matt.. zei:
Onderbetaald is misschien verkeerd geformuleerd, het probleem is eerder dat er te weinig "handen aan het bed zijn", zoals dat gezegd wordt. Niet zelden staat werkdruk wel in relatie tot salaris. Naar wat ik hoor: veel verpleegkundigen ervoor zouden kiezen een gelijk salaris te behouden, maar wat minder werkdruk te ervaren als ze die keuze hadden.
Ze hebben inderdaad voor deze job gekozen om mensen te helpen (denk dat dat voor veel werknemers iets is waar ze naar op zoek gaan in een job), echter is de realiteit dat de werkdruk van die orde is dat men de mensen vaak niet kan helpen zoals zij, de verpleegkundigen maar ook de patiënten, dat zouden willen. Gevolg is dat ook meer en meer patiënten niet meer tevreden zijn, en er almaar meer klachten binnenlopen van patiënten over verpleegkundigen: te weinig tijd, te weinig aandacht, te lang moeten wachten op hulp, te snel het geduld verliezen, te weinig uitleg etc. Hebben die patiënten gelijk? Ja, allicht wel in vele gevallen. Is dit een demotiverende situatie voor de verpleegkundigen? Ja, en ze kunnen er zelf ook weinig aan doen. Is dit een recent fenomeen? Helemaal niet, en voor velen is er met COVID ook niet zo heel veel veranderd.
Ik denk dat het algemene gevoel (niet dat mijn steekproef zo heel groot is) is dat men in een "efficiëntiedenken" verzeild is geraakt, meer en meer bepaald wordt door zorg"managers" die soms wat voeling met het werkterrein missen, en de job "ontmenselijkt" raakt.
Zoals veel 18-jarigen werd trouwens eerder voor de job gekozen (met een wat idealistische blik ook wellicht) en met minder aandacht naar het loon gekeken. Eigen schuld kan je dan zeggen, maar goed, zoals gezegd zijn de achteruitgaande werkomstandigheden het grootste probleem.