Archief - Psychologie studeren?

Riverdale27 zei:

.....

Klik om te vergroten...

Misschien had ik mezel verkeerd uitgedrukt.
Mijn punt is dat je toch moet nuanceren.
Al spreken we nu meer over wat "wetenschap" eigenlijk is.

Riverdale27 zei:

Iedere wetenschap doet zijn ding met de mogelijkheden die ze hebben. En al het werk in alle mogelijke wetenschappen, wees er maar zeker van, moet voldoen aan strikte eisen van de methodologie en de logica.

Klik om te vergroten...

Geen idee hoeveel jij al gepubliceerd hebt, maar er zijn tegenwoordig zoveel "obscure" journals dat zowat alles gepubliceerd geraakt.

Het zou moeten voldoen ja, maar voldoet het altijd?

contraree zei:

Geen idee hoeveel jij al gepubliceerd hebt, maar er zijn tegenwoordig zoveel "obscure" journals dat zowat alles gepubliceerd geraakt.

Het zou moeten voldoen ja, maar voldoet het altijd?

Klik om te vergroten...

Daar heb je een punt. Maar die obscure journals, wie leest dat? Elk vak heeft zijn topjournals. Wat daar in staat is vaak van hoge kwaliteit.

Maar even on-topic:

Ik weet niks van geneeskunde en niks van psychologie. Maar als ik met dit probleem zou zitten, zou ik wel een aanpak volgen die je volgens mij universeel kunt inzetten.

Spreek met zoveel mogelijk mensen uit beide richtingen, zowel studenten als afgestudeerden. Daar zijn beursen voor, maar je kan ook zelf initiatief nemen. Probeer van beide richtingen zoveel mogelijk te achterhalen. Maak dan een beslissing: doe waarvan ge gelukkig wordt.

Riverdale27 zei:

Maar even on-topic:

Ik weet niks van geneeskunde en niks van psychologie. Maar als ik met dit probleem zou zitten, zou ik wel een aanpak volgen die je volgens mij universeel kunt inzetten.

Spreek met zoveel mogelijk mensen uit beide richtingen, zowel studenten als afgestudeerden. Daar zijn beursen voor, maar je kan ook zelf initiatief nemen. Probeer van beide richtingen zoveel mogelijk te achterhalen. Maak dan een beslissing: doe waarvan ge gelukkig wordt.

Klik om te vergroten...

Volledig mee akkoord! Als je nog vragen hebt omtrent psychologie mag je altijd een PM sturen.

Het probleem met de sector voor klinische psychologen is dat er te weinig geld is. Ze komen handen te kort, maar geen geld om mensen aan te nemen.

De opleiding zelf vind ik boeiend, maar het is niet wat velen ervan verwachten (vele dropouts). Ge krijgt enkel maar theorie en af en toe eens praktijk waar ge bitter weinig aan hebt. Vooral omdat die praktijk om zo'n korte periode afgehandeld moet worden. Daarnaast is het in het eerste jaar ook bijzonder droog gehouden, ge kijgt algemene vakken en minder echte psychologie vakken. Al kan het ondertussen veranderd zijn.
Tegen de paasvakantie zijn er sessies waar ze de opleiding in voor stellen en in de krokusvakantie is het ook vaak openles week. Ga daar eerst naar toe en kijk dan of het u boeit.

Even reageren op de reacties doe geneeskunde dan psychiatrie. Psychiater en psycholoog zijn niet hetzelfde, hun accenten liggen geheel anders. Pyschiater gebruikt een meer medische aanpak (symptomen bekijken etc...) en gaat ook sneller medicatie geven. Een psycholoog kijkt meer daar de dynamieken in de pathalogie en gaat hier met therapie iets proberen aan te doen.
Daar moet je ook rekening meehouden.

Kennaah zei:

Het probleem met de sector voor klinische psychologen is dat er te weinig geld is. Ze komen handen te kort, maar geen geld om mensen aan te nemen.

Klik om te vergroten...

Hoe komt het dat er geen geld is voor een product waar veel vraag naar is? De vraag zal uiteindelijk toch betalen voor hun product? Je zou denken dat iets waar veel vraag naar is, vroeg of laat geproduceerd zal worden.

Maar hier dus niet: zoiets krijg je wanneer de overheid zich moeit...

Riverdale27 zei:

Hoe komt het dat er geen geld is voor een product waar veel vraag naar is? De vraag zal uiteindelijk toch betalen voor hun product? Je zou denken dat iets waar veel vraag naar is, vroeg of laat geproduceerd zal worden.

Maar hier dus niet: zoiets krijg je wanneer de overheid zich moeit...

Klik om te vergroten...

Er zijn verscheidene redenen voor.
U uitleg klopt in termen van een product, maar in termen van diensten ligt het ingewikkeld. Overheid bespaart om gezondheidssector en ziekenhuisen besparen dan weer snel op psychologen. Waarom dat ik weet ik niet, misschien omdat die het budget bepalen nog denken zoals velen hier. Dat psychologie maar wat kwakzalverij is en niet echt de moeite om geld aan te geven.

Psychotherapeut is geen erkend beroep, dus iedereen mag zich psychotherapeut noemen. Dat maakt dat er werkelijk veel tante kaat types zijn die zich therapeut noemen, terwijl ze niets van opleiding hebben genoten.
etc...
Als het een makkelijk probleem was, dan was het al lang opgelost.

Kennaah zei:

Er zijn verscheidene redenen voor.
U uitleg klopt in termen van een product, maar in termen van diensten ligt het ingewikkeld. Overheid bespaart om gezondheidssector en ziekenhuisen besparen dan weer snel op psychologen. Waarom dat ik weet ik niet, misschien omdat die het budget bepalen nog denken zoals velen hier. Dat psychologie maar wat kwakzalverij is en niet echt de moeite om geld aan te geven.

Klik om te vergroten...

Effe muggeziften he... en sowieso:

Ik denk dat het onderscheid product/dienst niet van belang is. Als er vraag is naar boekhouders, zullen er ook wel boekhouders komen. De overheid moeit zich daarmee niet zoveel, met de tarieven die ze mogen vragen en met eventuele terugbetaling via de sociale zekerheid. Als de overheid niet zou terugbetalen zou de vraag al veel minder worden... en als de overheid tarieven niet zou beheren zouden er ook wel wat nieuwe psychologen komen die meer zouden vragen. Aanbod en vraag zou meer naar elkaar toegaan...

Ik denk dus vooral dat het zo is omdat de overheid zich ermee moeit. Vergelijk het met organenhandel. Die zijn ook veel tekort ondanks de grote vraag. Waarom? Omdat de overheid zegt: ge moogt uw organen niet verkopen. Als die wet er niet was, had ge arme mensen die evt. wel een niertje ofzo zouden verkopen.

Effe de etische kant van het verhaal buiten beschouwing gelaten, uiteraard he

Probleem is dat behandeling door een klinisch psycholoog niet wordt terugbetaald door de overheid. (Heeft ook te maken met het niet erkend zijn van de titel wat natuurlijk een terugbetalingsregeling zou moeten voorafgaan).
Dit is terug te brengen naar er worden geen geld en/of middelen voor vrijgemaakt.
Een patiënt die hier gebruik van maakt mag dan ook alles zelf betalen... tenzij in bepaalde statuten e.d.
Of het ziekenhuis komt tussen. Maar iets wat je op plaats x uitgeeft, kan je niet op plaats y uitgeven, en laat nou net een ziekenhuis een plaats zijn waar wel heel veel kosten verantwoord zijn.

Ik vraag me af of het terugbetalen van geestelijke gezondheidszorg (door klinisch psychologen dus, psychiater-bezoeken worden wel terugbetaald) zou leiden tot een hoger niveau van welzijn in België overigens.
Dit gezien het gelden van de 1 op 3 regel. Eén op drie blijft gelijk, één op drie verbeterd, één op drie verslechterd (na psychotherapie).
Meteen ook een reden waarom de terugbetaling/erkenning uitblijven.
Dat raakt dan weer het probleem van het evidence based gehalte en de vraag in welke mate, als er dan iets evidence based is, men erin slaagt dit goed toe te passen... in plaats van dat men er ten lange leste een eigen stijl op nahoudt...

Het is overigens zelfs niet bewezen dat "echte" klinisch psychologen (met het diploma) de facto meer successen boeken dan niet-klinisch psychologen.
Er zouden vooral "goede psychologen" en "slechte psychologen" (waarbij weinig mensen verbeterd buitengaan zijn).
Zelf merk ik in mijn omgeving een aantal mensen die nav levensomstandigheden beroep hebben gedaan op een psy.
Ik moet zeggen dat hun commentaren als volgt waren "vroeg me af of ze wel wist wat ze deden", "onvolledig", "liet steken vallen", "zei iets te doen in het begin waar ik naar uitkeek maar deed het uiteindelijk niet", "ik heb niet het gevoel dat dit veel beter is dan een gesprek met een vriend", "heb er niet veel aan gehad", "zeer gering effect", "had het gevoel dat psy niet wist wat te doen", ...
etc. etc.



Dit zijn overigens ook mijn studies. Geef mij maar geneeskunde! Zelfde ambitie gehad ooit overigens ('mensen helpen' - iets waar je ook nog veel over zal leren).

Tenzij je enorm overtuigd bent van psychologie, ga maar voor geneeskunde. Op latere leeftijd zal je altijd nog de stap kunnen zetten richting psychologie indien je een arts bent. De omgekeerde stap zetten daarentegen is zo goed als onmogelijk tenzij je nog eens een 7 jarige opleiding gaat volgen.

Soekie zei:

Probleem is dat behandeling door een klinisch psycholoog niet wordt terugbetaald door de overheid. (Heeft ook te maken met het niet erkend zijn van de titel wat natuurlijk een terugbetalingsregeling zou moeten voorafgaan).
Dit is terug te brengen naar er worden geen geld en/of middelen voor vrijgemaakt.
Een patiënt die hier gebruik van maakt mag dan ook alles zelf betalen... tenzij in bepaalde statuten e.d.
Of het ziekenhuis komt tussen. Maar iets wat je op plaats x uitgeeft, kan je niet op plaats y uitgeven, en laat nou net een ziekenhuis een plaats zijn waar wel heel veel kosten verantwoord zijn.

Ik vraag me af of het terugbetalen van geestelijke gezondheidszorg (door klinisch psychologen dus, psychiater-bezoeken worden wel terugbetaald) zou leiden tot een hoger niveau van welzijn in België overigens.
Dit gezien het gelden van de 1 op 3 regel. Eén op drie blijft gelijk, één op drie verbeterd, één op drie verslechterd (na psychotherapie).
Meteen ook een reden waarom de terugbetaling/erkenning uitblijven.
Dat raakt dan weer het probleem van het evidence based gehalte en de vraag in welke mate, als er dan iets evidence based is, men erin slaagt dit goed toe te passen... in plaats van dat men er ten lange leste een eigen stijl op nahoudt...

Het is overigens zelfs niet bewezen dat "echte" klinisch psychologen (met het diploma) de facto meer successen boeken dan niet-klinisch psychologen.
Er zouden vooral "goede psychologen" en "slechte psychologen" (waarbij weinig mensen verbeterd buitengaan zijn).
Zelf merk ik in mijn omgeving een aantal mensen die nav levensomstandigheden beroep hebben gedaan op een psy.
Ik moet zeggen dat hun commentaren als volgt waren "vroeg me af of ze wel wist wat ze deden", "onvolledig", "liet steken vallen", "zei iets te doen in het begin waar ik naar uitkeek maar deed het uiteindelijk niet", "ik heb niet het gevoel dat dit veel beter is dan een gesprek met een vriend", "heb er niet veel aan gehad", "zeer gering effect", "had het gevoel dat psy niet wist wat te doen", ...
etc. etc.

Klik om te vergroten...

Inderdaad dat klopt allemaal. Echter moet ge ook rekening houden met het feit dat therapie weldegelijk effect heeft in vergelijking met niets doen. Verder vergroot het welzijn teminste voor 1/3 van de populatie dat hulp zoekt. Hoewel ik niet zeker ben dat 1/3 slechter wordt, volgens mij was er maar 5 a 10 % dat slechter werd tijdens therapie en dit effect is niet eens te wijten aan therapie, maar normaal verloop van de pathalogie. (vandaag nog geleerd ).

Enkel dat laatste paragraaf vind ik wat sketchy. Ge moet natuurlijk afvragen in welke setting de psycholoog was. Als je zoek naar psycholoog op internet en je komt bij sites voor privepraktijken, dan ben je bij psychotherapeuten bezig en vermits daar geen erkenning voor is kan het zijn dat het geen opgeleide therapeuten zijn. Ook al zou er geen verschil zijn tussen psycholoog en leek (iets waar ik eigenlijk niet in geloof, want een leek zou vaak een slechte psycholoog zijn).
Ik ken ook aantal mensen die naar een afgestudeerde psycholoog zijn gegaan, die wel goed vooruit geholpen zijn.
een ander probleem denk ik is ook het verwachtingspatroon van mensen, velen mensen denken uiteraard dat psychologen kant en klare oplossingen geven en ge volledig "gezond" buiten komt.

Vele mensen negeren gewoon de vraag van de TS en geven toch advies .

Geneeskunde en psychologie zijn 2 totaal verschillende richtingen en hebben uiteraard een totaal andere werkinvulling. De TS geeft aan dat hij/zij zich van geneeskunde aan het bedenken is, dan zal dit wellicht met een reden zijn. Adviezen als in "doe maar geneeskunde, want dat is beter" zijn dan ook ridicuul. Ja, geneeskunde zal beter salaris en werkzekerheid brengen; maar dat is niet voor iedereen de voornaamste reden om te studeren.

Het werk van een psychiater en het werk van een psycholoog zijn trouwens echt niet te vergelijken . Een overdreven vergelijking zou zijn dat je de metser met een schrijnwerker vergelijkt die beiden helpen om een huis te bouwen.

NotoriousP zei:

Tenzij je enorm overtuigd bent van psychologie, ga maar voor geneeskunde. Op latere leeftijd zal je altijd nog de stap kunnen zetten richting psychologie indien je een arts bent. De omgekeerde stap zetten daarentegen is zo goed als onmogelijk tenzij je nog eens een 7 jarige opleiding gaat volgen.

Klik om te vergroten...

Hoe ziet ge da precies?

TheFallen zei:

Vele mensen negeren gewoon de vraag van de TS en geven toch advies .

Geneeskunde en psychologie zijn 2 totaal verschillende richtingen en hebben uiteraard een totaal andere werkinvulling. De TS geeft aan dat hij/zij zich van geneeskunde aan het bedenken is, dan zal dit wellicht met een reden zijn. Adviezen als in "doe maar geneeskunde, want dat is beter" zijn dan ook ridicuul. Ja, geneeskunde zal beter salaris en werkzekerheid brengen; maar dat is niet voor iedereen de voornaamste reden om te studeren.

Het werk van een psychiater en het werk van een psycholoog zijn trouwens echt niet te vergelijken . Een overdreven vergelijking zou zijn dat je de metser met een schrijnwerker vergelijkt die beiden helpen om een huis te bouwen.

Klik om te vergroten...

Inderdaad ... en dat voor toekomstig of reeds psychologen. ^^ LOL.

Anyway aan de T.S.: doe wat je hart je begeert. Maar maak je nog geen te grote zorgen. September is nog ver. (Ik heb me zelf pas ingeschreven een week nadat het academiejaar begonnen was dus dat kan ook nog desnoods. Al is het geen aanrader).

Ik ben al redelijk oud en versleten. Die slijtage heb ik meegemaakt aan de univ waar jij wil gaan studeren. Maar of mijn kennis daarover nu nog zo actueel is betwijfel ik.

De werkgelegenheid is plusminus (ik spreek over klinische). Niet zo erg als bij pol&soccers, maar ook niet om naar huis te schrijven. Je wordt niet van de schoolbanken geplukt meestal en je zal ettelijke keren moeten gaan solliciteren met mogelijke vele afwijzingen als gevolg.
Er zijn er die makkelijk ergens binnen geraken (om als klinisch psycholoog te werken), veel heeft ook te maken met je stage (32 weken in je laatste jaar), of je daar eventueel al dan niet kan blijven en of men een andere plek kent waar men je eventueel naar kan verwijzen met goede referenties etc.
Maar dat is toch de minderheid. Ik heb hier ooit het getal "1 op 6" werkt effectief als klinisch psycholoog gehoord. Dat was vòòrdat de richting uit zijn voegen barstte door de massale instroom van assistenten in de psychologie van het lessius die of geen werk vinden of toch beslissen om nog verder te studeren.
Klinische psychologie is daarbij altijd de populairste richting geweest en de overgrote meerderheid van de mensen wil echt klinisch psycholoog worden. Maar goed er zijn niches, het werkveld is niet heel klein (van gewone afdeling AZ patiëntenondersteuning tot meer specifiek oncologisch en palliatief begeleiden over werken in een PAAZ-afdeling en in een PZ tot in een meer laagdrempelig CGZ, CAW, psychogeriatrie, psychoneurologie, liasion, ... of één of andere ngo of bv asielzoekerscentrum, organisatie voor armen, of ik weet niet wat.
Toch liggen de jobs zeker niet voor het grijpen.
Ondanks vele ontmoedigingen en waarschuwingen zijn er dan toch die al direct met een privé-praktijk van start te gaan (desondanks men daar eigenlijk ook niet voor opgeleid is in de overgrote meerderheid en sowieso te jong is en te weinig ervaring heeft), al dan niet in groep.

Er zijn er ook die zich gewoon op heel specifieke dingen gaan richten (maar specialisatie is de n ieuwe manier om carriëre te maken dus dat is zo gek nog niet): obesitas, anorexia, rookstop, verslavingszorg, depressie, borderline, gespecialiseerd in diagnose van adhd/borderline/dementie,... en god weet wat nog allemaal. Of die meer de coachende kant uitgaan.
(In Leuven heb je trouwens ook een aparte richting schoolpsychologie - vroeger toch een zeer kleine richting - voor als je eerder die kant wil uitgaan.)
Er zijn er velen die uiteindelijk ook kiezen om ervoor te werken op bachelorniveau omdat een job op masterniveau vinden toch te moeilijk is, waarbij je dan niet echt als klinisch psycholoog wordt ingezet, er zijn er ook die jobs van sociaal assistenten/maatschappelijk werkers invullen, mensen die gewoon wat algemener coachen of begeleiden of specifieke trainingen aanbieden en van die toestanden, velen komen ook terecht in onderzoeksbureaus omwille van de doorgedreven kennis van statistiek die men erin lepelt in een wanhopige poging om psychologie toch maar wetenschappelijk te maken. Buiten voor de thesis en voor nu en dan later nog een artikel te lezen wordt dat later door het overgrote deel van de klinisch psychologen overigens amper nog gebruikt (om een test te kunnen interpreteren volstaat wat je ziet in je eerste jaar zowat).

Voor het hoge loon moet je het ook zeker niet doen want nogmaals, velen blijven steken op een salaris conform bachelorniveau.
In ieder geval is het wel zo dat al wie wil, er uiteindelijk wel komt (lees: werk vindt), maar dat kan ook betekenen dat ze heel andere functies invullen dan echt het werk doen van een klinisch psycholoog. En dat kan in sommige gevallen ook betekenen dat je magazijnwerk moet doen. Zo heb ik er ook enkelen gekend... Of eerder terecht komt achter een helpdesk, bij een interim- of selectie-en recruteringskantoor (daar is zeer veel vraag, zelfs als je je master nog niet hebt), in de bredere H.R. sector (ook zeer veel vraag), of ik ken er zelfs die constant gegevens intikken en/of dossiers beheren of eender wat.

Disclaimer: deze kennis is mogelijk gedateerd.

Conclusie: Er zijn richtingen waar het erger gesteld is. Maar rijk zal je er niet mee worden.


Geschiedenis is er niet. Wij kregen wel vroeger nog een vak "geschiedenis van de psychologie" (geen idee of dat nog bestaat) en zoals gezegd krijg je soms wel leuke anekdotes enzo over hoe dingen er vroeger aantoe gingen. Als je met geschiedenis Freud bedoelt, dat zie je ook (als je klinische doet toch). Als je dan weer eerder denkt aan individuele geschiedenis, je krijgt ook ontwikkelingspsychologie.

Filosofie is één vak. Niet bepaald diepgaand, toch niet in mijn tijd. Geen al te dikke cursus waarvan zelfs niet alles werd gezien. Wel boeiend, voor veel studenten echter dodelijk saai. Ik vond dat het wat meer mocht zijn. Ik heb nog het geluk gehad om een heel leuk filosofie-achtig vak te hebben in het derde jaar dacht ik. Maar dat is inmiddels al lang afgevoerd. Helaas want opnieuw, het was bijzonder boeiend.

Soekie zei:

Voor het hoge loon moet je het ook zeker niet doen want nogmaals, velen blijven steken op een salaris conform bachelorniveau.
In ieder geval is het wel zo dat al wie wil, er uiteindelijk wel komt (lees: werk vindt), maar dat kan ook betekenen dat ze heel andere functies invullen dan echt het werk doen van een klinisch psycholoog. En dat kan in sommige gevallen ook betekenen dat je magazijnwerk moet doen. Zo heb ik er ook enkelen gekend... Of eerder terecht komt achter een helpdesk, bij een interim- of selectie-en recruteringskantoor (daar is zeer veel vraag, zelfs als je je master nog niet hebt), in de bredere H.R. sector (ook zeer veel vraag), of ik ken er zelfs die constant gegevens intikken en/of dossiers beheren of eender wat.

Disclaimer: deze kennis is mogelijk gedateerd.

Conclusie: Er zijn richtingen waar het erger gesteld is. Maar rijk zal je er niet mee worden.


Geschiedenis is er niet. Wij kregen wel vroeger nog een vak "geschiedenis van de psychologie" (geen idee of dat nog bestaat) en zoals gezegd krijg je soms wel leuke anekdotes enzo over hoe dingen er vroeger aantoe gingen. Als je met geschiedenis Freud bedoelt, dat zie je ook (als je klinische doet toch). Als je dan weer eerder denkt aan individuele geschiedenis, je krijgt ook ontwikkelingspsychologie.

Filosofie is één vak. Niet bepaald diepgaand, toch niet in mijn tijd. Geen al te dikke cursus waarvan zelfs niet alles werd gezien. Wel boeiend, voor veel studenten echter dodelijk saai. Ik vond dat het wat meer mocht zijn. Ik heb nog het geluk gehad om een heel leuk filosofie-achtig vak te hebben in het derde jaar dacht ik. Maar dat is inmiddels al lang afgevoerd. Helaas want opnieuw, het was bijzonder boeiend.

Klik om te vergroten...

Beginnende psychologen staan toch vaak in de top 10 van de best betaalde jobs bij enquetes (bijvoorbeeld van jobat), maar werkt vinden zal het grootste probleem zijn.

Geschiedenis vak bestaat nog steeds en filosofie ook. filosofie is recent (2 jaar terug) van prof veranderd. Alsof zijn er de laatste paar jaar heel wat veranderingen in de richting door gevoerd.
Logica is vervangen door menselijke biologie en zo is er sinds dit jaar een kijkstage in 3de bachelor. Om maar een paar veranderingen op te sommen.


Wat je wel moet bekijken om lange termijn is u eigen emotionele stabiliteit. Psycholoog als job is zwaar en zeer uitputtend, zeker om lange termijn. Je moet u eigen goed leren kennen en uzelf goed kunnen aanvaarden. Velen komen in het eerste jaar ook psychologie doen denkend dat ze dan hun eigen problemen kunnen oplossen, deze vallen dan ook snel af.

Wat je wel moet bekijken om lange termijn is u eigen emotionele stabiliteit. Psycholoog als job is zwaar en zeer uitputtend, zeker om lange termijn. Je moet u eigen goed leren kennen en uzelf goed kunnen aanvaarden. Velen komen in het eerste jaar ook psychologie doen denkend dat ze dan hun eigen problemen kunnen oplossen, deze vallen dan ook snel af.

Klik om te vergroten...

is het zo niet dat je jezelf leert kennen? en als je experimentele psychologie gaat doen, is de kans op een job dan groter? En zijn ze beter betaald?

Borgers zei:

is het zo niet dat je jezelf leert kennen? en als je experimentele psychologie gaat doen, is de kans op een job dan groter? En zijn ze beter betaald?

Klik om te vergroten...

Dat zeggen ze ja, maar dat valt best mee. Het probleem is die vakken waar ge u zelf zou moeten leren kennen beginnen pas te komen tegen het einde van u opleiding. Dan heb je er al enkele jaren opzitten en is het te laat om te veranderen.
Dat ging ook enkel maar over klinische trouwens.

Experimentele ga je veel werk vinden ja, maar dat is wel helemaal anders dan wat de meesten die psychologie studeren voor ogen hebben. Je wordt eigenlijk ook meer opgeleid tot algemene onderzoeker en minder tot psycholoog uiteindelijk. Dus nadien kan je in veel disciplines wetenschappelijk onderzoek doen.

Kennaah zei:

Beginnende psychologen staan toch vaak in de top 10 van de best betaalde jobs bij enquetes (bijvoorbeeld van jobat), maar werkt vinden zal het grootste probleem zijn.

Geschiedenis vak bestaat nog steeds en filosofie ook. filosofie is recent (2 jaar terug) van prof veranderd. Alsof zijn er de laatste paar jaar heel wat veranderingen in de richting door gevoerd.
Logica is vervangen door menselijke biologie en zo is er sinds dit jaar een kijkstage in 3de bachelor. Om maar een paar veranderingen op te sommen.


Wat je wel moet bekijken om lange termijn is u eigen emotionele stabiliteit. Psycholoog als job is zwaar en zeer uitputtend, zeker om lange termijn. Je moet u eigen goed leren kennen en uzelf goed kunnen aanvaarden. Velen komen in het eerste jaar ook psychologie doen denkend dat ze dan hun eigen problemen kunnen oplossen, deze vallen dan ook snel af.

Klik om te vergroten...

Die laatste paragraaf... dat wordt soms wat overschat. Hangt er ook zwaar vanaf wat je precies doet. Je kan het zo licht of zwaar maken als je zelf wil.
Het is evident dat rookstopbegeleiding bv een pak makkelijker is dan palliatieve begeleiding en dat een borderline-patiënt bv heel veel van je kan vergen etc.

Maar dat is iets wat je zelf toch pas leert door de ervaring en iets wat nooit af is. Ik zou niet stellen dat dit in de opleiding zelf veel aan bod komt. Ik heb die ervaring alvast niet. In de stage misschien meer, maar dat is dan ook puur omdat je dan al de ervaring opdoet hé.

Eerlijk gezegd, ik was er in mijn geval over verbaasd hoe licht de problemen van vele mensen waren of hoe sterk ze er zelf aan hadden bijgedragen (nochtans in een P.Z. (psychiatrisch ziekenhuis dus met opgenomen patiënten) stage gedaan...
Dat komt nu ook wel omdat ik zelf een erg problematisch leven heb (gehad) dat eigenlijk pas tijdens mijn opleiding begon... Vaak zeggen ze dat dit goed is (wie zelf veel problemen heeft, heeft veel ervaring dus kan anderen ook makkelijker helpen/kan meer begrip opbrengen). Maar uit eigen ervaring merk ik dat dit net moeilijker is. Je wordt er namelijk harder voor en denkt soms "peanuts, als je eens wist wat ik aan de hand had" ...

Wat me in het begin van de opleiding door een arts werd gezegd maar wat ik toen niet geloofde, was dat heel veel psychologen arrogant waren.
Doorheen de opleiding en daarna heb ik hem zeker gelijk moeten geven. Je hebt - heb ik gezien - heel veel jonge mensen die eigenlijk een leven hebben gehad dat over rozen ging (dat is dus ook weer niet goed) en in de grote bescherming zijn opgevoed en dan vanuit hun perfect leven mensen met een veel mindere achtergrond eens met alle flair en hautain gaan uitleggen hoe het moet ... Want ja, bij hun is het ook gelukt en niet vanzelf gegaan... Dit zijn mensen die nogal overtuigd zijn van zichzelf en erg gevaarlijk vind ik, als psychologen.
Enfin, er lopen er met alle respect sowieso bij waarvan je denk ik rustig mag zeggen dat ze (tot nog toe want ze zijn nog niet veranderd) nog niet veel mensen geholpen hebben.
Merken ze dat er geen vordering is? Geen probleem, dan wordt de patiënt een drop-out zeg maar en/of op hun verzoek en/of op eigen initiatief blijft hij/zij dan weg ...

Wat mijn indruk dus toch wel is dat velen onterecht het valse gevoel krijgen alles te weten over de psyche en dat alles heel makkelijk is - terwijl ze totaal geen voeling hebben met een heel deel van hun cliënten (veelal uit heel wat ongelukkigere omstandigheden komend, de wat lagere S.E.S. gezinnen waar ondergetekende ook uitkomt) noch wetende wat het ook maar betekent om te leven in de wereld waaruit ze komen...


En met alle respect, maar als ik bij de lichtingen van de hedendaagse psy-student kijk en wat daar allemaal slaagt hou ik mijn hart vast voor later. Het niveau is met de jaren zeker niet gestegen en van mensen die op hun 22e nog geen seconde serieus kunnen zijn of mensen niet constant ver-/ en beoordelen, uitlachen, nawijzen, gieberen,... weet ik niet of ze dat een jaar later plots wel kunnen?
Een oudere psy in het onderwijs heb ik daarover de veelzeggend "er loopt daar wat rond" opmerking horen maken.

Soit, ik ben niet malcontent dat ik het gedaan heb. Al had ik duizend keer liever geneeskunde gedaan. Maar mijn fysieke toestand had die opleiding en zeker het werk (en de stages daarbij) nooit toegelaten. En het had natuurlijk wel heel wat rooskleuriger mogen verlopen. Mijn tip zou zijn: sta bij de minste twijfel of het minste waarbij je denkt "kan/mag dit wel?", "is dit wel fair?" op je rechten en trek aan de sterkste alarmbellen desnoods (juridisch! - als je dat kan natuurlijk want dat was mijn probleem). Als je dat dàn niet doet, escaleert de situatie en worden je rechten nog sterker aangevreten en zit je later nog in surrealistische problemen. Had ik destijds ingegrepen, ware ik 4 jaar geleden afgestudeerd. :-/


Mag ik de link naar die jobat-enquête?

Soit om jezelf te leren kennen denk ik niet dat je het moet doen. Daarvoor is het leven an sich ook gewoon geschikt. Tenzij de psychotherapie-opleidingen nadien dan allicht.

Soekie, ik lees uw posts normaal nooit maar deze vond ik best interessant.