Archief - Een leven zonder kinderen

Kinderen kosten wel degelijk geld maar een gezin met een normaal inkomen zal geen probleem hebben om het kind deftig op te voeden, het zal niks te kort komen. Het is ook waar dat je altijd een gevoel van angst meedraagt, wat als er iets gebeurd en het kind wordt ernstig ziek of erger. Ik ben ook redelijk jong begonnen aan kinderen(23j) maar ik was er klaar voor en heb er zeker geen spijt van.
De geboorte van mijn kinderen is het mooiste wat mij is overkomen maar als je er zelf aan twijfelt zou ik er niet aan beginnen.
Je moet nl. veel opofferen, alles staat in het teken van je kinderen. Vrije tijd om samen met je vrouw/vriendin iets te doen is zeer zeldzaam want je wil geen andere mensen lastigvallen om te babysitten.
Mijn kids doen nu allebei sport en ze trainen elk op andere dagen, dus alle dagen rondrijden en redelijk hectisch om nog op tijd te eten enz...

Speci-1981 zei:

Kinderen kosten wel degelijk geld maar een gezin met een normaal inkomen zal geen probleem hebben om het kind deftig op te voeden, het zal niks te kort komen. Het is ook waar dat je altijd een gevoel van angst meedraagt, wat als er iets gebeurd en het kind wordt ernstig ziek of erger. Ik ben ook redelijk jong begonnen aan kinderen(23j) maar ik was er klaar voor en heb er zeker geen spijt van.
De geboorte van mijn kinderen is het mooiste wat mij is overkomen maar als je er zelf aan twijfelt zou ik er niet aan beginnen.
Je moet nl. veel opofferen, alles staat in het teken van je kinderen. Vrije tijd om samen met je vrouw/vriendin iets te doen is zeer zeldzaam want je wil geen andere mensen lastigvallen om te babysitten.
Mijn kids doen nu allebei sport en ze trainen elk op andere dagen, dus alle dagen rondrijden en redelijk hectisch om nog op tijd te eten enz...

Klik om te vergroten...

Vraagje voor de mensen die kinderen hebben: kan je eens omschrijven – voor zover dat gaat in woorden – waarom een kind krijgen het mooiste is dat een mens overkomt? Waarom men die grote voldoening haalt uit kinderen, ondanks de nadelen die jullie zelf al schetsen? Dat zou al eens kunnen helpen om beter in te kunnen leven.

Vraagje voor de mensen die bewust kinderloos blijven: zien jullie geen problemen naar de toekomst toe, voor jullie zorg wanneer jullie ouder worden? Ik weet wel dat het in principe niet altijd verwacht wordt, maar jullie zullen immers zelf wel (normaal) instaan voor een deel van de zorg van jullie ouders wanneer zij bejaard worden, en tevens voor de omkadering van hun levenseinde en de formaliteiten die daarmee gepaard gaan etc. Maar zelf zullen jullie dit volledig moeten toevertrouwen aan buitenstaanders, die dit niet gratis zullen doen, indien jullie er bewust voor kiezen kinderloos te blijven. Vrezen jullie ook niet een sterker uitgesproken eenzaamheid op bejaarde leeftijd, zeker als je partner de eerste is die gaat, in vergelijking met leeftijdsgenoten die wel kinderen (en kleinkinderen etc) zullen hebben die wel nog eens op bezoek komen, en tevens hét onderwerp zullen zijn van elk gesprek dat je nog hebt met die leeftijdsgenoten (want voor de rest valt er nu eenmaal niet veel meer te vertellen)?

Poekie95 zei:

Vraagje voor de mensen die kinderen hebben: kan je eens omschrijven – voor zover dat gaat in woorden – waarom een kind krijgen het mooiste is dat een mens overkomt? Waarom men die grote voldoening haalt uit kinderen, ondanks de nadelen die jullie zelf al schetsen? Dat zou al eens kunnen helpen om beter in te kunnen leven.

Klik om te vergroten...

Da is heel moeilijk te omschrijven.

Ik heb nu 3 kindjes. (5j, 3j en 3mnd). Maar gewoon de ongeremde liefde die je daarvan krijgt. Thuiskomen van het werk en de 2 oudste horen roepen "papa is daar, Joepie. PAPAAAAAAaaaaaa..." Terwijl komen ze afgestormd en krijg je een heuse knuffelaanval. Hartverwarmend is da. Ook gewoon met die 2 op schoot zitten en naar TV kijken. Zelfs al is het naar een stomme tekenfilm of Bumba of zo. Ik kom daar echt van tot rust. Of zelfs ze gewoon met elkaar zien spelen..

Da is gewoon een gevoel dat je niet kan omschrijven aan mensen die zelf geen kindjes hebben.


Ik heb het de laatste tijd emotioneel erg zwaar. Veel tegenval gehad, en het is nog niet echt direct gedaan vrees ik. Ik zit op de rand van een depressie (alhoewel het begint te beteren ). Maar als ik dan aan mn kindjes denk weet ik dat ik me sterk moet houden voor hen. En da lukt me ook wel. Zij zijn momenteel de reden waarvoor ik blijf vechten.



Alhoewel het met 3 kindjes soms lastig kan zijn, en het enorm op de vermoeidheid werkt heb ik er nog geen seconden spijt van gehad. Integendeel. En ik ben er ook vroeg aan begonnen. Ik was 23 als de oudsten geboren werd.

Poekie95 zei:

Vraagje voor de mensen die kinderen hebben: kan je eens omschrijven – voor zover dat gaat in woorden – waarom een kind krijgen het mooiste is dat een mens overkomt? Waarom men die grote voldoening haalt uit kinderen, ondanks de nadelen die jullie zelf al schetsen? Dat zou al eens kunnen helpen om beter in te kunnen leven.

Klik om te vergroten...

mensen die geen kinderen hebben kunnen niet begrijpen wat ik ga zeggen en beweren altijd het tegengestelde (maar ze weten uiteraard niet waarover ze spreken en hebben niks om te vergelijken, want unlike them, weten mensen met kinderen héél goed hoe het voelt om geen kinderen te hebben, en hebben ze jaren in de wereld van kinderloze mensen doorgebracht)

omschrijving: Je weet pas écht wat het betekend om iemand onvoorwaardelijk graag te zien als je een kind hebt.Partners komen en gaan en je ziet die wel graag, maar das op n volledig ander niveau. Je voelt u wel slecht als t uit is maar dat gaat wel over als ge iemand anders tegenkomt. bv: voor n partner zou je nooit willen sterven (mensen beweren altijd van wel, tot het erop aankomt. voor het leven van hun kind te redden, willen mensen graag sterven en das graag zien). En n kind is letterlijk een stuk van u en iemand anders verenigd in een persoon (wat u emotioneel op n volledige andere manier bindt)

k heb n collega gehad waarvan 1 van haar 3 zonen 20 jaar geleden was overleden, die huilde daar nog altijd voor; kan me niet voorstellen dat ik dat voor een ex zou doen (tenzij mss voor de moeder van uw kind omdat je daar normaal een veel sterkere emotionele band mee hebt dan met een "gewone" partner)

but as I said, ik verwacht niet dat mensen zonder kinderen dat gaan kunnen begrijpen. heb die discussie al dikwijls gevoerd in t cafe met ne kinderloze maat van mij die beweert dat hij zich dat wel kan voorstellen en die beweert dat hij zijn lief minstens even graag ziet dan ik mijn kind...die mensen hun denkwereld is gewoon veel kleiner, juist omdat ze die ervaring niet hebben en daarmee ook t inlevingsvermogen niet...

Zoals je zegt is die "angst" er altijd wel (ergens), maar zoals Waelvis zegt, zijn kinderen ook iets wat je sterker maakt omdat je n extra reden hebt om uw best te doen. En idd als n kind afkomt en u n knuffel geeft of uw partner zou dat doen, emotioneel valt die knuffel van uw partner dan in t niets want dat kind ziet ge écht graag. Is weird, maar t is zo

Poekie95 zei:

Vraagje voor de mensen die bewust kinderloos blijven: zien jullie geen problemen naar de toekomst toe, voor jullie zorg wanneer jullie ouder worden? Ik weet wel dat het in principe niet altijd verwacht wordt, maar jullie zullen immers zelf wel (normaal) instaan voor een deel van de zorg van jullie ouders wanneer zij bejaard worden, en tevens voor de omkadering van hun levenseinde en de formaliteiten die daarmee gepaard gaan etc. Maar zelf zullen jullie dit volledig moeten toevertrouwen aan buitenstaanders, die dit niet gratis zullen doen, indien jullie er bewust voor kiezen kinderloos te blijven. Vrezen jullie ook niet een sterker uitgesproken eenzaamheid op bejaarde leeftijd, zeker als je partner de eerste is die gaat, in vergelijking met leeftijdsgenoten die wel kinderen (en kleinkinderen etc) zullen hebben die wel nog eens op bezoek komen, en tevens hét onderwerp zullen zijn van elk gesprek dat je nog hebt met die leeftijdsgenoten (want voor de rest valt er nu eenmaal niet veel meer te vertellen)?

Klik om te vergroten...

Heb je enig idee hoeveel mensen er momenteel in een rusthuis zitten die geen/amper bezoek krijgen?

Dat is weer het probleem van de huidige maatschappij, namelijk dat men geen respect meer voor de ouderen heeft. En dat zal alleen maar verergeren... Als ik moet kiezen tussen geen kinderen of kinderen hebben die u gewoon laten zitten weet ik wel wat kiezen...

Aangezien wij kinderloos blijven zal onze financiële situatie beter zijn met als gevolg dat wij tijdens ons pensioen het normaal ook beter zullen hebben. Moet ik dan mensen betalen zal dat geen probleem zijn.

Bovendien doen je ook niet te vergeten dat goede vriendschappen ook nog bestaan.

Je zegt dat er naast vertellen over kinderen/kleinkinderen niets anders meer is? Laat het nu juist DAT zijn dat ik niet wil... Ik wil niet enkel praten over wat een kinderen ik heb of wat voor een groot huis ik heb gehad. Ik wil kunnen praten over de dingen die ik gezien heb en meegemaakt heb. Dat kan niemand van je afpakken... 30j van uw leven tijd en geld investeren in kinderen die achteraf niet naar u omkijken. Maar als ge er bijna niet meer zijt zijn ze dan wel terug daar... Leuk gespreksonderwerp moet ik zeggen. Ondanks dat je die 30j fijne kinderen hebt gehad, kunnen ze het je op dat moment allemaal afnemen en je zwaar teleurstellen. Ik zeg niet dat het altijd zo is, begrijp me niet verkeerd. Maar het is wel een opkomende trend...

Dus wacht, je gaat meer geld hebben als je oud bent, OMDAT je geen kinderen hebt, maar tegelijkertijd wil je wel kunnen praten over AL die dingen die je dan hebt meegemaakt, maar je vergeet wel dat jij meer vrije tijd hebt om meer geld op te doen, dus op het einde van de rit blijft dat juist hetzelfde (of zelfs duurder).

Noem me trouwens eens van die dingen op die jij gaat meemaken en die mensen met kinderen niet kunnen meemaken. Wij doen ook alles hoor, of denk je dat wij alle dagen s avonds voor den tv zitten omdat we niet weg "kunnen".Wij moeten dat alleen wat uitgebreider plannen, but thats it

Trouwens, kinderen die niet naar hun ouders omzien, is in 90% van de gevallen de schuld van de ouders, omdat zij er geen goede band mee hebben opgebouwd (iedereen kan ouder worden, niet iedereen kan een vader of moeder worden). Ik zie ook niet om naar mijn vader en als die morgen doodvalt zal ik heel blij zijn, maar die mens heeft nooit naar mij omgezien en mij altijd verwaarloosd > k heb daar dus geen band mee. Ik had bv wel ne hele goeien band met mijn grootmoeder (die mij altijd heeft opgevangen en geholpen als hij er op de een of andere manier weer eens niet was voor mij), k heb altijd heel veel respect voor da mens gehad, en ben wekelijks bij haar op bezoek gegaan (zelfs als dat mij slecht uitkwam) tot ze is gestorven > zij had mijn vertrouwen en verdiende mijn aandacht.

Enne 30 jaar is wel wa overdreven zenne

mazonemayu zei:

Noem me trouwens eens van die dingen op die jij gaat meemaken en die mensen met kinderen niet kunnen meemaken. Wij doen ook alles hoor, of denk je dat wij alle dagen s avonds voor den tv zitten omdat we niet weg "kunnen".Wij moeten dat alleen wat uitgebreider plannen, but thats it

Klik om te vergroten...

je kan natuurlijk niet alles even intensief doen, hé. Ik ga sinds ik kinderen heb niet meer zomaar 1 week met een fiets op reis, omdat ik m'n vakantiedagen voor andere zaken nodig heb: reizen mét kinderen. Ik kan dus nog altijd reizen, maar niet meer alles wat ik vroeger deed.

Maar wees gerust, het leven is nog altijd leuk & interessant, ondanks die vele reizen naar Centerparcs . En dat geschreven op een zondagochtend wanneer ik om 6u30 uiteindelijk opgestaan ben omdat de zoon al voor de vierde keer deze nacht wakker geworden is.

Tuurlijk, dat bedoel ik net, als ze klein zijn, kunt ge idd een paar jaar iets minder doen omdat ze nog veel zorg nodig hebben, maar dat haal je toch gewoon terug in. Ik doe nog altijd alle dingen die ik vroeger deed, alleen meer gepland. Vroeger durfde ik bv gewoon s vrijdags op den eurostar stappen om s maandags van londen terug te komen, ik zag wel waar ik at en sliep. Nu moet ik zulke dingen gewoon plannen, but thats it.

Mensen denken altijd dat kinderen gelijk n bol aan uw been zijn, maar uw werk is bv een grotere gevangenis dan uw kinderen

MeRCeNaRy zei:

Heb je enig idee hoeveel mensen er momenteel in een rusthuis zitten die geen/amper bezoek krijgen?

Klik om te vergroten...

Weet je ook hoeveel mensen wel nog effectief bezoek krijgen van hun kinderen? De meerderheid.
Dat is trouwens geen kwestie van respect, maar van egoïsme.
Tegenwoordig moeten mensen leren om van zich af te bijten en egoïstisch te zijn "anders wordt er van u geprofiteerd". Met die instelling valt het al eens voor dat na een ruzie iemands ego in de weg staat om terug toenadering te zoeken met elkaar. En da's enorm spijtig.
Mensen maken behoorlijk wat fouten in hun leven en een aantal van die (oudere) kinderen heeft er op een gegeven moment genoeg van en neemt afstand. Soms begrijpelijk.

Maar het is ALTIJD triest wanneer moeder of vader toch komt te overlijden en de kinderen na x aantal tijd toch spijt hebben dat ze geen afscheid hebben genomen.

MeRCeNaRy zei:

Je zegt dat er naast vertellen over kinderen/kleinkinderen niets anders meer is? Laat het nu juist DAT zijn dat ik niet wil... Ik wil niet enkel praten over wat een kinderen ik heb of wat voor een groot huis ik heb gehad. Ik wil kunnen praten over de dingen die ik gezien heb en meegemaakt heb.

Klik om te vergroten...

Ik vrees dat dat in de prakijk wel nog eens vies zou kunnen tegenvallen. Wie zal jij immers zijn? Juist "den diejen die altijd weer dezelfde verhalen over vroeger zit te vertellen". Ge kent die types zelf wel, en wellicht ontwijkt ge ze ondertussen ook wel. Mensen hebben daar geen boodschap aan.

idd, toen ik moest gaan bijzitten kwam ook een paar leeftijdsgenoten van de stad waarin ik ben geboren tegen, die kinderen hadden of bouwplannen. Over veel meer gingen die gesprekken niet meer. Tijd om tot het besef te komen, daar rap en ver van weg te blijven.

Zubrowka zei:

idd, toen ik moest gaan bijzitten kwam ook een paar leeftijdsgenoten van de stad waarin ik ben geboren tegen, die kinderen hadden of bouwplannen. Over veel meer gingen die gesprekken niet meer. Tijd om tot het besef te komen, daar rap en ver van weg te blijven.

Klik om te vergroten...

Das natuurlijk enkel omdat er meer mensen waren met gezamelijke interesses dat jij hè. Als k met mijn kinderloze maten ga zuipen, lig ik ook ni de hele avond over mijn klein te zagen, die mannen hebben daar geen boodschap aan. Als ik op stap ben met mensen die wel kinderen hebben, kan (niet MOET) je dat weer wel. Best of both worlds.....

Poekie95 zei:

Ik vrees dat dat in de prakijk wel nog eens vies zou kunnen tegenvallen. Wie zal jij immers zijn? Juist "den diejen die altijd weer dezelfde verhalen over vroeger zit te vertellen". Ge kent die types zelf wel, en wellicht ontwijkt ge ze ondertussen ook wel. Mensen hebben daar geen boodschap aan.

Klik om te vergroten...

Als die verhalen die je vertelt altijd maar dezelfde zijn ligt het meer aan jezelf dan aan die andere. Aan jezelf de keuze om je levenservaringen sterk te variëren.

Over iemands kinderen/huis moeten aanhoren wordt ook afgezaagd na een tijd. Zo heb ik 1 kameraad die nu aan het renoveren is. Hij kiest altijd mij uit uit de vriendengroep om dieper over dat onderwerp te praten. Uit respect hoor ik hem aan en deel ik mijn mening. Maar in mezelf denk ik soms ook:"Hij is weer daar met zen huis..."

Zubrowka zei:

idd, toen ik moest gaan bijzitten kwam ook een paar leeftijdsgenoten van de stad waarin ik ben geboren tegen, die kinderen hadden of bouwplannen. Over veel meer gingen die gesprekken niet meer. Tijd om tot het besef te komen, daar rap en ver van weg te blijven.

Klik om te vergroten...

Voila, en als jij over iets totaal anders begint te praten wat totaal niet in de buurt komt van huisje-kindje zoals een wereldreis of hoe jij je leven beleefd zonder kinderen krijg je in vele gevallen onbegrip. Sommigen zullen dan vragen waarom maar meestal blijven die vragen toch weg.

mazonemayu zei:

Das natuurlijk enkel omdat er meer mensen waren met gezamelijke interesses dat jij hè. Als k met mijn kinderloze maten ga zuipen, lig ik ook ni de hele avond over mijn klein te zagen, die mannen hebben daar geen boodschap aan. Als ik op stap ben met mensen die wel kinderen hebben, kan (niet MOET) je dat weer wel. Best of both worlds.....

Klik om te vergroten...

Goeie mentaliteit en moest jij een kameraad zijn van mij zou ik je ook proberen kortbij te houden. Meeste mensen denken niet zo

MeRCeNaRy zei:

Als die verhalen die je vertelt altijd maar dezelfde zijn ligt het meer aan jezelf dan aan die andere. Aan jezelf de keuze om je levenservaringen sterk te variëren.

Klik om te vergroten...

Ja, alsof je op die leeftijd ook nog een brein hebt dat zo sterk is om al die herinneringen van decennia geleden terug op te halen ipv zich te concentreren op enkele. Ik vrees dat die mensen die nu oud zijn en het zo doen dat ook wel zouden willen, die afwisseling in wat ze vertellen, maar dat het niet altijd lukt. Ge kunt het opschrijven he, als ge jonger zijt. Of foto's maken. Maar dan ook gaat ge uzelf weer grotendeels beperken tot wat er daar staat, en dat gaat ook geen eindeloze bron van materie voor verhalen vormen.

MeRCeNaRy zei:

Over iemands kinderen/huis moeten aanhoren wordt ook afgezaagd na een tijd. Zo heb ik 1 kameraad die nu aan het renoveren is. Hij kiest altijd mij uit uit de vriendengroep om dieper over dat onderwerp te praten. Uit respect hoor ik hem aan en deel ik mijn mening. Maar in mezelf denk ik soms ook:"Hij is weer daar met zen huis..."

Klik om te vergroten...

Ja, ok. Maar het verschil is, als je wanneer je oud bent praat met iemand die kinderen heeft, wel die zal praten over die van hem, jij over die van jou, en je hebt een gesprek dat wel een tijdje kan duren. Natuurlijk hebt ge ook gevallen waarbij ALLES rond hun kinderen draait en de verhalen over jouw kinderen ook moeten wijken daarvoor. Maar die types worden op den duur ook evengoed ontweken.

MeRCeNaRy zei:

Voila, en als jij over iets totaal anders begint te praten wat totaal niet in de buurt komt van huisje-kindje zoals een wereldreis of hoe jij je leven beleefd zonder kinderen krijg je in vele gevallen onbegrip. Sommigen zullen dan vragen waarom maar meestal blijven die vragen toch weg.

Klik om te vergroten...

Dat klopt. Zou ook mijn reden zijn om niet voor je 30ste aan kinderen te beginnen. Je moet nog tijd hebben om jong te zijn, om te reizen, om individueel je persoonlijkheid te vormen. Dat zijn dan weer ervaringen die je later zult kunnen doorgeven aan je kinderen. Behoudens ongelukken zal je nog een behoorlijke levensverwachting hebben. Dus ook als je op je 30ste eraan begint zal je nog het grootste deel van het leven van je kinderen meemaken.

Poekie95 zei:

Vraagje voor de mensen die kinderen hebben: kan je eens omschrijven – voor zover dat gaat in woorden – waarom een kind krijgen het mooiste is dat een mens overkomt? Waarom men die grote voldoening haalt uit kinderen, ondanks de nadelen die jullie zelf al schetsen? Dat zou al eens kunnen helpen om beter in te kunnen leven.

Klik om te vergroten...

als ik tijdens het werk aan het rondrijden ben in een vd vele files, en ik denk aan mijn dochter, ben ik instant aan het lachen.
Haar capriolen, gekke geluiden, bandietenstreken... priceless.
Uiteraard zijn er ook momenten dat je ze door de raam zou smijten omda ze aant zeuren is, of ni wil eten of whatever... maar dat weegt echt niet op tegen de goei momenten.

Als ik 's avonds thuis komt en ze ziet mij, das direct big smile en een sprintje op de knieen vol kirgeluidjes, handen omhoog voor ne knuffel.. dan smelt ge gewoon


anyway: als ge ni zeker weet of je kinderen wil, maak je er maar beter geen

Kan iemand ook redenen geven naast de capriolen, de verwelkomingen etc? Dit zijn uiteindelijk de zaken die ge als kinderloze nog deels kunt surrogeren met een huisdier (alhoewel het natuurlijk nooit hetzelfde is). Zelfs het rustgevende effect, wetenschappelijk is al aangetoond dat het strelen van een huiskat (en het bijhorende gespin als reactie van de kat) dezelfde rustgevende effecten teweegbrengt bij de mens.

Hoe valt het aspect van kinderen dat de meerwaarde van een "huisdier" overschrijdt te verwoorden?

Misschien iemand die al oudere kinderen heeft, as in 13+? Want die zullen u uiteraard niet meer zo waanzinnig begroeten als ge thuis komt . En de "streken" zijn er nog wel maar nemen dan een ander caliber aan . Maar ik meen dat er daar ook aspecten zijn die enorme voldoening moeten geven aan jou als ouder.

Dat hangt er (weer) zuiver vanaf wat voor band je met uw kind hebt opgebouwd, heb n paar vriendinnen waarvan de mama bij manier van spreken haar beste vriendin is. Die gaan samen shoppen, samen uit (terwijl die vent dan alleen thuisblijft ), etc...

Kindjes allemaal goe en wel. tot ze 13 14 jaar worden en dan beginnen te puberen.
Kijk allemaal eens naar jezelf hoe waren jullie? Ik was echt nen puberaar. Ik wist het allemaal beter.

witten zei:

Kindjes allemaal goe en wel. tot ze 13 14 jaar worden en dan beginnen te puberen.
Kijk allemaal eens naar jezelf hoe waren jullie? Ik was echt nen puberaar. Ik wist het allemaal beter.

Klik om te vergroten...

TBH, mijn visie is, kinderen een enorme last. Tot ze 13/14 jaar worden, dan worden ze een pak interessanter . Die identiteit die zich ontwikkelt, de persoonlijkheid die erin komt, de nieuwsgierigheid, het maken van fouten en weer opstaan, de blik op de toekomst, de zelfontdekking en -ontplooiing, maar evenzeer het puberen en de ontvoogdingsstrijd. Daarnaast is opvoeden dan ook een pak complexer dan tijdens de eerste 12 jaar, mits je het goed wilt doen. Ge moet immers ook hier en daar wat afstand beginnen nemen, ge moet uw kind hier en daar los beginnen laten, maar ge moet er wel staan als ze u nodig hebben. Jij als ouder moet zelf een balans zoeken die werkt voor jou en je kind. Het is niet meer vasthouden, maar het wordt begeleiden en adviseren in het leven.

Gij, als papa, zijt plots niet meer "de beste papa ter wereld". Die onvoorwaardelijke liefde wordt iets anders. Maar het blijft wel liefde.

De voldoending dat ge uit deze complexe opdracht kunt krijgen, dat kan een huisdier NOOIT surrogeren.

Mocht er ne optie zijn om een kind te krijgen en 12 jaar fast forward te doen, 'k zou het niet laten .