Als bijna afgestudeerd klinisch psycholoog heb ik met grote interesse dit topic gelezen. De laatste respons is zo'n anderhalf jaar geleden maar ik wil hier toch even op reageren en over een aantal zaken had ik erg graag jullie mening gehad. Ondertussen is dit bijna een biopic geworden maar ik denk dat er zeker waardevolle -en ietwat atypische- informatie inzit voor mensen die voor een levensbelangrijke studiekeuze staan.
Het is meermaals aan bod gekomen dat afgestudeerde psychologen makkelijk werk vinden. Technisch gezien ben ik nog niet afgestudeerd, maar zit ik, omwille van omstandigheden waar ik liever niet te diep op inga, al 2 jaar in een "thesisjaar", waarbij ik ondertussen wat bijverdien en nog een opleiding heb bijgenomen. Ondertussen zit ik al zo'n 5 maanden erg intensief te zoeken naar werk (ervoor zo'n half jaar "casual searching"). Met intensief bedoel ik ongeveer 5u per dag gemiddeld bezig aan het opzoeken van interessante jobs binnen mijn profiel, sollicitatiebrieven schrijven aangepast aan de organisatie, telefoontjes en gesprekken. De teller staat ondertussen ergens op 100.
Waarschijnlijk ben ik één van die uitzonderingen uit deze opleiding die nog altijd niet goed weet wat hij ermee is. Ik zie veel van mijn medestudenten terechtkomen in HR en meer bepaald rekrutering. Zelf heb ik vorig jaar ook deze stap ondernomen bij een groot consultancybedrijf. Na een aantal maanden ben ik gestopt omwille van redenen die reeds uitgebreid aangehaald zijn, vooral het bandjeswerk en een totaal gebrek aan wetenschappelijke onderbouwing stoorde me enorm. Om nog maar te zwijgen over het commerciële, totaal onmenselijke aspect, bv.: "deze persoon zit al lang in ons klantenbestand, weet niet goed wat hij wil en verandert vaak van job, is niet echt capabel, maar komt erg communicatief en presenteerbaar over. Conclusie: de ideale kandidaat!". And that was the end of that chapter.
Tijdens het zoeken naar werk kom ik enkel en alleen maar in contact met jobs voor bedrijfspsychologen. Heel af en toe komt er eens een job online als klinisch psycholoog in de GGZ. Dus waar vinden jullie die jobs specifieke jobs voor klinisch psychologen? Op sites zoals Vacature, Stepstone, etc. moet je er daarvoor alleszins niet zijn, en al zeker niet bij uitzendkantoren. Oud medestudenten die ik ken hebben enkel zulke jobs kunnen verwezenlijken door hun stageplaats, maar bij mij was dit niet in deze setting.
Verder -en dan gaan we er misschien wat te diep op in- ben ik me ook bewust van het feit dat ik niet de meest makkelijke persoon ben op vlak van keuzes maken. Een tijdje geleden is bij mij een lichte vorm van ADD vastgesteld. Dit zorgt er bij mezelf vooral voor dat ik hypergefocust heel erg enthousiast kan zijn over iets, om dit na een tijdje achter me te laten. Mijn copingsmechanisme hiervoor is veel te lang nadenken over erg belangrijke levensbeslissingen, omdat ik weet dat een impulsieve beslissing (zoals destijds als recruiter) toch op niets uitdraait en ik weer tijd verloren heb. Merkwaardig genoeg heeft dit niet zoveel invloed gehad op mijn studieresultaten; niet de beste maar toch steeds ruimschoots over desondanks niet al te veel inspanning. Ondertussen zit ik nu al zo'n 3 jaar in een soort van filosofische, meaning of life slump waarbij ik vooral erg spijt heb van mijn gekozen richting. Allemaal goed en wel denk je op het einde, want ik studeer iets dat me echt interesseert, jobmogelijkheden fluctueren toch altijd en ik zou wel een gepaste job vinden, maar hier zit ik nu, totaal niets beseffend van wat ik nu wil en wat mijn levensdoel is.
De GROOTSTE raad die ik aan iemand kan geven bij de keuze van hun studies: Kijk naar de JOB die je later wilt uitoefenen. Je kan nog zoveel interessante zaken studeren, het is niet gezegd dat je daarom in een even interessante functie gaat terechtkomen. De meest mensen die ik ken en echt gelukkig zijn, zijn diegene die op hun 18 jaar de keuze hebben gemaakt voor iets te gaan, neem bv. een vriend van me die piloot is en fysica en wiskunde maar niets vond, maar er zich toch doorgeworsteld heeft om zijn droomberoep uit te oefenen. De reden is ook simpel: Het komt zoals zo vaak allemaal neer op geld. Universiteit doen aan één van de de ergste vormen van marketing waarbij ze een product (feitelijk jouw leven) proberen aan te smeren. Ze zetten alle positieve zaken, toekomstperspectieven, etc. overdreven in de verf zodat jij je maar netjes bij hen zou inschrijven. Uiteraard is het jouw taak om een rationele beslissing te nemen, maar vaak is deze gebaseerd op de eerder genoemde overdrevenheden. Mensen weten vaak niet waarover ze spreken als ze je vertellen dat je iets moet doen dat je interesseert. Het is beter een aantal jaren "af te zien" om dan een job uit te oefenen die je op het lijf geschreven is dan met een grote fascinatie en soort van studiecomfort aan een opleiding te beginnen.
Nu had ik nog een laatste vraag voor jullie: buiten de eerder genoemde jobmogelijkheden voor psychologen, denken jullie aan nog andere, meer specifieke functies die een psycholoog kan uitoefenen? De opties geraken namelijk stilaan uitgeput
HR vind ik zoals eerder gezegd maar niets, al ben ik ook akkoord met het feit dat training & development en die zaken wel degelijk waardevol kunnen zijn. Deze jobs worden bij mijn weten echter meestal uitgeoefend door gespecialiseerde consultants die de nodige ervaring reeds op zak hebben. In de klinische sector heb ik het helemaal niet voor organisaties waar je bijna geen resultaten van ziet: bv. een drugscentrum die elke week dezelfde patiënt ontvangt maar toch blijft gebruiken en waar je nergens mee komt, of de psychiatrische afdeling van ziekenhuizen waar je met geestesgestoorden zit en eigenlijk meer aan opvang doet. Er werd denk ik in deze discussie iets gezegd van psycholoog op de spoedafdeling van een ziekenhuis? Forensisch psycholoog? Het is voor mij vooral belangrijk dat er variatie in de job zit, ik kan bewegen en zeker niet aan een bureau zit (klinkt onnozel maar ik geraak anders veel te snel afgeleid) en er zeker een soort van "meaning" aan verbonden is. Onderzoek vind ik ook interessant maar ben niet verder geraakt dan marktonderzoeken of academisch personeel.
Zo, ondertussen is dit bericht al veel te lang en mijn excuses hiervoor. Maar het blijft voor mij althans zeer complexe, maar erg belangrijke informatie die ik graag wil delen met jullie en hopelijk ook iets aan hebben. Je studiekeuze is één van de belangrijkste beslissingen in je leven, ga er zeker niet snel over, omgekeerd steek er ook niet teveel tijd in; er zal altijd wel een minder positief punt aan verbonden zijn. Kijk vooral naar de job waarin je je ziet functioneren in de toekomst en praat met mensen die deze uitoefenen. Wees er ook van bewust dat die eerste job niet meteen je droomjob moet zijn, maar toch alleszins een stap naar de goede richting. Ik krijg het van mensen die zeggen dat je altijd wel iets kunt vinden en ondertussen solliciteren voor datgene je wel wilt doen. Theoretisch misschien allemaal wel mooi, maar je zou de eerste niet zijn die vast blijft zitten in een doordeweekse functie uit comfort en waar je soms niet eens de tijd hebt of niet het juiste netwerk bezit om te solliciteren voor datgene je echt wilt.
.
