Archief - Psychologie studeren?

contraree · 29 dec 2012

Riverdale27 zei:
Daar heb je een punt. Maar die obscure journals, wie leest dat? Elk vak heeft zijn topjournals. Wat daar in staat is vaak van hoge kwaliteit.

Mispak u daar niet aan.
De druk om te publiceren is groot, heel groot.

Reken daar dan nog bij dat velen de moeite niet doen om elk journal grondig te checken en je merkt wel dat mensen echt wel zullen publiceren in die journals.
Ze zijn ook vaker veel goedkoper en makkelijker om in te publiceren.
(+ ze gebruiken elke truc in het boek dat er bestaat zoals valse referenties van editors... etc)
Al die effecten dragen bij tot publiceren in die journals.

Het tweede deel van uw zin is trouwens iets waar ik van huiver.

Elk vak heeft zijn topjournals. Wat daar in staat is vaak van hoge kwaliteit

DIt is iets dat velen vaak blindelings aannemen, maar het is niet zo.
De hoge score (IF) van (ik neem een goed gekend voorbeeld) Nature wordt bepaald door eigenlijk 10-20% top artikels. De overige 80-90% is van eenzelfde niveau/impact als artikels in lagere journals.
Vergeet ook niet dat in die topjournals er nogal veel aan "inteelt" gedaan wordt. Ik weet niet hoeveel jij al gepubliceerd hebt of zal doen, maar je zou er versteld van staan hoe het er vaak aan toegaat.

Borgers · 31 dec 2012

Als ik nu zeker wist dat ik een job kon vinden in de klinische psychologie, was ik 100% overtuigd.. Ik zou heel graag psychologie gaan studeren maar gewoon het tekort aan fantsoenlijk werk doet me twijfelen...

contraree · 31 dec 2012

Borgers zei:
Als ik nu zeker wist dat ik een job kon vinden in de klinische psychologie, was ik 100% overtuigd.. Ik zou heel graag psychologie gaan studeren maar gewoon het tekort aan fantsoenlijk werk doet me twijfelen...

Met dat argument moet je niks gaan studeren.

Zelfs in de richtingen waar je werkzekerheid hebt (vb ingenieurstudies) gaat een grote groep mensen werken in een niet richtingspecifieke jobs.
Ik zou de ingenieurs die uiteindelijk ergens een papierjob/managementachtige job hebben die niks met hun studie te maken heeft, niet kunnen tellen vrees ik zonder zwaar rekenprogramma

Veel jobs staan gewoon open voor een masterdiploma, met de nadruk op "een".

Als je echt zekerheid wil en als "klinisch psycholoog" wil werken, dan met je psychiater worden.

Kennaah · 31 dec 2012

Borgers zei:
Als ik nu zeker wist dat ik een job kon vinden in de klinische psychologie, was ik 100% overtuigd.. Ik zou heel graag psychologie gaan studeren maar gewoon het tekort aan fantsoenlijk werk doet me twijfelen...

Zo moet je zoals contraree zegt niets studeren. Je gaat waarschijnlijk werk vinden en tegen dat je afgestudeerd ben (minstens 5 jaar) kan er heel wat veranderen en is er misschien meer werkzekerheid.

contraree zei:
Met dat argument moet je niks gaan studeren.

Zelfs in de richtingen waar je werkzekerheid hebt (vb ingenieurstudies) gaat een grote groep mensen werken in een niet richtingspecifieke jobs.
Ik zou de ingenieurs die uiteindelijk ergens een papierjob/managementachtige job hebben die niks met hun studie te maken heeft, niet kunnen tellen vrees ik zonder zwaar rekenprogramma

Veel jobs staan gewoon open voor een masterdiploma, met de nadruk op "een".

Als je echt zekerheid wil en als "klinisch psycholoog" wil werken, dan met je psychiater worden.

euh nee. Klinisch psycholoog en psychiater zijn niet hetzelfde. Het accent van behandeling ligt helemaal anders. Ze werken samen en kunnen elkaar aanvullen, maar ze zijn niet hetzelfde.

contraree · 31 dec 2012

Kennaah zei:
euh nee. Klinisch psycholoog en psychiater zijn niet hetzelfde. Het accent van behandeling ligt helemaal anders. Ze werken samen en kunnen elkaar aanvullen, maar ze zijn niet hetzelfde.

Dat ze niet hetzelfde zijn, weet ik ook wel.
Vandaar ook de "" ....
Borgers geeft duidelijk aan dat hij ook twijfelt over geneeskunde. Als hij echt meer zekerheid wil (en geneeskunde aankan/wil doen), dan is geneeskunde doen en specialiseren in psychiatrie misschien de beste optie omdat klinische in psychologie nu eenmaal niet zo "gewild" is.

En dat het accent van behandeling helemaal anders ligt, daar durf ik toch aan twijfelen.
Veel zal afhangen van de problematiek en welke psychiater je bezoekt.
Er zullen duidelijke raakvlakken zijn.

Maar mijn punt is dus: als hij voor werkzekerheid wil gaan en meer mogelijkheden dan moet hij geneeskunde doen en psychiatrie kiezen.

Kennaah · 31 dec 2012

contraree zei:
Dat ze niet hetzelfde zijn, weet ik ook wel.
Vandaar ook de "" ....
Borgers geeft duidelijk aan dat hij ook twijfelt over geneeskunde. Als hij echt meer zekerheid wil (en geneeskunde aankan/wil doen), dan is geneeskunde doen en specialiseren in psychiatrie misschien de beste optie omdat klinische in psychologie nu eenmaal niet zo "gewild" is.

En dat het accent van behandeling helemaal anders ligt, daar durf ik toch aan twijfelen.
Veel zal afhangen van de problematiek en welke psychiater je bezoekt.
Er zullen duidelijke raakvlakken zijn.

Maar mijn punt is dus: als hij voor werkzekerheid wil gaan en meer mogelijkheden dan moet hij geneeskunde doen en psychiatrie kiezen.

Werkzekerheid is nu moeilijk iets over te zeggen, zeker over minstens 5 jaar.

Het accent ligt helemaal anders van de behandeling.

Daarnaast zijn er inderdaad raakvlakken, maar toch zijn ze heel anders. Er zijn bij sommige individuele wel raakvlakken maar dan zijn ze niet hetzelfde.

Psychiater: Medisch model op pathalogieën te onderscheiden en te behandelen (DMS). Deze gaat ook meer op symptomen af dan op andere zaken. Schrijft medicatie voor en geef minder therapie, vaak ook niet echt opgeleid voor uitgebreide therapie.

Psycholoog: Diagnostisch met allerlei testen. Gaat meer dynamiek van ieder individu bekijken, gebruikt ook wel DSM, maar eerder als hulpmiddel en niet als hoofdonderscheidingsmiddel. In therapie gaat de psycholoog veel meer in op alle dynamieken en hoe de persoon omgaat met de pathalogie/probelemen, leren hem ermee om te gaan, etc...
Het is ook normaal dat een psychiater meer medisch denk, hij is dan ook eerst als arts opgeleid en krijgt daarna opleiding met de DSM al leidraad, wat ook al een oplijsting van symtomen is en gaan vooral naar AS I kijken en minder naar ASII. Tevens mag hij medicijnen voorschrijven waardoor het makkelijk is daar naartoe te grijpen. Psychologen gaan meer in op AS II tot V, hoewel ze de assen niet echt gebruiken in therapie setting. Ze mogen geen medicatie voorschrijven en zullen dan ook meer met praten en technieken de cliënten helpen.

De klemtoon hoe iets aan te passen ligt gewoon heel anders, waardoor ze niet hetzelfde zijn. Een psychiater kan ook meer psychologisch werken en een psycholoog ook meer psychiatrisch. In weze kunde er beter vanuit gaan dat ze zeer verschillend zijn, wel complementair.

In een ziekenhuissetting of psychiatrie is het meestal zo:
Klinische psycholoog ontvangt inkomende patiënt en voor een diagnostiek uit (hoewel wij dat niet mogen). Ze zoeken mhv psychologische testen uit welke pathalogie er aanwezig is, ze schrijven een rapport en geven dit aan een psychiater. Die schrijft zijn naam eronder en doet alsof het van hem is. Schrijft dan medicatie + behandeling voor. Vaak voort de psycholoog de behandeling ook nog uit. Op het einde wordt de psychiater van harte bedankt voor zijn goed werk. Dit is toch wat veel assistenten die in het ziekenhuis werken vertellen tijdens practica.

Een mogelijkheid is ingangsexamen proberen als ge niet door zijt pscyhologie studeren. Als ge erdoor zijt dan eventueel psychiatrie doen of anders psychologie gaan studeren.

contraree · 31 dec 2012

Kennaah zei:
Werkzekerheid is nu moeilijk iets over te zeggen, zeker over minstens 5 jaar.

Het accent ligt helemaal anders van de behandeling.

Daarnaast zijn er inderdaad raakvlakken, maar toch zijn ze heel anders. Er zijn bij sommige individuele wel raakvlakken maar dan zijn ze niet hetzelfde.

Psychiater: Medisch model op pathalogieën te onderscheiden en te behandelen (DMS). Deze gaat ook meer op symptomen af dan op andere zaken. Schrijft medicatie voor en geef minder therapie, vaak ook niet echt opgeleid voor uitgebreide therapie.

Psycholoog: Diagnostisch met allerlei testen. Gaat meer dynamiek van ieder individu bekijken, gebruikt ook wel DSM, maar eerder als hulpmiddel en niet als hoofdonderscheidingsmiddel. In therapie gaat de psycholoog veel meer in op alle dynamieken en hoe de persoon omgaat met de pathalogie/probelemen, leren hem ermee om te gaan, etc...
Het is ook normaal dat een psychiater meer medisch denk, hij is dan ook eerst als arts opgeleid en krijgt daarna opleiding met de DSM al leidraad, wat ook al een oplijsting van symtomen is en gaan vooral naar AS I kijken en minder naar ASII. Tevens mag hij medicijnen voorschrijven waardoor het makkelijk is daar naartoe te grijpen. Psychologen gaan meer in op AS II tot V, hoewel ze de assen niet echt gebruiken in therapie setting. Ze mogen geen medicatie voorschrijven en zullen dan ook meer met praten en technieken de cliënten helpen.

De klemtoon hoe iets aan te passen ligt gewoon heel anders, waardoor ze niet hetzelfde zijn. Een psychiater kan ook meer psychologisch werken en een psycholoog ook meer psychiatrisch. In weze kunde er beter vanuit gaan dat ze zeer verschillend zijn, wel complementair.

In een ziekenhuissetting of psychiatrie is het meestal zo:
Klinische psycholoog ontvangt inkomende patiënt en voor een diagnostiek uit (hoewel wij dat niet mogen). Ze zoeken mhv psychologische testen uit welke pathalogie er aanwezig is, ze schrijven een rapport en geven dit aan een psychiater. Die schrijft zijn naam eronder en doet alsof het van hem is. Schrijft dan medicatie + behandeling voor. Vaak voort de psycholoog de behandeling ook nog uit. Op het einde wordt de psychiater van harte bedankt voor zijn goed werk. Dit is toch wat veel assistenten die in het ziekenhuis werken vertellen tijdens practica.

Een mogelijkheid is ingangsexamen proberen als ge niet door zijt pscyhologie studeren. Als ge erdoor zijt dan eventueel psychiatrie doen of anders psychologie gaan studeren.

Daar kan ik mij in vinden, maar niet elke psychiater is zo.
En als hij echt het meer "psychologische" aspect wil en dus minder met "geneesmiddelen" wil werken, kan hij dat ook nog doen.
Ik ken trouwens 1 psychiater die ook nog psychologie heeft bijgedaan en effectief werkt als "psycholoog" maar dan ook bv medicijnen kan voorschrijven.
Ivm uw voorbeeld over die ziekenhuizen: dat kan inderdaad zo zijn, maar eigenlijk zou dat zo niet mogen. Jammer genoeg is het inderaad wel vaak zo.
Maar je moet een groot onderscheid maken tussen psychiaters die effectief zo in ziekenhuizen/instellingen werken en diegene die als zelfstandige psychiater mensen ontvangen prive (die dus niet in zo'n instelling/ziekenhuissetting werken). Daar zijn er toch veel die eerder als "psycholoog" werken.
Het is wel duidelijk waar uw "passie" ligt.

Maar goed, in feite zijn we hier dingen aan het bespreken die voor borgers nog ver weg liggen.

Kan goed zijn dat hij uiteindelijk toch geen klinische gaat doen, maar experimentele of wie weet, na de bachelor overstapt naar een andere master.

Wat hij trouwens nu denkt of als beeld heeft, kan ook compleet fout zijn of niet meer zijn ding zijn binnen 5 jaar.

Hij moet gewoon kiezen wat hij (denkt) graag te doen en eventueel geneeskunde overwegen omdat met geneeskunde hij misschien iets meer kansen zal hebben. Anderzijds: zo moet je (volgens mij) uiteindelijk ook niet uw keuze bepalen.
Een simpele raad: vraag zoveel mogelijk rond bij anderen, ga naar opendeurdagen van uniefs, spreek met proffen/studenten, lees er wat over en doe dan gewoon wat je denkt graag te doen.
Denkt niet te veel na over werkgelegenheid en zekerheid. Als dat uw voornaamste zaak was, had je TSO of BSO moeten doen en een (deftige) stiel leren. Kon je op je 18de beginnen werken zonder ooit problemen te hebben om werk te vinden.

Tempest.Be · 31 dec 2012

Werkzekerheid naar de toekomst toe: Geneeskunde, Verpleegkunde!, Kinesitherapie!, Ergotherapie?

Mocht ge iets medisch gaan doen zijn die 4 dingen zowieso ne voltreffer qua werkzekerheid met de vergrijzing enz. Psychologie is een heel interessante richting maar er studeren zoooooooveeel mensen psychologie tegenwoordig dat de markt toch wel wat verzadigd is als je het mij vraagt. En ik zie niet in hoe je nu al niet kan zeggen hoe het over 5 jaar eruit zal zien op gebied van werkgelegenheid als psycholoog. Ik denk persoonlijk dat de vergrijzing niet zozeer een impact zal hebben op een verhoogde vraag naar psychologen, of het zal toch niet in dezelfde mate stijgen als de vraag naar kinesisten en verpleegkundigen.

Kennaah · 31 dec 2012

Tempest.Be zei:
Werkzekerheid naar de toekomst toe: Geneeskunde, Verpleegkunde!, Kinesitherapie!, Ergotherapie?

Mocht ge iets medisch gaan doen zijn die 4 dingen zowieso ne voltreffer qua werkzekerheid met de vergrijzing enz. Psychologie is een heel interessante richting maar er studeren zoooooooveeel mensen psychologie tegenwoordig dat de markt toch wel wat verzadigd is als je het mij vraagt. En ik zie niet in hoe je nu al niet kan zeggen hoe het over 5 jaar eruit zal zien op gebied van werkgelegenheid als psycholoog. Ik denk persoonlijk dat de vergrijzing niet zozeer een impact zal hebben op een verhoogde vraag naar psychologen, of het zal toch niet in dezelfde mate stijgen als de vraag naar kinesisten en verpleegkundigen.

De markt is niet verzadigd, dat is net het foute denkpatroon van iederen. Het klopt dat er jaarlijks wat psychologen afstuderen. In leuven is dat ongeveer een 250-300 tal. Het probleem is zoals eerder al gezegd dat er gewoon geen geld wordt uitbesteed aan psychologen. Veel instellingen (ziekenhuizen, psychiatries, CGG's, etc...) hebben gewoon het geld niet om veel psychologen aan te nemen, ook al willen ze dat. Er is werk teveel voor het volk, maar niet genoeg geld (of geen zin om geld daaraan uit te geven). De crisis helpt dit niet. Alsook het feit dat sommige taken van de psychologie, zoals psychotherapeut niet eens officieel herkend zijn. Daarnaast mogen psychologen officieel ook geen geen diagnoses stellen, daarom dat er nog vaak psychiaters moeten zijn. Deze moeten dan de diagnose ondertekenen in zijn naam.
Hierdoor komt de psycholoog natuurlijk in een zwakke positie. Niet herkend en mag eigenlijk niet doen waar hij voor opgeleid is.
Dus het is niet een verzadiging dat zoveel ertoe doet vooral andere factoren. Echter is het makkelijk voor veel te zeggen dat er gewoon teveel zijn.

@contraree: Ge hebt gelijk, ik gaf ook maar een algemene tendens. Er zijn inderdaad heel wat psychiaters die prive gaan, maar ze zullen nog steeds meer medisch denken dan een psycholoog. Dat is een manier van denken dat ze gedurende heel hun opleding hebben gekregen en dus waarschijnlijk gaat blijven steken.

Voor de rest moet de TS inderdaad informeren op de opendeur dagen en de lesvrije week eens wat lessen gaan volgen. Ik zou voor psychologie wel in hogere jaren gaan zitten, want de eerste jaars lessen geven een verkeerd beeld (gedaan om heel wat mensen buiten te krijgen). Ook mag je niet vergeten dat psychologie in Leuven heel theoretisch is, doorheen de jaren veranderd het accent een klein beetje naar praktijk. Dit is echter niet veel.
Een practicum om basisvaardigheden te leren & kijkstage in het 3de jaar. Twee therapieweekenden (als ge volwassenen kiest) in eerste master, als ge kinderen kiest dan zijn het 4 zaterdagen waarin in ge kinderen moet testen. Verder is er een practicum dat u moet leren een heel diagnostisch process te doorlopen, echter is dit zeer slecht uitgewerkt en leer je er weinig van. In tweede master heb je 32 weken stage en terwijl ook practicums die u een theoretische stroming leren toepassen op casussen uit u stage.
Dat is het zowat van theorie als je voor klinische kiest.

contraree · 31 dec 2012

Kennaah zei:
De markt is niet verzadigd, dat is net het foute denkpatroon van iederen. Het klopt dat er jaarlijks wat psychologen afstuderen. In leuven is dat ongeveer een 250-300 tal. Het probleem is zoals eerder al gezegd dat er gewoon geen geld wordt uitbesteed aan psychologen. Veel instellingen (ziekenhuizen, psychiatries, CGG's, etc...) hebben gewoon het geld niet om veel psychologen aan te nemen, ook al willen ze dat. Er is werk teveel voor het volk, maar niet genoeg geld (of geen zin om geld daaraan uit te geven). De crisis helpt dit niet. Alsook het feit dat sommige taken van de psychologie, zoals psychotherapeut niet eens officieel herkend zijn. Daarnaast mogen psychologen officieel ook geen geen diagnoses stellen, daarom dat er nog vaak psychiaters moeten zijn. Deze moeten dan de diagnose ondertekenen in zijn naam.
Hierdoor komt de psycholoog natuurlijk in een zwakke positie. Niet herkend en mag eigenlijk niet doen waar hij voor opgeleid is.
Dus het is niet een verzadiging dat zoveel ertoe doet vooral andere factoren. Echter is het makkelijk voor veel te zeggen dat er gewoon teveel zijn.

Wat de uitleg ook is, het feit blijft wel dat er moeilijkheden zijn om een job te vinden.

Probleem is inderdaad ook dat psychologen door velen (vaak juist dokters/psychiaters) nog altijd niet serieus genomen worden.

Kennaah · 31 dec 2012

contraree zei:
Wat de uitleg ook is, het feit blijft wel dat er moeilijkheden zijn om een job te vinden.

Probleem is inderdaad ook dat psychologen door velen (vaak juist dokters/psychiaters) nog altijd niet serieus genomen worden.

Dat is waar, wou enkel maar zeggen dat het probleem genuanceerder is dan simpelweg er zijn er teveel. Dat is helemaal niet het probleem.

Inderdaad en niet enkel door artsen/pyschiaters worden psychologen niet serieus genomen, door velen andere ook. Tot ze een nodig hebben.

Ze zijn wel bezig met officiële erkenning van het beroep psychotherapeut om deze ook beschermd te maken en ook met het herzien van diagnoses stellen. Helaas zal het in België een millenniumplan zijn.

contraree · 31 dec 2012

Kennaah zei:
Dat is waar, wou enkel maar zeggen dat het probleem genuanceerder is dan simpelweg er zijn er teveel. Dat is helemaal niet het probleem.

Inderdaad en niet enkel door artsen/pyschiaters worden psychologen niet serieus genomen, door velen andere ook. Tot ze een nodig hebben.

Ze zijn wel bezig met officiële erkenning van het beroep psychotherapeut om deze ook beschermd te maken en ook met het herzien van diagnoses stellen. Helaas zal het in België een millenniumplan zijn.

Een groot probleem is dat (ik vermoed dat je dit niet graag hoort) medicatie toch nog altijd essentieel is in veel gevallen.
Een psycholoog heeft altijd dat probleem hier geen rol in te kunnen spelen.
Psychologen en psychiaters zouden daarom nauwer moeten samenwerken. Helaas lukt dit blijkbaar nog altijd niet zo goed.

Kennaah · 31 dec 2012

contraree zei:
Een groot probleem is dat (ik vermoed dat je dit niet graag hoort) medicatie toch nog altijd essentieel is in veel gevallen.
Een psycholoog heeft altijd dat probleem hier geen rol in te kunnen spelen.
Psychologen en psychiaters zouden daarom nauwer moeten samenwerken. Helaas lukt dit blijkbaar nog altijd niet zo goed.

Net niet, enkel in zeer zwaar gevallen is medicatie beter dan psychotherapie. Zeer zware derpressie of schizofrenie is medicatie wel aangewezig (en best nog met therapie).

Uit verscheidene onderzoeken en meta analyses is gebleken dat therapie minstens even goed is als medicatie. Daarnaast zijn er voor veel problemen geen medicatie. Borderline problematiek ? Dat los je niet zomaar op met medicijnen en wordt ook vaak niet onderkent door psychiaters die de DSM gebruiken als leidraad. Dat is wel de algemene consesnsus hoor, dat psychologen nutteloos zijn omdat die niets kunnen voorschrijven en medicatie beter werkt.
Dat is een maatschappelijk probleem, dat er gewoon teveel medicatie wordt gegeven en niet enkel in de geestelijke gezondheidszorg. Dit is al een andere discussie

De samenwerking ben ik mee akkoord. Het is denk ik vooral moeilijk omdat psychiaters zich redelijk superieur vinden tegen over psychologen. Hoewel ik denk dat dit wel minder en minder is.
Nuancering: Uiteraard gaan psychologen dit beweren en medische wereld beweren dat medicijnen beter zijn. Ook zijn studies niet altijd super en moet ge alles zeer goed bekijken en kritisch.
Psychologen doen de diagnostiek en geven diagnoses, maar wettelijk gezien mogen die da niet. Enkel artsen mogen een diagnose stellen.

contraree · 31 dec 2012

Kennaah zei:
Net niet, enkel in zeer zwaar gevallen is medicatie beter dan psychotherapie. Zeer zware derpressie of schizofrenie is medicatie wel aangewezig (en best nog met therapie).

Uit verscheidene onderzoeken en meta analyses is gebleken dat therapie minstens even goed is als medicatie. Daarnaast zijn er voor veel problemen geen medicatie. Borderline problematiek ? Dat los je niet zomaar op met medicijnen en wordt ook vaak niet onderkent door psychiaters die de DSM gebruiken als leidraad. Dat is wel de algemene consesnsus hoor, dat psychologen nutteloos zijn omdat die niets kunnen voorschrijven en medicatie beter werkt.
Dat is een maatschappelijk probleem, dat er gewoon teveel medicatie wordt gegeven en niet enkel in de geestelijke gezondheidszorg. Dit is al een andere discussie
De samenwerking ben ik mee akkoord. Het is denk ik vooral moeilijk omdat psychiaters zich redelijk superieur vinden tegen over psychologen. Hoewel ik denk dat dit wel minder en minder is.
Nuancering: Uiteraard gaan psychologen dit beweren en medische wereld beweren dat medicijnen beter zijn. Ook zijn studies niet altijd super en moet ge alles zeer goed bekijken en kritisch.
Psychologen doen de diagnostiek en geven diagnoses, maar wettelijk gezien mogen die da niet. Enkel artsen mogen een diagnose stellen.

Ik spreek ook over die zaken waar medicijnen van dienst kunnen zijn,zoals inderdaad depressies.

Medicatie is en blijft essentieel voor veel zaken. Het probleem is echter dat de huidige tendens is dat we gewoon te snel/te veel medicatie geven (denk aan ADHD en co) en dit zorgt dan weer voor hetgeen wat jij beschrijft.
Het probleem is dat bijna geen onderscheid meer wordt gemaakt tussen een probleem dat therapie vereist en een probleem dat pillen vereist.
Het grote probleem is dat mensen (de "klanten", de ouders) blijven geloven dat enkel pillen helpen. Ze kunnen niet vatten dat pillen vaak niet nodig zijn. Huisartsen kennen dit fenomeen zeer goed: hun patienten voelen zich al vaak op slag beter als ze al meteen gewoon "een pilleke" kunnen gaan halen.
Zo zijn er nog altijd artsen die zaken voorschrijven voor bv een griep gewoon omdat ze weten dat als ze hetniet doen, de patient wel op een ander gaat waar hij/zij wel een pilleke krijgt.

Het probleem zal niet veranderen zolang arten hier ook te vaak in meegaan (mooi voorbeeld is opnieuw de griep, waar vaak antibiotica voor werden (jammer genoeg ook nog worden) meegegeven).

Verder kan medicatie toch wel nuttig zijn in een eerste stap, samen met therapie. Om dan nadien die medicatie af te bouwen. Medicatie kan altijd gebruikt worden als een eerste stap, om een zekere controle te geven.
Al kan vaak hier gewoon ookal gewerkt worden met placebos om dat effect te genereren.

Psychiaters en psychologen moeten beter samenwerken en er moet werk gmaakt worden van een betere omkadering van het beroep van psycholoog en mensen moeten ook beter ingelicht worden.
Het taboe van naar een psycholoog gaan moet ook weg.
de redenering: "als het niet met een pilleke te genezen valt, zijde niet ziek" is iets dat weg moet.
Om die manier dwingt ge psychologische hulp in een hoekje.

Kennaah · 31 dec 2012

Volledig mee akkoord (buiten dan dat medicatie vaak essentieel is).

Dit is ook beetje offtopic, nuja de topic starter krijgt wel een beetje de problemen die heersen als ge psycholoog zijt wat toch ook iets is waarvan ge u van bewust moet zijn. Dus toch beetje ontopic.

student93 · 25 feb 2013

geneeskunde -> psychiatrie of totaal iets anders (bv ingenieur)
echt geen psychologie gaan doen als je meer kunt

SarahL · 25 feb 2013

student93 zei:
geneeskunde -> psychiatrie of totaal iets anders (bv ingenieur)
echt geen psychologie gaan doen als je meer kunt

Vreemd argument. Waarom moet je persé kiezen voor het hoogste dat je aan zou kunnen?
Kies naargelang je interesses!

not2secure4u · 25 feb 2013

Gij beseft dat psychiaters eerst een opleiding geneeskunde volgen ? Ik volg u niet. Het therapeutisch aspect wordt overigens enorm onderbelicht in een opleiding psychiatrie, daarvoor zit je bij een opleiding klinische psychologie veel beter.

rookiepookie · 26 feb 2013

student93 zei:
geneeskunde -> psychiatrie of totaal iets anders (bv ingenieur)
echt geen psychologie gaan doen als je meer kunt

Kom, laat ons serieus blijven. Het is niet alsof psychologie voor iedereen met de vingers in de neus te doen is eh

. Als ge graag psycholoog wordt, doe dan psychologie, als ge graag psychiater wordt, doe dan geneeskunde, en als ge geïnteresseerd zijt in ingenieurswetenschappen, doe dan industrieel of burgerlijk...

Maar als je meer kunt, doe iets anders, dat argument slaat nergens op. Er zouden echt wel meer burgerlijk ingenieurs zijn

Archief - Psychologie studeren?

contraree

Legacy Member

Borgers

Legacy Member

contraree

Legacy Member

Kennaah

Legacy Member

contraree

Legacy Member

Kennaah

Legacy Member

contraree

Legacy Member

Tempest.Be

Legacy Member

Kennaah

Legacy Member

contraree

Legacy Member

Kennaah

Legacy Member

contraree

Legacy Member

Kennaah

Legacy Member

contraree

Legacy Member

Kennaah

Legacy Member

student93

Legacy Member

SarahL

Legacy Member

not2secure4u

Legacy Member

rookiepookie

Legacy Member