Het probleem met een democratie of een particratie is niet de verkozenen maar de kiezers. Zolang de bevolking enkel vanuit hun eigen perspectief kan oordelen naar wat volgens hen het beste is voor hun land zal er nooit een democratische regering komen die iets kan bereiken.
Niemand die gaat stemmen heeft het slecht voor voor z'n regering want hij moet er namelijk dagelijks in leven. Volgens de ene heeft partij x de juiste oplossing, volgens de andere partij y. Ik kan me gemakkelijk inbeelden dat als de verkozenen niet zo druk bezig zouden zijn met vingers te wijzen ze een groot vraagteken zouden brengen naar de bevolking: "Waarom klagen jullie? Jullie hebben hiervoor gekozen."
En ze zouden gelijk hebben.
Met de huidige structuur kan een regering niets bereiken, dus de bevolking klaagt dat er niets bereikt wordt. Als er een structuur op poten gezet wordt waar wel iets kan bereikt worden zullen er ook klachten komen: "Wij willen helemaal niet in deze richting iets bereiken!" Uiteindelijk wordt het meeste bereikt met een dictatuur, maar dan zit je dus met dat probleem.
Silmarunya zei:
Persoonlijk zie ik heil in een bestuur van technocraten (academici, wetenschappers, economen, ingenieurs,...) die op lange termijn kunnen besturen en een duidelijke, wetenschappelijk onderbouwde visie zouden voorstaan. Een democratisch verkozen parlement met partijen zou als 'controlerende macht' optreden: corrupte en incompetente technocraten afzetten, dwingen tot de herziening van wetsvoorstellen en dergelijke meer.
Op die manier heb je het beste van twee werelden: het democratische consensusmodel van een liberale democratie en het krachtdadige, visionaire bestuur van een technocratie.
DogFacedGod zei:
Je democratisch verkozen parlement zal snel ervoor zorgen dat de technocraten een afspiegeling gaat worden van het parlement. Je technocratie zal heletijd in het gareel gehouden worden door het parlement. Iedereen in dat technocratische bestuur met een wat alternatieve visie zal snel uitgebonjourd worden.
Dan zit je nog dat er totaal geen consensus is in bepaalde academische groepen. Als je al ziet hoeveel verschillende methodes er kunnen uitgevonden worden, om bijvoorbeeld iets zoals transfers van noord naar zuid uit te rekenen. Academici hebben ook hun politieke voorkeur.
Inderdaad, zelf de mensen die hier een technocratie verdedigen, verdedigen enkel een technocratie die hun visie zou hebben. Als er 1 tak is waar er constant gediscussieerd wordt over wie gelijk heeft dan is het wel in de wetenschap.
Oldskooler zei:
Het komt allemaal op't zelfde neer.
Hoe bedwing je het slechte dat in de mens zit.
Al wat kan corrumperen, zal corrumperen.
Idereen kiest toch voor zijn eigen winkel, en maakt zichzelf wijs, dat dat de enige objectieve visie is die voor iedereen goed is.
Voila, wat is ideaal? Dat de bevolking genoeg inlevingsvermogen heeft om het lijden van andere mensen te kunnen begrijpen, genoeg medeleven heeft om te zien wanneer iemand benadeeld wordt en genoeg acties wil ondernemen om dit onrecht te verdedigen zodat iedereen een gelijke visie heeft en het beste voorheeft met z'n medemens in plaats van met zichzelf. Als je dit bereikt maakt het niet uit welk soort bestuur je hebt. Democratie, dictatuur, technocratie, particratie, ... ze zullen allemaal werken. Utopisch dus.
Wat willen we? Een bestuur die niets bereikt waar niemand benadeeld wordt? Of een bestuur die wel dingen bereikt maar waar hetgeen dat bereikt wordt een groep van de bevolking benadeelt? Of het huidige? Een beetje tussen de twee in. Uiteindelijk is dit een logisch gevolg, want zo is de mens ook.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik me niet veel bezig hou met daarover na te denken omdat het toch maar nutteloos tijdverdrijf is. Misschien is het nog het beste om een "vrije" dictatuur te hebben? Waarbij iedereen z'n eigen land kan kiezen dat geleid wordt op de manier die zij willen? Een soort van love it or leave it mentaliteit? Dit zal ook wel verregaande nadelen hebben vermoed ik.
. Ik ken heel goed de voor en nadelen van de alternatieven. Mijn keuze zal zeer gefundeerd zijn en voldoen aan een bepaalde set van vereisten. Of heb je misschien ideologisch iets tegen de set van vereisten dat ik zou opleggen? Tegen mijn economische wetenschap zal je geen kritiek kunnen hebben, die zal juist zijn.