Archief - Een leven zonder kinderen

Ik vind het raar dat 7 op de 10 van mijn vrienden reeds kinderen hebben en dat ik tot op de dag van vandaag (33j) daar nog steeds geen seconde aan gedacht heb. Mis ik nu iets? Mijn leven is al druk genoeg. Als ik verhalen lees van mensen die lastige kinderen hebben, dan ben ik er natuurlijk nog meer van overtuigd dat ik dit leven wil.

Maar toch, iets zegt me dat ik het wel zou willen op mijn oude dag. Begrijp me niet verkeerd, ik ga al 10 jaar niet meer naar familiefeestjes (neen danku) maar misschien zou ik op mijn 50e wel een zoon van 20 willen. Ik weet het, dat gaat niet, maar ik wil de periode 1-11 jaar niet meemaken en een puber wil ik ook niet. Laat staan dat mijn zoon dronken zou thuis komen of verslaafd zou zijn aan drugs. Dat is misschien nog mijn grootste angst, ik wil geen miserie.

Ik ben nu gelukkig en wil dat zo houden. Is dat normaal? Het kan raar klinken maar wij hebben een hondje en krijgen daar veel liefde van. Telkens als wij vrienden zien met hun kinderen, ben ik daar nooit jaloers op. Ze zijn gebonden en niet vrij en heel hun leven staat in het teken van hun kind. Dat wil ik niet. Ik ben als zelfstandige van maandag tot zondag met mijn vak bezig, omzet verdubbelt jaar na jaar en ik heb daar nog vele dromen voor, eens gaan eten in de week is genoeg, iedere weekavond tv kijken met mijn vriendin is voor mij genieten: rust.

In het weekend werk ik nog, maar gaan we ook eens shoppen, cinema, iets drinken, uitstapjes, bbq met vrienden en god wat weet ik nog allemaal. Een kind zou mij hinderen in mijn leven, en dat heb ik nog nooit van iemand anders gehoord. Ik hoop al jaren dat ik hier later nooit spijt van zou hebben, maar ik heb daar blijkbaar gewoon geen zin in. Op mijn leeftijd hebben er zelfs al een kind van 10 jaar. Soms snap ik niet waarom ik niet ben zoals de rest.

Ik wil nog zoveel doen in mijn leven, 3 maal per jaar op reis gaan om maar iets te zeggen, en een kind zou mij gewoon in alles tegenhouden. Kan iemand dat begrijpen? Ik kan dit tegen niemand kwijt en heb dit ook nog nooit iemand anders horen zeggen. Nogmaals, ik hoop dat ik later geen spijt zal krijgen van mijn egoïsme.

Waarom dit topic? Ofwel verlang ik naar begrip, ofwel verlang ik naar een wake-up call :-/

Nogmaals, ik hoop dat ik later geen spijt zal krijgen van mijn egoïsme.

Klik om te vergroten...

zo kan je ook argumenteren dat mensen die kinderen krijgen ook egoïstisch zijn.

Positieve en negatieve kanten aan kinderen, die keuze moet je zelf maken natuurlijk.



Ik zie mijzelf alleszins geen kinderen hebben

Als uw vriendin ook geen kinderen wilt, is er geen probleem lijkt me?
Er zijn tegenwoordig wel meer mensen die hun levensstijl niet willen opgeven of het 'nut' niet zien van kinderen. Imo, als ge voor kinderen gaat moet ge bereid zijn er veel voor op te geven, indien niet dan begint ge er niet aan (dumpen bij grootouders is niet oké -_-)

Ga je daar ooit spijt van hebben? Waarschijnlijk, het is iets in uw leven dat ge niet zult ervaren maar velen rondom u wel. Is dat een probleem? Het is niet omdat ge ooit spijt zou hebben dat het een foute keuze is, dan moet ge er maar mee leren omgaan.

als ge ni 110% voor kinderen wil gaan, blijfde er beter van weg
wij zijn al aan het plannen voor een tweede, ik zou me mijn leven niet meer kunnen inbeelden zonder mijn kleine spruit

trouwens de periode 1-11 die jij aanhaalt, is net de leukste

Ik begrijp u volledig. Ik ben momenteel 26 en voel mij exact hetzelfde. Als ik tegen iemand vertel dat ik eigenlijk helemaal nog niet weet of ik wel kinderen wil, wordt dat blijkbaar in hun hoofd ook vertaald naar "Die haat kinderen" terwijl dit helemaal niet zo is. Als ik eerlijk ben, ik kom vermoeid van werk thuis, heb dan al niet veel vrije tijd en als ik dan ook nog de hele avond op een klein kind moet letten, zie ik mezelf nog wel depressief worden binnen een paar jaar.

Daarnaast is het financieel natuurlijk ook een groot verschil, mooie reizen zitten er met kinderen niet meer in, al je spaargeld gaat op aan de kinderen, ...

Nuja, deze visie kan natuurlijk nog veranderen

Gaat ge ooit spijt kunnen hebben? Wellicht maar dat zal wel met meer zaken in het leven zo zijn. Het is belangrijk om te beseffen dat je nooit alles zal kunnen hebben en dat we keuzes maken onderweg die voor ons, op dat moment de juiste keuze lijkt. Uit je tekst blijkt dat je geen zin hebt in kinderen en dat is een perfect normale gedachte. Ik zou persoonlijk niet aanraden om aan kinderen te beginnen als je er niet 100% achter staat. Het is namelijk met momenten heel zwaar en het is een verantwoordelijkheid waar je niet omheen kan. Neemt niet weg dat het ook enorm leuk kan zijn.

Als je gelukkig bent met hoe jij je leven leidt dan ben je goed bezig. Kinderen zijn geen noodzaak om gelukkig of normaal te zijn. Steeds meer mensen kiezen voor een leven zonder kinderen en ik kan dat perfect verstaan. Je bent dus perfect normaal om zo te denken en zo te leven.

disturbed_mind zei:

Als je gelukkig bent met hoe jij je leven leidt dan ben je goed bezig. Kinderen zijn geen noodzaak om gelukkig of normaal te zijn. Steeds meer mensen kiezen voor een leven zonder kinderen en ik kan dat perfect verstaan. Je bent dus perfect normaal om zo te denken en zo te leven.

Klik om te vergroten...

Je zou nog schrikken hoeveel mensen het daarmee oneens zijn en hoeveel maatschappelijke druk er is om kinderen te krijgen. genre "Kinderen krijgen is toch het schoonste wat er is he".
Je merkt ook het verschil van gedrag van ouders wanneer er volk bij is, dan is alles plots super en fantastisch, terwijl ze bvb in de winkel enkel roepen en tieren op hun kinderen.

sandervdw zei:

Je zou nog schrikken hoeveel mensen het daarmee oneens zijn en hoeveel maatschappelijke druk er is om kinderen te krijgen. genre "Kinderen krijgen is toch het schoonste wat er is he".
Je merkt ook het verschil van gedrag van ouders wanneer er volk bij is, dan is alles plots super en fantastisch, terwijl ze bvb in de winkel enkel roepen en tieren op hun kinderen.

Klik om te vergroten...

Dat is toch vooral de oudere generatie hoor. Die verwachten dat iedereen hetzelfde wilt: een relatie, trouwen, kinderen, ... En daar herinneren ze je ook vaak genoeg aan.

BuBbA zei:

Dat is toch vooral de oudere generatie hoor. Die verwachten dat iedereen hetzelfde wilt: een relatie, trouwen, kinderen, ... En daar herinneren ze je ook vaak genoeg aan.

Klik om te vergroten...

Jaja jongeren heb ik dat nog niet vaak horen zeggen. Maar die oudere generatie blijft ook nog wel een tijdje rondlopen natuurlijk

Ik ben 35 en ik zou de openingspost geschreven kunnen hebben, inclusief de twijfels over 'ga ik ooit spijt hebben'. Als je begrip wilde, hier heb je het. Ik heb nog twee vriendinnen van mijn leeftijd die ook geen kinderen willen. Ook eentje die tot vorig jaar geen kinderen wilde, maar er dan toch eentje gekregen heeft na overleg met haar partner.

Hoe denkt jouw vriendin erover? En hoe oud is zij? Ik heb wel vaker vrouwen van gedacht zien veranderen rond hun dertig (en van mij werd dat ook gezegd, maar dat is dus (nog) niet gebeurd.)

Eerst en vooral hangt het ervan af hoe je omgaat met je kind. Veel mensen denken dan dat het leven ophoudt, dat je niet meer op reis kan gaan, en heel je dagen thuis moet zitten. Maar dat hoeft dat zeker niet zo te zijn! Wij doen met ons kind ook trektochten in de bergen! Akkoord, je moet alles wat aanpassen, en je heel wat flexibeler opstellen, maar er is veel mogelijk met baby/kind. Er zijn mensen die met baby zelfs zware wintertrektochten doen in onherbergzaam gebied. Onverantwoord volgens velen, maar dat hoeft zeker zo niet te zijn! Eerder bewonderenswaardig, en toch fantastisch als je je kind kan mee laten deelnemen in je passie.

Maar het is absoluut niet raar dat je geen kind wilt. Dat is iets dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken. Heb je er geen zin, doe het dan niet. Zo simpel als dat. Laat je daar niemand overtuigen (pro of contra), en doe wat goed aanvoelt.

sandervdw zei:

Daarnaast is het financieel natuurlijk ook een groot verschil, mooie reizen zitten er met kinderen niet meer in, al je spaargeld gaat op aan de kinderen, ...

Klik om te vergroten...

Financieel vind ik echt een bullshit reden. Dat je er niet klaar voor bent kan ik begrijpen, maar financieel? Het is niet dat je kind geboren wordt en dat je daar direct 20 000€ moet neerleggen.

Van babyspullen hebben wij bijna niks moeten kopen. Onze geboortelijst was in een halve dag al leeg, ik heb zelfs nog dingen moeten bijzoeken om er nog iets bij te krijgen. Ouders hebben park, maxi cosi gegeven, vrienden: autostoel, slabbetjes, pampers,...

Het enige van kosten die wij hebben zijn pampers en melk, en na nog geen jaar eet die al gewoon aardappelen groenten en vlees en nog 2 flesjes melk per dag. Daar ga je nu toch echt geen reizen of weet ik veel moeten voor laten denk ik.

Ik was ook zo hoor, ik dacht ook met wat ga ik dat betalen, mijn leven zal gedaan zijn,.. Maar dat is precies bangmakerij van de maatschappij ofzo. Wij gaan evenveel op reis, als wij naar vrienden gaan pakken we die mee, die slaapt toch direct in een reisbedje. Het enige die ambetant is dat het een hele verhuis is als je ergens naartoe gaat. Buggy, tas met luiers,.. Maar dat is het dan ook.

Ik heb er nu 2 en er komt geen meer bij. Ook het geluk gehad natuurlijk dat de 2de weer een zoon was waardoor we niks moesten kopen.

Ik raad wel aan ze niet te kort op elkaar te doen. Wij hebben 4 jaar tussen gelaten en dat vind ik echt ideaal. De grootste kan al eens helpen, kan zijn plan trekken, verstaat al eens iets terwijl ik vrienden zie die in 2 jaar tijd 2 kinderen hebben en die echt helemaal zot komen. Snap ik ook, want toen de oudste van ons 2 jaar was wilden we echt geen kind meer bij (lastige leeftijd).

Klinkt vooral dat ge een beetje egocentrisch zijt ingesteld. Vat dat niet verkeerd op, maar zo lees ik het alleszins. Je spreekt voornamelijk over hoe je zelf 'geen' tijd meer zult hebben en dat kinderen moeilijk kunnen zijn. Als je dan aanhaalt dat je meer dan tevreden bent met je hond omdat die ook zeer lief voor u(en uw vriendin/vrouw) is, maar 'lager onderhoudskosten heeft'...

dan ga ik eerder denken dat je gewoon geen verantwoordelijkheid zou willen nemen. Je wilt misschien wel een kind waar je trots op kan zijn en kan liefhebben, maar je kan (nog) niet accepteren dat zoiets ook moeite en offers zal vereisen van je.

Soit, dat is uw goed recht en wie weet verander je over (enkele) jaren misschien nog van gedachten.

Opnieuw: ik wil niemand bekritiseren die geen kinderen wilt, maar het klinkt eigenlijk gewoon alsof je dat 'niveau' van verantwoordelijkheid nog niet hebt bereikt waarin je de 'kostprijs' voor jezelf kan verantwoorden.


Ik merk zo een dingen dagdagelijks op bij zogenoemde "meters/peters" die graag spelen met hun nieuwe petekind, maar van zodra een pamper moet vervangen of huilen gestopt worden, vluchten ze de kamer uit. Al de vreugde van het kleine wonder, zonder voor de gevolgen of kosten te willen opdraaien, maar maandelijks 25 euro op een spaarrekening storten voor de kleine is dan weer geen moeite.

straight_six zei:

Financieel vind ik echt een bullshit reden. Dat je er niet klaar voor bent kan ik begrijpen, maar financieel? Het is niet dat je kind geboren wordt en dat je daar direct 20 000€ moet neerleggen.

Klik om te vergroten...

Ik bedoelde ook niet de onmiddelijke kost van de kinderen he . Maar het feit dat je bvb niet meer zomaar op wereldreis kan (je moet namelijk voor 3/4 man betalen ipv voor 2), daarnaast moet je nog sparen voor studiekosten voor je kinderen. Als je koppels met kinderen dan bekijkt, die kunnen basically gwn vandaag zeggen dat ze volgende week een maand op reis vertrekken. De totale impact van kinderen op je totale financiele situatie is veel groter dan wat jij hier doet uitschijnen. Je moet namelijk overal dubbel zoveel inkom voor betalen, overal dubbel zoveel maaltijden bestellen, ...

@Michster: Je kan het ook andersom bekijken he. Ik ken koppels die met hun 1-jarig kind elk weekend op cafe gaan "om hun vrienden te zien". Dan ben je imo egoistisch dat je wel aan kinderen begonnen bent. Zoals hier al gezegd, ofwel wil je kinderen en ben je bereid daar dingen voor op te geven, ofwel niet. Maar niet zoiets tussenin waarbij je wel kinderen wil, maar toch wil blijven leven alsof ze er niet zijn.

sandervdw zei:

Je zou nog schrikken hoeveel mensen het daarmee oneens zijn en hoeveel maatschappelijke druk er is om kinderen te krijgen. genre "Kinderen krijgen is toch het schoonste wat er is he".
Je merkt ook het verschil van gedrag van ouders wanneer er volk bij is, dan is alles plots super en fantastisch, terwijl ze bvb in de winkel enkel roepen en tieren op hun kinderen.

Klik om te vergroten...

Dit is echt zo hard waar

Altijd dat hypocrisie terwijl je ze ziet verlangen om wat meer alleen te zijn zonder hun kinderen, zelfs zal ik ook wel lang genoeg wachten voor kinderen, geen zin om mijn leven nu al in een vast stramien te plaatsen.

Mijn advies is, als je er zo nu al over denkt, doe het dan niet, want dan ga je het beklagen en op je kind(eren) en partner uitwerken.

Ik heb 3 kinderen die op dit moment 13, 14 en 15 jaar zijn. Het was onze bewuste keuze om ze zo snel na mekaar te laten komen zodat ze veel aan mekaar zouden hebben. Ik ben zelf een nakomer en heb het altijd als een gemis beschouwd dat mijn broers veel ouder waren. Het is bij tijden zeer zwaar geweest, en als je dan niet voldoende gemotiveerd bent, is er niet veel meer nodig om depressief te worden. Als ze klein zijn, heb je soms het gevoel dat je geleefd wordt, i.p.v. zelf te leven. Er zijn uiteraard ook veel toffe momenten, maar de balans helt toch meer over naar de druk die dat op je leven heeft, dan op het plezier.

Momenteel zijn ze dus alledrie tieners, en ik moet zeggen dat die balans nu naar de positieve kant overhelt. We zijn pas met z'n viertjes op vakantie geweest en dat was heerlijk. Ik kan eerlijk zeggen dat als ik nu geen kinderen had gehad, ik toch wel fel zou voelen dat er iets miste in mijn leven.

Denk er ook zo over, ik wil te veel van de wereld zien en doen, dat ik 1. geen tijd heb voor kinderen en 2. er mijn geld niet aan wil spenderen (jep klinkt egoïstisch, maar het is zo).

Het beeld kan ook ingegeven zijn door kinderen van mijn broer en zus, als ik zie hoe die worden groot gebracht, krijg ik nog meer afkeer. "Mama krijg ik een cola" -> "Nee" -> "Maar ale ik wil ne cola" -> "Ale tis goe"; "Ruimt uw speelgoed is op" -> moet 10 keer gevraagd worden en dan doen ze het nog niet tot de ouders het uiteindelijk zelf dan maar opruimen.

Nu ja bovenstaande zal bij mij niet waar zijn als ik kinderen had, maar mijn eerste paragraaf blijft toch gelden.

Ik heb het nooit over geld gehad, maar je kan toch moeilijk op reis gaan met een kind van 2 jaar oud? Of dat doe je dan toch op een andere manier. Wij hebben New York gedaan in de winter en Italië in de zomer. New York met een kind van 2 jaar dat zie ik niet zitten en een rust vakantie in de zon om de jaarlijkse stress weg te ebben gaat ook niet echt met een kind van 2 jaar. Neen ik zie het als een hinder voor mijn leven momenteel en zal het dus hierbij laten voorlopig.

Ik ben wat gevoelig aan depressie en stress en daar zit waarschijnlijk de grootste angst. Na een dag werken heb ik rust nodig. Ik zie onze relatie niet goed komen als die kleine 's nachts altijd weent want dan ga ik enorm veel spijt hebben van dat kind. En inderdaad, ik ken er die nog uitgaan en op café gaan iedere week met een kind en zo'n pa wil ik nu ook niet worden (niet dat ik nog veel uitga, maar ofwel ga je ervoor, ofwel niet imho)

dat gaat allemaal wel hoor

maar je moet er soms wat voor over hebben, en je moet je kinderen goed opvoeden

Bompaization zei:

Mijn advies is, als je er zo nu al over denkt, doe het dan niet, want dan ga je het beklagen en op je kind(eren) en partner uitwerken.

Ik heb 3 kinderen die op dit moment 13, 14 en 15 jaar zijn. Het was onze bewuste keuze om ze zo snel na mekaar te laten komen zodat ze veel aan mekaar zouden hebben. Ik ben zelf een nakomer en heb het altijd als een gemis beschouwd dat mijn broers veel ouder waren. Het is bij tijden zeer zwaar geweest, en als je dan niet voldoende gemotiveerd bent, is er niet veel meer nodig om depressief te worden. Als ze klein zijn, heb je soms het gevoel dat je geleefd wordt, i.p.v. zelf te leven. Er zijn uiteraard ook veel toffe momenten, maar de balans helt toch meer over naar de druk die dat op je leven heeft, dan op het plezier.

Momenteel zijn ze dus alledrie tieners, en ik moet zeggen dat die balans nu naar de positieve kant overhelt. We zijn pas met z'n viertjes op vakantie geweest en dat was heerlijk. Ik kan eerlijk zeggen dat als ik nu geen kinderen had gehad, ik toch wel fel zou voelen dat er iets miste in mijn leven.

Klik om te vergroten...

Dit is exact wat ik bedoel Volgens mij zijn er heel veel ouders die helemaal niet zo gelukkig zijn. Ookal willen ze dit wel doen uitschijnen (omdat het sociaal onaanvaardbaar is om te zeggen dat je mss liever toch geen kinderen gehad had). Dit wil niet zeggen dat je niet van je kinderen houdt enzo, maar ze nemen nu eenmaal veel tijd en aandacht in.

Ik ben ook zeker niet anti-kinderen ofzo hoor, maar onze (20-ers) generatie zouden beter eens serieus en kritisch nadenken voor er aan te beginnen...