat een werknemer content is op zijn job...

Welja maar dat zal je niet tegen uw grootouders moeten zeggen want in hun tijd....
En voor veel laaggeschoold personeel is dat niet altijd het geval, denk maar aan al die mensen die s´nachts pakjes sorteren etcetera...die zijn al blij dat ze een job hebben.

Er is nog een verschil tussen iemand dat niet graag pakjes bezorgd of zegt “ik vind het niet zo heel leuk meer” en iemand dat 6 jaar op ziekenkas moet door een burnout. Ik denk dat dit ook en beetje is waar de discussie hier is ontaard, ik verwacht zeker niet dat de werkgever moet zorgen dat iedereen happy is, maar stappen ondernemen om te proberen zorgen dat dit soort situaties van burn-out vermeden worden en we iemand jarenlang op ziekenkas sturen mag wel, tenminste als de signalen er zijn dat het de foute richting uit gaat met stress. Je kan een mens ook ontslaan hè of hem kenbaar maken dat niemand hem tegenhoudt als hij wil vertrekken. Om maar extremen te noemen.

 

[Squealer]

Je kan een mens ook ontslaan hè

Nja, ook niet zomaar. Als die werknemer kan aantonen dat het ontslag owv zijn ziekte was, kan dat die werkgever duur komen te staan.

Ontslag owv medische overmacht is een ding, maar dan moet dat afdoende aangetoond worden en in dat geval zou de werknemer al op ziekenkas moeten gestaan hebben en blijft de uitkering gewoon doorlopen. Da's dus enkel "voordelig" voor de werkgever, niet de overheid.

Om het voor die laatste interessanter te maken, zou die persoon in het voorbeeld van een paar posts terug dan ontslaan moeten worden vóór hij uitvalt, maar naar het schijnt presteerde die gewoon goed en was het niet op 1-2-3 merkbaar dat die richting burnout aan het gaan was, dus op welke grond zou je die dan aan de deur kunnen zetten zonder dat het een kennelijk onredelijk ontslag uitmaakt?

(Of je kan het zoals mijn ex-baas doen: terwijl ik al maar deeltijds werkte om medische redenen, mij het leven zuur maken, andere rollen laten opnemen waar ik niet voor gekwalificeerd ben, mij zo richting burnout duwen en hopen dat ik zelf ontslag zou nemen, en aangezien dat niet lukte en ik effectief en geregeld volledig uitviel, klagen dat mijn prestaties niet goed zijn, mij in een performance improvement traject te steken zodat zijn verhaal gedocumenteerd is, maar dat uiteraard nooit kans van slagen had en nooit afgewerkt kon worden omdat ik vaker en vaker thuis zat, om me dan om "performance reasons" te kunnen ontslaan en onder een CAO met riantere voorwaarden onderuit te kunnen...)

 

[Straddle]

Toch een enorme evolutie: 50 jaar geleden waren mensen blij dat ze een job hadden, vandaag de dag moet een werkgever ervoor zorgen dat een werknemer content is op zijn job...

Dit vind ik ook, een werkgever moet gewoon zien dat er werk voorzien wordt en dat de werknemer hieraan kan werken en dan een vergoeding uitbetalen. Het is niet de rol van de werkgever om een soort van psycholoog te gaan spelen en te zorgen dat mensen geen burnout krijgen, hiervoor moeten werknemers zelf actie ondernemen.

 

[Five-seveN]

Dit vind ik ook, een werkgever moet gewoon zien dat er werk voorzien wordt en dat de werknemer hieraan kan werken en dan een vergoeding uitbetalen. Het is niet de rol van de werkgever om een soort van psycholoog te gaan spelen en te zorgen dat mensen geen burnout krijgen, hiervoor moeten werknemers zelf actie ondernemen.

En zo een actie kan dus zijn: aangeven aan je werkgever dat je teveel stress hebt met het werk dat men je geeft, toch?
Of zie jij het meer zwart-wit: doe het werk, of neem je ontslag, of ga op ziekenkas? de werkgever niet lastig vallen?

 

[Five-seveN]

Om het voor die laatste interessanter te maken, zou die persoon in het voorbeeld van een paar posts terug dan ontslaan moeten worden vóór hij uitvalt, maar naar het schijnt presteerde die gewoon goed en was het niet op 1-2-3 merkbaar dat die richting burnout aan het gaan was, dus op welke grond zou je die dan aan de deur kunnen zetten zonder dat het een kennelijk onredelijk ontslag uitmaakt?

Het voorbeeld van de vorige pagina is niet van toepassing omdat die mens, volgens de poster althans, nooit iets gedaan heeft wat erop zou kunnen wijzen dat de stresslevels te hoog waren en dat er risico op een burnout was.

Nu stel dat dat WEL zo was, stel dat die mens al maanden aan het roepen is tegen iedereen dat hij kapot gaat van de stress, dat hij bang is om in een burnout te gaan, dat hij een psycholoog bezoekt om van zijn problemen af te geraken, dat hij niet kan slapen, dat zijn relatie of familie er onder lijdt... mag je die dan ontslaan als die perfect werk levert? Goei vraag. Ik denk dat dat voor zijn eigen best dan wel gebeurt maar dat hangt van de situatie af. Als die mens mogelijks "overdrijft" en als een ontslag nog tot veel meer "echte" miseri voor die mens zou leiden, dan lijkt me dan los van het wettelijke niet het beste idee. Maar als ge merkt dat die mens eigenlijk liever zou hebben dat je hem ontslaat dan dat hij zelf ontslag neemt, omdat hij dan zelfs niet kan stempelgeld krijgen, dan kan je mogelijks wel in onderling overleg die ontslaan. Beter dat dan dat hij in een burnout gaat en jarenlang niet meer kan gaan werken en nergens meer kan functioneren door een chronische ziekte (burnout).

Ik weet niet, als een mens tegen u zegt "ik haat deze job" "ik ga kapot aan deze werkomgeving" is dat genoeg voor een ontslag, ik denk het niet @JPV

Nu zoals ik zei dat zou een extreem zijn. Beter zou zijn om die mens eerst andere mogelijkheden te geven, zoals ander werk, of minder werk, of deeltijds werk, of hetzelfde werk maar anders ingedeeld. En ander werk kan heel vaak wel, soms denkt men "het werk is toch altijd hetzelfde daar kunnen ze niks aan wijzigen", is niet altijd waar, verre van: als ge tegen de verkoopsafdeling zegt "verkoop minder van deze shitprojecten" of "stop dit contract want die klant is een lastige klant", "als die ene klant problemen heeft laat ze dan bellen naar X want Y is overbelast" of "vanaf nu is klantendienst alleen nog in de voormiddag bereikbaar" of "vanaf nu alles via mail, telefoons alleen via de receptie die niet doorschakelen" om maar wat op te noemen, dan kan dat in 1 mailtje opgelost zijn. Zijn gewoon business beslissingen @Vega

 

[Squealer]

Ik denk dat er rond burnout ook nog veel taboe hangt en veel mensen het niet willen toegeven, niet tegen collega's, laat staan tegen management (waar die mss ook niet op goede voet mee staan), maar soms zelfs niet eens tegen henzelf, uit een soort koppigheid/trots. Het hangt af van de bedrijfscultuur en mss ook de -grootte hoe gemakkelijk zoiets bespreekbaar is. En is er een vakbond die de werknemer kan bijstaan, etc.

Sommigen zitten ook in een gouden kooi, zoals die werknemer waar Vega over sprak. 60 jaar. Die zal gewoon op zijn tanden gebeten hebben en het nog tevergeefs willen proberen rekken hebben tot aan zijn pensioen. Met 35 jaar ancienniteit zou het ook niet zo slim zijn zelf ontslag in te dienen of zelfs een ontslag in onderling overleg te regelen. Het is perfect te begrijpen waarom zo iemand het verder rekt en hoopt dat het wel betert, tot de rekker dan toch knapt...

 

[Mr.Fingers]

Het is niet de rol van de werkgever om een soort van psycholoog te gaan spelen en te zorgen dat mensen geen burnout krijgen

Dat is het wel, 't is zelfs wettelijk verplicht: https://www.ikvoelmegoedophetwerk.b.../preventiebeleid-en-wettelijke-verplichtingen

 

[Yo-Han]

Idd. De hopen onwaarheden die m'n hier leest. Maar goed dat het ander gerelateerd toogpraat topic snel gesloten werd.

 

[KnightOfCydonia]

Desondanks lijkt het mij logischer in te grijpen bij de grote aantallen langdurig zieken in dit land, dan bijvoorbeeld drastisch te gaan snijden in het pensioen van een kleuterjuf (en ik neem bewust dat profiel, licentiaten/masters in het onderwijs kunnen gerust iets meer missen) die een hele loopbaan zonder groepsverzekering of dergelijke gewerkt heeft.

Het is zéér gemakkelijk in dit debat te schermen met taboes en mentaal welzijn, maar au fin de la journée zit België met een buitenproportioneel hoog aantal langdurig zieken ten opzichte van de buurlanden.
Kan me ook niet inbeelden dat de oorzaak daarvan enkel en alleen bij grote boze werkgevers zou moeten liggen. Ik had in mijn vorige job een zéér begripvolle baas, die had ook werknemers onder haar met burnout, soms ligt dat ook gewoon aan andere (privé) zaken. De vraag is dan andermaal moet de nationale ziekteverzekering daarvoor opdraaien en zoja, voor hoe lang?

 

[iamhollywood]

Nee het gaat, zoals ik ook citeerde, over minstens 1 jaar niet kunnen werken.
De cijfers komen van het RIZIV ik geloof van hier:

Statistieken over de invaliditeit van werknemers en werklozen in 2021 | RIZIV

www.riziv.fgov.be

Wat daar ook interessant is:

Hier zie je dus dat er 3x meer vrouwelijke bediendes op invaliditeit zitten dan mannelijke bediendes.
Dit in elke leeftijdscategorie, dat zou ik alvast niet wijten aan "zwangerschappen".

Personeel dat in de zorg werkt, of poetspersoneel, dat zijn geen bediendes.

En in de "zware jobs" zoals in de bouw, mensen dat nog ziek zijn van in de mijnen te werken, daar zou je van verwachten dat daar veel langdurig zieken uit komen... daar zijn juist de mannen oververtegenwoordigd en niet de vrouwen.

En als vrouwen dan toch sneller langdurig ziek zouden worden van allerlei zaken zoals een zwangerschap, hoe verklaar je dan dat vrouwen langer leven dan mannen maar toch zoveel vaker langdurig ziek zijn.

Dus waarom die getallen zo exotisch hoog liggen bij die vrouwen snap ik niet.

Ik denk dat de maatschappelijke druk nu eenmaal het hoogst is op vrouwelijke schouders. En dan mag je ook het hormonale aspect na een bevalling en de mogelijke complicaties niet onderschatten. De vrouw moet voortaan een gezinsleven combineren met een job daar waar de vrouw vroeger eerder thuis zat of deeltijds werkte. De maatschappij is daar nog niet volledig op aangepast.

Ik heb 3 vriendinnen die in een langdurige burnout terechtgekomen zijn zodra er meerdere kleine kinderen waren en ze na hun bevallingsverlof opnieuw aan het werk gingen. Ik hoor van alle 3 dat je de hormonale impact op uw mentaal welzijn na een bevalling niet mag onderschatten, moet zijn dat dit iets is dat hun psycholoog benadrukt heeft.
Hoe je het ook draait of keert, in de meeste gezinnen zal de vrouw nog altijd het kloppend hart van het gezin zijn en zal de zorg/huishouden/administratie eerder 70-30 zijn ipv 50-50.
Ik heb in een opleiding gezien dat ‘het aantal zwevende lijstjes in uw hoofd/losse blokjes aan to do’s’ u richting een burnout duwen. Kan mij inbeelden dat een vrouw meer lijstjes heeft dan een man. Ik hoor jonge mama’s zeggen dat ze het gevoel hebben dat ze continu ‘aan’ moeten staan en er weinig ruimte is voor zelfzorg. Je hebt naast lijstjes van uw job, lijstjes in het huishouden en vooral van de jonge kinderen.

1 van die 3 vriendinnen was na maandenlang borstvoeding van een tweeling ook gewoon fysiek op, haar bloedwaarden waren dramatisch slecht, dat lichaam was letterlijk leeggezogen. Een andere had ernstige bekkenbodem-klachten na een 3e kind waardoor ze sowieso al een dik jaar out was naast de postnatale depressie.

Het is niet omdat een vrouw statistisch langer leeft dat zij minder risico’s kent in haar leven..

 

[JPV]

Los daarvan is het onderzoek naar meer vrouwelijke ziekten een stuk minder goed uitgebouwd dan het onderzoek naar eerder typisch mannelijke ziekten, zie ook:

Women Are Still Under-Represented in Medical Research

Fixing the gender bias problem will not happen easily.

time.com

En

The Surprisingly, Very Brief History of the Vagina

Erika Engelhaupt, of Gory Details, digs into the very long, and yet paradoxically brief, history of the vagina — a past that meanders due to society’s emphasis on men. Turns out, we spent a lot of time too afraid to talk about the vagina and the effects of this are still seen, through pop...

www.healthline.com

It wasn’t until 1994 that the U.S. National Institutes of Health (NIH) mandated that most clinical trials include women (the last was first passed in 1993, but took effect after the NIH revised the guidelines).

Before then, many drugs were never tested on women at allTrusted Source, on the assumption that they would work the same in both sexes. That assumption proved incorrect. From 1997 to 2001, 8 out of 10 prescriptions drugs that were pulled from the market posed greater risks for women, often because women metabolize them differently.

En ook dit:

Geneeskunde nog altijd gestoeld op de man

Aranka Ballering onderzocht het ziektetraject dat mensen met veelvoorkomende klachten afleggen. Een van de opvallendste uitkomsten: vrouwen doorlopen...

www.rug.nl

 

[KnightOfCydonia]

Los daarvan is het onderzoek naar meer vrouwelijke ziekten een stuk minder goed uitgebouwd dan het onderzoek naar eerder typisch mannelijke ziekten, zie ook:

Daarbij mogen wel enige nuances gemaakt worden dat dat minder met seksisme te maken heeft maar met zéér praktische redenen:

• One-size-fits-all is een "economische" benadering, want klinisch onderzoek kost uiteraard ook geld/middelen/tijd, en geneesmiddelenonderzoek is duur.
• vrouwen hebben een hormonale cyclus wat het moeilijker maakt een "basislijn" te maken voor je onderzoek,
  is de bijwerking een gevolg van de medicatie of van de maandelijkse cyclus? Een wetenschappelijk onderzoeker heeft zo'n confoundig variabelen nu éénmaal niet graag.
• bij het testen van geneesmiddelen bij vrouwen is bij niet gedetecteerde zwangerschappen een extra risico, namelijk dat van zogenaamde teratogene effecten, effecten op de groei van de foetus/ongeboren kind, nu éénmaal een pak groter dan vruchtbaarheidsrisico's bij de man (die op een continue basis nieuwe zaadcellen aanmaakt)
• klinische testen van nieuwe geneesmiddelen zijn niet zonder risico, heb daar al verhalen gehoord uit eerste hand (ziekenhuis Antwerpen) van hartaanvallen tijdens klinische proeven, risico's die zeldzaam zijn, en financieel wel gecompenseerd worden, maar het spreekt bijna voor zich dat er zich meer mannen aanmelden voor dergelijke risicovolle activiteiten dan vrouwen. Men moet effectief meer moeite doen om vrouwen te vinden voor dergelijk klinisch onderzoek, dat was zelfs bij de corona vaccins zo als ik het me goed herinner.

Nu er zitten ook wel wat wetenschappelijk "foute" redeneringen achter bijvoorbeeld dat mannen en vrouwen biologisch per se gelijk zijn op voortplanting na, maar dat horen sommige feministen/mensen ook niet graag) en dat men lang geleden vrouwen al wel eens durven wegzetten als hysterisch (wat je desondanks ook wel tegenover het maatschappelijk aanvaarde "man flu" kan zetten).

Verder zijn er inderdaad een aantal goede redenen waarom vrouwen vaker langdurig ziek kunnen zijn dan mannen, zowel sociologisch (zorgtaken binnen het gezin, al lijkt mij dat tegenwoordig minder en minder van tel) als biologisch (bepaalde chronische ziekten, menopauze) maar de vraag die ik me dan stel is of en hoe moet je daar je beleid op aanpassen?
Want tegelijkertijd werken vrouwen al vaker deeltijds, hebben ze toegang tot een extra verlofstelsel (en niet onterecht overigens), gebruiken vaker ouderschapsverlof, ... ik vind niet dat het een "evidentie" is/moet zijn dat vrouwen vaker langdurig ziek zijn dan mannen (voor 2009 was dat blijkbaar omgekeerd, deels natuurlijk ook omdat vrouwen toen vroeger eerder op pensioen mochten blijkbaar).

 

[Sylverscythe]

ik vind niet dat het een "evidentie" is/moet zijn dat vrouwen vaker langdurig ziek zijn dan mannen (voor 2009 was dat blijkbaar omgekeerd, deels natuurlijk ook omdat vrouwen toen vroeger eerder op pensioen mochten blijkbaar).

Zijn we over die geposte grafiek bezig? Want als ik zie dat die in absolute cijfers is uitgedrukt is mijn eerste idee dat vrouwen altijd al vaker langdurig ziek waren en we de stijging van vrouwen op de arbeidsmarkt daar in terugzien.

 

[KnightOfCydonia]

Zijn we over die geposte grafiek bezig? Want als ik zie dat die in absolute cijfers is uitgedrukt is mijn eerste idee dat vrouwen altijd al vaker langdurig ziek waren en we de stijging van vrouwen op de arbeidsmarkt daar in terugzien.

Neen, die grafiek gaat ook niet zover terug.

Ik heb dit (denk ik) van hier:

Tot 2009 waren er meer mannelijke werknemers arbeidsongeschikt, maar die tendens is sindsdien volledig gekeerd. Eind 2022 konden 187.000 loontrekkende mannen hun job niet uitvoeren, tegenover 285.000 vrouwen. De verklaring daarvoor ligt deels bij het feit dat de pensioenleeftijd voor beide seksen gelijkgesteld werd in 2009, maar er zijn ook biologische en sociologische oorzaken. Zo hebben vrouwen veel vaker last van chronische ziekten dan mannen, zeker op jongere leeftijd. Het gaat om een verschil van 28 tegenover 23 procent.

Vrouwen steeds vaker arbeidsongeschikt: wat verklaart de genderkloof?

Achter het groeiende aantal arbeidsongeschikten gaat een genderkloof schuil. Vrouwen zijn veel vaker invalide dan mannen. De Onafhankelijke Ziekenfondsen vragen daarom om meer rekening te houden met vrouwenziekten en betere arbeidsvoorwaarden te voorzien.

www.demorgen.be

 

[Five-seveN]

Ik denk dat de maatschappelijke druk nu eenmaal het hoogst is op vrouwelijke schouders. En dan mag je ook het hormonale aspect na een bevalling en de mogelijke complicaties niet onderschatten. De vrouw moet voortaan een gezinsleven combineren met een job daar waar de vrouw vroeger eerder thuis zat of deeltijds werkte. De maatschappij is daar nog niet volledig op aangepast.

Even verder in de discussie is al aangetoond dat de cijfers zoveel hoger liggen enkel bij vrouwen die geen kind ten laste hebben. Dus ik zou het niet toewijzen aan de complicaties van een bevalling, tenzij je van mening bent dat die complicaties en het effect van dat zwaardere gezinsleven pas impact hebben nadat de kinderen al het huis uit zijn. Ik vind het oordeel dat een andere poster hier postte zijn anekdotisch verhaal van "de vrouw die nadat de kinderen het huis uit zijn denkt 'nu is het aan mij om eens te profiteren'" realistischer, want inderdaad zoiets heeft jarenlang gewogen. Maar dat is dan toch een heel andere insteek zie je.

Hoe je het ook draait of keert, in de meeste gezinnen zal de vrouw nog altijd het kloppend hart van het gezin zijn en zal de zorg/huishouden/administratie eerder 70-30 zijn ipv 50-50.

Ben hier niet helemaal akkoord mee ik kan dan net zogoed stellen dat "hoe je het ook draait of keert" in de meeste gezinnen is de man toch het kloppend hart van het geld dat moet binnenstromen. Een vrouw dat haar job kwijt raakt wordt sociaal niet als een even grote schande gezien dan een gezin waar de man zijn job kwijt raakt en de vrouw de enige is die inkomsten binnen brengt. Alsook wordt, als er niet genoeg geld is om bepaalde dingen te kopen, er nog altijd meer dan de man gekeken dan naar de vrouw. Dat geeft ook stress.

Ik heb in een opleiding gezien dat ‘het aantal zwevende lijstjes in uw hoofd/losse blokjes aan to do’s’ u richting een burnout duwen. Kan mij inbeelden dat een vrouw meer lijstjes heeft dan een man. Ik hoor jonge mama’s zeggen dat ze het gevoel hebben dat ze continu ‘aan’ moeten staan en er weinig ruimte is voor zelfzorg. Je hebt naast lijstjes van uw job, lijstjes in het huishouden en vooral van de jonge kinderen.

Opnieuw hoe verklaar je dan dat uit de cijfers blijkt dat het gigantische verschil in langdurige zieken er pas is bij vrouwen die geen kinderen in de gezinslast hebben. Denk je dat vrouwen waar de kinderen het huis uit zijn nog altijd meer to-do's in hun hoofd hebben dan mannen?

 

[zarathustra]

Hoe je het ook draait of keert, in de meeste gezinnen zal de vrouw nog altijd het kloppend hart van het gezin zijn en zal de zorg/huishouden/administratie eerder 70-30 zijn ipv 50-50.

Mja hoe je ook draait of keert vrouwen stellen in de meeste gezinnen ook veel hogere eisen wat betreft zaken die "moeten" gebeuren. Ik ken het hele riedeltje over mental load, maar vaak zit dat vol met irrelevante zaken die vrouwen op andere vrouwen pushen

 

[Sylverscythe]

Mja hoe je ook draait of keert vrouwen stellen in de meeste gezinnen ook veel hogere eisen wat betreft zaken die "moeten" gebeuren. Ik ken het hele riedeltje over mental load, maar vaak zit dat vol met irrelevante zaken die vrouwen op andere vrouwen pushen

Aan welke zaken denk je dan, want ik zou denken dat de was en de plas gewoon moeten gedaan worden en dit vaker bij vrouwen terecht komt. Je kan dan discussiëren dat "een man" sneller tevreden is hoe alles erbij ligt, mede omdat dat minder als zijn verantwoordelijkheid wordt gezien, dat wel.

 

[iamhollywood]

Even verder in de discussie is al aangetoond dat de cijfers zoveel hoger liggen enkel bij vrouwen die geen kind ten laste hebben. Dus ik zou het niet toewijzen aan de complicaties van een bevalling, tenzij je van mening bent dat die complicaties en het effect van dat zwaardere gezinsleven pas impact hebben nadat de kinderen al het huis uit zijn. Ik vind het oordeel dat een andere poster hier postte zijn anekdotisch verhaal van "de vrouw die nadat de kinderen het huis uit zijn denkt 'nu is het aan mij om eens te profiteren'" realistischer, want inderdaad zoiets heeft jarenlang gewogen. Maar dat is dan toch een heel andere insteek zie je.

Ben hier niet helemaal akkoord mee ik kan dan net zogoed stellen dat "hoe je het ook draait of keert" in de meeste gezinnen is de man toch het kloppend hart van het geld dat moet binnenstromen. Een vrouw dat haar job kwijt raakt wordt sociaal niet als een even grote schande gezien dan een gezin waar de man zijn job kwijt raakt en de vrouw de enige is die inkomsten binnen brengt. Alsook wordt, als er niet genoeg geld is om bepaalde dingen te kopen, er nog altijd meer dan de man gekeken dan naar de vrouw. Dat geeft ook stress.

Opnieuw hoe verklaar je dan dat uit de cijfers blijkt dat het gigantische verschil in langdurige zieken er pas is bij vrouwen die geen kinderen in de gezinslast hebben. Denk je dat vrouwen waar de kinderen het huis uit zijn nog altijd meer to-do's in hun hoofd hebben dan mannen?

Hoe is die ‘ten laste’ gedefinieerd? Voor hetzelfde geld staan de kinderen bij de papa opgegeven omdat die een hoger loon en dus hogere korting op zijn bedrijfsvoorheffing geniet.

Er wordt in het artikel ook verwezen naar de menopauze en JPV haalde terecht aan dat naar typisch vrouwenlijke klachten weinig onderzoek gedaan is in het verleden. Ik ken zelf weinig van menopauze maar hoor vaker dat het een lelijk beestje is. Onze kraamzorg vertelde mij dat zij 2 jaar vree slecht geweest is door de menopauze, ze sliep amper, nu hebben ze eindelijk de juiste medicatie gevonden en is het leefbaar.

Daarnaast is borstkanker de meest voorkomende kanker in België. Er wordt vanaf zekere leeftijd actief gescreend op borstkanker waardoor men er vaker op tijd bij is en de overlevingskansen beter zijn, neemt niet weg dat dat wel vaker ellenlange behandelingen zijn.

 

[zarathustra]

Aan welke zaken denk je dan, want ik zou denken dat de was en de plas gewoon moeten gedaan worden en dit vaker bij vrouwen terecht komt. Je kan dan discussiëren dat "een man" sneller tevreden is hoe alles erbij ligt, mede omdat dat minder als zijn verantwoordelijkheid wordt gezien, dat wel.

Ik denk aan decoratieve elementen, entertainen van de kinderen ( die mogen zich best wel eens vervelen), deelnemen aan allerhande extra activiteiten in sportclubs, scholen, etc. Als ik kijk naar mijn moeder die letterlijk alles strijkt en elke week alles verzet om te kunnen afstoffen. Als je dan zegt "maar je moet dat toch niet doen?" dan krijg je "maar als ik het niet doe wie gaat het dan doen?". Terwijl dat eigenlijk gewoon niet nodig is. Maar die is nu in de 60 en ik denk niet dat die ooit voor 22:00 in de zetel kan zitten, om dan prompt in slaap te vallen.