Archief - Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

John1307 zei:

Invoering 40-urenweek (en 12 adv dagen) door de neus geboord zien omdat sommige collega's blijkbaar het einde van de wereld vinden om 22min per dag langer te werken… . En dan te bedenken dat veel van die mensen halftijds werken of wekelijks mogen thuiswerken. Niet dat ik seksistisch wil overkomen, maar blijkbaar zijn de belangen van jonge moeders belangrijker dan de rest van het personeel… .

Klik om te vergroten...

Zelfs voor jonge moeders vind ik 12 dagen extra thuis een no-brainer. 22 minuten op een dag merk je niet of nauwelijks, 12 dagen thuis daarentegen...

eniac zei:

Zelfs voor jonge moeders vind ik 12 dagen extra thuis een no-brainer. 22 minuten op een dag merk je niet of nauwelijks, 12 dagen thuis daarentegen...

Klik om te vergroten...

Anderzijds kan het wel op die 22 minuten aankomen om de kindjes op tijd op te halen in de opvang.

eniac zei:

Zelfs voor jonge moeders vind ik 12 dagen extra thuis een no-brainer. 22 minuten op een dag merk je niet of nauwelijks, 12 dagen thuis daarentegen...

Klik om te vergroten...

22 minuten extra op een dag zou voor mij 1 uur extra werken betekenen. 22 minuten extra op een dag zou op mijn vorige job betekenen dat ik mijn kinderen naar een andere school zou moeten sturen (had mijn vriendin een job met variabele uren). 22 minuten extra per dag op de job ervoor ging zorgen dat ik mijn kind 1 dag per week door iemand anders van de crèche ging moeten halen,...

Heeft dus mogelijks heel veel consequenties.

Wij werken een 40u week met ADV dagen en met glijuren en toch zie je mensen ook niet nog eens 22 minuten per dag extra werken om dan weer 12 verlofdagen extra te krijgen hoor.
Dus nee verlofdagen zijn niet voor iedereen even veel waard, en je kan al helemaal niet een hoop mensen plots in een ander contract forceren zonder ze daar voor getekend hebben.

John1307 zei:

Invoering 40-urenweek (en 12 adv dagen) door de neus geboord zien omdat sommige collega's blijkbaar het einde van de wereld vinden om 22min per dag langer te werken… . En dan te bedenken dat veel van die mensen halftijds werken of wekelijks mogen thuiswerken. Niet dat ik seksistisch wil overkomen, maar blijkbaar zijn de belangen van jonge moeders belangrijker dan de rest van het personeel… .

Klik om te vergroten...

De belangen van die moeders (ouders wilt ge hopelijk zeggen) zijn niet belangrijker dan de uwe ... maar de belangen van de kinderen waar die ouders voor moeten zorgen wel.

Lint zei:

De belangen van die moeders (ouders wilt ge hopelijk zeggen) zijn niet belangrijker dan de uwe ... maar de belangen van de kinderen waar die ouders voor moeten zorgen wel.

Klik om te vergroten...

Edit: gereageerd op verkeerde post.

Googke zei:

Nuja, geen idee of dit hier past (waarschijnlijk niet) maar verbeter me indien nodig. Ik heb werk gevonden en ben na 4 dagen al helemaal zeker dat dit niks voor mij is. Om de een of andere reden sta ik stijf van de faalangst en durf ik zo goed als geen kloten te doen. Liefst vanal zou ik iemand langs me willen hebben om me te corrigeren als ik iets fouts doe of iets vergeet. Afgelopen 3 dagen moest ik meekijken, nam nota's en stelde vragen. Ik was ook wel zenuwachtig gewoon omdat ik een stresskip ben maar nu is het helemaal belachelijk aan het worden.

Diegene die me opleidde was ziek vandaag en ik heb grotendeels het alleen moeten proberen. Het zweet brak me uit, ik begin helemaal te trillen en ik weet plotseling niets meer, hell ik moest iemand bellen en wist m'n eigen naam precies niet meer. Van wat ik de voorbije dagen heb meegevolgd en vragen gesteld kon ik niks meer. Tja, ik stelde wel vragen maar ik stelde continue vragen. Het is bijlange niet dat ene de tijd heeft om langs me te zitten want er is veel werk te doen. Ze merkten het en erna kon ik weer meekijken met iemand omdat ze door hadden dat ik er niks van bakte. Ironisch genoeg heb ik m'n IBO aanvraag een halfuur eerder besproken, wat ik domweg tekende.

Het lijkt alsof ik zaagmeel in m'n kop heb zolang ik daar barst van de faalangst. Ik wil ermee kappen en in een fabriek of eender wat welk ongeschoold werk doen omdat ik door een eerdere negatieve ervaring doodga van faalangst. Hoe krijg ik geen problemen met het vroegtijdig kappen van de IBO?

Klik om te vergroten...

Wat voor job doe je nu?

:unsure: zei:

Wat voor job doe je nu?

Klik om te vergroten...

Credit controller voor een debiteurenbeheerder en incassobureau. Het is eigenlijk totaal niet moeilijk als ik het vanop een afstand bekijk. Laat me dat thuis doen als niet hele tijd iemand op m'n vingers kijkt en ik kan dat. Ben aangenomen voor m'n Duits en Frans wat zij "behoorlijk" vonden. Job is 90% bellen, mails, brieven en conférence calls.

Probleem is dat m'n "mentor" ziek is en niemand z'n simpel werk wil afstaan en ik werd gesmeten in dossiers rond overnames, fusies, advocaten tot overlijdens. Ik heb ook onderschat dat het boekhoudkundige toch wel heel belangrijk is terwijl een basis voor hun genoeg was.

Vandaag heb ik het vlakaf gezegd dat ik er niet van geslapen had en ik graag het simpelere wil. Dat is gebeurd tot grote onvrede van andere want iedereen is erop gesteld dat zij contact met hun klanten en débiteurs hebben. Dat ging en vandaag het gewoon gedaan. Ik kloot nog altijd met de software maar na 20 keer het hebben gevraagd en gedaan kan ik dit ook. Allez, hopelijk 18 ipv 20.

Googke zei:

Credit controller voor een debiteurenbeheerder en incassobureau. Het is eigenlijk totaal niet moeilijk als ik het vanop een afstand bekijk. Laat me dat thuis doen als niet hele tijd iemand op m'n vingers kijkt en ik kan dat. Ben aangenomen voor m'n Duits en Frans wat zij "behoorlijk" vonden. Job is 90% bellen, mails, brieven en conférence calls.

Probleem is dat m'n "mentor" ziek is en niemand z'n simpel werk wil afstaan en ik werd gesmeten in dossiers rond overnames, fusies, advocaten tot overlijdens. Ik heb ook onderschat dat het boekhoudkundige toch wel heel belangrijk is terwijl een basis voor hun genoeg was.

Vandaag heb ik het vlakaf gezegd dat ik er niet van geslapen had en ik graag het simpelere wil. Dat is gebeurd tot grote onvrede van andere want iedereen is erop gesteld dat zij contact met hun klanten en débiteurs hebben. Dat ging en vandaag het gewoon gedaan. Ik kloot nog altijd met de software maar na 20 keer het hebben gevraagd en gedaan kan ik dit ook. Allez, hopelijk 18 ipv 20.

Klik om te vergroten...

Probeer de voorbereidingen van je taken, e.g. bepaalde files updaten, tot je mentor terug is. Dat zijn simpele dingen zodat je incrementeel wat zelfvertrouwen krijgt.
Zeker niet springen in de complexe dossiers die je zonet hebt opgesomd.

Zijn er specifieke, boekhoudkundige zaken die je niet goed begrijpt?

Iedereen heeft zijn/haar eigen leercurve. Uw collega's, en al zeker als het iets oudere zijn, maakten wellicht even veel, zij het niet nog meer fouten, toen ze dat softwarepakket voor het eerst hebben moeten gebruiken. Zeker niet mee inzitten.

Mijn directe collega was de afgelopen twee weken ziek. Ik werk al jaren met haar samen en de werkrelatie is niet goed.
Oppervlakkig zijn we vriendelijk met elkaar, maar ik erger me al jaren aan haar oncollegiale gedrag.

Ze is niet gemotiveerd, en ze liegt ook vaak. Vorig jaar ontdekte ik dat ze elke maand niet gepresteerde overuren inbracht en daardoor flink wat extra geld en verlofdagen binnenhaalde.
We hadden op dat moment exact hetzelfde loon - alleen had ik veel meer werk, en maakte ik langere dagen.
Ze kwam dagelijks 20 à 30 minuten te laat elke ochtend, en bracht maandelijks 8 overuren in.

Ongeveer een jaar geleden is het me te veel geworden. Ik had graag een bepaalde brugdag vrij genomen, maar zij had mij al een paar maanden op voorhand meegedeeld dat zij die dag al aangevraagd had waardoor ik hem niet kon nemen. Op zich nog OK, maar om die dag vrij te nemen had ze mooi exact 7,6 overuren bij elkaar gelogen. Een gestolen vakantiedag.
Ze had ook nog andere overuren voor weken die nog moesten komen (!) al laten tekenen door iemand.
Ik ben toen naar HR gestapt en zij hebben het misbruik gestopt.
Ze is op het matje geroepen en er is haar gezegd dat ze geen overuren meer mocht inbrengen. Ze was erg overstuur en vond het onrechtvaardig maar heeft nooit geweten dat het door mij kwam.

In mei van dit jaar kreeg ik een mooie loonsverhoging en zij kreeg amper iets.. Zij is te weten gekomen hoeveel ik gekregen heb en was boos op mij. Ze zei me dat ik haar deel van het budget voor de loonsverhogingen had afgenomen en dat ze jaloers was. Ze kondigde ook dat ze vanaf nu meer ziek ging zijn, want ze had een nieuwe huisarts die begreep hoe moeilijk het is in Brussel te werken (ze komt van diep in Wallonië).

En afgelopen zomer was ze inderdaad al eens een week afwezig door “stress” en nu dus weer twee weken. Ze mailde me dat ze een virus had en dat de dokter had aangedrongen op 2 weken omdat haar medicatie mogelijk bijwerkingen kon hebben.
Maar dan is er Facebook. Al vanaf de tweede dag van haar ziekteverlof post ze filmpjes van haar paarden in de wei. En ze is ook nog op uitstap geweest naar Halloween Festival Pairi Daiza! Allemaal vrolijke berichten met veel lachende emojis.
Het rare is dat ze dat zo open op FB post. Ook andere collega’s zien dat en hebben er moeite mee, want we zijn allen overwerkt en moesten nu haar werk ook nog overnemen.
Ik weet niet meer wat ik ermee aanmoet, maar ik zie nu al op tegen maandag, want dan moet ik toch maar weer vriendelijk zijn. En ik wil ook geen bully zijn of gemeen. En ook niet weer bij HR gaan klagen. Maar wat dan wel hè.

Doe gewoon je werk en stop met een ander te controleren. Je hebt een loonsverhoging, zij niet.

Het is niet omdat je thuis bent voor ziekte dat je de hele dag in je bed moet liggen. En als stress de reden is, dan is eens weg gaan in de natuur net goed. Beter dan in je bed liggen tussen 4 muren.

Het is de baas zijn probleem als iemand daarvan profiteert, jij moet gewoon jouw werk doen.

Doet me denken aan een collega dat ik vorig jaar eens goed zijn vet gegeven heb. Kijken op de planning wie wat gedaan had en daar foto's van nemen, tellen hoeveel en hoe lang je naar het toilet gaat, overuren van anderen opschrijven. Dan met al die dingen naar de baas gaan.

Maar zelf iedere dag smorgens en smiddags 5 minuten te laat zijn = 50 minuten per week.

Ik snap wel dat je er last van kan/zal hebben maar het is niet jouw taak. De bazen moeten het maar zien en er iets aan doen, jij moet gewoon je werk doen en ook niet meer doen omdat ze er niet is. En als ze dan komen zagen aan je oren kun je er eens iets van zeggen.

Maar doe het dan waar ze bij is of in haar gezicht. Want als je het achter de rug doet zoals die op mijn werk deed dan zorg je ervoor dat niemand elkaar nog gaat vertrouwen.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Idd zo veel mogelijk negeren zou ik zeggen. Daarna genieten als ze volgende keer weer klaagt over haar kleine opslag.

Die gooien hun eigen ramen wel in hoor. Op termijn gaat het wel nadelig uitdraaien voor haar.

Als iedereen overwerkt is lijkt het mij nuttig om dat eens duidelijk te maken aan het management en extra resources te vragen.

Normaal hadden een collega en ik deze week 3 avonden en de 2 volgende zaterdagen verplichte opleiding. Nu dat was al een spel op zich want de baas verwachtte dat ik dat zomaar ging volgen en dan contract tekende om 3j te blijven of de kost pro rata terug te betalen (uiteindelijk geregeld na wat dreigen en wat stappen in de hiërarchie over te slaan en meteen de Grote Baas aan te spreken).
Staan we daar gisteren voor niks, niemand te zien. De baas gebeld en gezegd dat ik naar huis ben maar dat die tijd even goed telt imo.
Nu heeft het vandaag dus 10 telefoontjes, heel de dag en uiteindelijk een telefoontje van mij rechtstreeks naar de organisatie gekost om te ontdekken dat die opleiding was geannuleerd bij gebrek aan interesse maar ze blijkbaar vergeten waren die paar inschrijvingen te verwittigen.

En dat allemaal voor een opleiding die ik al niet wou volgen en in mijn functie/profiel eigenlijk geen meerwaarde geeft.

Ik zit toch met iets vervelends. Ben bijna twee weken aan de slag als credit controller en heb 0,0 band met de collega's helaas. Niet onbelangrijk, het zijn allemaal vrouwen waarvan op 1 na iedereen met buitenlandse roots (werk in Genk, vandaar). Die groep zit goed aan elkaar, maar ik geraak niet geïntegreerd zeg maar. Er zijn er 3 met kinderen dus daar wordt veel over gesproken en erna ook over typisch vrouwelijke zaken. Zo goed als niet tot echt nauwelijks word ik erbij betrokken. Dieptepunt vond ik toch wel maandag en vandaag.
Zodra de management assistant er niet is, is het er chaos. Ik als nieuweling hoorde dus maandag dat er een probleem was met de verdeling van de opdrachten en wist niet goed wat ik moest doen. Ik vroeg dus wat ik kon doen en stelde iets voor. Eerst werd gezegd dat het goed was, ik dus werken tot diep in de namiddag en erna hoorde ik dat het onzin was dat ik eraan bezig was. Ik kreeg een soort update over hetzelfde en was dus wel ff in de war. Ik stond dus bij een collega en ik werd raar aangekeken en hoorden ze zuchten. ''Wat staat ge daar zo, hou u toch bezig man''. Ik was ff de kluts kwijt en toch wel wat op m'n tenen getrapt na deze opmerking. Echt een typisch meisje dat zich laat nemen door de grootste fuckboys en nadien komt janken dat alle mannen eikels zijn, ma bon.

Nadien ff gebeld met de management assistant en die zei dat ik gewoon moest doorwerken eraan en geen probleem was. Toen de rest vroeg wat ik ging doen, hoorde ik ook vanalles en reageerde ik ''ja sorry ik doe ook maar wat me gevraagd wordt he''. Sindsdien lijk ik als een debiel over te komen als ik een vraag stel en hoor ik ze opzichtig zuchten. Ik erger me er dood aan en onderling de werknemers wordt er gelachen en gepraat. Er wordt ook gesproken over een kerstfeestje en dergelijke. Als ik zelf iets zeg, lijkt niet veel reactie te komen.

Vandaag m'n hart gelucht over heel de situatie bij de ''baas''.Nuja, het is maar een bedrijfje met 8 werknemers en de baas is op zich een hele toffe en losse man. Hij verstond m'n probleem helemaal en zei dat het niet de eerste keer is. Morgen wordt dit besproken. Als ik dit typ, lijkt het wel een speelplaats ma bon.

Ik heb het gevoel dat dit gaat escaleren, wat vinden jullie?

Ik vind 2 weken kort om al dergelijke conclusies te trekken.

Intergalactic zei:

Ik vind 2 weken kort om al dergelijke conclusies te trekken.

Klik om te vergroten...

Goh.
Zoiets voel je wel snel aan. Als je na 2 weken al aanvoelt dat je er niet echt bijhoort, dan gaat dit niet verbeteren vrees ik.

Intergalactic zei:

Ik vind 2 weken kort om al dergelijke conclusies te trekken.

Klik om te vergroten...

Op deze manier duren de 8u toch wel lang. Een ander is er niet veel langer en word er meer mee betrokken. Het lijkt wel een mooie vriendinnengroep en dat is het ook; eigen whatsappgroep etc. Oke, er valt ook wel aan me te merken dat ik twijfelend overkom terwijl ik een sociaal iemand ben van aard.

Intergalactic zei:

Ik vind 2 weken kort om al dergelijke conclusies te trekken.

Klik om te vergroten...

Bwa, dit zou je nog kunnen denken moest het gewoon wat stroef gaan.
Maar nu klinkt het toch niet alsof ze binnen x aantal weken gezellig samen koffie gaan zitten slurpen terwijl ze over alles en nog wat praten.

Googke zei:

Ik zit toch met iets vervelends. Ben bijna twee weken aan de slag als credit controller en heb 0,0 band met de collega's helaas. Niet onbelangrijk, het zijn allemaal vrouwen waarvan op 1 na iedereen met buitenlandse roots (werk in Genk, vandaar). Die groep zit goed aan elkaar, maar ik geraak niet geïntegreerd zeg maar. Er zijn er 3 met kinderen dus daar wordt veel over gesproken en erna ook over typisch vrouwelijke zaken. Zo goed als niet tot echt nauwelijks word ik erbij betrokken. Dieptepunt vond ik toch wel maandag en vandaag.
Zodra de management assistant er niet is, is het er chaos. Ik als nieuweling hoorde dus maandag dat er een probleem was met de verdeling van de opdrachten en wist niet goed wat ik moest doen. Ik vroeg dus wat ik kon doen en stelde iets voor. Eerst werd gezegd dat het goed was, ik dus werken tot diep in de namiddag en erna hoorde ik dat het onzin was dat ik eraan bezig was. Ik kreeg een soort update over hetzelfde en was dus wel ff in de war. Ik stond dus bij een collega en ik werd raar aangekeken en hoorden ze zuchten. ''Wat staat ge daar zo, hou u toch bezig man''. Ik was ff de kluts kwijt en toch wel wat op m'n tenen getrapt na deze opmerking. Echt een typisch meisje dat zich laat nemen door de grootste fuckboys en nadien komt janken dat alle mannen eikels zijn, ma bon.

Nadien ff gebeld met de management assistant en die zei dat ik gewoon moest doorwerken eraan en geen probleem was. Toen de rest vroeg wat ik ging doen, hoorde ik ook vanalles en reageerde ik ''ja sorry ik doe ook maar wat me gevraagd wordt he''. Sindsdien lijk ik als een debiel over te komen als ik een vraag stel en hoor ik ze opzichtig zuchten. Ik erger me er dood aan en onderling de werknemers wordt er gelachen en gepraat. Er wordt ook gesproken over een kerstfeestje en dergelijke. Als ik zelf iets zeg, lijkt niet veel reactie te komen.

Vandaag m'n hart gelucht over heel de situatie bij de ''baas''.Nuja, het is maar een bedrijfje met 8 werknemers en de baas is op zich een hele toffe en losse man. Hij verstond m'n probleem helemaal en zei dat het niet de eerste keer is. Morgen wordt dit besproken. Als ik dit typ, lijkt het wel een speelplaats ma bon.

Ik heb het gevoel dat dit gaat escaleren, wat vinden jullie?

Klik om te vergroten...

Ik werk nu bijna 10 jaar voor dezelfde firma. Toegekomen als een enthousiaste, beleefde jonge kerel. Wat voor opmerkingen ik heb moeten slikken de eerste jaren zijn gewoon niet normaal. Zeker als ik daar nu dieper over nadenk.

Spijtig is, dat ik onbewust ook zo geworden ben op het werk. Een goedemorgen laat ik al jaren achterwege bijvoorbeeld. Terwijl ik in het begin de mensen toch begroete met een goedemorgen als ik binnen kwam. Maar als je maanden scheef bekeken wordt en niemand zegt iets terug, laat je dat snel achterwege.
Ik nam steeds (ongeacht of dat nu 's avonds of in het weekend was) mijn telefoon op als iemand van het werk belde. Tot ze mij in mijn ziekenverlof belden met allerlei vragen of werkjes, want ja ik zat toch thuis niets te doen.

And so on. Terwijl ik buiten het werk een heel sociale kerel ben, ben ik op mijn werk totaal mezelf niet en eerder asociaal. Jaren aan roddels en onrespectvol gedrag naar mij toe hebben daarvoor gezorgd. Backstabbing is dagelijkse kost bijvoorbeeld.