Archief - Werkt de democratie wel?

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Thallyos

Legacy Member
Dan draait het uiteindelijk om de vraag: vertrouw je de burger om uit zichzelf te kunnen nuanceren en voldoende geïnformeerd te zijn?

Als je antwoord neen is, dan heb je pech. Je kunt hem namelijk niets gaan opleggen, want dat zou ingaan tegen je vrijheid van keuze. Sommige mensen kiezen er nu eenmaal voor om niet geïnformeerd te zijn.

Wie weet weten ze zelf wel dat Fox als nieuwsorganisatie geen bal waard is, dat Fox & Friends regelmatig bochten van 180° maken met volstrekt belachelijke uitvluchten en dat woord wederwoord er pas geldt nadat je je punt luid en duidelijk hebt kunnen maken zonder nuance.

Nu, daar is duidelijk een publiek voor, dus er valt weinig aan te doen. Wil je vervlechting met de media? De helft van wat nu wordt aanzien als de Republikeinse presidentskandidaten heeft een show op Fox, of is een betaald commentator van hen. Ze kleven hen een 'opinion' vignet op en dan zou het goed moeten zijn, al komen ze even vaak in de 'news' shows aan bod zonder dat gezegd wordt dat ze daar enkel een mening geven.

Het is erg, maar uiteindelijk moet je de 'domme' keuze van de burger respecteren. In een democratie bestaat het recht op vrije meningsuiting. In het geval van media kun je dat recht gebruiken door niet meer te kijken of de desbetreffende bladen of kranten niet meer aan te kopen. Als een overheid geen ondersteuning geeft zal het dan snel gedaan zijn. Als dat niet gebeurt wil het zeggen dat mensen er ok mee zijn.

Dat geldt dan ook weer hier op het thuisfront. Tuurlijk zijn sommige journalisten en politici goed bevriend. De relatie is ook symbiotisch, ze hebben elkaar nodig. Dat wil niet zeggen dat kritische stukken niet kunnen. Le Soir doet het al even zonder interviews of lekken van De Wever in zijn krant, maar dat vullen ze wel elders op. En als hij ooit iets aan Franstalige kant nodig heeft zullen ze er wel een vriend zoeken. Als je zo'n zaken zou verbieden kun je journalisten even goed gaan herleiden tot bandwerkers die persberichten licht herschrijven. Om een goede analyse te kunnen maken moet je voeling hebben met de wereld. Die voeling krijg je enkel door je erin onder te dompelen, niet door een ruime afstand te bewaren.

Als een stuk in krant A je niet aanstaat, ga dan zien wat ze in krant B, C of D schrijven. Is er geen enkel stuk dat je bevalt, wel, zou het wel eens kunnen dat je je gewoon niet in het nieuws kan vinden. Dat is jouw probleem dan. Het enige wat ik zie is dat ze tussen DS en DM twee gelijke feiten soms compleet anders interpreteren, maar dat is juist de sterkte (of zwakte) van de krant. Daarvoor heb je die goeie analysten en journalisten die in de wereld zitten en tekens kunnen duiden, mét een goedgevuld adressenboek.

nite

Legacy Member
Avondland zei:
Een journalist moet alle bronnen van macht kunnen bekritiseren. Maar de media is zelf een bron van macht. Jij ziet daarin een regulerende zelfkritiek in, maar ik geloof dat er helemaal geen sprake is van regulering.

Tis geen zelfkritiek als de ene nieuwszender de andere bekritiseerd. Er bestaat niet zoiets als 'de media', er is enkel een verzameling van mensen en ondernemingen met hun eigen doelen. Dus het lijkt mij wel logisch dat het ene mediakanaal kritisch over het andere zal zijn.

Epyon zei:
Je gaat natuurlijk volledig voorbij aan het aspect veiligheid, dewelke ook de andere Scandinavische en een hele rist Oost-Europese landen de impuls gaf om daglichten te verplichten. En als ik me niet vergis was er een uitzonderingsregel waarbij buitenlandse auto's simpelweg met hun gewone lichten aan mochten rijden zodat er geen aanpassingen noodzakelijk waren.

Twas mss geen perfect voorbeeld. Twas gewoon om te illusteren dat sommige nadelen ten gevolge van lobbyen zo verspreid zijn, zo ingewikkeld zijn, zo onduidelijk zijn, dat een politieker deze gerust kan doen zonder dat zijn kiezers hiervan iets merken, laat staan dat ze er voldoende om geven om er iets aan te doen.

Epyon zei:
Ja, maar daar kan je gradaties in hebben. Als het parlement zegt 'we nemen een flat tax', dan gaat ze in dit model te ver. Ze kan wel zeggen 'we gaan voor een eenvoudiger belastingsmodel'. Dan is het aan de technocraten om in te vullen hoe: wel degelijk een flat tax of mss gewoon een schrapping van alle aftrekposten. In se komt dat opnieuw neer op een 'wat', meer dan puur een 'hoe', omdat de keuze van het belastingsysteem zal afhangen van de visie van de technocraten. Technocraten moeten m.a.w. nog steeds voldoende visie en creativiteit aan de dag kunnen leggen.
Dan geef je discretionaire macht aan de technocraten. Natuurlijk is een technocraat fysisch in staat een beslissing te nemen over het 'wat', dat was het punt. Maar die beslissing zal normatief en ideologisch zijn en niet op wetenschappelijke basis gebeuren. Vraag een econoom om het belastingssysteem eenvoudiger te maken, dan heeft hij 100 verschillende mogelijkheden. Hoe kiest hij daar 1 uit? Enkel op basis van zijn eigen ideologie. Hij kiest inderdaad dan de 'wat', maar de vraag is waarom we de moeite nemen een wetenschapper aan te stellen om een beslissing te nemen die je niet op wetenschappelijke basis kan nemen?

Avondland

Legacy Member
Epyon zei:
Ik zou niet beter weten of denken dat je op vormingskamp mediakritiek van de rechtse beweging geweest bent. Die krijgen daar ook ingeprent steeds te zeuren over de zogezegde familiare sfeer tussen pers en politiek die de neutraliteit onmogelijk zou maken.

Eerder zaken die in de lessen van master journalistiek gezegd worden aan de hand van een verzamelwerk over mediakritiek (De vierde onmacht). De familaire sfeer tussen pers en politiek kent geen politieke kleur, want links en rechts doen daar aan mee. Het zou verkeerd zijn iedere politieke commentator te beschuldigen van een 'old boys network', maar dat het bestaat kan niet ontkent worden. Hetmaakt deel uit van een tendens die de laatste decennia op begint te komen: de media gaat meer en meer aandacht schenken aan de persoon achter de politicus, iets wat vroeger niet gedaan werd. Trouwens, het is ook dankzij kranten van rechts-populistische signatuur dat zulke dingen meer en meer ingang beginnen te krijgen. The Sun is daar een notoir voorbeeld van.

Dat hangt er van af wat je verstaat onder regulering. Als het een voorschrijvend kader betreft dan is er inderdaad geen sprake van regulering. Maar een dergelijk monolithisch kader is dan ook niet wenselijk. Het huidige model is een agent based model waarin diverse intelligente actoren vaak indirect samenwerken om bepaalde resultaten te bekomen. Een van die resultaten is beeldvorming bij de burger. De enige correcte manier om dit te bekomen is een niet gefilterd scala aan informatie aan te bieden, waarbij er echter wel conditionering door het geheel aan agents gebeurt. Bvb kan iemand er voor opteren om naar Fox te kijken, maar zal hij heus wel uit andere hoeken opvangen dat Fox als een biassed kanaal aanzien wordt. Dat is wel degelijk zelfregulatie. Het is niet wenselijk de informatiestroom zelf te reguleren, wel kan er conditionering (duiding) door extra informatiestromen gebeuren.

Zelfregulatie kan je ook als het volgende interpreteren: de mediakanalen zijn zo kritisch, dat de publieke opinie meerdere mediakanalen zal raadplegen waardoor er sprake is van een 'kritische publieke opinie'. Er is inderdaad competitiedrang binnen de mediawereld en die zorgt voor een continu streven naar onderscheid en een verbetering van de marktpositie van mediabedrijven. Dit gaat niet altijd ten goede van de kwaliteit van het mediaproduct. Maar mensen zijn gewoontedieren. Het verschil tussen VTM en VRT is miniem op vlak van berichtgeving. Beiden zijn relatief kwalitatief en het wordt verhoudingsgewijs vergeleken met andere landen in de wereld zéér vaak bekeken. Maar het verschil tussen Fox News Channel en NBC is wél veel groter. Een Fox Newskijker zal misschien wel eens opvangen dat 'zijn' nieuwskanaal biased is, maar dat wil niet zeggen dat hij daarom zal veranderen van televisiekanaal. Glenn Beck heeft nog altijd miljoenen kijkers en luisteraars en er zijn nog vele andere nieuwsankers en opiniemakers op het nieuwskanaal niet niet minder straf zijn van Beck. Dan heb je toch al een aardig segment van de publieke opinie dat daardoor beïnvloed wordt. Bovendien betekent dat niet dat de consumptie van kijkers van andere zenders veel kritischer is.

Welke mensen lezen, kijken of luisteren naar verschillende nieuwskanalen per dag? Meestal de hoogopgeleidere bevolking. En dan nog. Ik lees thuis De Standaard en Het Laatste Nieuws, bekijk Al-Jazeera dagelijks en surf ook nog regelmatig naar de site van De Standaard en soms eens De Morgen. Maar ik ben daar slechts een minderheid in. Ik geloof zeker in het nut van het raadplegen van verschillende informatiestromen, omdat ze aanvullend en nuancerend zijn. Maar slechts een minderheid neemt gebruik van die 'zelfregulering', zoals jij het pleegt te noemen.

Thallyos

Legacy Member
Avondland zei:
Het verschil tussen VTM en VRT is miniem op vlak van berichtgeving. Beiden zijn relatief kwalitatief en het wordt verhoudingsgewijs vergeleken met andere landen in de wereld zéér vaak bekeken. Maar het verschil tussen Fox News Channel en NBC is wél veel groter. Een Fox Newskijker zal misschien wel eens opvangen dat 'zijn' nieuwskanaal biased is, maar dat wil niet zeggen dat hij daarom zal veranderen van televisiekanaal. Glenn Beck heeft nog altijd miljoenen kijkers en luisteraars en er zijn nog vele andere nieuwsankers en opiniemakers op het nieuwskanaal niet niet minder straf zijn van Beck. Dan heb je toch al een aardig segment van de publieke opinie dat daardoor beïnvloed wordt. Bovendien betekent dat niet dat de consumptie van kijkers van andere zenders veel kritischer is.

Welke mensen lezen, kijken of luisteren naar verschillende nieuwskanalen per dag? Meestal de hoogopgeleidere bevolking. En dan nog. Ik lees thuis De Standaard en Het Laatste Nieuws, bekijk Al-Jazeera dagelijks en surf ook nog regelmatig naar de site van De Standaard en soms eens De Morgen. Maar ik ben daar slechts een minderheid in. Ik geloof zeker in het nut van het raadplegen van verschillende informatiestromen, omdat ze aanvullend en nuancerend zijn. Maar slechts een minderheid neemt gebruik van die 'zelfregulering', zoals jij het pleegt te noemen.

Wat is er dan zo inherent verkeerd aan het feit dat mensen zich blijven baseren op die biased mediakanalen, buiten het feit dat het jammer is? In een democratie is het recht om slecht geïnformeerd te zijn ook een recht. Dat is net waar zenders als Fox op inspringen. Er bestaat nu eenmaal geen systeem waarin dat anders kan. De overheid het nieuws laten controleren zie ik niet meteen werken.

Er zijn in de VS genoeg organisaties als Media Matters, PolitiFact of FactCheck die enkel aan mediakritiek doen. Het feit dat die bestaan en kunnen overleven geeft aan dat er een markt voor is. Belachelijke statements van politici die op Fox zonder twijfelen worden overgenomen worden snel in de kijker gezet. Hier in België kreeg Apache zelfs subsidies voor hun *nvdr project met mediakritiek. Niemand kan zich beroepen op de media om te zeggen dat hij niet correct of volledig geïnformeerd was. Alle tools om je correct te informeren zijn makkelijk bereikbaar, je moet enkel die moeite willen doen.

Overigens is Glenn Beck ontslaan bij Fox, zijn show is gedaan/stopt binnenkort.

Avondland

Legacy Member
Mensen hebben inderdaad het recht om verkeerd geïnformeerd te worden, maar het relativeert wel het 'zelfregulerende karakter' van de nieuwsmedia. Ik zeg niet dat iedereen meteen aan bronnenkritiek MOET doen en een kritische houding MOET hebben, maar ik erger me wel aan mensen die vanuit een ivoren toren beweren dat onze media ervoor zorgt dat de publieke opinie zeer kritisch is. Die is niet kritisch, die is passief-consumerend. Slechts een klein deel produceert en participeert er actief aan. De vraag is of dit een recent fenomeen is of er altijd al is geweest. Misschien is het een eeuwenoude kwestie van 'voortrekkende elite' en 'proletarische achterban', maar dan in een postmodern jasje gestoken.

Thallyos

Legacy Member
Het lijkt mij sterk dat er nu zoveel verschil is het met vroeger.

Vroeger was het voor 'gewone' burgers veel moeilijker om aan bronnenkritiek te doen. Informatie was niet zo vrij beschikbaar. Als je al een krant las (die toen veel meer verzuild was dan nu) stelde je je er minder vragen bij. Wie dat toch deed moest dan ook nog eens de extra middelen hebben om een andere krant te lezen of kopen. Als er toen al aan pure mediakritiek gedaan werd, zal dat op een niveau gebeurd zijn die nog veel verder van het bed lag van de gewone man.

Nu zijn veel mensen even slecht geïnformeerd, maar hebben ze dat compleet aan zichzelf te danken. Ik zeg niet dat iedereen het geld heeft voor een pc/internet, maar het is een verwaarloosbare kost in vergelijking met een auto, of een jaar sigaretten kopen (om maar iets te zeggen). Eenmaal je die stap naar het internet hebt gezet zijn er, buiten je eigen motivatie en intellect, geen drempels meer om je niet te goed te informeren. Daaruit besluit ik dus dat het een bewuste keuze is van mensen om niet geïnformeerd te zijn.

Er is in mijn ogen wel een zelfregulerend karakter in de media, maar ze werkt gewoon erg traag en er is geen openbaar debat over. Als de Story elke week flagrante leugens zou verkopen die aan het licht komen, zal dat lezerspubliek langzaam afhaken. Ze zullen het nog een eind uitzingen, maar uiteindelijk ten onder gaan. Als een krant een zware fout maakt, wees dan maar zeker dat het (lichtjes smalend zelfs) in andere kranten zal staan ook.

Overigens is de discussie over bronnenkritiek natuurlijk een andere dan de discussie over innige relaties tussen politiek en journalisten. Op zich blijf ik er weinig tegen hebben, beiden doen er elk op hun tijd hun voordeel mee. Zolang ik af en toe in DS een hard stuk over de NVA/CDV/VLD zie of een zeer kritische kijk op de SP.A in DM weet ik dat het allemaal best wel meevalt.

Epyon

Legacy Member
nite zei:
Twas mss geen perfect voorbeeld. Twas gewoon om te illusteren dat sommige nadelen ten gevolge van lobbyen zo verspreid zijn, zo ingewikkeld zijn, zo onduidelijk zijn, dat een politieker deze gerust kan doen zonder dat zijn kiezers hiervan iets merken, laat staan dat ze er voldoende om geven om er iets aan te doen.
Dat weet ik nog niet. Een politicus zou op dit gelobby kunnen ingaan omdat ie weet dat hij hiermee een van de grootste werkgevers en dus ook zijn werknemers een dienst doet. Zolang hij er geen steekpenningen oid voor krijgt ligt zijn focus nog altijd op de kiezers.

Nu, lobbyisme zal altijd wel evenveel voor- als nadelen blijven hebben. Maar is het niet het doel van de democratie om ook het middenveld te betrekken? Werkgevers- en werknemersorganisaties, sociale verenigingen, groene vzw's, de automobilistenbond etc?

Dan geef je discretionaire macht aan de technocraten. Natuurlijk is een technocraat fysisch in staat een beslissing te nemen over het 'wat', dat was het punt. Maar die beslissing zal normatief en ideologisch zijn en niet op wetenschappelijke basis gebeuren. Vraag een econoom om het belastingssysteem eenvoudiger te maken, dan heeft hij 100 verschillende mogelijkheden. Hoe kiest hij daar 1 uit? Enkel op basis van zijn eigen ideologie. Hij kiest inderdaad dan de 'wat', maar de vraag is waarom we de moeite nemen een wetenschapper aan te stellen om een beslissing te nemen die je niet op wetenschappelijke basis kan nemen?
Dat zal altijd zo zijn vrees ik. Absolute neutraliteit en zekerheid is nooit. Hoe weet een econoom dat de berekeningen die hij van een belastingstelsel gemaakt heeft zullen kloppen? Alles komt altijd neer op een experts judgement, en dan heb ik liever iemand die weet waarover hij spreekt de uitspraak doet en niet iemand die toevallig op dat moment populair is.

Epyon

Legacy Member
Avondland zei:
Eerder zaken die in de lessen van master journalistiek gezegd worden aan de hand van een verzamelwerk over mediakritiek (De vierde onmacht).
De Vierde Onmacht is idd een onderhoudend boekje, maar mist richting en conclusie. A zegt X, B zegt Y etc. Volgens de ene is de media te links, volgens andere weer te rechts etc. Als je ook nog eens Maak Mij Wat Wijs of De Witte Media leest, die ongeveer tegelijkertijd verschenen, verdrink je helemaal in de overvloedige meningen.

De familaire sfeer tussen pers en politiek kent geen politieke kleur, want links en rechts doen daar aan mee. Het zou verkeerd zijn iedere politieke commentator te beschuldigen van een 'old boys network', maar dat het bestaat kan niet ontkent worden. Hetmaakt deel uit van een tendens die de laatste decennia op begint te komen: de media gaat meer en meer aandacht schenken aan de persoon achter de politicus, iets wat vroeger niet gedaan werd.
Dat er wel meer een soort metastabiele vriendschap tussen pers en politiek kan optreden vind ik logisch. Beide hebben elkaar nodig: een journalist rekent op scoops en wil zeker niet persona non grata worden, een politicus rekent op media-aandacht en wil zeker niet afgebroken worden. Dergelijke symbiotische relaties heb je overal. Waarom zou dat negatief zijn? Heb je concrete voorbeelden dat deze metastabiele verhoudingen structureel belemmerend zijn?

Zelfregulatie kan je ook als het volgende interpreteren: de mediakanalen zijn zo kritisch, dat de publieke opinie meerdere mediakanalen zal raadplegen waardoor er sprake is van een 'kritische publieke opinie'. [...]

Welke mensen lezen, kijken of luisteren naar verschillende nieuwskanalen per dag? Meestal de hoogopgeleidere bevolking. En dan nog. Ik lees thuis De Standaard en Het Laatste Nieuws, bekijk Al-Jazeera dagelijks en surf ook nog regelmatig naar de site van De Standaard en soms eens De Morgen. Maar ik ben daar slechts een minderheid in. Ik geloof zeker in het nut van het raadplegen van verschillende informatiestromen, omdat ze aanvullend en nuancerend zijn. Maar slechts een minderheid neemt gebruik van die 'zelfregulering', zoals jij het pleegt te noemen.
Dat zie je verkeerd. De burger hoeft niet per se al die mediakanalen te volgen om een kritische blik te ontwikkelen. Wel moet hij in contact komen met mensen die wel andere media volgen en er andere visies op nahouden. En dat gebeurt iedere dag op de werkvloer, bij familie en vrienden, in sociale gelegenheden etc. Je moet de verantwoordelijk niet zozeer bij de media leggen, maar des te meer bij de burger en de sociale maatschappij zelf. Civil society, weet je wel.

Avondland

Legacy Member
Epyon zei:
De Vierde Onmacht is idd een onderhoudend boekje, maar mist richting en conclusie. A zegt X, B zegt Y etc. Volgens de ene is de media te links, volgens andere weer te rechts etc. Als je ook nog eens Maak Mij Wat Wijs of De Witte Media leest, die ongeveer tegelijkertijd verschenen, verdrink je helemaal in de overvloedige meningen.

Dat is inderdaad zo. Maar mediakritiek is dan ook geen academische wetenschap, volgens mij kan je dat moeilijk synthetiseren in een theorie die gangbaar en stabiel is.

Dat er wel meer een soort metastabiele vriendschap tussen pers en politiek kan optreden vind ik logisch. Beide hebben elkaar nodig: een journalist rekent op scoops en wil zeker niet persona non grata worden, een politicus rekent op media-aandacht en wil zeker niet afgebroken worden. Dergelijke symbiotische relaties heb je overal. Waarom zou dat negatief zijn? Heb je concrete voorbeelden dat deze metastabiele verhoudingen structureel belemmerend zijn?

Een symbiose is inderdaad onvermijdelijk. Maar toch heeft het onderlinge gevlei een impact op de kritische houding van de journalist. Dan wordt de waakhond een gemakzuchtige, naïeve, opportunistische schoothond.

Lees even volgende passage van De Vierde Onmacht:

'Tussen 1999 en 2007 zette Verhofstadt en zijn paarse gevolg, samen met imagotherapeut Noël Slangen, de politieke journalistiek twee regeringen land, zonder noemenswaardige obstakels, voor schut in het 'fantasialand met Paars'. De meest opportunistische en invloedrijke exemplaren mochten in ruil voor hun euforische en ronkende verslagen over de modelstaat, het imposante Toscaanse landgoed van Verhofstadt of De Gucht betreden of in gezelschap van Stevaert meetogen op weekentrip naar Parijs waar de sommelier van dienst, de politieke commentator van een 'onafhankelijk dagblad', exquise wijnen uitkoos'.

Dit is wél een probleem, omdat de politieke journalist zich hier laat paaien door toppolitici. De Montepulciano d'Abruzzo dient hierbij als een verfijnd glijmiddel voor een zomers, maar weinig kritisch interview. Benevelde politieke onderdanigheidsjournalistiek leidt zelden tot leerrijke leeservaringen. Dit veralgemenen zou verkeerd zijn, er zijn genoeg goede journalisten op dat gebied. Maar ik zou dit een aantasting van mijn integriteit vinden, mocht ik in ruil voor een lovend propagandastuk en eenzijdige niet-kritische journalistiek uitgenodigd worden en worden gepaaid door een of andere toppoliticus. Idealiter is politieke journalistiek kritisch voor de machtshebbers, maar met een weekendtrip naar Parijs of Toscane kan je dat toch moeilijk?

Dat zie je verkeerd. De burger hoeft niet per se al die mediakanalen te volgen om een kritische blik te ontwikkelen. Wel moet hij in contact komen met mensen die wel andere media volgen en er andere visies op nahouden. En dat gebeurt iedere dag op de werkvloer, bij familie en vrienden, in sociale gelegenheden etc. Je moet de verantwoordelijk niet zozeer bij de media leggen, maar des te meer bij de burger en de sociale maatschappij zelf. Civil society, weet je wel.

Dat hangt dan weer af in welk sociaal milieu je vertoeft en met wie je omgaat. Het zou naïef zijn te beweren dat iedereen die in contact komt met mensen die andere media consumeren een kritische blik gaat ontwikkelen. De verantwoordelijkheid ligt bij de burger zelf, maar veel geconsumeerde media komt er langs het ene oor in en langs het andere oor uit. Geautomatiseerde verwachtingspatronen functioneren immers als een stevige 'gatekeeper'.

Epyon

Legacy Member
Avondland zei:
Dat is inderdaad zo. Maar mediakritiek is dan ook geen academische wetenschap, volgens mij kan je dat moeilijk synthetiseren in een theorie die gangbaar en stabiel is.
Dan vind ik ook niet dat we er veel over moeten poneren.

Een symbiose is inderdaad onvermijdelijk. Maar toch heeft het onderlinge gevlei een impact op de kritische houding van de journalist. Dan wordt de waakhond een gemakzuchtige, naïeve, opportunistische schoothond.

Lees even volgende passage van De Vierde Onmacht: [...]

Dit is wél een probleem, omdat de politieke journalist zich hier laat paaien door toppolitici. De Montepulciano d'Abruzzo dient hierbij als een verfijnd glijmiddel voor een zomers, maar weinig kritisch interview. Benevelde politieke onderdanigheidsjournalistiek leidt zelden tot leerrijke leeservaringen. Dit veralgemenen zou verkeerd zijn, er zijn genoeg goede journalisten op dat gebied. Maar ik zou dit een aantasting van mijn integriteit vinden, mocht ik in ruil voor een lovend propagandastuk en eenzijdige niet-kritische journalistiek uitgenodigd worden en worden gepaaid door een of andere toppoliticus. Idealiter is politieke journalistiek kritisch voor de machtshebbers, maar met een weekendtrip naar Parijs of Toscane kan je dat toch moeilijk?
Dat klopt, en ik herinner me uit de paarse periode vooral nog hoe hard de media paars toen aanpakte, zeker in de tweede periode. De meer conservatieve en traditionele media-actoren bekritiseerden andere journalisten die zich teveel lieten meeslepen ook zeer sterk. De sfeer die de media toen creëerde culmineerde uiteindelijk in het 'wie gelooft die mensen nog' gevoel. En zo zie je maar hoe ons agent based mediasysteem zichzelf weer reguleert.

Dat hangt dan weer af in welk sociaal milieu je vertoeft en met wie je omgaat. Het zou naïef zijn te beweren dat iedereen die in contact komt met mensen die andere media consumeren een kritische blik gaat ontwikkelen. De verantwoordelijkheid ligt bij de burger zelf, maar veel geconsumeerde media komt er langs het ene oor in en langs het andere oor uit. Geautomatiseerde verwachtingspatronen functioneren immers als een stevige 'gatekeeper'.
De werkvloer is net de plek waar verschillende sociale milieus met elkaar in aanraking komen en visies geschapen worden. Ik weet niet waar jij vooral vertoeft, maar het is een illusie dat de verschillende sociale klasses volledig naast elkaar leven. Er is wel degelijk heel wat wisselwerking, en net die sociale contacten zijn zeer belangrijk. Iets wat men hoort van anderen blijft veel langer hangen dan wat de massaconsumptiemedia beweert.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan