Archief - Een leven zonder kinderen

brutus12 zei:

Daarbij als je toch kinderen wilt waarom geen "kansloos" kind adopteren(in bepaald opzicht rechtvaardiger en minder egoistisch) in deze reeds overbevolkte wereld.

Klik om te vergroten...

Dit is mijn plan, of toch datgene dat ik wil doen. Ik wil zelfs geen kind van mezelf, juist voor die reden.

profound zei:

Hier geloof ik echt niets van.....en ik wil ook niet twijfelen aan uw capaciteiten als vader ofzo, maar hoe kan een kind uw leven nu niet drastisch veranderen...?

Klik om te vergroten...

nu pas gezien

geef dan ns voorbeelden van hoe mijn leven drastisch zou kunnen veranderen

allez, ik bedoel dat ik nu s morgens idd bv wel moet opstaan om ze naar t school te brengen, maar tis nu ni dat ik dat vroeger niet moest doen om te gaan werken of zo...er zijn idd wel n paar dingen die erbij komen & waar ge rekening mee moet houden, en ge zijt af en toe wel eens ongerust, maar tis ni da ge dr persoonlijk door verandert of zo hoor.

enfin, zoals ik daarboven al zei, dat HOEFT niet per c; probleem is een beetje bij mensen die kinderen krijgen (en zelfs bij mensen die gaan samenwonen), dat die precies opeens aan mekaar vergroeid zijn "omdat dat zo hoort"...

mensen moeten natuurlijk mekaar wel ademruimte geven hé, tis ni omdat ge gasten hebt, dat ge opeens niks meer kunt doen buiten s avonds naar Thuis zitten kijken; ge zijt (normaal gezien ) met 2 als als ge mekaar respecteert & ademruimte geeft, kan iedereen nog altijd zn hobby's blijven doen, of deze zich nu binnen of buitenshuis afspelen...

wat aandacht betreft is dat gewoon t zelfde, vroeger gaf ge da aan uzelf en uw lief, nu verdeelt ge dat onder 3 mensen. Ik zie écht uw het probleem dat zich in uw gedachten afspeelt niet hoor

jeff_tw zei:

We hebben een zoontje van 11 maanden, en de eerste maanden was het een huilbaby (kon hij ook niets aan doen natuurlijk), dus redelijk zwaar ('s nachts ineens beginnen huilen en ontroostbaar, overdag niet willen slapen en wenen). Ondertussen is het met periodes beter, maar sommige sprongen, tandjes, ziek zijn zorgen toch nog voor veel vermoeidheid en georganiseer. Vooral overdag, want 's nachts slaapt hij goed door. Op die leeftijd zijn ze natuurlijk ook nog niet zo zelfstandig. Wou zelf kinderen voor mijn 32, maar het heeft vooralsnog een veel grotere impact op mijn leven dan dat ik had kunnen inbeelden. Hopelijk betert dit nog als hij wat zelfstandiger wordt.

@sandervdw: had jij geen 4 slaapkamers voorzien in je huis?

Klik om te vergroten...

Wij hebben inderdaad 4 slaapkamers voorzien , ik weet nu simpelweg nog niet of ik kinderen wil (momenteel nijgt het meer richting "nee", maar kan veranderen). Als er geen kinderen komen, krijgen die kamers wel een andere bestemming (sauna, fitness, ...).
Wij zouden trouwens ook overwegen om eerder een kind te adopteren. Je helpt er iemand mee, en je kan zelf wat meer "genieten" van het leven zonder kinderen. Want zoals je hier zelf zegt: de impact is best groot.

Ik hoop dat twijfelaars afzien van hun kinderwens, een kind vraagt immers niet om geboren te worden.

We zijn met teveel mensen op aarde, het zou wenselijk zijn dat ouders 100% achter hun keuze staan en hun kinderen een aanvaardbare levenstandaard (brede zin van het woord) kunnen bieden.

Mijn moeder twijfelde ook en 2.5 jaar nadat ik geboren werd was ze met de noorderzon verdwenen.

Een kind is ook geen trofee die je na een week bij de crèche omhooghoudt voor jouw vrienden en familie.

Een adoptie, zoals "sandervdw" oppert vind ik dan weer zeer nobel en een perfect compromis.

Ik wil helemaal geen kinderen maar toch heb ik een enorme grote kinderwens. Het feit dat ik geen kinderen wil is vooral gebaseerd op mijn verstand.Het is zo een grote verantwoordelijkheid en ik denk niet dat ik daar ooit klaar voor ga zijn. Daarboven heb ik enorm veel schrik voor het feit dat er iets mis zou zijn met het kindje en de huidige wereld lijkt me (maar dat is puur persoonlijk) niet geschikt voor een kind in voort te brengen. Zoveel haat en ellende. Maar dat neemt niet weg dat telkens wanneer ik zo een klein hummeltje zie, mijn eierstokken schreeuwen. Is dat normaal?

tuurlijk, wij hadden ook die "angst"; maar als dat gevoel er is uw hart gaat toch winnen op termijn hoor

Persoonlijk twijfel ik ook nog over het al dan niet krijgen van kinderen later. Wat me vooral zou tegenhouden is de vrees dat ik mijn avontuurlijke levensstijl niet zou kunnen behouden. Ik ben bv. een fervent fan van ver, goedkoop en avontuurlijk reizen. Ik zie me diezelfde dingen niet meteen doen met een kind (alhoewel ik dat zelf wel gedaan heb als kind met mijn ouders).

Soms denk ik: 'ja, ik ga kinderen krijgen!' - andere momenten denk ik het omgekeerde. We zullen wel zien later...

Kinderen krijgen lijkt mij vreselijk.

Al een relatie naar de knoppen gehad daardoor. Nuja. Is al enkele jaren geleden en ondertussen is ze getrouwd en heeft ze ne kleine. Eigen huis enzo ook. Haar droom, mijn nachtmerrie.

Ik leef niet voor bakstenen en kinderen.

Tha_nOn zei:

(dumpen bij grootouders is niet oké -_-)

.

Klik om te vergroten...

Waarom niet mijn opa en oma waren awesome en mijn ouders hadden een restaurant en een bar dusja. Altijd 's avonds en in het weekend werken dusja. Veel keuze hebde dan niet hé

TLF zei:

Een adoptie, zoals "sandervdw" oppert vind ik dan weer zeer nobel en een perfect compromis.

Klik om te vergroten...

Ik heb dan weer meer problemen met adoptie :/ Het wordt altijd zo voorgesteld als een perfecte oplossing voor alle partijen, terwijl die kinderen het heel vaak ook heel erg lastig hebben. Het is niet niks, 'opgegeven worden'. Niet iedereen, maar sommigen krijgen daar later wel problemen door. Of als ze in problematische situaties zijn opgebracht, komen ze al in hun adoptiegezin met problemen. Niet dat 'niet adopteren' dat zou oplossen, maar het is vaak niet zo'n simpel en blij hoeraverhaal als mensen altijd denken. Om maar gewoon een nuance aan te brengen. Je ziet soms documentaires van adoptieouders die zo schrikken als hun kindje onhandelbaar blijkt te zijn, hen niet leuk vindt, trauma's heeft, het moeilijk heeft om zich aan te passen,... Precies of al de problemen zijn opgelost door het ene setje ouders te vervangen door een ander. Allez, om één of andere reden voel ik altijd de nood om die kanttekening daarbij te maken, want soms wordt het echt gebracht als een soort ideale oplossing voor een probleem zonder verdere gevolgen, terwijl dat natuurlijk niet zo is.

glashelder zei:

Ik heb dan weer meer problemen met adoptie :/ Het wordt altijd zo voorgesteld als een perfecte oplossing voor alle partijen, terwijl die kinderen het heel vaak ook heel erg lastig hebben. Het is niet niks, 'opgegeven worden'. Niet iedereen, maar sommigen krijgen daar later wel problemen door. Of als ze in problematische situaties zijn opgebracht, komen ze al in hun adoptiegezin met problemen. Niet dat 'niet adopteren' dat zou oplossen, maar het is vaak niet zo'n simpel en blij hoeraverhaal als mensen altijd denken. Om maar gewoon een nuance aan te brengen. Je ziet soms documentaires van adoptieouders die zo schrikken als hun kindje onhandelbaar blijkt te zijn, hen niet leuk vindt, trauma's heeft, het moeilijk heeft om zich aan te passen,... Precies of al de problemen zijn opgelost door het ene setje ouders te vervangen door een ander. Allez, om één of andere reden voel ik altijd de nood om die kanttekening daarbij te maken, want soms wordt het echt gebracht als een soort ideale oplossing voor een probleem zonder verdere gevolgen, terwijl dat natuurlijk niet zo is.

Klik om te vergroten...

das de grootste reden waarom ik adoptie eigenlijk niet zou zien zitten, veelal krijgt ge een kind bij u die zeker al wat emotionele bagage meedraagt (meeste adopties zijn niet van baby'tjes eh) waardoor een goede hechting aan de adoptieouders vaak achterwege blijft, en daar staat of valt gans uw relatie met uw kind mee

kzou zelf dan veel liever pleegouder zijn, dan begint ge vanuit een heel andere instelling aan dat verhaal, ge vangt die kinderen op in de hoop dat ze terug naar hun thuis kunnen, en dan kunt ge nog een moeilijk en onhandelbaar kind krijgen, gij moet u niet als 'de ouder' laten gelden ge kunt het ook anders aanpakken omdat het een tijdelijke situatie is
(en soms klikken karakters gewoon echt niet en dan kan daar nog iets aan gedaan worden)

glashelder zei:

Ik heb dan weer meer problemen met adoptie :/ Het wordt altijd zo voorgesteld als een perfecte oplossing voor alle partijen, terwijl die kinderen het heel vaak ook heel erg lastig hebben. Het is niet niks, 'opgegeven worden'. Niet iedereen, maar sommigen krijgen daar later wel problemen door. Of als ze in problematische situaties zijn opgebracht, komen ze al in hun adoptiegezin met problemen. Niet dat 'niet adopteren' dat zou oplossen, maar het is vaak niet zo'n simpel en blij hoeraverhaal als mensen altijd denken. Om maar gewoon een nuance aan te brengen. Je ziet soms documentaires van adoptieouders die zo schrikken als hun kindje onhandelbaar blijkt te zijn, hen niet leuk vindt, trauma's heeft, het moeilijk heeft om zich aan te passen,... Precies of al de problemen zijn opgelost door het ene setje ouders te vervangen door een ander. Allez, om één of andere reden voel ik altijd de nood om die kanttekening daarbij te maken, want soms wordt het echt gebracht als een soort ideale oplossing voor een probleem zonder verdere gevolgen, terwijl dat natuurlijk niet zo is.

Klik om te vergroten...

Ik vind het goed dat je die kanttekening maakt. Een vriendin van mij was samen met een jongen die geadopteerd was uit het buitenland. Veel meegemaakt als kindje in dat land en toen hij naar België kwam kon hij zich niet hechten aan zijn 'nieuwe' ouders. Na veel problemen zijn ze er nu achter dat hij een zogenaamd bodemloos kind is.

glashelder zei:

Ik heb dan weer meer problemen met adoptie :/ Het wordt altijd zo voorgesteld als een perfecte oplossing voor alle partijen, terwijl die kinderen het heel vaak ook heel erg lastig hebben. Het is niet niks, 'opgegeven worden'. Niet iedereen, maar sommigen krijgen daar later wel problemen door. Of als ze in problematische situaties zijn opgebracht, komen ze al in hun adoptiegezin met problemen. Niet dat 'niet adopteren' dat zou oplossen, maar het is vaak niet zo'n simpel en blij hoeraverhaal als mensen altijd denken. Om maar gewoon een nuance aan te brengen. Je ziet soms documentaires van adoptieouders die zo schrikken als hun kindje onhandelbaar blijkt te zijn, hen niet leuk vindt, trauma's heeft, het moeilijk heeft om zich aan te passen,... Precies of al de problemen zijn opgelost door het ene setje ouders te vervangen door een ander. Allez, om één of andere reden voel ik altijd de nood om die kanttekening daarbij te maken, want soms wordt het echt gebracht als een soort ideale oplossing voor een probleem zonder verdere gevolgen, terwijl dat natuurlijk niet zo is.

Klik om te vergroten...

Daar ga ik mee akkoord hoor. Ik zou ook liefst een baby adopteren dan. Adoptie is zeker niet altijd de oplossing, die kinderen hebben vaak al zoveel meegemaakt en worden dan vrij random plots ergens in een onbekende wereld gedropt. Daarnaast bestaat racisme etc hier wel degelijk (zeker bij jonge kinderen, die weten vaak niet beter). Maar zoals je zelf zegt, die kinderen in een probleemsituatie laten zitten, helpt ook niet.

Een adoptie is zeker niet altijd een succesverhaal, maar eigen kinderen ook zeker niet...

sandervdw zei:

Een adoptie is zeker niet altijd een succesverhaal, maar eigen kinderen ook zeker niet...

Klik om te vergroten...

true, maar wie geen risico's neemt, leeft niet echt hé.

en dat bedoel ik in de ruimste betekenis van de zin, want das op alles van toepassing; kan je evengoed je bed niet uitkomen omdat je mss je nek zou kunnen breken als je van de trap gaat, of geen woning kopen omdat je wel eens ontslagen zou kunnen worden & zo in de goot zou kunnen belanden met ne put schuld van hier tot in china...

daarmee bedoel ik dus niet dat jan en alleman nu maar moet beginnen kweken hé, k werk heel de dag met kinderen & weet uit ervaring dat 75% van de mensen deze gewoon niet zouden mogen krijgen omdat ze er gewoon niet geschikt voor zijn en niet mee kunnen omgaan...

Fransz zei:

Ik vind het raar dat 7 op de 10 van mijn vrienden reeds kinderen hebben en dat ik tot op de dag van vandaag (33j) daar nog steeds geen seconde aan gedacht heb. Mis ik nu iets? Mijn leven is al druk genoeg. Als ik verhalen lees van mensen die lastige kinderen hebben, dan ben ik er natuurlijk nog meer van overtuigd dat ik dit leven wil.

Maar toch, iets zegt me dat ik het wel zou willen op mijn oude dag. Begrijp me niet verkeerd, ik ga al 10 jaar niet meer naar familiefeestjes (neen danku) maar misschien zou ik op mijn 50e wel een zoon van 20 willen. Ik weet het, dat gaat niet, maar ik wil de periode 1-11 jaar niet meemaken en een puber wil ik ook niet. Laat staan dat mijn zoon dronken zou thuis komen of verslaafd zou zijn aan drugs. Dat is misschien nog mijn grootste angst, ik wil geen miserie.

Ik ben nu gelukkig en wil dat zo houden. Is dat normaal? Het kan raar klinken maar wij hebben een hondje en krijgen daar veel liefde van. Telkens als wij vrienden zien met hun kinderen, ben ik daar nooit jaloers op. Ze zijn gebonden en niet vrij en heel hun leven staat in het teken van hun kind. Dat wil ik niet. Ik ben als zelfstandige van maandag tot zondag met mijn vak bezig, omzet verdubbelt jaar na jaar en ik heb daar nog vele dromen voor, eens gaan eten in de week is genoeg, iedere weekavond tv kijken met mijn vriendin is voor mij genieten: rust.

In het weekend werk ik nog, maar gaan we ook eens shoppen, cinema, iets drinken, uitstapjes, bbq met vrienden en god wat weet ik nog allemaal. Een kind zou mij hinderen in mijn leven, en dat heb ik nog nooit van iemand anders gehoord. Ik hoop al jaren dat ik hier later nooit spijt van zou hebben, maar ik heb daar blijkbaar gewoon geen zin in. Op mijn leeftijd hebben er zelfs al een kind van 10 jaar. Soms snap ik niet waarom ik niet ben zoals de rest.

Ik wil nog zoveel doen in mijn leven, 3 maal per jaar op reis gaan om maar iets te zeggen, en een kind zou mij gewoon in alles tegenhouden. Kan iemand dat begrijpen? Ik kan dit tegen niemand kwijt en heb dit ook nog nooit iemand anders horen zeggen. Nogmaals, ik hoop dat ik later geen spijt zal krijgen van mijn egoïsme.

Waarom dit topic? Ofwel verlang ik naar begrip, ofwel verlang ik naar een wake-up call :-/

Klik om te vergroten...

Haha, bijna alles wat je hebt gepost ben ik hetzelfde. ;-).

Ik moet geen klein mannen hebben, als ik dat zie bij anderen dan doet me dat niks, ik zie veel gezeik en gezever, veel kosten extra, veel te veel moeite extra en ik kan niet zo goed tegen gebleit en gezaag en onbetant gedoe, zou der zot van komen.

Ik heb ook een hond, daar is ook al wat werk aan, dat is meer dan voldoende.

En ik wil ook geene kleine hebben om die miserie hier mee te maken want het zal erger en erger worden hier. Veiligheid stelt hier bv nikske meer voor, men vind ook alles normaal de dag van vandaag, nee merci.

Wij (mijn vriendin en ik) kiezen ook voor het leven zonder kinderen.

Telkens we bij kennissen vertrekken die kinderen hebben, hebben we beide die blik waar we tegen elkaar zeggen:"Leuk, zolang als het op een ander is".

De redenen die mijn vriendin en ik delen zijn enerzijds dat we onze levensstijl (leven alsof het uw laatste dag is, reizen en bovenal genieten van ONS leven) niet willen op geven, anderzijds willen we geen kind in de toekomstige maatschappij zetten.

Niet te vergeten, hoeveel kost een kind tegen dat hij/zij 18 is? Een gemiddelde woning namelijk. Dit is het ONS niet waard. Wij spenderen dit liever aan onszelf.

Momenteel scheiden 1/3 mensen van elkaar. In de top 3 van oorzaken zit kinderen... Er is ALTIJD 1 van de 2 die meer voor de kinderen is dan de andere. Kinderen zorgen automatisch voor meer ruzie en woordenwisseling tussen man en vrouw. Wij willen graag een rustig en ontspannen leven leiden waar we zo weinig mogelijk gewicht op elkaars schouders hoeven te leggen.

Mijn persoonlijke redenen hebben meer te maken met mijn eigen jeugd. Ik ben tot op volwassen leeftijd altijd immens gepest geweest wegens littekens in mijn gezicht. Als ik zag hoe wreed kinderen kunnen zijn tegenover andere kinderen wil ik mijn kind dat niet aandoen of zien doen. Opvoeding speelt in mijn ogen vrij weinig hier in mee aangezien je er niet continu kan bij zijn zoals op school bijvoorbeeld. Je kan natuurlijk in je opvoeding aanleren dat je geen mensen mag pesten. Maar toch, éénmaal je kinderen naar het middelbaar gaan verschuift een groot deel van de opvoeding naar de school en vriendengroep.

Wat ik dan zo jammer vind aan de huidige maatschappij is dat men je scheef bekijkt als je zegt dat je geen huis wilt bouwen of dat je geen kinderen wilt. Openstaan voor andermans mening is sowieso een probleem aan het worden de dag van vandaag. Bovendien verlies je op latere leeftijd (dag van vandaag is dat tussen de 25-35) immens veel vrienden die wel kiezen om kinderen te hebben. Aangezien je zelf dan kinderloos bent pas je niet meer in die mensen hun omgang. Hier zullen altijd wel uitzonderingen op zijn. Dit zijn dan ook vrienden die je best koestert.

Wij kiezen niet voor het boek "Huisje, tuintje, kindje", maar we schrijven dat van onszelf

en denkt ge dat huisje, tuintje, kindje-mensen hun eigen boek niet schrijven? 2 van de 3 hebben de meeste mensen zowieso al

Ik heb zeer lang de wens gehad om ooit kinderen te krijgen. Ooit was zo een periode dat onbepaald was, ergens tussen mijn 30-35. Sinds de geboorte van de kleine van mijn schoonbroer vorig jaar is het allemaal wat sneller gegaan en ergens deze maand wordt ergens ons eerste kindje geboren. Ben er nu 28, dus iets voor op schema.
Wat de meesten hier aan snijden om er niet aan te beginnen kan ik begrijpen. Als ik naar het nieuws kijk dan heb ik ook schrik om een kind in deze maatschappij te zetten en vraag ik mij af of dit wel verantwoordt is. De verantwoordelijkheid? Ik zie/zag ze me ook niet meteen dragen, maar hoe dichter we bij de grote moment komen, hoe meer zin ik er in krijg. Ook al voel ik mij soms nog een klein kind, ik denk zelfs dat die van ons ooit gaat denken: ben het niveau van ons pa ontgroeit.

Maar waar ik niet in kan komen is die financiele factor. Een kind kost inderdaad veel geld, maar ik zie dit meer als een investering voor mezelf. Ik betaal elke maand belastingen, maar het is niet zo dat de regering die op een rekening zet tegen de tijd dat ik hopelijk de leeftijd van 65-70 jaar mag bereiken. Ik betaal nu onder andere voor de pensioenen van de ouderen nu, mijn kind(eren) zal die van mij moeten betalen.

Mefke zei:

I Een kind kost inderdaad veel geld, maar ik zie dit meer als een investering voor mezelf. Ik betaal elke maand belastingen, maar het is niet zo dat de regering die op een rekening zet tegen de tijd dat ik hopelijk de leeftijd van 65-70 jaar mag bereiken. Ik betaal nu onder andere voor de pensioenen van de ouderen nu, mijn kind(eren) zal die van mij moeten betalen.

Klik om te vergroten...

wa een reden. Die ook nog eens nergens op slaat in feite.

Da is geen reden om kinderen te krijgen, maar een feit om mensen te counteren die vinden dat kinderen een huis kosten.

En waarom slaat die nergens op? Het is misschien vergezocht, maar het is wel zo.